II OSK 188/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi I. W. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1129/17 oddalającym skargę kasacyjną I. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 219/16 w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1129/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną I. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 219/16, w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Starosta Krotoszyński zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 4413/6 w Krotoszynie przy ul. [...]. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. złożyła I. W., podnosząc, że decyzja zatwierdziła projekt budowlany budynku usytuowanego w ostrej granicy z jej nieruchomością mimo, że w granicy tej na nieruchomości wnioskodawczyni znajduje się budynek (stodoła wraz z chlewnią) ze ścianą szczytową (graniczną) posiadającą otwory okienne. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Wojewoda Wielkopolski odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2135/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie te decyzje, stwierdzając, że z pkt 5 załącznika nr 1 do decyzji z dnia 5 września 2012 r. o warunkach zabudowy wynika możliwość lokalizacji zabudowy w granicy z działami nr 4413/8, 4413/7, chociaż z tego samego punktu wynika, że obiekt powinien odpowiadać warunkom technicznym. Zarówno z projektu budowlanego, jak i planu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek ma przylegać do budynku już istniejącego i nie spełnia wymogów określonych w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Ściana budynku, do której ma przylegać ściana budynku projektowanego, w chwili wydawania pozwolenia na budowę posiadała otwory okienne. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 104 § 1 i 2, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 K.p.a. stwierdził nieważność decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] listopada 2013 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu zażalenia P. D. i D. D., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia 12 listopada 2013 r. Zdaniem organu odwoławczego, inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką inwestycyjną nr ew. 4413/6 w Krotoszynie na cele budowlane, legitymował się decyzją Burmistrza Krotoszyna z dnia [...] września 2012 r. ustalającą warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego na działce nr ew. 4413/6 (przeniesioną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. na inwestora). Sporne zamierzenie budowlane spełnia ustalenia decyzji o warunkach zabudowy co do nieprzekraczalnej linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, co do powierzchni biologicznie czynnej, wysokości planowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Nie doszło zatem do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. I choć decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. narusza § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to naruszenie powyższe nie miało rażącego charakteru. Sporny budynek został zaprojektowany w północno – wschodniej części działki nr 4413/6, w granicy z zabudowaną działką nr 4413/7. Z planu zagospodarowania terenu wynika, że nieznacznie wystaje poza ścianę budynku gospodarczego istniejącego na działce nr 4413/7, do którego przylega. Ponadto z akt sprawy wynika, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny jest niższy od ww. budynku gospodarczego, ale nie przylega całą powierzchnią ściany do budynku istniejącego na działce sąsiedniej. Projektowany budynek "wystaje" poza ścianę budynku gospodarczego istniejącego na sąsiedniej działce na nieznacznej długości - ok. 1 m - oraz w takim miejscu (czterometrowy pas gruntu pomiędzy ww. budynkiem gospodarczym, a granicą działki nr ew. 4413/4), że nie ogranicza działki nr ew. 4413/7 w możliwości jej zagospodarowania. Mając na uwadze gabaryty obydwu budynków, jak również ich przeznaczenie organ uznał, że projektowany budynek jest zdecydowanie mniejszy oraz mniej uciążliwy od istniejącego budynku gospodarczego i nie stanowi zagrożenia dla sąsiedniego obiektu. Nie powoduje również jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiedniej nieruchomości lub też jakichkolwiek uciążliwości, które byłyby niemożliwe do zaakceptowania. Uwzględniając z kolei szerokość działki nr ew. 4413/6 (mniejszą niż 16 m), charakter oraz gabaryty ww. obiektów, cele omawianych regulacji oraz nieznaczne ich przekroczenie, nie sposób uznać, by usytuowanie spornej inwestycji w rażący sposób naruszało przepisy ww. rozporządzenia. Oceny tej nie zmienia również fakt zamurowania otworów okiennych w budynku gospodarczym istniejącym na działce nr ew. 4413/7 w granicy z działką inwestycyjną, co wynika z wymogu postanowienia Burmistrza Krotoszyna z dnia [...] października 2010 r. w sprawie dokonania podziału działki nr ew. 4413/3 w Krotoszynie i nie miało związku z projektowanym budynkiem. Ponadto ww. otwory okienne zostały zamurowane od wewnętrznej strony budynku gospodarczego. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego sporna inwestycja nie narusza również rażąco: § 13, § 14 ust. 1, § 19 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, § 23, § 57 oraz § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia. Skargę na powyższą decyzję złożyła I. W., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej rażące naruszenia prawa: art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., § 12 ust. 6 i § 110 ww. rozporządzenia, art. 5 ust. 1 pkt 8 i art. 20 ust. 1 pkt 1a i ust. 4 Prawa budowlanego, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 7, art. 11, art. 77 i art. 80 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 219/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji uznał, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2015 r. przesądzono, iż decyzja Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] listopada 2013 r. została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania weryfikowanego aktu), jednakże nie przesądzono, czy naruszenie to miało charakter kwalifikowany i uzasadniało zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ ponownie rozpoznając sprawę, wykonał wytyczne wynikające z przywołanego wyroku, a następnie dokonał prawidłowej oceny sprawy, chociaż to dopiero organ II instancji zrealizował wytyczne Sądu, dając temu wyraz w skarżonej decyzji. Analizując przesłanki "rażącego naruszenia prawa" (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił przyjęte przez organ okoliczności. Sąd wskazał też, iż okoliczność dotycząca zamurowania okien w ścianie szczytowej budynku gospodarczego istniejącego na działce nr ew. 4413/7 związana była z koniecznością wypełnienia wymogu określonego w postanowieniu Burmistrza Krotoszyna z dnia [...] października 2010 r. w sprawie dokonania podziału działki nr ew. 4413/3 w Krotoszynie przy ul. [...]. Nie można zatem twierdzić, aby zamurowanie otworów okiennych miało związek z projektowanym budynkiem na działce nr ew. 4413/6. Nadto ww. otwory okienne w ścianie szczytowej budynku gospodarczego w chwili wydania decyzji z dnia 23 listopada 2015 r. nie istniały, gdyż wcześniej zostały (od wewnątrz) zamurowane. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła I. W. Wyrok zaskarżyła w całości i wniosła o jego uchylenie w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie od organu na jej rzecz niezbędnych kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieprzedstawieniu w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy zgodnie ze stanem faktycznym i wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, 2. art. 174 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1a i pkt 1c oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieuwzględnieniu skargi. WSA w Warszawie powinien wydać orzeczenie nie w oparciu art. 151 P.p.s.a. tylko w oparciu o art. 145 P.p.s.a., tzn. WSA w Warszawie winien uznać, iż w przedmiotowej sprawie rację miał Wojewoda Wielkopolski, który uznał, że Starosta Krotoszyński wydał badaną decyzję o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem prawa i tym samym uchylić decyzję GINB z dnia [...] listopada 2015 r., gdyż decyzja ta uchylała decyzję Wojewody Wielkopolskiego odpowiadającą prawu, bowiem prawidłowo stwierdzała nieważność decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] listopada 2013 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), 3. art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi), tj. naruszenie prawa materialnego polegające na jego niezastosowaniu oraz błędnej wykładni; projekt zagospodarowania działki w aspekcie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. rażąco narusza przepis § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, 4. art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, tj. naruszenie przepisu prawa materialnego przez jego niezastosowanie, 5. art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, tj. naruszenie przepisu prawa materialnego przez jego niezastosowanie, 6. art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Powołanym na wstępie wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Zdaniem NSA, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko i wyczerpująco wyjaśnił, dlaczego w badanej sprawie brak było podstaw do uchylenia skarżonej decyzji, a szczególnie dlaczego podziela ocenę organu odwoławczego o braku podstaw do kwalifikowania naruszenia ww. przepisów jako rażącego. Badanie natomiast tego stanowiska, błędnie kwalifikowanego jako "stan sprawy" wykracza poza zakres przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazanego jako samodzielna podstawa kasacyjna. I choć w uzasadnieniu kasacji, przytaczając argumentację na poparcie analizowanego zarzutu, skarżąca rozwinęła go poprzez nawiązanie do naruszenia innych norm prawa materialnego, to również i takie działanie nie pozwalało na skuteczne zakwestionowanie oceny przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji. Wskazanie na § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia nie miało żadnego znaczenia dla sprawy, bowiem przepis ten dotyczy sytuowania budynku inwentarskiego lub budynku gospodarczego a nie mieszkalnego, jednorodzinnego jak oceniany w niniejszym postępowaniu. Podobnie zresztą zastosowania nie mógł znaleźć w sprawie § 110 ww. rozporządzenia. Odnośnie argumentacji o konieczności zapewnienia odpowiednich warunków dla inwentarza żywego NSA stwierdził, że obowiązek zamurowania otworów okiennych był spowodowany podziałem nieruchomości (działki nr 4413/3), a nie realizacją inwestycji na nieruchomości sąsiedniej. Z kolei fakt, że otwory okienne w ścianie szczytowej budynku w chwili wydania decyzji przez organ odwoławczy z dnia 23 listopada 2015 r. wprawdzie już nie istniały, to dopuszczenie do tego, aby ściana budynku do której ma przylegać ściana budynku projektowanego w chwili wydawania pozwolenia na budowę posiadała otwory okienne bezspornie stanowiło naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia. NSA przypomniał jednak, że o "rażącym naruszeniu prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, jakie wywołuje decyzja. Usunięcie skutków naruszenia prawa po wydaniu decyzji słusznie zostało uznane za wykluczające możliwość stwierdzenia nieważności badanej decyzji, skoro nastąpiło zamurowanie tych okien chociaż z odmiennych przyczyn, a mianowicie ze względu na to, że stanowiło to warunek podziału nieruchomości. Pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. I. W. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1129/17. Jako podstawę wznowienia wskazała art. 273 § 2 P.p.s.a. Podniosła, że w czasie wnoszenia skargi kasacyjnej nie wiedziała o okolicznościach, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj. o tym, że: - ostateczna decyzja Burmistrza Krotoszyna z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] zatwierdzająca podział nieruchomości położonej w Krotoszynie w wyniku, której powstała działka 4413/6, której dotyczy przedmiotowe postępowanie w sprawie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty Krotoszyńskiego nr [...] znak: [...] z dnia [...] listopada 2013 r. została wydana z naruszeniem prawa - decyzja Burmistrza Krotoszyna znak [...] z dnia [...] września 2017 r. doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 17 listopada 2017 r. z klauzulą ostateczności i prawomocności, - Prokurator Okręgowy w Ostrowie Wielkopolskim w piśmie znak: [...] z dnia [...] października 2017 r. stwierdził, że "Istnienie otworów dziennych (winno być; okiennych) miało znaczenie przy wydawaniu pozwolenia na budowę". Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1129/17; zmianę wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 219/16; uchylenie decyzji GINB znak: [...] z dnia [...] listopada 2015 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej niezbędnych kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 282 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Natomiast w myśl art. 282 § 2 P.p.s.a., po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd oddala skargę o wznowienie albo ją uwzględnia stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie lub uchyla zaskarżone orzeczenie i skargę odrzuca lub postępowanie umarza. Oznacza to, że w przypadku gdy nie zachodzi wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia, sąd oddala skargę o wznowienie. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarga o wznowienie została oparta na podstawie określonej w art. 273 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Okolicznością, o której mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. było uzyskanie przez skarżącą wiadomości, że decyzja Burmistrza Krotoszyna z dnia [...] grudnia 2010 r., zatwierdzająca podział nieruchomości położonej w Krotoszynie, w wyniku której powstała między innymi działka nr 4413/6, której dotyczy postępowanie w sprawie nieważności decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] listopada 2013 r. o pozwoleniu na budowę, została wydana z naruszeniem prawa. Decyzja stwierdzająca wydanie decyzji podziałowej z naruszeniem prawa została wydana w dniu [...] września 2017 r. Doręczona zaś została skarżącej w dniu 17 listopada 2017 r. z klauzulą ostateczności i prawomocności. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, w odniesieniu do którego skarżąca złożyła skargę o wznowienie postępowania, został wydany w dniu 11 stycznia 2018 r. Abstrahując na razie od znaczenia tej okoliczności dla zasadności skargi o wznowienie, stwierdzić należy, że nie została spełniona pierwsza przesłanka, o której mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. – późniejszego wykrycia takich okoliczności lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W świetle art. 273 § 1 i 2 P.p.s.a. jest niewątpliwe, że wykrycie okoliczności lub środków dowodowych, z których strona mogła skorzystać przed wydaniem orzeczenia, uniemożliwia skuteczne powołanie się na podstawę wznowieniową wskazaną w art. 273 § 2 P.p.s.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt II FSK 679/17). Skoro skarżąca powzięła wiadomość o stwierdzeniu wydania decyzji o podziale nieruchomości z naruszeniem prawa w dniu 17 listopada 2017 r., a do wydania wyroku w sprawie o sygn. akt II OSK 1129/17 doszło w dniu 11 stycznia 2018 r., to skarżąca mogła skorzystać z tej okoliczności przed wydaniem orzeczenia. Nie było żadnych przeszkód do wysłania stosownych pism procesowych oraz dokumentów do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Za taką przeszkodę nie może być uznana nieznajomość sygnatury akt, pod którą sprawa była w tym Sądzie prowadzona. Strona skarżąca działała przez pełnomocnika spełniającego wymogi z art. 175 § 1 P.p.s.a., który był umocowany nie tylko do sporządzenia skargi kasacyjnej, ale także do reprezentowania skarżącej w postępowaniu odwoławczym. Wniesienie pisma procesowego do sądu administracyjnego jest jedną z elementarnych umiejętności radcy prawnego. Niezależnie od możliwości posłużenia się sygnaturą akt Sądu pierwszej instancji, istniała możliwość uzyskania przez pełnomocnika skarżącej stosownej informacji w Wydziale Informacji Sądowej NSA lub Wydziale Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej zrzekł się rozprawy, a zatem powinien mieć świadomość, że nie zostanie powiadomiony o terminie posiedzenia niejawnego. Niewątpliwie, po otrzymaniu w dniu 17 listopada 2017 r. decyzji z dnia [...] września 2017 r., pełnomocnik miał prawo do rozważenia znaczenia tej okoliczności w rozsądnym terminie. Nawet jednak uwzględnienie tego zastrzeżenia nie pozbawiło skarżącej możliwości skutecznego wniesienia pisma przed wydaniem orzeczenia. Warto dodać, że pełnomocnik skarżącej nie podjął próby wniesienia pisma lub dokonania jakiejkolwiek czynności związanej z wniesieniem pisma. Nie zachodzi także druga przesłanka wznowienia postępowania sądowego, o której mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. Wykryta okoliczność nie miała wpływu na wynik sprawy. W sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1129/17, rozpoznawano skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 219/16, w sprawie ze skargi na decyzję GINB w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Trafne jest stanowisko skarżącej, według którego, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. (patrz: uchwała NSA z dnia z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, ONSA i wsa 2013/1/1). Niezależnie jednak od tego, czy decyzja z dnia [...] września 2017 r. stanowiła w niniejszej sprawie decyzję, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, zauważyć trzeba, że stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa nie oznacza stwierdzenia nieważności decyzji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 282 § 2 P.p.s.a., oddalił skargę o wznowienie.