I SA/Ke 652/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Referent stażysta Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. oddala skargę. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR, Agencja) w K. decyzją z [...] r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z [...] nr [...] w sprawie przyznania M.N. pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014 (płatność ONW). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że M.N. 24 kwietnia 2014 r. złożył wniosek o przyznanie na rok 2014 płatności ONW oraz płatności rolnośrodowiskowej do działek rolnych o łącznej powierzchni 20,05 ha. Kontrola w zakresie kwalifikowalności przeprowadzona w gospodarstwie w dniach 27-28 sierpnia 2014 r. metodą inspekcji terenowej wykazała szereg nieprawidłowości dotyczących powierzchni deklarowanej działek zgłoszonych do płatności, ustalono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na całej powierzchni dwóch działek oraz na jednej działce stwierdzono inne uprawy niż uprawa deklarowana (program rolnośrodowiskowy). W tym samym czasie w gospodarstwie skarżącego miała miejsce kontrola w zakresie spełnienia wymogów wzajemnej zgodności, która wykazała że rolnik nie przeprowadził w terminie na łąkach lub pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej lub nie były na nich wypasane zwierzęta; a także nie przeprowadził na gruntach ugorowanych koszenia lub innych zabiegów uprawowych. Było to podstawą odmowy przyznania płatności ONW. Dyrektor Agencji decyzją z [..] r. uchylił zaskarżoną decyzję z [..] r. o odmowie przyznania płatności ONW na 2014 r. Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z 15 października 2015 r. Kierownik Agencji odmówił przyznania skarżącemu płatności ONW na rok 2014. Orzekając na skutek odwołania, Dyrektor ARiMR zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że raport z kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach 27-28 sierpnia 2014 r. nie został podważony w toku postępowania, a jedynie podlegał uściśleniu i weryfikacji w postępowaniu wyjaśniającym i na jego podstawie (zgodnie z danymi z raportu, pismem wykonawcy kontroli, notatką służbową inspektorów terenowych), a w szczególności na podstawie wykonanych fotografii nr G25 do G29 i X30 do X36 stwierdzono, że ustalenia inspektorów terenowych w zakresie zaprzestania użytkowania gruntów są prawidłowe, a wyniki kontroli przeprowadzonej przez jednostkę certyfikującą COBICO nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w tej sprawie. Ponadto na podstawie dowodów w sprawie ustalono, że powierzchnia stwierdzona (czyli kwalifikująca się do płatności) wynosi 16,38 ha, w związku z tym różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku (20,05 ha), a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli na miejscu stanowi 22,41% powierzchni stwierdzonej. Dyrektor ARiMR stwierdził, że zarówno sytuacja rodzinna skarżącego, jak i informacja o przywróceniu po kontroli na miejscu gruntu do użytkowania nie mają wpływu na fakt, że zarówno w dniu złożenia wniosku, jak i w dacie kontroli działki stanowiły nieużytki. Organ wywiódł, że podnoszona przez skarżącego siła wyższa miała miejsce w okresie składania wniosków i była znana rolnikowi w dniu złożenia wniosku o przyznanie płatności ONW na rok 2014. Zdaniem organu odwoławczego powyższe wskazuje, że skarżący ocenił wówczas, że jego stan zdrowia nie stoi na przeszkodzie do prowadzenia działalności rolniczej. Na powyższą decyzję M.N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji. Zarzucił naruszenie: - art. 23 ust 1 Rozporządzenia Komisji Nr 796/2004 poprzez przyjęcie za wiążące wyników kontroli bez należytej ich weryfikacji i przy jednoczesnym pominięciu wskazań strony ujawniających, że raport z kontroli zawiera rażące błędy (także w pomiarach) jak i pominięciu wyjaśnień oraz niezależnych dowodów w postaci raportów z kontroli jednostki certyfikującej COBICO; - art. 7 k.p.a poprzez zaniechanie działań mających na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; - art. 8 k.p.a poprzez działania obu instancji ARiMR powodujące podważenie zaufania strony do organów państwa, w szczególności poprzez czynności podejmowane przez organy w zakresie braku profesjonalnie przeprowadzonej kontroli i posługiwania się błędnie sporządzonym raportem jako "żelaznym" dowodem administracyjnym, poprzez próby celowego przedłużania postępowania administracyjnego w tym wydania decyzji z 14 października 2015 r. z naruszeniem art. 35 i 36 k.p.a, poprzez postawę poszczególnych pracowników ARiMR (w tym dyrekcji) w szczególności za składanie wprowadzających stronę w błąd obietnic; - art. 76 § 1 k.p.a poprzez bezprawne odrzucenie i umniejszenie wiarygodności dokumentu urzędowego sporządzonego przez jednostkę certyfikującą COBICO bez poparcia w/w działania konkretnym przepisem prawnym; - art. 11 k.p.a. z uwagi na brak szczegółowego wyjaśnienia zasadności przesłanek stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie w jakim ARiMR pominęła, że wyniki kontroli COBICO nie odpowiadają rzeczywistości, zaś zgodnie z zasadą należytej staranności strona usiłowała wykazać brak zawinienia w swoim działaniu oraz podważała zasadność ustaleń organu kontrolującego i decyzyjnego ARiMR obu instancji; - art. 77 k.p.a wobec pominięcia działań mających na celu w sposób wyczerpujący zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego; - art. 80 k.p.a. wobec braku odniesienia się i oceny całości zebranego materiału dowodowego w szczególności dowodów przedstawionych przeze stronę; - art. 107 § 3 k.p.a wobec pominięcia w uzasadnieniu decyzji oceny wszystkich faktów i podanych przez stronę oraz ustaleń na których oparto rozstrzygnięcie, w tym także braku i wyjaśnienia przyczyn błędów zaistniałych w raporcie kontroli z 27-28 sierpnia 2014 r. zaistniałej w przypadku siły wyższej; - art. 136 k.p.a poprzez nie przeprowadzenie ewentualnie dodatkowego postępowania dowodowego, które w oczywisty sposób mogłyby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy; - art. 2, 7 i 32 ust. 2 Konstytucji RP poprzez wydanie rozstrzygnięcia wskazującego na nierówne, intencjonalne i dyskryminujące traktowanie strony. Oddalając skargę rolnika na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.) dalej "ustawa p.p.s.a.". WSA wyrokiem z 21 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I SA/Ke 154/16 uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. W ocenie Sądu, zgromadzone w sprawie dowody potwierdzają różnice między powierzchnią działek zadeklarowanych do płatności a powierzchnią użytkowaną rolniczo, a także fakt zaniechania na części zadeklarowanych działek prowadzenia działalności oraz naruszenia norm dobrej kultury rolnej w 2014 r. Sąd wskazał również, że raport z czynności kontrolnych jako dokument urzędowy może mieć decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, skarżący nie podważył skutecznie tego dowodu, a w konsekwencji poczynionych ustaleń. Orzekając na skutek skargi kasacyjnej rolnika Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 grudnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 3665/16 uchylił zaskarżony wyrok WSA z 21 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I SA/Ke 154/16 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Sąd kasacyjny zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że wyrok WSA narusza prawo. Zwrócił uwagę, że Sąd I instancji nie odniósł się do kwestii tzw. "strefy buforowej", o jakiej stanowi art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. Zdaniem NSA, fakt pojawienia się tego zarzutu dopiero na etapie postępowania kasacyjnego nie usprawiedliwia Sądu I instancji, ponieważ kontrola zaskarżonej decyzji odnosi się do zgodności tego rozstrzygnięcia z przepisami prawa. Strefa buforowa, na jaką wskazuje art. 34 ust. 1 ww. rozporządzenia, o szerokości 1,5 m jako tolerancja pomiaru, nie może być wiązana z określoną metodą pomiaru. Szerokość strefy buforowej nie wynika z właściwości technicznych urządzeń pomiarowych. Oznacza to, że nie właściwości tych urządzeń wyznaczają taką strefę, ale czynią to przepisy prawa. Przepis art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 jednoznacznie stwierdza, że strefa buforowa wynosi 1,5 m i ta wielkość powinna być brana pod uwagę przy rozpoznaniu sprawy. W piśmie procesowym z 17 lutego 2017 r. Dyrektor ARiMR ponownie wskazał na nieprawidłowości, jakie wykazała kontrola, przedstawił także obliczenia tolerancji pomiaru dla szerokości strefy buforowej o wielkości 0,75 m oraz 1,5 m wyliczając końcowo powierzchnię stwierdzoną. W wyniku porównania tych wyliczeń organ podniósł, że zastosowanie strefy buforowej o szerokości 1,5 m nie ma wpływu na zmianę powierzchni stwierdzonej podczas kontroli na miejscu. M.N. w piśmie procesowym z 20 lutego 2017 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko żądając uchylenia w całości zaskarżonej decyzji. Działając w ramach związania wyrokiem NSA, WSA w K. w wyroku z 23 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 90/17 uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego, a tym samym brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przyjmując za NSA, że art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 tworzy po stronie organu zobowiązanie do uwzględniania przy pomiarach 1,5 m strefy buforowej wokół działki rolnej, Sąd I instancji stwierdził, że doszło do naruszenia przez organy tego przepisu postępowania, ale naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak wynika z pisma procesowego organu z 17 lutego 2017 r., w przedmiotowej sprawie zmiana wielkości strefy buforowej nie ma wpływu na wielkość powierzchni stwierdzonej. W ocenie Sądu zastosowanie 0,75 m strefy buforowej pozostaje bez wpływu na niezgodność powierzchni stwierdzonej działek rolnych z powierzchnią deklarowaną we wniosku, a co za tym idzie dla kwestii przyznania wnioskowanej płatności. Orzekając na skutek skargi kasacyjnej rolnika Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 października 2017 r. o sygn. akt II GSK 2379/17 uchylił zaskarżony wyrok WSA z 23 lutego 2017 r. I SA/Ke 90/17 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Zdaniem NSA uzasadnienie wyroku nie spełnia warunków z art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji powołując się na pismo procesowe Dyrektora ARiMR z 17 lutego 2017 r., nie wskazał samodzielnie, jakie przesłanki i dlaczego doprowadziły go do konkluzji, że zmiana strefy buforowej (z 0,75 m na 1,5 m – przyjętej przy określaniu powierzchni działek rolnych w trakcie kontroli na miejscu), nie ma wpływu na wielkość powierzchni stwierdzonej. Nie wyjaśnił jednak jak rozumie tolerancję pomiaru. W tej sytuacji nie można też przyjąć, aby w kontrolowanym rozstrzygnięciu właściwe wykonano zalecenia NSA wskazane w wyroku z 6 grudnia 2016 r. i uwzględniono ocenę prawną tam zawartą. Jednocześnie NSA nie zgodził się z argumentacją skargi kasacyjnej o nieprzydatności dla obliczenia strefy buforowej w wymiarze 1,5 m, pomiarów przeprowadzonych w dniach 27-28 sierpnia 2014 r. NSA w wyroku z 6 grudnia 2016 r. nie zakwestionował samych pomiarów (skutecznie nie czyni też tego skarżący kasacyjnie). Sąd drugiej instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy WSA weźmie pod uwagę zaprezentowane wyżej stanowisko i uwzględniając wyrażoną w wyroku NSA z 6 grudnia 2016 r. ocenę prawną jasno i zrozumiale wyłoży swoje stanowisko odnośnie znaczenia szerszej, niż to przyjęto w decyzjach organów, strefy buforowej, z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Na rozprawie 29 grudnia 2017 r. pełnomocnik organu podtrzymując stanowisko w sprawie wskazała, że pismo z 17 lutego 2017 r. dotyczy również sprawy I SA/Ke 90/17. Przez pomyłkę wskazano w nim jedynie sygnaturę I SA/Ke 90/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Dla oceny zasadności skargi zasadnicze znaczenie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w wyroku z 6 października 2017 r. sygn. akt II GSK 2379/17 uznał zasadność skargi kasacyjnej, uchylając na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. wyrok WSA w K. z 23 lutego 2017 r. I SA/Ke 90/17. Zgodnie z art. 190 ustawy p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Działając w powyższych warunkach procesowych, Sąd stwierdził, że skarga M. N. jest nieuzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego w sposób kwalifikowany, tj. powodujący nieważność decyzji, wznowienie postępowania administracyjnego bądź mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym, brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Wymaga przypomnienia, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora ARiMR w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014. Istotę sporu w niniejszej sprawie, na obecnym etapie postępowania stanowi kwestia prawidłowości dokonanego przez organ pomiaru działek zadeklarowanych przez skarżącego do płatności, a w konsekwencji odmowa przyznania płatności. Zdaniem skarżącego organ do obliczenia powierzchni stwierdzonej w trakcie kontroli na miejscu, nieprawidłowo przyjął strefę buforową o wartości 0,75 m zamiast 1,5 m. W ocenie organu natomiast zmiana wielkości strefy buforowej pozostaje bez wpływu na niezgodność powierzchni stwierdzonej działek rolnych z powierzchnią deklarowaną we wniosku, a co za tym idzie dla kwestii przyznania wnioskowanej płatności. Sąd stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu. Orzekanie w konwencji procesowej związania postanowieniami wyroków NSA z 6 października 2017 r. oraz z 6 grudnia 2016 r. oznacza, że WSA w K. nie mógł orzekać z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniach wyroków. W związku z powyższym wymaga przypomnienia, że w uzasadnieniu wyroku z 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 3665/16, NSA zarzucił Sądowi brak odniesienia się do tzw. "strefy buforowej" o jakiej stanowi art. 34 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009. Jednocześnie przesądził, że szerokość strefy buforowej nie wynika z właściwości technicznych urządzeń pomiarowych, lecz z przepisów prawa. Zatem skoro przepisy prawa wskazują, że strefa taka wynosi 1,5 m to taka wielkość powinna być brana pod uwagę w sprawie. Z kolei w wyroku z 6 października 2017 r. sygn. akt II GSK 2379/17, NSA zarzucił Sądowi, że nie wyjaśnił jak rozumie tolerancję pomiaru, w związku z czym nie wykonał zaleceń NSA, zawartych w wyroku z 6 grudnia 2016 r. Sąd II instancji nie zakwestionował przy tym samych pomiarów powierzchni działek zadeklarowanych do płatności, przeprowadzonych w dniach 27 – 28 sierpnia 2014 r. Stwierdził, że uwzględnienie, przy ustalaniu tej powierzchni, tolerancji pomiaru z przyjęciem 1,5 m strefy buforowej jest kwestią dokonania stosownych obliczeń i nie wymaga ponownego pomiaru powierzchni. Uwzględniając powyższe i kontrolując prawidłowość dokonanych przez organ obliczeń powierzchni stwierdzonej podczas kontroli należy wskazać, że stosownie do art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru, przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej, zaś maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Wymaga przy tym wyjaśnienia, że dokonywanie obliczeń pomiaru działek zadeklarowanych do płatności przy uwzględnieniu tolerancji pomiaru dotyczy sytuacji gdy powierzchnia stwierdzona przez organ podczas kontroli jest mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana przez stronę do płatności we wniosku i działki są użytkowane rolniczo. Dokonywania takich obliczeń polega na porównaniu różnicy pomiędzy ww. powierzchniami z powierzchnią tolerancji pomiaru, obliczoną jako iloczyn obwodu kontrolowanej działki rolnej i szerokości strefy buforowej. W przypadku gdy różnica ta mieści się w granicach tolerancji pomiaru, do płatności kwalifikowana jest powierzchnia działki zadeklarowana przez wnioskodawcę. W sytuacji zaś gdy różnica ta jest większa od powierzchni tolerancji, do płatności kwalifikowana jest powierzchnia działki stwierdzonej przez organ w toku kontroli. Z powyższego wynika również, że w przypadku stwierdzenia, że dana działka nie jest użytkowana rolniczo na całej powierzchni tolerancja pomiaru nie ma wpływu na określenie powierzchni, ponieważ w takiej sytuacji cała powierzchnia nie kwalifikuje się do płatności. Dodatkowo należy wskazać, że organ dokonując kontroli deklarowanych przez wnioskodawców płatności nie musi wykonywać pomiarów samodzielnie, stosując wyżej opisaną metodę tolerancji pomiaru, lecz może stosować jako powierzchnię stwierdzoną tzw. powierzchnię PEG. Powierzchnie PEG stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią działki referencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. takich jak lasy, wody, drogi, siedliska), których granica określona jest na podstawie ortofotomapy. Powierzchnie PEG znajdują się w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS). W niniejszej sprawie organ dokonując samodzielnie pomiarów kontrolowanych działek uwzględnił tolerancję pomiaru dokonując obliczeń w wyżej przedstawiony sposób i obliczył, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosi 16,39 ha. Z treści protokołu kontroli kwalifikowalności powierzchni, przeprowadzonej w dniach 27 - 28 sierpnia 2014 r. wynika jednak, że omawianego pomiaru dokonano przy zastosowaniu 0,75 - metrowej strefy buforowej. W świetle powołanej wyżej regulacji art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 organ zobowiązany był natomiast do uwzględniania przy pomiarach 1,5 - metrowej strefy buforowej. W konsekwencji Sąd stwierdza, że doszło do naruszenia przez organy przepisu postępowania z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Zdaniem Sądu zmiana wielkości strefy buforowej nie ma jednak wpływu na wielkość powierzchni stwierdzonej. Stanowisko takie uzasadnia szczegółowa analiza obliczeń powierzchni kontrolowanych działek, dokonanych przez organ przy zastosowaniu 1,5 metrowej strefy buforowej, przedstawionych w piśmie z 17 lutego 2017 r. (k- 126). Wymaga podkreślenia, że obliczenia te były dokonywane zgodnie z wyżej przedstawioną przez Sąd metodą. Przykładowo skarżący deklarował do płatności działkę I o powierzchni 1,37 ha, organ natomiast podczas kontroli stwierdził, że działka ta jest użytkowana rolniczo na mniejszej powierzchni, tj. 1,12 ha. Różnica pomiędzy tymi powierzchniami wynosi zatem 0,25 ha. Natomiast tolerancja pomiaru obliczona dla tej działki przy zastosowaniu 1,5 strefy buforowej wynosi 0,08 ha. Oznacza to, że różnica ta nie mieści się w granicach tolerancji pomiaru i jest od niej znacznie większa. W związku z tym organ zobowiązany był do przyjęcia powierzchni zakwalifikowanej do płatności w wysokości stwierdzonej podczas kontroli, tj. 1,12 ha. Podobnie w przypadku działek J i U organ zobowiązany był do przyjęcia powierzchni stwierdzonej podczas kontroli (tj. odpowiednio 0,9 ha i 0,13 ha), pomimo że skarżący deklarował powierzchnię odpowiednio 0,99 ha i 0,34 ha. Różnica pomiędzy tymi powierzchniami wynosi odpowiednio 0,09 ha i 0,21 ha. Z kolei tolerancja pomiaru obliczona dla działki J przy zastosowaniu 1,5 - metrowej strefy buforowej wynosi 0,08 ha, a dla działki U – 0,03 ha. Jednocześnie, zdaniem Sądu, w świetle powyższych rozważań, organ prawidłowo przyjął, że dla działek G, X, T tolerancja pomiaru nie ma wpływu na określenie powierzchni zakwalifikowanych do płatności. Na całych powierzchniach działek G i T stwierdzono bowiem brak prowadzenia działalności rolniczej, a dla działki T przyjęto powierzchnię PEG. Według tak dokonanych obliczeń, powierzchnia stwierdzona (tj. kwalifikująca się do płatności) wyniosła 16,39 ha, tj. tyle samo ile wyniosła ta powierzchnia przy zastosowaniu przez organ, przy obliczaniu tolerancji pomiaru, 0,75 - metrowej strefy buforowej. Powyższe uzasadnia stanowisko, że wielkość strefy buforowej pozostaje bez wpływu na niezgodność powierzchni stwierdzonej działek rolnych z powierzchnią deklarowaną we wniosku, a co za tym idzie dla kwestii przyznania wnioskowanej płatności. Stosownie do art. 16 ust. 3 akapit drugi Rozporządzenia nr 65/2011 jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojoną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3 % albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli wspomniana różnica przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy (art. 16 ust. 5 tego rozporządzenia). W niniejszej sprawie procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku do płatności (20,05 ha) a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli na miejscu stanowi powyżej 22,41% powierzchni stwierdzonej (16,38 ha), co oznacza że organ zobowiązany był do odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanej przez niego płatności ONW na rok 2014. Podsumowując, w niniejszej sprawie uwzględnienie 1,5 - metrowej strefy buforowej pozostaje bez wpływu na niezgodność powierzchni stwierdzonej działek rolnych z powierzchnią tych działek deklarowaną przez wnioskodawcę (skarżącego), a co za tym idzie na kwestię przyznania wnioskowanej płatności. Stwierdzone przez Sąd naruszenie przepisów postępowania, nie posiada więc waloru kwalifikowanego, zobowiązującego do uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.