II SA/Op 511/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. i G. L. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 29 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem na skutek wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi K. M. i G. L., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 29 sierpnia 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim z dnia 30 czerwca 2017 r., nr [...], nakazującej K. M. i G. L. – w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r. – przywrócić otwór o wymiarach 75 x 50 cm w ścianie działowej między łazienką a WC w lokalu mieszkalnym nr [...] budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] oraz wyłączyć z użytkowania gazowy grzejnik wody przepływowej JUNKERS, zamontowany w pomieszczeniu łazienki ww. lokalu do czasu przywrócenia przedmiotowego otworu. W skardze złożono wniosek m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na czas postępowania przed sądem, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie uzasadniono tego wniosku, ograniczając się w skardze do przedstawienia zarzutów odnoszących się do przeprowadzonego postępowania administracyjnego i wydanej na jego skutek decyzji, będącej przedmiotem skargi. W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o jej oddalenie wskazując, że zarzuty w niej zawarte są bezzasadne. Organ nie odniósł się w żaden sposób do zgłoszonego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Przywołane powyżej przepisy wskazują, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter szczególny. Przy czym przesłanki przewidziane w cytowanym przepisie nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, zwłaszcza że art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera ich wyliczenie kompletne. Przesłankami uzasadniającymi zastosowanie przez Sąd tej instytucji procesowej jest, jak zaznaczono, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie dostrzeżono, że w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por.: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i pozostałe powołane poniżej orzeczenia). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zatem, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por.: postanowienia NSA z dnia: 16 września 2015 r., sygn. akt II GZ 336/15 i 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II OZ 599/15). Przechodząc do oceny złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd w świetle argumentów wniosku oraz materiału akt sprawy nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Strona skarżąca w istocie w żaden sposób, bez odniesienia się do konkretów sprawy, nie wskazała na mogące powstać trudne do odwrócenia skutki, wynikające z nałożonego przez organ obowiązku dokonania określonych czynności. Nie przytoczyła także okoliczności mających świadczyć o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie Sądu, samo wyartykułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bez wykazania zaistnienia przesłanek do wydania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia, jest niewystarczające, bowiem na stronie żądającej wstrzymania wykonania określonego aktu, ciąży obowiązek wykazania konkretnych okoliczności, których zaistnienie jest konieczne dla zastosowania dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. Wnioskodawca jest zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go konkretnymi argumentami oraz stosownymi dokumentami, czemu w niniejszej sprawie uchybił. Przywołanie argumentacji za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, ale także uprawdopodobnienie czy udowodnienie takiego żądania, leży przede wszystkim w interesie wnioskodawcy, a co za tym idzie, należy wzmóc w takiej sytuacji wszelką aktywność związaną z wykazywaniem zasadności takiego wniosku. Strona skarżąca nie podjęła jednakże działań zmierzających w kierunku by dowieść przesłanek ustawowych warunkujących ochronę tymczasową, szczególnie w kontekście kosztów, będących skutkiem wykonania obowiązku przywrócenia otworu oraz wyłączenia z użytkowania gazowego grzejnika wody przepływowej JUNKERS i jej wpływu na sytuację skarżących, nie wskazując nawet jakie koszty musieliby ponieść w związku z wykonaniem wymienionych czynności. Zgłoszony przez stronę skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy zatem zestawić z istnieniem niebezpieczeństwa dla mieszkańców oraz użytkowników lokalu mieszkalnego. W zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej przez nią decyzji organu I instancji, organy budowlane wyraźnie bowiem stwierdziły, że zamurowanie otworu w ścianie działowej między pomieszczeniami łazienki a WC oraz zamontowanie pieca gazowego z otwartą komorą spalania w pomieszczeniu łazienki zaburza wentylację pomieszczenia łazienki. Istniejący obecnie stan oraz znajdowanie się w łazience pieca gazowego z otwartą komorą spalania, może spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi. Stan ten musi zatem zostać wyeliminowany przez przywrócenie przedmiotowego otworu. W związku z powyższym, Sąd oceniając wniosek kierował się brakiem wskazania okoliczności uzasadniającej wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz ochroną dobra o szczególnym znaczeniu, jakim jest zdrowie i życie osób mieszkających w lokalu i budynku, przyznając im pierwszeństwo przed zgłoszonym wnioskiem skarżących, którego argumenty odczytać można jedynie z treści skargi. Ponadto wskazać trzeba, że Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek nie pominął treści zawartych w aktach niniejszej sprawy, analizując je pod kątem przesłanek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Analiza tych akt nie wskazuje na okoliczności mogące przemawiać za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.