IV SA/Wa 1897/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ustalającej odszkodowanie za nieruchomość I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego M. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej organ). Po rozpoznaniu wniosku M.S. (dalej skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] wstrzymujące wykonanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] ustalającej odszkodowanie na rzecz M.S. w wysokości 369 411,00 zł za nieruchomość o pow. 2,4113 ha, położoną w obrębie S. , gmina C. , oznaczoną ewidencyjnie jako działki nr [...] i zobowiązującej do wypłaty odszkodowania Burmistrza Miasta i Gminy C. . Stan sprawy był następujący: Burmistrz Miasta i Gminy C. , działając na podstawie art. 93 ust 1 i 2, art. 96 ust 1, art. 97 ust , art. 98 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.), decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r, znak: [...] zatwierdził projekt podziału działek nr [...] o pow. 10,0723 ha i nr [...] o pow. 14,9412 ha, położonych w obrębie S. , gmina C. , na wniosek ich właściciela M.S. Pismem z dnia 1 sierpnia 2012 r. M.S. wystąpił do Starosty [...] o ustalenie odszkodowania za nieruchomości wydzielone pod drogi publiczne, oznaczone jako działki nr [...]. Starosta [...] , działając na podstawie art. 98 ust 3, art. 129 ust 5, art. 130, art. 132 ust 1a i 2, art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., ustalił odszkodowanie na rzecz M.S. w wysokości 369 411,00 zł za nieruchomość o pow. 2,4113 ha, położoną w obrębie S. , gmina C. , oznaczoną ewidencyjnie jako działki nr [...]. Wojewoda [...] , po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Miasta i Gminy C. , decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...] podał m.in., że niniejsza sprawa była już przez niego rozpatrywana, gdyż na skutek wniesienia przez Gminę C. odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...].05.2013 r. ustalająca odszkodowanie za nieruchomości wydzielone pod drogi publiczne, oznaczone jako działki nr [...] , rozstrzygnięciem z dnia [...].07.2013r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując m.in., iż stanowiący dowód w sprawie operat szacunkowy nie jest zgodny z przepisami prawa. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 14.11.2013 r. sygn. akt II SA/Ke 804/13 oddalił skargę Gminy C. złożoną na decyzję z dnia [...].07.2013 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podniósł, iż "bezsporną w sprawie jest okoliczność, że działki objęte zaskarżoną decyzją tj. nr [...] i [...] zostały wydzielone pod drogi publiczne i przeszły z mocy prawa na własność Gminy C. z dniem, w którym decyzja Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] sierpnia 2011r., zatwierdzająca podział nieruchomości, stała się ostateczna. Nie budzi też wątpliwości, że nie doszło do uzgodnienia przez strony wysokości odszkodowania za przejęte działki, a zatem kwestia ustalenia odszkodowania podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej, według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości". Następnie decyzja została zaskarżona przez Burmistrza Miasta i Gminy C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który wyrokiem z dnia 4 lutego 2015r. sygn. akt II SA/Ke 1110/14 oddalił skargę. Pismem z dnia 18 września 2015 r. Burmistrz Miasta i Gminy C. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] ustalającej odszkodowanie na rzecz M.S. w wysokości 369.411,00 zł za nieruchomość o pow. 2,4113 ha, położoną w obrębie S. , gmina C. , oznaczoną ewidencyjnie jako działki nr [...] i zobowiązującej do wypłaty odszkodowania Burmistrza Miasta i Gminy C. . Zdaniem skarżącego uchwała Rady Miejskiej w C. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. i części sołectwa S. , gmina C. stanowiąca podstawę wydania zaskarżonych decyzji, rażąco naruszała prawo. Okoliczność powyższą potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnym wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 922/15 stwierdzając nieważność uchwały Rady Miejskiej w C. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r.. Następnie pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy C. wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r" znak: [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] ustalającej odszkodowanie na rzecz M.S. w wysokości 369 411,00 zł za nieruchomość o pow. 2,4113 ha, położoną w obrębie S. , gmina C. , oznaczoną ewidencyjnie jako działki nr [...] i zobowiązującej do wypłaty odszkodowania Burmistrza Miasta i Gminy C. . Następnie, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa po rozpoznaniu wniosku M.S. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własne postanowienie. Uzasadniając swoje stanowisko, organ powołał się na treść art. 159 § 1 Kpa, godnie z którym organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Zdaniem organu, z przepisu art. 159 § 1 Kpa wynika, że w przypadku spełnienia przesłanek w nim określonych wstrzymanie wykonania decyzji jest obligatoryjne. Minister wskazał, że uchwała Rady Miejskiej w C. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. i części sołectwa S. , gmina C. stanowiąca podstawę wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. została podjęta z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślił także, że art. 98 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami określa przesłanki i moment nabycia przez gminę z mocy prawa własności wydzielonych działek pod drogi publiczne. Ustawodawca precyzuje, że muszą to być działki wydzielone pod drogi publiczne, a przejście prawa własności następuje z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział staje się ostateczna. Stosownie zaś do ust. 3 powołanego artykułu za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym działki a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczeniu nieruchomości. Zgodnie natomiast z art. 129 ust. 5 pkt 1 tej ustawy Starosta wydaje decyzję o odszkodowaniu w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3. Z unormowań tych wynika w sposób bezsporny, że to do organu administracji publicznej, orzekającego w przedmiocie odszkodowania, należy ocena czy stronie przysługuje odszkodowanie. Organ musi samodzielnie ustalić czy w stanie faktycznym prawnym rozpatrywanej sprawy nastąpił skutek, o którym mowa w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomości, tzn. czy konkretne działki wobec zatwierdzonego podziału zostały wydzielone pod drogi publiczne i tym samym przeszły na własność danej jednostki samorządu terytorialnego z mocy tegoż przepisu. Pozytywne ustalenie w tym zakresie uzasadnia i warunkuje przyznanie odszkodowania, o którym wspomina art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Zdaniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa oznacza to, że stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia [...] stycznia 2010 r,, nr [...] powoduje wątpliwość co do faktycznego przeznaczenia działek nr [...] pod drogi publiczne. W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa powyższe okoliczności wskazują, że zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Organ podkreślił jednocześnie, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 159 § 1 Kpa nie przesądza o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...]. Udowodnienie istnienia bądź nieistnienia kwalifikowanych wad postępowania nastąpi w dalszej części postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie nadzoru. Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się skarżący, zaskarżając w całości postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] i zarzucając mu naruszenie: 1. przepisu art. 159 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 t., poz. 23 - w dalsze) części skargi: k.p.a.) poprzez przyjęcie, że zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., znak [...] oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2014r. , znak: [...] są dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., gdy tymczasem takie prawdopodobieństwo nie występuje, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. przepisu art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm. zw dalszej części skargi: u.g.n.) poprzez przyjęcie, że stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w C. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. i części sołectwa S. , gmina C. automatycznie przekłada się na prawdopodobieństwo stwierdzenia nieważności w.w. decyzji odszkodowawczych, gdy tymczasem to nie plan zagospodarowania przestrzennego ale decyzja podziałowa stanowi podstawę wydania decyzji odszkodowawczej, zaś stwierdzenie nieważności planu nie musi wiązać się automatycznie z koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej wydanej na jego podstawie, jeżeli tylko decyzja ta odpowiada wymogom aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, co miało wpływ na wynik sprawy; 3. przepisu art. 98 ust. 1 i 2 u.g.n. poprzez przyjęcie, że M.S. jest nadal właścicielem przedmiotowych nieruchomości wydzielonych pod drogi publiczne, podczas gdy z treści rażąco naruszonego przepisu jasno wynika, że działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna - skoro zatem decyzja Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości stała się ostateczna we wrześniu 2011 r., to w tymże miesiącu z mocy prawa Gmina C. stała się właścicielem przedmiotowych nieruchomości wydzielonych pod drogi publiczne, zaś fakt, że do dnia dzisiejszego Gmina C. nie wystąpiła do Sądu Rejonowego w B. o dokonanie zmiany wpisu w dziale drugim księgi wieczystej nr [...], co powinna uczynić na podstawie przepisu art. 98 ust. 2 u.g.n. nie zmienia faktu, iż jedynym aktualnym właścicielem przedmiotowych działek jest gmina C. . W oparciu o tak postawione zarzuty skarżący wniósł o: 1.uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, 2.uchylenie utrzymanego w mocy skarżonym postanowieniem postanowienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], 3. zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], mocą którego Minister utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] wstrzymujące wykonanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] ustalającej odszkodowanie na rzecz M.S. w wysokości 369 411,00 zł za nieruchomość o pow. 2,4113 ha, położoną w obrębie S. , gmina C. , oznaczoną ewidencyjnie jako działki nr [...] i zobowiązującej do wypłaty odszkodowania Burmistrza Miasta i Gminy C. . Skarga jest zasadna. Burmistrz Miasta i Gminy C. , działając na podstawie art. 93 ust 1 i 2, art. 96 ust 1, art. 97 ust , art. 98 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.), decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r, znak: [...] zatwierdził projekt podziału działek nr [...] o pow. 10,0723 ha i nr [...] o pow. 14,9412 ha, położonych w obrębie S. , gmina C. . W konsekwencji, Starosta [...] , działając na podstawie art. 98 ust 3, art. 129 ust 5, art. 130, art. 132 ust 1a i 2, art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] Wojewody [...] , ustalił odszkodowanie na rzecz M.S. w wysokości 369 411,00 zł za nieruchomość o pow. 2,4113 ha, położoną w obrębie S. , gmina C. , oznaczoną ewidencyjnie jako działki nr [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 1110/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Burmistrza Miasta i Gminy C. złożoną na ostatnio powołaną decyzję Wojewody. W myśl art. 159 § 1 kpa wstrzymanie wykonania decyzji jest obligatoryjne, o ile organ stwierdzi prawdopodobieństwo wystąpienia jednej z wad z art. 156 § 1 kpa. Nie oznacza to jednak każdorazowo konieczności wstrzymania, tylko niezwłocznego rozpatrzenia tej kwestii. Celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest wyeliminowanie z obrotu decyzji dotkniętej ciężką wadą i w związku z tym organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji potencjalnie nieważnej, po to, by pomniejszyć negatywne skutki takiej decyzji, które mogłyby wystąpić do czasu wydania decyzji stwierdzającej nieważność. Ma rację organ twierdząc, że w przypadku wstrzymania wykonania decyzji wystarcza tylko prawdopodobieństwo wystąpienia wady, jednak jego określenie powinno polegać na wskazaniu tego z punktów w art. 156 § 1 kpa, który w ocenie organu ma w sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną wadę. Jednakże wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 159 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (tak NSA w sprawie IV SA 2311/96 wyrok z dnia 2.09.1998). Wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności nie ma charakteru bezwzględnie suspensywnego i nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji, której postępowanie dotyczy. Do zakończenia postępowania decyzja pozostaje bowiem w obrocie prawnym i podlega wykonaniu. Pod pojęciem wykonania aktu administracyjnego, w tym wypadku decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tej decyzji. W niniejszej sprawie Minister Infrastruktury i Budownictwa w toku postępowania nadzorczego stwierdził, że uchwała Rady Miejskiej w C. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. i części sołectwa S. , gmina C. - stanowiąca zdaniem organu podstawę wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. - została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, co skutkował stwierdzeniem jej nieważności. Jednocześnie organ nie stwierdził, żeby z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r, znak: [...] Burmistrza Miasta i Gminy C. , który działając na podstawie art. 93 ust 1 i 2, art. 96 ust 1, art. 97 ust , art. 98 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.), zatwierdził projekt podziału działek nr [...] o pow. 10,0723 ha i nr [...] o pow. 14,9412 ha, położonych w obrębie S. , gmina C. . Sąd podziela stanowisko skarżącego, że podstawą decyzji ustalającej odszkodowanie jest właśnie decyzja o podziale działek, a nie ich przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Na zasadność takiego stanowiska wprost wskazuje treść art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2016.2147 j.t.), który stanowi, że: 1. Działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. 2. Właściwy organ składa wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej praw gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa do działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Podstawą wpisu tych praw do księgi wieczystej jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział. 3. Za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Na mocy ust. 3 cytowanego przepisu, ostateczna decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r, znak: [...] Burmistrza Miasta i Gminy C. stanowi jedyną podstawę decyzji odszkodowawczej. Przerzucanie tej roli – jak to czyni organ – na uchwałę Rady Miejskiej w C. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. i części sołectwa S. – wywodzenie negatywnych dla skarżącego skutków – nie może być przez Sąd zaakceptowane. Na marginesie, przepis ten w ust. 2, wyraźnie reguluje obowiązek ujawnienia w księdze wieczystej prawa do działek. Sąd nie może również zaakceptować, że uchybiwszy swojemu ustawowemu obowiązkowi, organy usiłują przerzucić negatywne skutki swego zaniedbania na skarżącego. Reasumując – nie ma prawdopodobieństwa, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r., obarczone są wadą wskazaną w art. 156 § 1 kpa. Z powyższych względów, wobec niewykazania przez organy okoliczności stanowiących o prawdopodobieństwie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia . O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)