III SA/Po 691/17

Dnia 20 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi G. Spółki jawnej w P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w P. z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę W dniu [...] kwietnia 2017 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w P., na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1793 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o świadczeniach", ogłosił postępowanie w trybie konkursu ofert nr [...] w sprawie zawarcia na okres od 1 lipca 2017 r. do 30 czerwca 2022 r. umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju świadczenia stomatologiczne w zakresie świadczenia ogólnostomatologiczne na obszarze gminy [...]. Ofertę w powyższym konkursie złożył G. sp. j. w P., zwany dalej "skarżącą". W dniu [...] maja 2017 r., działając na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach komisja konkursowa odrzuciła w całości ofertę skarżącej z uwagi na zawarcie w niej nieprawdziwych informacji o: 1. posiadaniu cyfrowego aparatu RTG w miejscu udzielania świadczeń, przez co należy rozumieć także uzyskanie stosownego zezwolenia na uruchomienie i korzystanie z przedmiotowego aparatu; 2. samodzielnym wykonywaniu umowy. Komisja przyjęła, że świadczeniodawca może legalnie eksploatować aparat RTG dopiero po uzyskaniu zezwolenia, którego skarżąca nie posiada. Przedłożone przez nią dwie decyzje (z [...] października 2010 r. i [...] kwietnia 2017 r.) na uruchomienie i korzystanie z aparatu RTG nie dają jej uprawnienia do tego rodzaju działań, gdyż nie jest ona ich adresatem. Na dzień składania oferty skarżąca nie gwarantowała więc udzielania świadczeń w zakresie opisanym w ofercie. Pismem z 1 czerwca 2017 r. skarżąca złożyła protest na odrzucenie jej oferty. W dniu [...] czerwca 2017 r. komisja konkursowa oddaliła protest. W tym samym dniu ogłoszono wyniki postępowania konkursowego, w którym wybrano trzy oferty. Oferta skarżącej nie została ujęta w końcowym rankingu. Skarżąca wniosła do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w P. odwołanie od rozstrzygnięcia komisji. Zarzuciła naruszenie zasad postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Zdaniem skarżącej komisja błędnie uznała, że jest możliwe wydanie kilku decyzji zezwalających na uruchomienie i stosowanie tego samego aparatu RTG w stosunku do kilku podmiotów leczniczych. Powołała się na stanowisko [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 1 czerwca 2017 r., według którego taka decyzja może być wydana jedynie dla jednego podmiotu leczniczego. Oznacza to, że dopuszczalne jest korzystanie z aparatu RTG przez inne podmioty niż ten, któremu udzielono zezwolenia. W dniu złożenia oferty skarżąca posiadała aparat RTG, na dowód czego przedłożyła dwie decyzje i umowę o współpracy z innym gabinetem stomatologicznym legitymującym się stosownym zezwoleniem. Była więc uprawniona do oświadczenia w ofercie, że będzie wykonywać zdjęcia samodzielnie, bez udziału podwykonawców, przy użyciu współposiadanego aparatu RTG znajdującego się w miejscu udzielania świadczeń. Decyzją z [...] lipca 2017 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w P. oddalił odwołanie. W uzasadnieniu organ wskazał, że intencją skarżącej, udzielającej pozytywnej odpowiedzi dotyczącej posiadania aparatu RTG, było samodzielne wykonywanie umowy, bez zlecenia jej podwykonawcom, również w zakresie udzielania świadczeń diagnostyki obrazowej zadeklarowanymi urządzeniami rentgenowskimi. Deklaracja skarżącej nabiera szczególnego znaczenia w kontekście kryteriów oceny ofert albowiem samodzielne wykonywanie umowy jak i posiadanie aparatu RTG było dodatkowo punktowane. Organ uznał, że żaden przepis ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 576), zwanej dalej "Prawem atomowym", nie stanowi, iż na podstawie decyzji wydanej na konkretnego adresata aparat RTG mogą użytkować również inne podmioty wykonujące działalność leczniczą w gabinecie, w którym znajduje się ten aparat. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 Prawa atomowego wykonywanie działalności związanej z narażeniem, rozumianym jako proces, w którym organizm ludzki podlega działaniu promieniowania jonizującego, polegającej w szczególności na uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące, wymaga zezwolenia. Następuje ono w drodze decyzji administracyjnej, będącej indywidualnym aktem stosowania prawa. Kreuje ona określone uprawnienia i obowiązki jedynie w odniesieniu do konkretnego adresata. Możliwość przeniesienia uprawnień z decyzji musi wynikać z przepisu prawa materialnego, zaś przepisy Prawa atomowego jej nie przewidują. Prawo do stosowania aparatu RTG do celów diagnostyki medycznej na podstawie decyzji ma zatem jedynie jej adresat. Podmiot nie dysponujący zezwoleniem, a zamierzający korzystać z usług podmiotu, na rzecz którego je wydano, winien zawrzeć z nim umowę o podwykonawstwo. Skarżąca w ofercie nie zadeklarowała korzystania z usług podwykonawców, zamierzając wykonywać świadczenia samodzielnie, wykorzystując personel działający na jej rzecz i rachunek. Nie była więc uprawniona do złożenia oświadczenia o samodzielności wykonywania umowy w zakresie wykonywania zdjęć RTG. Skarżąca byłaby uprawniona do udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 2.4.2.STM_1 "Aparat RTG do zdjęć wewnątrzustnych - w miejscu udzielania świadczeń", gdyby wykazała w pierwotnie złożonej ofercie umowę na podwykonawstwo w zakresie wykonywania zdjęć RTG. W powyższej sytuacji nadal nie byłaby jednak uprawniona do udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1.1.2.STM_1 "Realizacja świadczeń zdrowotnych będących przedmiotem umowy bez udziału podwykonawców, z wyłączeniem prac techników dentystycznych oraz badań histopatologicznych". Udzielając odpowiedzi twierdzącej na pytanie dotyczące samodzielności realizacji umowy, oferent winien wskazać w V części ankiety - wykaz zasobów - posiadany w miejscu udzielania świadczeń aparat RTG, jak również złożyć stosowne oświadczenie o realizacji umowy bez udziału podwykonawców. Wykazanie w ofercie w części dotyczącej zasobów posiadanie aparatu RTG i udzielenie odpowiedzi na pytanie ankietowe nr 2.4.2.STM1 "Aparat RTG do zdjęć wewnątrzustnych - w miejscu udzielania świadczeń" należało rozumieć jako możliwość prawną i faktyczną korzystania z tego aparatu, czego skarżąca nie wykazała. W skardze na decyzję Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z [...] lipca 2017 r. skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1) § 1 pkt 8 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1146), zwanego dalej "załącznikiem do rozporządzenia z 2015 r." oraz 2) ppkt 1.1. (w ramach pkt 4 Oceniany warunek, 3 Kategoria - sposób wykonywania umowy, 2 kryterium- kompleksowość) pkt 1 Przedmiot postępowania: Świadczenia ogólnostomatologiczne w Tabeli nr 1 - Leczenie stomatologiczne określonej w załączniku nr 7 wskazanym w § 3 pkt 7) rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372), zwanego dalej "rozporządzeniem z 2016 r." przez błędną interpretację pojęcia "podwykonawcy", a co za tym idzie - błędne ustalenie nieposiadania przez skarżącą "samodzielności" w realizowaniu umowy w zakresie wykonywania zdjęć RTG, wskutek czego niezasadnie przyjęto, że skarżąca przekazała w ofercie informacje nieprawdziwe, co uzasadniało odrzucenie oferty; 3) art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przez błędne przyjęcie, że oferta złożona przez skarżącą zawierała informacje nieprawdziwe i podlegała odrzuceniu, co doprowadziło do oddalenia przez organ odwołania skarżącej, a w konsekwencji także do naruszenia zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji wyrażonej w art. 134 ustawy o świadczeniach; II. postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 w zw. z art. 7 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "K.p.a.", przez niewyczerpujące zebranie i rozpoznanie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, w tym pominięcie stanowiska Prezesa Stowarzyszenia Inspektorów Ochrony Radiologicznej z 2 czerwca 2017 r. oraz błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a zwłaszcza pisma [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 1 czerwca 2017 r., w związku z którym organ błędnie przyjął, że możliwe jest wydanie kilku decyzji zezwalających na uruchomienie i stosowanie tego samego aparatu RTG w stosunku do kilku podmiotów leczniczych udzielających stomatologicznych świadczeń zdrowotnych, co miało wpływ na wynik sprawy; organ przyjął bowiem, że skarżąca mogła ubiegać się o wydanie zezwolenia na uruchomienie i stosowanie tego samego aparatu RTG, co do którego zostało już wydane przedmiotowe zezwolenie wobec innego podmiotu, co doprowadziło w konsekwencji do ustalenia, że skarżąca złożyła nieprawdziwe informacje, a więc zasadne było odrzucenie oferty skarżącej. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Unormowania tego aktu dają podstawę powierzenia organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, a także sprawowania kontroli i nadzoru nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń, jak również są podstawą określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń. Realizacja ustawowych obowiązków organów Funduszu we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy, zatytułowanym "postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". W myśl art. 139 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert (pkt 1) albo w trybie rokowań (pkt 2). W celu przeprowadzenia postępowania w trybie konkursu ofert Fundusz zamieszcza ogłoszenie, które zgodnie z art. 139 ust. 3 ustawy o świadczeniach zawiera m.in. nazwę i adres siedziby zamawiającego, określenie wartości przedmiotu zaskarżenia, wymagane kwalifikacje zawodowe i techniczne świadczeniodawców, określenie obszaru terytorialnego. Prezes Funduszu, stosownie do art. 146 ustawy o świadczeniach określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielnie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców. Przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty (art. 140 ust. 1 ustawy o świadczeniach). Kryteria oceny ofert są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 ustawy o świadczeniach). Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. W części jawnej komisja konkursowa stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert, otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 oraz przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia (art. 142 ust. 2 ustawy o świadczeniach). W części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, nie dokonać wyboru żadnej oferty, może też przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ich ceny (art. 142 ust. 5 i ust. 6 ustawy o świadczeniach). W sytuacji, gdy oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa wówczas komisja konkursowa odrzuca ofertę (art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach). Odrzuca się również ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje (art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach). W postępowaniu w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami mogą wystąpić dwie fazy. Rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w drodze konkursu ofert, jeśli żaden z uczestników konkursu nie skorzysta ze środka wymienionego w art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, co do zasady kończy to postępowanie. Jednakże w przypadku gdy którykolwiek z uczestników postępowania złoży odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu, rozpoczyna się faza postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. II GSK 186/06, publ. W ONSAiWSA 2007/4/101). Należy więc przyjąć, że odwołanie składane w trybie art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, otwiera postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy K.p.a., w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy o świadczeniach. Jak stanowi art. 152 ustawy o świadczeniach, świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. Środki odwoławcze możliwe do uruchomienia w fazie nieadministracyjnej, wymienione są w art. 153, te zaś, z których można skorzystać w postępowaniu administracyjnym w art. 154. Celem procedury uruchamianej na podstawie art. 154 ustawy o świadczeniach, jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej, nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zatem zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny jest ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego na skutek naruszenia zasad postępowania. Przy czym zauważyć należy, że zasady postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są określone w przepisach ustawy o świadczeniach oraz w dokumentach Prezesa Funduszu, wydanych na podstawie art. 146 tej ustawy. Uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania (świadczeniodawcy) w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może zostać wywołany, gdy naruszenie zasad postępowania przez podmiot prowadzący postępowanie, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Takie ujęcie determinuje sposób postępowania organu administracyjnego, którego zadaniem jest zbadanie okoliczności podnoszonych w odwołaniu i ocena czy i w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku ( zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 27.01.2015 r., sygn. III SA/Lu 940/14, orzeczenia.nsa.gov.pl/doc ). Zadaniem organu NFZ, któremu powierzono przeprowadzenie postępowania administracyjnego jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa, z zachowaniem wyrażonej w art. 134 ustawy o świadczeniach, zasady równego traktowania świadczeniodawców w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Chodzi tu zatem nie tylko o kontrolę postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, ale także zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego uczestnika postępowania. Sąd w całości podziela argumenty organu zawarte w zaskarżonej decyzji. W związku z obszernym ich omówieniem powtarzanie ich byłoby zbędne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy zaś podnieść, co następuje. Kluczową dla rozstrzygnięcia kwestią jest to, czy w dniu złożenia oferty (17 kwietnia 2017 r.) skarżąca w miejscu zamierzonego udzielania świadczeń: 1. posiadała aparat RTG do wykonywania zdjęć oraz 2. czy była w stanie wykonywać je samodzielnie (bez podwykonawców). Na obydwa pytania odnośnie tych zagadnień skarżąca udzieliła w ofercie odpowiedzi afirmatywnych (pozytywnych - "TAK"). Zasadne jest stanowisko organu, że odpowiedzi te były nieprawdziwe, co skutkowało odrzuceniem oferty skarżącej. Jednym z podstawowych warunków zapewnienia w postępowaniu konkursowym zasad równego traktowania i uczciwej konkurencji (art. 134 ustawy o świadczeniach) jest przestrzeganie przez organ unormowań związanych z dopuszczeniem oferentów do udziału w postępowaniu i oceny złożonej oferty. Przepis art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach normuje sytuację, w której oferta podlega obligatoryjnemu odrzuceniu z powodu zawarcia w niej nieprawdziwych informacji. Odnośnie pierwszej z powyższych odpowiedzi, dotyczącej posiadania aparatu RTG należy podnieść, że posiadanie w znaczeniu użytym w tym przepisie nie polega jedynie na byciu jego właścicielem czy przysługiwaniu ograniczonego prawa rzeczowego umożliwiającego faktyczne korzystanie z aparatu. W zapytaniu ofertowym chodzi o posiadanie w szerszym znaczeniu, obejmującym możliwość nie tylko faktycznego, ale i zgodnego z prawem (legalnego) korzystania z urządzenia w celu udzielania świadczeń diagnostycznych. W tym kontekście organ słusznie przyjął, że korzystać z aparatu RTG zgodnie z prawem (legalnie) może jedynie podmiot, któremu właściwy organ udzielił zezwolenia, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 i 6 dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe ( Dz. U. z 2017 r., poz. 576 ). W myśl tych przepisów wykonywanie działalności związanej z narażaniem polegającym na uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące, uruchamianiu pracowni, w których mają być stosowane źródła promieniowania jonizującego, w tym pracowni rentgenowskich wymaga zezwolenia albo zgłoszenia w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej (...). Zezwolenie, o którym mowa w przywołanym przepisie, a więc na uruchamianie i stosowanie aparatów rentgenowskich do celów diagnostyki medycznej, wydaje państwowy wojewódzki inspektor sanitarny – art. 5 ust. 4 omawianej ustawy. Stosowanie zaś do art. 5 ust. 7a ustawy, wydanie, odmowa lub cofnięcie zezwolenia następuje w drodze decyzji administracyjnej. Analiza powołanych przepisów w sposób jednoznaczny wskazuje, że uruchomienie pracowni rentgenowskiej oraz korzystanie z aparatów rentgenowskich między innymi do celów diagnostycznych wymaga uzyskania zezwolenia – decyzji. Dopiero posiadanie odpowiedniej decyzji przez podmiot chcący prowadzić działalność diagnostyczną z użyciem aparatury rentgenowskiej, jak sama strona skarżąca, uprawnia go do prowadzenia diagnostyki medycznej z użyciem aparatury wytwarzającej promieniowanie jonizujące ( wyrok NSA z 07.03.2017 r., sygn.. II GSK 1672/15, orzeczenia.nsa.gov.pl/doc ). Z samej istoty zezwolenia wynika, że musi ono zostać uzyskane jeszcze przed rozpoczęciem działalności poddanej takiej reglamentacji. Bezsporne jest zaś, że skarżąca w dniu złożenia oferty, a także w dniu jej otworzenia, nie dysponowała wymaganym zezwoleniem. Brak przy tym przesłanek pozwalających na przyjęcie poglądu, że w stosunku do jednego aparatu RTG nie może być wydane więcej niż jedno zezwolenie. Nie sprzeciwiają się temu obowiązujące w tym zakresie przepisy. Nie ma w tym kontekście znaczenia dla rozstrzygnięcia stanowisko zawarte w tym zakresie w pismach [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 1 czerwca 2017 r. oraz Prezesa Stowarzyszenia Inspektorów Ochrony Radiologicznej z 2 czerwca 2017 r. Poza tym, korzystać z aparatu RTG może jedynie podmiot, który uzyskał stosowne zezwolenie, a z zawartej w art. 3 pkt 29 Prawa atomowego definicji pracownika nie można wywodzić uprawnienia skarżącej do samodzielnego korzystania z urządzenia. Skarżąca nie jest pracownikiem podmiotu mającego uprawnienia do wykonywania zdjęć RTG, nie mogła zatem na tej podstawie wykonywać usługi tego rodzaju. Nie posiadając zaś zezwolenia może ona z korzystać z aparatu jedynie na podstawie umowy o podwykonawstwo. Ponadto skarżąca w ofercie nie podała, że badania diagnostyczne RTG będą wykonywane w ramach umowy zawartej z podwykonawcą w rozumieniu § 1 pkt 8 załącznika do rozporządzenia z 2015 r. Zgodnie z tym przepisem podwykonawca to podmiot, który wykonuje część umowy, o której mowa w pkt 14 (tj. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej przez organ ze świadczeniodawcą), samodzielnie organizując powierzony zakres czynności. Z kolei, stosownie do określonego w pkt 1 tabeli nr 1 zawartej w załączniku nr 7 do rozporządzenia z 2016 r. kryterium "kompleksowość", kategorii "sposób wykonania umowy", oceniany warunek polega na realizacji świadczeń zdrowotnych będących przedmiotem umowy bez udziału podwykonawców, z wyłączeniem prac techników dentystycznych oraz badań histopatologicznych. Skarżąca, nie posiadając aparatu RTG (nie mając wyżej wskazanego zezwolenia), mogła wykonywać za jego pomocą zdjęcia jedynie na zasadzie podwykonawstwa. Odpowiedzi twierdzące na zapytania dotyczące posiadania aparatu RTG oraz samodzielnego wykonywania zdjęć za jego pomocą były więc nieprawdziwe. Sąd podziela stanowisko organu, że na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach oferta zawierająca nieprawdziwą informację - w zakresie odpowiedzi na pytanie ankietowe będące jednym z pytań dodatkowo punktowanych ("rankingujących"), a zatem mającym wpływ na ostateczny kształt rankingu, a w rezultacie i na wynik postępowania konkursowego - podlega w postępowaniu konkursowym obligatoryjnemu odrzuceniu. Sądowi znany jest odmienny pogląd, w myśl którego oferta zawierająca nieprawdziwą odpowiedź na pytanie o charakterze rankingującym nie powinna zostać odrzucona, a jedyną ujemną konsekwencją dla oferenta powinien być brak dodatkowych punktów. Niniejszy skład Sądu poglądu tego nie podziela. Nie znajduje on oparcia w przepisach, a pozostaje w sprzeczności z art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Nie został on naruszony przez organ. Poza tym, przyjęcie takiego poglądu mogłoby stanowić zachętę do podejmowania przez oferentów działań godzących w zasady uczciwej konkurencji, polegających na celowym składaniu ofert nierzetelnych, z nadzieją na uzyskanie dodatkowych punktów na podstawie nieprawdziwych informacji, skoro jedyną sankcją w razie wykrycia nierzetelności byłby brak dodatkowych punktów, których oferent i tak by nie uzyskał, gdyby od razu złożył oświadczenie prawdziwe. W związku z powyższym nie są zasadne zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Organ przeprowadził wyczerpujące postępowanie w związku z przedstawianymi przez skarżącą zarzutami i dokonał szczegółowej analizy przeprowadzonego postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w tym zarzutów skarżącej i szczegółowo się do nich odniósł. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) skargę oddalił.