II SA/Kr 1341/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski NSA Anna Szkodzińska Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Federacji Stowarzyszeń [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 sierpnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji skargę oddala. Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2017 r. znak [...] orzeczono o odmowie uchylenia w trybie art. 154 i 155 k.p.a. (na wniosek Naczelnej Organizacji Technicznej - [...] z dnia 14 marca 2017 r.) ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2016 r. znak [...] ustalającej cenę nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy Miejskiej K. i pozostającej w zarządzie Naczelnej Organizacji Technicznej - [...] z siedzibą w W. oznaczonej jako działka nr [...] obr[...] ewidencyjna [...], objętej księgą wieczystą nr [...] [...] położonej w K. przy ul. [...] na kwotę [...]zł oraz wypowiadającej wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu ww. nieruchomości i oferującej nową wysokość opłaty rocznej od roku 2017. W uzasadnieniu zwrócono uwagę, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym dominuje pogląd, że przepis art. 154 i 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych. Podkreślono, że w postępowaniach prowadzonych w powyższych trybach nie jest dopuszczalna merytoryczna kontrola wydanego rozstrzygnięcia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Naczelna Organizacja Techniczna - [...] z siedzibą w W., wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu szczegółowo przedstawiono zarzuty podważające operat szacunkowy w związku z wydaną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2016 r. znak [...] ustalającą cenę nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] ewidencyjna [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 sierpnia 2017 r., znak: [...] działając na podstawie art. 87 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. póz. 2147) oraz art. 154 i art. 155 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że niniejsze postępowanie dotyczy zagadnienia możliwości zastosowania na wniosek strony trybów nadzwyczajnych uregulowanych w art. 154 i art. 155 k.p.a. do ostatecznej decyzji wydanej w trybie art. 87 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147), tj. decyzji aktualizującej dotychczasową wysokość opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości. W obrocie prawnym funkcjonuje już ostateczna decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2016 r. znak [...] ustalająca cenę nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy Miejskiej K. i pozostającej w zarządzie Naczelnej Organizacji Technicznej - [...] z siedzibą w W. oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...], objętej księgą wieczystą nr [...] [...] na kwotę [...]zł oraz wypowiadająca wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu ww. nieruchomości i oferująca nową wysokość opłaty rocznej od roku 2017. Zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a. - decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z kolei zgodnie z art. 155 k.p.a. - decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Biorąc pod uwagę charakter wydanej decyzji objętej wnioskiem o uchylenie decyzji ostatecznej należy stwierdzić, że wniosek może być rozpoznawany wyłącznie w odniesieniu do trybu z art. 155 k.p.a. ze względu na okoliczność, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2016 r. znak [...] należy do kategorii rozstrzygnięć, w oparciu o które następuje nabycia prawa przez stronę. W kontekście regulacji art. 155 kK.p.a., jak również całokształtu okoliczności niniejszej sprawy należy podzielić pogląd organu I instancji w przedmiocie niemożności zastosowania trybu nadzwyczajnego określonego w tym przepisie dotyczącym uchylenia decyzji ostatecznej, pomimo, że co do zasady spełniona jest przesłanka zgody stron, jak również przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie decyzji. Nawiązując do poglądów orzecznictwa w tym między innymi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 148/17, podkreślono, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną w jej całokształcie i zmiana jej w tym trybie może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy będącej przedmiotem postępowania zwyczajnego. Ponadto decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a. jest decyzją uznaniową i można zmienić lub uchylić decyzję ostateczną tylko w takich sprawach, w których przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem. Organ dysponując zgodą strony na zmianę decyzji, po ustaleniu, że odpowiednie przepisy prawa materialnego dają mu potencjalnie możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, musi następnie rozważyć, czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Uchylenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonane tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu - co należy szczególnie zaakcentować - normy prawa materialnego w oparciu, o którą tę decyzję "pierwotną" wydano. Prawna bowiem możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Tymczasem zarzuty kwestionujące wartość nieruchomości wynikającą z operatu szacunkowego dotyczą istotnych elementów stanu faktycznego, a w świetle wskazanych wyżej poglądów orzecznictwa i doktryny celem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a ewentualne uchylenie decyzji może być dokonane jedynie w granicach stanu faktycznego sprawy będącej przedmiotem postępowania zwyczajnego. Już zatem z tego powodu zarzuty strony skarżącej nie mogą zostać w mniejszym postępowaniu uwzględnione. Podkreślenia ponadto wymaga, że choć samo określenie "słuszny interes strony", o którym mowa w powyższych przepisach jest niezdefiniowane, to niewątpliwie nie chodzi w nim o każdy interes strony (rozstrzygnięcie zgodne z wolą strony), ale o interes zgodny przede wszystkim z prawem i z zasadami społecznymi. Modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku administracyjnoprawnego (poprzez jego zmianę bądź zniesienie) musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel, jaki ma zostać przez tę modyfikację osiągnięty. Interes ten ma być bowiem obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony. Zatem możliwość zastosowania trybów określonych w art. 154 k.p.a. i art. 155 k.p.a. w konkretnej sprawie należy rozważać w świetle przepisów prawa materialnego tylko wtedy, gdy dają one organowi administracji publicznej możliwość innego rozstrzygnięcia, bowiem przepis ten jest przepisem procesowym, a nie materialne - prawnym i nie może upoważniać do lekceważenia normy materialnoprawnej i zastępowania jej elementami oceny o charakterze uznaniowym lub słusznościowym, jakie zawiera ogólna klauzula "interesu społecznego lub słusznego interesu strony". W tej sytuacji podkreślić należy, że o interesie społecznym i słusznym interesie strony można mówić tylko w takich przypadkach, jeżeli uwzględnienie tych interesów nie narusza prawa (nie sankcjonuje stanu niezgodnego z prawem). Konstrukcja omawianych przepisów powoduje, że nie można w nim upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako "w kolejnej instancji". W omawianym trybie nie można zmieniać ustaleń faktycznych organów, ani podważać dowodów, które stanowiły podstawę podjętych rozstrzygnięć. Dla weryfikacji bowiem ewentualnych wad postępowania, a także sprawdzenia prawidłowości decyzji - Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje odrębne tryby, a mianowicie odpowiednio wznowienie postępowania oraz stwierdzenie nieważności decyzji (art. 145 i nast. k.p.a. oraz art. 156 i nast. K.p.a.) W związku z powyższym należy podzielić konkluzję co do braku podstaw do zmiany w trybie art. 154 i art. 155 k.p.a. ostatecznej decyzji ustalającej cenę nieruchomości gruntowej, wypowiadającej wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu oraz oferującej nową wysokość opłaty rocznej od roku 2017. Z uwagi natomiast na niekonkurencyjność trybów nadzwyczajnych wnioskodawca powinien ewentualnie rozważyć wystąpienie z żądaniem wszczęcia jednego z dwóch pozostałych wskazanych wyżej trybów nadzwyczajnych, wykazując, że ewentualne wady wydanej decyzji uzasadniają spełnienie przesłanek warunkujących kontrolę zaskarżonej decyzji w jednym z tych trybów. Kolegium na tym etapie postępowania nie przesądza oczywiście wyniku takich postępowań, wskazuje jedynie na formalną możliwość ich zastosowania na wniosek strony. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Federacja Stowarzyszeń Naukowo - Technicznych [...], zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj.: 1) art. 155 w zw. z art. 154 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., póz. 267) poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w zaistniałym stanie faktycznym wystąpiły ku temu wszystkie przesłanki, 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nierozważenie wszystkich okoliczności i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji, 3) art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca we wniosku o zmianę ostatecznej decyzji uprawdopodobniła, że decyzja ta jest wadliwa z uwagi na błędy w operacie szacunkowym, na którym się opiera. Przypomniano, że art. 87 ustawy o gospodarce nieruchomościami zezwala, lecz nie nakazuje aktualizacji opłaty z tytułu trwałego zarządu nieruchomości. Samo wydanie decyzji w przedmiocie aktualizacji zależy od uznania organów administracji, co powinno być uwarunkowane względami słusznościowymi, w oparciu o wyważone interesy stron oraz interes społeczny. Nie ma więc racji organ odwoławczy twierdząc, że przy wydawaniu decyzji pierwotnej organ nie dysponował żadnym luzem decyzyjnym. Podkreślono też, że ani Skarb Państwa, ani Gmina K. nigdy w historii budynku nie poniosły żadnych kosztów związanych z jego budową, utrzymaniem czy modernizacją. Ponadto strona skarżąca jako organizacja społeczna ma bardzo skromny budżet, a drastyczna, bo wynosząca ponad 2000% podwyżka rocznej opłaty z tytułu trwałego zarządu wpłynie na ograniczenie jej działań w zakresie wspierania i promowania dorobku polskich inżynierów i techników. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 155 k.p.a., który jest podstawa wydania zaskarżonej decyzji - decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ prawidłowo ustalił, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2016 r. znak [...] jest decyzją ostateczną, że strona wyraziła zgodę na jej zmianę oraz, że jest decyzją w oparciu o którą nastąpiło nabycia prawa przez stronę. "Także bowiem decyzja nakładająca na stronę obowiązek tworzy dla niej prawo do wykonywania tego obowiązku w wymiarze określonym w tej decyzji, a nie wyższym" (W. Chróścielewski, Organ administracji..., s. 201). W tym sensie teza o nabyciu prawa z decyzji nakładającej obowiązek, brzmiąca na pozór paradoksalnie, jest powszechnie akceptowana także w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 23 marca 2001 r., IV SA 1515/96, LEX nr 53442; wyrok NSA z dnia 9 października 2002 r., II SA/Kr 50/99, LEX nr 655890; wyrok NSA z dnia 19 listopada 2008 r., II OSK 1402/07, LEX nr 526051). (Kiełkowski, Tadeusz. Art. 154. W: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wolters Kluwer, 2015.) Organy przyjęły też prawidłowo, że brak jest przepisu szczególnego, w szczególności w ustawie o gospodarce nieruchomościami, który by sprzeciwiał się jej uchyleniu. Spór w sprawie sprowadza się zatem w zasadzie do dwóch kwestii: czy w ogóle możliwe jest uchylenie w trybie art. 155 decyzji o aktualizacji opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu, a jeśli tak, to czy za takim uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W orzecznictwie sadowo administracyjnym dominuje pogląd, zgodnie z którym przepis art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony (tak NSA w Warszawie w wyroku z dnia 27 września 2016 r. sygn. II OSK 3160/14). Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu normy prawa materialnego w oparciu, o którą tą decyzję "pierwotną" wydano. Prawna bowiem możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Wskazać zatem należy - odnosząc się jednocześnie do zarzutów skargi – na treść art. 87 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 z późn. zm.), dalej zwanej u.g.n., który stanowił materialnoprawną podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2016 r. Strona skarżąca twierdzi, z art. 87 u.g.n. zezwala, lecz nie nakazuje aktualizacji opłaty z tytułu trwałego zarządu nieruchomości, a samo wydanie decyzji w przedmiocie aktualizacji zależy od uznania organów administracji. Zgodnie z przywoływanym przepisem, wysokość opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości może być aktualizowana, nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Zaktualizowaną opłatę roczną ustala się według dotychczasowej stawki procentowej od wartości nieruchomości określonej na dzień aktualizacji opłaty.(ust. 1 ) Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się, z urzędu albo na wniosek jednostki organizacyjnej posiadającej nieruchomość w trwałym zarządzie, na podstawie wartości nieruchomości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego. (ust. 2). Z brzmienia tego przepisu wynika, że sam proces podjęcia decyzji (w potocznym znaczeniu tego słowa) o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości przez właściciela czyli Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, rzeczywiście zależy w pewnym zakresie od uznania właściciela. Jednakże nie jest to proces decyzyjny całkowicie swobodny. Zarówno bowiem Skarb Państwa jak i jednostki samorządu terytorialnego są równocześnie jednostkami sektora finansów publicznych i nie mogą gospodarować swoimi nieruchomościami na całkowicie dowolnych zasadach. Działają bowiem nie tylko w oparciu o art. 87 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale funkcjonują w określonym systemie prawa, na który składają się również zasady wynikające z ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2077) czy też ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1311 z późn. zm.). W szczególności mieć należy na względzie art. 5 tej ustawy, zgodnie z którym naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest np. nieustalenie należności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych albo ustalenie takiej należności w wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia; niepobranie lub niedochodzenie należności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych albo pobranie lub dochodzenie tej należności w wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia itp. Tym samym nie jest tak, że Skarbu Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego (właściciel nieruchomości) może permanentnie, nawet kierując się słusznym interesem podmiotu któremu trwały zarząd przysługuje, nie dostrzegać zwiększenia jej wartości i nie aktualizować opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu, podczas gdy jest oczywistym nawet bez sporządzania operatu szacunkowego, że wartość tej nieruchomości wzrosła. Z przytoczonych przepisów art. 87 ust. 1 i 2 u.g.n. wynika jednak także i to, że gdy już postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej zostanie wszczęte, to decyzja w tym zakresie jest decyzją związaną. Przepis art. 87 u.g.n. stanowi bowiem jasno, że zaktualizowaną opłatę roczną ustala się według dotychczasowej stawki procentowej od wartości nieruchomości określonej na dzień aktualizacji opłaty, na podstawie wartości nieruchomości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego. Zasady te nie pozostawiają organom żadnego luzu decyzyjnego, określają bowiem sztywno sposób wyliczenia nowej kwoty należnej z tytułu opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu: według dotychczasowej stawki procentowej, od wartości nieruchomości ustalonej w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę majątkowego. Uchyleniu lub zmianie mogą ulec jedynie takie decyzje niewadliwe, które mają charakter uznaniowy lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem. Nie jest to możliwe w przypadku decyzji związanej, która nie przewiduje dla organu możliwości wyboru rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Tak też jest również w przypadku decyzji dotyczącej aktualizacji opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu, co oznacza, że nie jest to decyzja, która w trybie art. 155 może zostać uchylona. Niespornym jest również i to, że w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwe ponowne merytoryczne rozpatrzenie decyzji i wydanie nowego rozstrzygnięcia. Tymczasem z akt sprawy wynika, że powodem dla którego strona skarżąca złożyła wniosek o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2016 r. są zarzuty do operatu szacunkowego, na podstawie którego ustalona została wartość nieruchomości, a w ślad za tym wysokość opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu. Operat ten nie został zakwestionowany w zwykłym toku instancji, a obecne kwestionowanie jego prawidłowości jest już spóźnione. Skoro zatem do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2016 r. znak [...] ustalającą cenę nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] oraz ustalająca nową wysokość opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nie można zastosować art. 155, to podnoszone przez stronę skarżącą argumenty dotyczące jej słusznego interesu nie mogą mieć w sprawie znaczenia, a zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Wobec powyższego skarga jako bezzasadna została uchylona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.