I OZ 419/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1822/17 o odrzuceniu skargi P. D. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 grudnia 2017 r., II SA/Wa 1822/17, odrzucił skargę P. D. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 14 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych wymienionej skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, przez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w imieniu skarżącego przed sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Przedmiotowe wezwanie doręczono pełnomocnikowi 4 grudnia 2017 r. (dowód – zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki oraz wydruk ze strony Poczty Polskiej "Śledzenie przesyłek" w aktach sądowych sprawy). Pomimo upływu zakreślonego w wezwaniu terminu, adwokat J. P. nie uczynił zadość wezwaniu Sądu i nie nadesłał pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed WSA w Warszawie w przedmiotowej sprawie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił oparcie się na błędnym ustaleniu, że w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa mocującego do działania przed sądami administracyjnymi, a w konsekwencji niezasadne zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazano, że pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego zawierało upoważnienie do występowania przed "sądami administracyjnymi obu instancji" i winno zostać przekazane przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z aktami do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W takim stanie rzeczy bezprzedmiotowe było wzywanie pełnomocnika do przedkładania kolejny raz pełnomocnictwa, a tym samym nie zachodziły i nie zachodzą braki formalne, które uniemożliwiałyby dalsze procedowanie Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach administracyjnych przedstawionych Sądowi wraz ze skargą nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. i nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku doręczenia na wezwanie sądu prawidłowego pełnomocnictwa. Ten ostatni przepis stanowi (po jego nowelizacji dokonanej ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2015.658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r.), że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis ten nie tylko usprawnia postępowanie przed sądem administracyjnym (przez umożliwienie wniesienia wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa), ale także powinien wyeliminować rozbieżności występujące w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczące omawianego zagadnienia. Przy czym wymaga podkreślenia, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona w czasie obowiązywania art. 46 § 3 p.p.s.a. w nowym brzmieniu. Odnosząc się do twierdzenia zawartego w zażaleniu, że pełnomocnictwo znajdowało się w aktach administracyjnych trzeba stwierdzić, że nie ma ono znaczenia dla sprawy. Treść art. 37 § 1 p.p.s.a. oraz art. 46 § 3 p.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, że pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony, organu lub przedstawiciela ustawowego ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Zatem obowiązek złożenia pełnomocnictwa jest powiązany z "pierwszą czynnością procesową". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 p.p.s.a. pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami administracji publicznej, ponieważ są to dwa różne autonomiczne postępowania, zatem pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych przedstawionych sądowi wraz ze skargą nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 25 lipca 2017 r., II FZ 447/17). Wspomniana w art. 37 § 1 p.p.s.a. regulacja dotyczy postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 p.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że oba te przepisy odnoszą się do postępowania przed sądami administracyjnymi i oba dotyczą akt sądowych danej sprawy. Z treści art. 37 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 46 § 3 p.p.s.a. należy więc wyprowadzić wniosek, że przy pierwszej czynności sądowej pełnomocnik ma obowiązek złożyć pełnomocnictwo, do akt sprawy sądowoadministracyjenej jako sprawy nowej i odrębnej od sprawy administracyjnej, której rozstrzygnięcie jest przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym. Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego, Sąd I instancji właściwie, wobec niedołączenia przez pełnomocnika do skargi stosownego pełnomocnictwa do reprezentacji strony w postępowaniu sądowym, wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do reprezentowania strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Zaś wobec niewykonania powyższego wezwania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił o odrzuceniu skargi, której braków formalnych skarżący nie uzupełnił w terminie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.