VI SA/Wa 2185/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w S. oraz Z. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania koncesji na rozpoznawanie złoża węgla kamiennego w obszarze "[...]" oddala skargi Decyzją nr [...] z [...] lipca 2017 r., Minister Środowiska (dalej również: Minister, organ koncesyjny), po rozpoznaniu wniosków: Z. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (w skrócie: spółka, przedsiębiorca, Z.) oraz Z. z siedzibą w [...] (w skrócie: wspólnota) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], cofającą bez odszkodowania koncesję nr [...] z [...] listopada 2013 r., udzieloną na rzecz Z. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia Minister powołał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) oraz art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r., poz. 1131, dalej: P.g.g.). Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: Decyzją z [...] listopada 2013 r. Minister Środowiska udzielił Z. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (aktualnie w [...]) koncesji nr [...]na rozpoznawanie złoża węgla kamiennego w obszarze "K", położonego w granicach miasta na prawach powiatu[...], w województwie [...]. Zamierzone prace miały obejmować m.in. budowę upadowej o długości około 150m, drążenie wyrobisk chodnikowych o łącznej długości do 50.000m, odwiercenie 200 dołowych otworów badawczych o głębokości do 50m, badania laboratoryjne, opracowanie dokumentacji geologicznej. Szczegółowy zakres prac określał projekt zagospodarowania złoża, stanowiący załącznik do wniosku o udzielenie koncesji. Decyzją z [...] grudnia 2015 r. organ koncesyjny zatwierdził Dodatek nr [...] do Projektu robót geologicznych na rozpoznawanie przedmiotowego złoża. Pismem z [...] marca 2016 r. organ koncesyjny zwrócił się do Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] (w skrócie: OUG) o przeprowadzenie kontroli Z. Sp. z o.o. w zakresie zgodności wykonywania prac z przepisami prawa i udzieloną koncesją. Wyniki przeprowadzonej kontroli wykazały, że spółka naruszyła wymagania ustawy - Prawo geologiczne i górnicze polegające na: 1. prowadzeniu działalności bez zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego; 2. braku dokumentacji mierniczo-geologicznej prowadzonych robót geologicznych; 3. braku ewidencji osób przebywających w zakładzie górniczym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego; 4. braku dokumentacji prowadzenia ruchu zakładu górniczego; 5. braku wyposażenia zakładu górniczego w odpowiednie środki materialne i techniczne oraz służby ruchu, zapewniające bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego. W związku ze stwierdzonymi naruszeniami, Dyrektor OUG w [...] decyzją z dnia [...] marca 2016 r. wstrzymał ruch zakładu wykonującego roboty geologiczne wynikające z koncesji nr [...], określając jednocześnie warunki jego wznowienia. W oparciu o powyższe ustalenia, [...] maja 2016 r. Minister Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Z. koncesji na rozpoznawanie złoża węgla kamiennego na obszarze "K". Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r., na podstawie art. 37 ust. 1 P.g.g., organ koncesyjny wezwał Z. do usunięcia wskazanych powyżej naruszeń wymagań określonych w ustawie - Prawo geologiczne i górnicze, wskazując sposób i termin ich usunięcia. Po upływie zakreślonego 8-tygodniowego terminu do usunięcia naruszeń, Minister ponownie zwrócił się do Dyrektora OUG o ponowne przeprowadzenie kontroli, celem sprawdzenia wykonania postanowienia z [...] czerwca 2016 r. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach [...]września 2016 r. ustalono, że Z. usunął naruszenia polegające na braku: dokumentacji mierniczo-geologicznej prowadzonych robót geologicznych; ewidencji osób przebywających w zakładzie górniczym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego; dokumentacji prowadzenia ruchu zakładu górniczego; wyposażenia zakładu górniczego w odpowiednie środki materialne i techniczne oraz służby ruchu, zapewniające bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego. Przedsiębiorca także wystąpił do OUG z wnioskiem o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego, jednak z powodu konieczności uzupełnienia i poprawienia złożonego planu ruchu m.in. w zakresie dołączenia pozwoleń wodno-prawnych czy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla prowadzonego przedsięwzięcia, postępowanie to, na wniosek spółki zostało zawieszone postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Z przedłożonego raportu OUG jednoznacznie wynikało, że przedsiębiorca nie dysponował zatwierdzonym planem ruchu zakładu górniczego i pomimo jego braku nadal prowadził roboty górnicze jawnie naruszające warunki koncesji. Ponadto wyniki kontroli wykazały, że część z tych robót została wykonana poza obszarem "K". W toku postępowania Z. poinformowało, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego, zawieszone zostało na jego wniosek ponownie postanowieniem Dyrektora OUG w dniu [...] października 2016 r. Ponadto w sprawozdaniu za III kwartał 2016 r. z wykonywanych prac w ramach udzielonej koncesji – pomimo braku zatwierdzonego planu ruchu – spółka informowała o postępie prac górniczych, tj. wykonaniu otworów dołowych i wyrobisk chodnikowych. W związku z nieusunięciem przez przedsiębiorcę stwierdzonych uchybień: nieuzyskaniem decyzji zatwierdzającej plan ruchu, prowadzeniem działalności polegającej na rozpoznawaniu złóż kopalin niezgodnie z przepisami prawa oraz z wynikającym z tego zagrażaniem nie tylko zdrowia ale i życia osób, które te prace wykonują, Minister Środowiska na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 1 P.g.g., decyzją z [...] listopada 2016 r., cofnął Z. bez odszkodowania koncesję nr [...]. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zwrócił się zarówno Z. jak i Z. z siedzibą w [...] – właściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] dzierżawionej przez spółkę jako beneficjenta koncesji. Zaskarżonej decyzji strony postępowania zarzuciły naruszenie: 1. art. 6, art. 7, art. 10, art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, naruszenie zasady zaufania do organów państwowych, nieinformowania stron o wszystkich okolicznościach mających wpływ na wynik postępowania; prowadzenie postępowania wyjaśniającego po dacie zawiadomienia o jego zakończeniu; błędne przyjęcie istnienia stanu zagrożenia bezpieczeństwa w miejscu prowadzonej na podstawie koncesji działalności; naruszenie zasady praworządności poprzez wydanie decyzji na przesłankach pozaprawnych; naruszenie interesu społecznego, dotyczącego pozbawienia Skarbu Państwa pozyskania informacji geologicznej; 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak możliwości ustalenia motywów wydania decyzji cofającej koncesje na podstawie jej uzasadnienia; 3. art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie przedsiębiorców; 4. art. 37 P.g.g., w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.. poprzez cofnięcie koncesji, w sytuacji, gdy przywołany art. Prawa geologicznego i górniczego mówi, że organ koncesyjny "może" (ale nie musi) ją cofnąć oraz poprzez brak możliwości ustalenia motywów wydania decyzji cofającej koncesje na podstawie jej uzasadnienia; 5. art. 86, art. oraz 105 ust. 2 pkt 2 P.g.g. poprzez błędną interpretację przepisów Prawa geologicznego i górniczego i uznanie, że roboty na głębokości mniejszej niż 100 m podlegają rygorom związanym z planem ruchu, a co za tym idzie naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez nadinterpretację przepisów prawa. W oparciu o powyższe zarzuty strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Utrzymując w mocy swoją wcześniejszą decyzję, Minister Środowiska wziął przede wszystkim pod uwagę fakt, że spółka nie wypełniła obowiązków wynikających z postanowienia organu koncesyjnego wydanego na podstawie art. 37 ust. 1 P.g.g. wzywającego do usunięcia w terminie 8 tygodni naruszeń w zakresie uzyskania zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego. Nadto Z. świadomie, nie posiadając zatwierdzonego planu ruchu, wykonywał roboty geologiczne. Takie działania przedsiębiorcy wpłynęły na decyzje organu koncesyjnego, który uznał, że inne sankcje nałożone na przedsiębiorcę nie będą skuteczne i tylko podjęcie zdecydowanych kroków, jakim jest cofnięcie koncesji, doprowadzi do zaprzestania prowadzenia działalności polegającej na rozpoznaniu złoża kopalin niezgodnie z przepisami prawa. Podstawowym bowiem wymogiem prawnym związanym z ruchem zakładu górniczego jest jego prowadzenie na podstawie zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego (art. 105 ust. 1 P.g.g.). Objęcie natomiast robót geologicznych dyspozycją norm prawnych odnoszących się do zakładu górniczego i jego ruchu wynika wprost z art. 86 P.g.g., gdyż przepisy dotyczące zakładu górniczego i jego ruchu mają odpowiednie zastosowanie również do robót geologicznych służących wyłącznie rozpoznawaniu lub poszukiwaniu złoża kopaliny. W związku z tym przedsiębiorca miał obowiązek złożyć wniosek o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego w terminie co najmniej 30 dni przed dniem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania robót. Przedsiębiorca od dnia uzyskania koncesji, tj. od [...] listopada 2013 r. miał zatem możliwość i wystarczająco czasu na uzyskaniu decyzji zatwierdzającej. Wyjaśniając zastosowanie w niniejszej sprawie sankcji z art. 37 P.g.g. Minister Środowiska podniósł, że postępowanie w sprawie cofnięcia koncesji składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie organ koncesyjny w przypadku ziszczenia się przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 P.g.g. (tj. naruszania przez przedsiębiorcę wymagań P.g.g. lub przepisów wykonawczych albo niewypełniania warunków określonych w koncesji) - obligatoryjnie wydaje postanowienie, w którym wzywa przedsiębiorcę do usunięcia naruszeń w zakreślonym terminie oraz dodatkowo fakultatywnie określa sposób ich usunięcia. Postanowienie to stanowi środek dyscyplinujący, który ma na celu usunięcie stwierdzonych uchybień przez doprowadzenie przez przedsiębiorcę do stanu zgodnego bądź to z przepisami Prawa geologicznego i górniczego bądź to z warunkami koncesyjnymi. W drugim etapie w zależności od tego, czy przedsiębiorca wykonał postanowienie wzywające do usunięcia naruszeń organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo ograniczyć jej zakres, gdy przedsiębiorca nie wykonał postanowienia albo obligatoryjnie umorzyć postępowanie w sprawie cofnięcia koncesji, gdy przedsiębiorca wykonał postanowienie. W realiach niniejszej sprawy Z. nie wypełnił warunków określonych w postanowieniu Ministra Środowiska z [...] czerwca 2016 r. wzywających przedsiębiorcę do usunięcia naruszeń, a w szczególności uzyskania decyzji zatwierdzającej plan ruchu zakładu górniczego w terminie 8 tygodni od otrzymania ww. postanowienia. Okoliczności te organ koncesyjny ustalił na podstawie informacji uzyskanych od Dyrektora OUG. Stanowiska tego nie zmienił fakt zatwierdzenia przez Dyrektora OUG w dniu [...] marca 2017 r. planu ruchu na okres do [...] czerwca 2017r. W dniu wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. cofającą koncesję na rozpoznawanie złoża węgla kamiennego w obszarze "K" bowiem Z. nie legitymował się zatwierdzonym planem ruchu zakładu górniczego, tj. Dyrektor OUG nie wydał decyzji zatwierdzającej taki plan na okres po [...] czerwca 2017 r. Spółka nawet nie wystąpiła z wnioskiem o zatwierdzenie takiego planu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w tożsamych treściowo odwołaniach, Minister uznał je za niezasadne oraz niepokrywające się z faktami. W szczególności za nieuprawnione uznał zarzuty interpretacyjne dotyczące art. 86 oraz art. 105 ust. 2 pkt 2 P.g.g. Prezentował stanowisko, że art. 86 P.g.g. należy interpretować w drodze wykładni celowościowej, przyjmując, że komentowany przepis opisuje i dotyczy wszystkich rodzajów działalności, a więc poszukiwania, rozpoznawania oraz poszukiwania i rozpoznawania łącznie. Przepis art. 105 ust. 2 pkt 2 P.g.g. natomiast dotyczy przedsięwzięć, które w całości zawierają się w zakresie głębokości do 100 m. W każdym innym przypadku, a więc również w przypadku koncesji nr [...]sporządzenie planu ruchu zakładu górniczego wymagane było już w momencie planowanego rozpoczęcia robót geologicznych, a nie dopiero, gdy przedsiębiorca wykonując koncesjonowaną działalność rozpocznie wykonywanie robót geologicznych na głębokości poniżej 100 m. Reasumując, Minister Środowiska wywiódł, że dopiero po przeprowadzeniu przez organ koncesyjny postępowania w celu cofnięcia koncesji, Z. uzyskało decyzję zatwierdzającą plan ruchu zakładu górniczego, co miało miejsce niemalże trzy lata od uzyskania koncesji oraz tylko na 3 miesiące prowadzenia działalności. W dacie wydania kwestionowanej decyzji spółka nie posiadała decyzji zatwierdzającej plan ruchu zakładu górniczego Zdaniem organu koncesyjnego, nie jest w interesie społecznym uzyskanie informacji geologicznej w ramach działalności odbiegającej od przyjętych norm, prowadzonej niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu koncesyjnego, obie strony skarżące – Z. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz Z. z siedzibą w [...] wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi oparte na tych samych podstawach, tj. zarzutach naruszenia: a/ art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez zastosowanie w sprawie art. 86 oraz art. 105 ust. 2 pkt 2 P.g.g., których treść budzi wątpliwości, a ich niejednoznaczność została zinterpretowana na niekorzyść Z.. Skarżące strony wskazały, że niedopuszczalne jest cofnięcie koncesji w sytuacji, gdy w sprawie zachodzą istotne wątpliwości, co do treści normy prawnej nakładającej obowiązki. W demokratycznym państwie prawa muszą one zostać rozstrzygnięte na korzyść strony (Z.), chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron (osób trzecich), na które wynik postepowania ma bezpośredni wpływ; b/ art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez Ministra Środowiska istotnych okoliczności sprawy, a zwłaszcza zaniechanie wyczerpującej analizy przyczyn, dla jakich Z. nie uzyskał zatwierdzenia planu ruchu (zakładu górniczego), jak również brak rozważania konsekwencji cofnięcia koncesji, zarówno dla stron postępowania, jak i dla szeroko pojmowanego interesu publicznego; c/ art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącej W. możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Strona ta nie miała bowiem możliwości przedstawienia organowi administracji swojego stanowiska w sprawie zagrożeń, jakie mogą powstać w wyniku zaskarżonej decyzji, w tym zarówno dla niej, jak i dla Z. oraz interesu społecznego, chociażby w zakresie skutków dla środowiska; d/ art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie przedsiębiorcy górniczego Z. w stosunku do innych przedsiębiorców; e/ art. 56 p.p.s.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia koncesji w sytuacji, w której decyzja ojej udzieleniu był przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, bowiem do dnia 19 lipca 2017 r. nie mogło toczyć się żadne postępowanie administracyjne dotyczące koncesji nr [...]Utrzymanie w mocy decyzji, która nie mogła zostać podjęta (bo w świetle art. 56 p.p.s.a. postępowanie powinno zostać zawieszone), musi zostać ocenione jako rażące naruszenie prawa skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Skarżące wyjaśniły, że ww. koncesja zaskarżona została do sądu administracyjnego (sygn. akt VI SA/Wa 1473/14), a tym samym do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w tej sprawie nie mogło toczyć się jakiekolwiek postępowanie administracyjne dotyczące losów takiej decyzji. Niedopuszczalne było więc wydanie pierwszoinstancyjnej decyzji z [...] listopada 2016 r., gdyż postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie koncesji 26/2013/p zakończone zostało dopiero wyrokiem NSA z dnia 19 lipca 2017 r. (sygn. akt Il GSK 2772/15); f/ art. 37 P.g.g., gdyż przepis ten ma charakter dyscyplinujący stronę natomiast w sytuacji, gdy przedsiębiorca podjął działania zmierzające do usunięcia stwierdzonych naruszeń nic może stanowić podstawy cofnięcia koncesji. Jedynym uchybieniem skarżącej Z. było opóźnienie w zatwierdzaniu planu ruchu zakładu, natomiast ocena charakteru prac wykonanych po wydaniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2016 r. leży w kompetencjach organu nadzoru górniczego, a nie organu koncesyjnego; g/ art. 86 i art. 105 ust. 2 pkt 2 P.g.g. poprzez zastosowanie tych przepisów w okolicznościach niniejszej sprawy. Skarżąca wyjaśniła, że zamiarem Z. było najpierw wykonanie robót geologicznych do głębokości do 100m, a dopiero w II etapie przekroczenie tej głębokości. W ocenie spółki powszechnie wiadomo, że poszukiwanie i rozpoznawanie złóż wielu kopalin najczęściej odbywa się w co najmniej II etapach. Z nieznanych powodów organ koncesyjny zastosował w stosunku do Z. restrykcyjną i rozszerzającą wykładnię art. 86 P.g.g., który jest przepisem o charakterze wyjątkowym. Rażącą obrazą prawa jest bowiem stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że zakresem art. 86 P.g.g. objęte są roboty geologiczne służące "rozpoznawaniu lub poszukiwaniu złoża kopaliny". Tym samym uznanie, że Z. prowadził działalność bez zatwierdzonego planu ruchu, podczas gdy w świetle art, 86 P.g.g. nie było obowiązku jego posiadania, było naruszeniem ww. przepisu. Zdaniem skarżącej, w świetle brzmienia art. 6 pkt 17a P.g.g. Z. mógłby być (o ile byłyby spełnione przesłanki określone ww. przepisem) co najwyżej wyłącznie "zakładem", a nie "zakładem górniczym"; h/ art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 ze zm.) poprzez brak poszanowania interesów tego przedsiębiorcy, bowiem jego działalność docelowo zmierzała do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego kraju przez prowadzone rozpoznanie złoża węgla kamiennego. Powyższe skargi zostały zarejestrowane pod kolejnymi sygnaturami akt: VI SA/Wa 2185/17 i VI SA/Wa 2186/17. W odpowiedzi, Minister Środowiska szeroko odniósł się do zarzutów skarg, podtrzymując stanowisko i argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") zarządził połączenie powyższych spraw do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia, a także dalsze ich prowadzenie pod sygnaturą akt VI SA/Wa 2185/17, gdyż sprawy te mogły być objęte jedną skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając skargę na decyzję Ministra Środowiska z [...] lipca 2017 r. (wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy) w przedmiocie cofnięcia Z. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (uprzednio w [...]) bez odszkodowania, na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 1 P.g.g., koncesji nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. na rozpoznawanie złoża węgla kamiennego w obszarze "K", położonego w granicach miasta na prawach powiatu [...], skład orzekający uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 37 ust. 1 P.g.g., gdy przedsiębiorca narusza wymagania ustawy, w szczególności dotyczące ochrony środowiska lub racjonalnej gospodarki złożem, albo nie wypełnia warunków określonych w koncesji, w tym nie podejmuje określonej nią działalności albo trwale zaprzestaje jej wykonywania, lub wykonuje roboty geologiczne z naruszeniem harmonogramu określonego w projekcie robót geologicznych, lub nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 82 ust. 2, lub wykonuje je niezgodnie z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 82a ust. 1, organ koncesyjny, w drodze postanowienia, wzywa przedsiębiorcę do usunięcia naruszeń oraz określa termin ich usunięcia. Organ koncesyjny może również określić sposób usunięcia naruszeń. W myśl natomiast art. 37 ust. 2 P.g.g., w przypadku, gdy przedsiębiorca nie wykonał postanowienia, o którym mowa w ust. 1, organ koncesyjny może, bez odszkodowania: 1) cofnąć koncesję; 2) w przypadku stwierdzenia wykonywania robót geologicznych z naruszeniem harmonogramu określonego w projekcie robót geologicznych - cofnąć koncesję albo ograniczyć jej zakres. Poddając ocenie podstawę prawną wydanej decyzji należy uznać, że zakwestionowana decyzja ma charakter decyzji opartej na tzw. uznaniu administracyjnym. Powyższy pogląd jest trafny, bowiem o tym, że jest to decyzja uznaniowa świadczy zawarty w art. 37 ust. 2 P.g.g. zwrot: "organ koncesyjny może". Tym samym, zasadnicze znaczenie ma zakres kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w odniesieniu do tego rodzaju rozstrzygnięć. Decyzje uznaniowe podlegają bowiem kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sąd nie może oceniać, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, ale w pełnym zakresie bada zgodność decyzji z przepisami proceduralnymi i poddaje ocenie, czy organ prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, w niniejszej sprawie orzekał organ właściwy, co wynika wprost z brzmienia art. 22 ust. 1 pkt 1 P.g.g. (koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin o których mowa w art. 10 ust. 1 (w niniejszej sprawie węgla kamiennego) (...) – udziela minister właściwy do spraw środowiska). Skoro zatem organem właściwym do udzielenia koncesji nr [...] był Minister Środowiska (jako organ koncesyjny), to był on również organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie jej cofnięcia. Właściwość tego organu potwierdza treść art. 37 ust. 1 i 2 P.g.g., w których jest mowa o czynnościach organu koncesyjnego. Głównym zarzutem skarg zarówno Z., jak również Z. w [...], było jednakże naruszenie przez organ koncesyjny art. 86 i art. 105 ust. 2 pkt 2 P.g.g. W ocenie skarżących bowiem roboty geologiczne polegające na rozpoznawaniu złoża czy też prowadzone na głębokości mniejszej niż 100m nie podlegają rygorom związanym z planem ruchu zakładu górniczego. W tej sytuacji, zdaniem skarżących, Z. w tej sytuacji nie był zobowiązany do posiadania zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego, zgodnie z brzmieniem art. 105 ust. 2 pkt 2 P.g.g. Stanowisko to, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie jest błędne. Sąd podziela argumentację Ministra, że celem art. 86 P.g.g. w zakresie odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących zakładu górniczego i jego ruchu oraz ratownictwa górniczego było objęcie zarówno samego poszukiwania, samego rozpoznawania oraz łącznego poszukiwania i rozpoznawania złóż kopalin. Wynika to z charakteru koncesji, których można udzielać, m.in. na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin (art. 22 ust. 1pkt 1 P.g.g., ), wyłączeń dotyczących braku obowiązku sporządzenia planu ruchu zakładu górniczego (art. 105 ust. 2 ust. 2 P.g.g., w którym mówi się o robotach geologicznych służących poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin). Zarówno w art. 86, jak i art. 105 ust.2 pkt 2 P.g.g. mówi się o robotach geologicznych. Według art. 6 ust. 1 pkt 11 P.g.g. robotą geologiczną jest wykonywanie w ramach prac geologicznych wszelkich czynności poniżej powierzchni terenu, w tym przy użyciu środków strzałowych, a także likwidacja wyrobisk po tych czynnościach. Z kolei pracą geologiczną według art. 2 ust. 1 pkt 8 P.g.g. jest projektowanie i wykonywanie badań oraz innych czynności, w celu ustalenia budowy geologicznej kraju, a w szczególności poszukiwania i rozpoznawania złóż kopalin, wód podziemnych oraz kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla, określenia warunków hydrogeologicznych, geologiczno-inżynierskich, a także sporządzanie map i dokumentacji geologicznych oraz projektowanie i wykonywanie badań na potrzeby wykorzystania ciepła Ziemi lub korzystania z wód podziemnych. Zatem i z tych definicji wynika, że prace geologiczne dzielą się na wiele odrębnych etapów. Sąd nie dopatrzył się przesłanek, które wskazywałyby słuszność rozumowania stron skarżących, dlaczego jedynie koncesja obejmująca łączne poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin miałaby podlegać uregulowaniom dotyczącym zakładu górniczego, szczególnie w sytuacji, gdy chodzi o węgiel kamienny czyli kopalinę objętą własnością górniczą, czyli odrębnym prawem przysługującym jedynie Skarbowi Państwa (por. uzasadnienie projektu ustawy, druk sejmowy VI.1696). Ponadto w przypadku węgla kamiennego uzyskanie koncesji jest konieczne także w przypadku poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin (art. 22 ust. 1 pkt 1 P.g.g.). Zresztą w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa UOG z [...] sierpnia 2014 r., nr [...] wstrzymującej ruch Z. w zakresie koncesjonowanych robót geologicznych Sądy administracyjne (NSA w wyroku z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 785/16 oddalającym skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 598/15 oddalającym skargę spółki, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) nie było wątpliwości, że Z. dla prowadzenia działalności w obszarze "K" powinno było posiadać zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego. Wbrew twierdzeniom Z., do prowadzonych przez niego robót nie znajdowało zastosowania także wyłączenie art. 105 ust. 2 pkt 2 P.g.g. Zgodnie ze wspomnianą regulacją, planu ruchu zakładu górniczego nie sporządza się, jeżeli roboty geologiczne służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin są wykonywane bez użycia środków strzałowych na głębokości do 100m poza obszarem górniczym - w takim przypadku ruch zakładu górniczego prowadzi się na podstawie warunków określonych w koncesji albo decyzji zatwierdzającej projekt robót geologicznych. Redakcja tego przepisu nie budzi wątpliwości co do tego, że aby możliwe było odstąpienie od sporządzenia planu ruchu, muszą być łącznie spełnione wszystkie wskazane warunki. Sąd podziela pogląd wyrażony przez WSA w Gliwicach zawarty w cytowanym wyroku o sygn. akt III SA/Gl 598/15, że prace związane z rozpoznaniem złoża stanowią kompleks działań, pewną całość. Oznacza to, że zatwierdzenie planu ruchu winno nastąpić przed przystąpieniem do tych prac, a nie dopiero wówczas, gdy czynności związane z rozpoznaniem złoża będą prowadzone na głębokości 100m lub większej, jak to jest wskazane w przepisie. Sąd ten odniósł się również do obowiązku sporządzenia przez Z. planu ruchu zakładu górniczego na podstawie art. 105 ust. 1 P.g.g. Przedsiebiorca podnosił, że nie był zobowiązany do sporządzenia planu ruchu, jako że roboty przez niego prowadzone sięgały do głębokości mniejszej niż 100m, były wykonywane poza obszarem górniczym i bez użycia środków strzałowych, a więc nie wymagały zatwierdzenia planu ruchu. Należy jednak zauważyć, że w "Projekcie robót geologicznych na rozpoznanie złoża węgla kamiennego w obszarze "K" (znajdującym się w aktach administracyjnych pkt 4 lit. b, str. 12) określono, że rozpoznanie złoża prowadzone będzie w przedziale głębokości od ok. 20 m do ok. 600 m. Informacje te zostały również potwierdzone w Dodatku nr [...] do ww. Projektu (pkt 4 lit. b str. 13) i zostały zatwierdzone przez organ koncesyjny. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżących, jakoby w okolicznościach niniejszej sprawy nie znajdował zastosowania art. 105 ust. 1 tylko art. 105 ust. 2 pkt 2 P.g.g., gdyż zdaniem Sądu, obowiązek sporządzenia planu ruchu zakładu istnieje już na etapie prowadzenia robót udostępniających i wyrobisk przygotowawczych. Projekt robót geologicznych określa bowiem zaplanowany cykl działań wynikających z planu zagospodarowania złoża, więc powinien obejmować ich całość. Skoro więc Z. zaplanował w projekcie zagospodarowania złoża roboty geologiczne prowadzone w przedziale głębokości od 20 do 600m, to dla wykonywania całości prac objętych udzieloną koncesją niezbędne było sporządzenie planu ruchu zakładu. Zatem roboty geologiczne winny być prowadzone w sposób zgodny z przepisami prawa, w szczególności na podstawie planu ruchu zakładu górniczego (art. 105 ust. 1 P.g.g.), który winien zostać zatwierdzony w drodze decyzji przez właściwy organ nadzoru górniczego (art. 108 ust. 11 P.g.g.), po rozpoznaniu wniosku o jego zatwierdzenie, przedłożonego co najmniej na 30 dni przed dniem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania robót (art. 108 ust. 8 P.g.g.). Prowadzenie robót geologicznych bez planu ruchu zakładu stwarza bezpośrednie zagrożenie dla ruchu tego zakładu, jego pracowników, bezpieczeństwa powszechnego i środowiska. Plan ruchu umożliwia bowiem stwierdzenie, czy określone roboty są wykonywane prawidłowo i zgodnie z zasadami techniki górniczej. Tak więc, stosownie do art. 108 ust. 1 P.g.g. w zw. z art. 86 P.g.g., Z. zobowiązany był przed rozpoczęciem prac sporządzić plan ruchu zakładu wykonującego roboty geologiczne według wzoru określonego w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 16 lutego 2012 r. w sprawie planów ruchu zakładów górniczych (Dz. U. z 2012 r., poz. 372) oraz uzyskać decyzję właściwego organu nadzoru górniczego zatwierdzającą ten plan. Tymczasem kontrola przeprowadzona przez właściwy organ nadzoru górniczego na zlecenie organu koncesyjnego w dniach [...] marca 2016 r. ujawniła szereg nieprawidłowości wymienionych szczegółowo w części historycznej uzasadnienia, z których najpoważniejszym było niewątpliwie prowadzenie robót geologicznych bez zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego. Jej wynikiem było wstrzymanie w dniu [...] marca 2016 r. przez Dyrektora OUG ruchu zakładu wykonującego roboty geologiczne wynikające z koncesji nr [...]oraz określenie warunków jego wznowienia. Co prawda, ww. organ decyzją z [...] marca 2017 r. zatwierdził plan ruchu tego zakładu, jednakże jedynie do dnia [...] czerwca 2017 r. Po tej dacie Z. nie złożył kolejnego wniosku o zatwierdzenie takiego planu. Mając za podstawę wyniki kontroli zasadnym było - wbrew zarzutom skargi – wszczęcie przez Ministra Środowiska – jako organu koncesyjnego – postępowania w przedmiocie cofnięcia koncesji nr [...], a w konsekwencji wydanie postanowienia z [...] czerwca 2016 r., którym na podstawie art. 37 ust. 1 P.g.g. wezwano Z. do usunięcia w terminie 8 tygodni wyszczególnionych w nim naruszeń ustawy - Prawo geologiczne i górnicze. W tym kontekście za bezpodstawny należy uznać zarzut zbyt krótkiego, ośmiotygodniowego terminu wyznaczonego na usunięcie stwierdzonych naruszeń. Z. bowiem co najmniej od roku 2014 r. (vide: przywołany wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 598/15) miał świadomość konieczności/obowiązku zatwierdzenia rzeczonego planu ruchu zgodnie z brzmieniem art. 105 ust. 1 w zw. z art. 108 ust. 1 i ust. 11 P.g.g. Nadto pomimo braku tego planu i jego zatwierdzenia prowadził działalność będącą przedmiotem koncesji, co zresztą sam przyznał, przedstawiając sprawozdanie z wykonywany prac górniczych za III kwartał 2016 r. Tymczasem dopiero decyzja o zatwierdzeniu planu ruchu zakładu górniczego wyznacza granice zgodnego z prawem działania przedsiębiorcy górniczego, w tym z zasadami określonymi w ustawie - Prawo geologiczne i górnicze. Podjęcie przez Z. robót geologicznych bez uprzedniego uzyskania zatwierdzenia planu ruchu było działaniem niezgodnym z ww. ustawą, stanowiącym niewątpliwie podstawę do wydania decyzji o cofnięciu bez odszkodowania koncesji na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 1 P.g.g., ze względu chociażby na fakt długotrwałego i uporczywego wręcz uchylania się beneficjenta koncesji od wykonania jego obowiązków wynikających z ustawy Prawo geologiczne i górnicze, jak również prowadzenia działalności pomimo wydania przez organ nadzoru górniczego decyzji wstrzymujących ruch tego zakładu, jak i decyzji nakazującej usunięcie opisywanego naruszenia. Wobec powyższego, oceniając zasadność cofnięcia koncesji bez odszkodowania na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 1 P.g.g. należy zauważyć, że granice uznania administracyjnego wskazane zostały w zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. Istotny dla działalności uznaniowej organów administracji jest w szczególności art. 7 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, organy administracji podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Merytoryczne źródło decyzji uznaniowych musi być efektem wyważenia tych dwóch interesów. Tym samym przyjmuje się, że działanie w ramach uznania administracyjnego pozostawia organom administracyjnym możliwość wyboru jedynie miedzy skutkami prawnymi znajdującymi uzasadnienie we względach celowości gospodarczej, zasadach współżycia i interesu społecznego, polityce państwa - czyli zasadach wypełniających dyspozycje art. 7 k.p.a. (vide: wyrok NSA z 10 października 1983 r., sygn. akt I SA 523/84 opubl. ONSA z 1984 r. nr 2, poz. 87). Zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji uwzględniono oba powyższe interesy. Minister Środowiska określił konkretny interes publiczny przemawiający za przyjętym przez niego rozstrzygnięciem i uzasadnił, że interes ten jest na tyle doniosły (nieprzestrzeganie bezwzględnie obowiązujących wymagań ustawowych), że kategorycznie wymaga cofnięcia uprawnień indywidualnych Z.. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji Sąd ocenił jako wyczerpujące zindywidualizowane, odzwierciedlony w nim proces decyzyjny został całościowo i prawidłowo wyjaśniony. Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a. należało oddalić. Porządkowo jedynie Sąd przypomina, że postępowanie prowadzone na gruncie art. 37 P.g.g. jest dwuetapowe. Jasno bowiem z tego uregulowania wynika, że w przypadku naruszania przez przedsiębiorcę wymagań ustawy - Prawo geologiczne i górnicze albo niewypełniania warunków określonych w koncesji, organ wydaje postanowienie, w którym wzywa przedsiębiorcę do usunięcia naruszeń oraz określa termin ich usunięcia. Przy czym, co należy podkreślić, w doktrynie wskazuje się, że "naruszeniem wymagań ustawy" jest nie tylko każde naruszenie wymagań prawa geologicznego i górniczego (bądź koncesji), lecz także wydanych na jego podstawie przepisów wykonawczych oraz tych wymagań, które wynikają z innych decyzji podejmowanych na podstawie komentowanej ustawy (A. Lipiński, R. Mikosz, Komentarz do ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, Warszawa 1995, s. 114). W postanowieniu wydanym na podstawie art. 37 ust. 1 P.g.g., organ koncesyjny może również określić sposób usunięcia naruszeń. Uprawnienie dla organu w tym zakresie sformułowane jest w zdaniu 2 omawianego przepisu. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w razie zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 37 ust. 1 P.g.g., wydanie powyższego postanowienia jest obligatoryjne. Świadczy o tym zwrot zawarty w omawianym przepisie, mianowicie "organ koncesyjny, w drodze postanowienia wzywa przedsiębiorcę do usunięcia naruszeń oraz określa termin ich usunięcia". Organ nie dysponuje zatem "uprawnieniem" do dyscyplinowania przedsiębiorcy, aby ten doprowadził do stanu zgodnego z prawem, ale obowiązkiem organu koncesyjnego jest zareagowanie na stwierdzony stan niezgodności z prawem lub bezczynność koncesjonariusza, gdyż zgodnie z tym przepisem organ wzywa do usunięcia naruszeń. Dokonana zatem przez organ koncesyjny, a skontrolowana i oceniona przez Sąd interpretacja art. 37 P.g.g. była w niniejszej sprawie prawidłowa. Nie ulega wątpliwości, że w interesie publicznym leży prowadzenie prac poszukiwawczych na obszarach objętych ostatecznymi koncesjami, w celu ochrony złóż kopalin, racjonalnego zagospodarowania, a w efekcie ich kompleksowego wykorzystania. Należy jednak zauważyć, że Z., pomimo wezwania zawartego w postanowieniu z [...] czerwca 2016 r. nie skorzystał z możliwości usunięcia naruszeń stwierdzonych w toku postępowania, co finalnie skutkowało ostatecznie cofnięciem bez odszkodowania w dniu [...] lipca 2017 r. (II instancja) koncesji na rozpoznawanie złoża węgla kamiennego w obszarze "K". In fine odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącej W. Sp. z o.o. możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał go bezpodstawny, ponieważ z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że zawiadomienie o zakończeniu postępowania z [...] lipca 2017 r. zostało doręczone tej skarżącej w dniu [...] lipca 2017 r. Strona nie skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy, natomiast pismem z [...] lipca 2017 r. wniosła o udzielenie informacji czy po zakończeniu postępowania zaszły w postępowaniu inne okoliczności, a jeśli tak o wyznaczenie terminu na zapoznanie się z aktami sprawy. W odpowiedzi na powyższe pismo, organ poinformował o złożeniu pisma przez Z. i możliwości zapoznania się z jego treścią w siedzibie organu. Do dnia doręczenia zaskarżonej decyzji (tj. [...] sierpnia 2017 r.) skarżąca ta nie podjęła próby zapoznania się z aktami sprawy. Jednocześnie, zarówno na etapie postępowania przed organem koncesyjnym, ani w skardze nie wskazała, jakich czynności dokonałaby, gdyby wyznaczono jej dłuższy termin na wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego ani nie skonkretyzowała, jakie dowody zgłosiłaby i jakie okoliczności mogłyby dzięki nim zostać wyjaśnione w sposób odmienny od przyjętego przez Ministra Środowiska stanu faktycznego sprawy. Tymczasem zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może być skuteczny tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane naruszenie lub uchybienie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (vide: wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2014r., sygn. akt I OSK 2572/12; wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 maja 2014r., sygn. akt II SA/Ke 255/14). Sytuacja taka nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie. Sąd nie znalazł również podstaw dla uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 56 p.p.s.a., który stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Powyższy artykuł nie znalazł zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 37 ust. 2 pkt 1 P.g.g., nadto rzeczona decyzja nie została wydana w trybie nadzwyczajnym. Skarżącym decyzje o udzieleniu koncesji nie był żaden z podmiotów skarżących w niniejszej sprawie. W tej sytuacji co najmniej niezrozumiałe pozostaje, że spółka powoływała się na art. 56 p.p.s.a., chociaż jako beneficjent koncesji prowadziła prace geologiczne na podstawie tej samej koncesji, nie czekając na wynik postępowania. Reasumując, stwierdzić należy, iż decyzja organu koncesyjnego nie narusza unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego, a także przepisów prawa materialnego – ustawy Prawo geologiczne i górnicze w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalona sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały cofnięcie Z. bez odszkodowania koncesji nr [...] na rozpoznawanie złoża węgla kamiennego w obszarze "K", położonego w granicach miasta na prawach powiatu [...], w województwie [...]. Na marginesie rozważań Sąd ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP, wskazuje, że każda sprawa dotycząca postępowania koncesyjnego – w niniejszej sprawie dotyczącego cofnięcia bez odszkodowania koncesji, jest sprawą indywidualną, w rozumieniu art. 1 § 1 k.p.a. Indywidualizm takiej sprawy powoduje, że co do zasady nie może być ona rozpatrywana porównawczo, ponieważ stronami takiego postępowania są ubiegający się o koncesję lub beneficjent koncesji i organ. Organ administracji, badając całokształt zgromadzonego w indywidualnej sprawie materiału dowodowego, nie może również – co do zasady – wykraczać poza granice tej sprawy. Niemniej należy jednocześnie wskazać, iż równość wobec prawa należy rozumieć tak, że wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących (vide: B. Banaszak, Prawo konstytucyjne, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2001, s. 456-457; podobnie L. Garlicki /w:/ Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wykładu, wydanie 2, LIBER, Warszawa 1998, s. 94 i nast.). Według Sądu, uznać należy, iż strona skarżąca w najmniejszym stopniu nie wykazała w niniejszej sprawie, aby doszło do obrazy tak rozumianej zasady równości wobec prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.