II SA/Po 932/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2016 r., Nr [...] znak [...], Burmistrz G. ustalił na rzecz M. M. warunki zabudowy dla inwestycji na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w G., określonej jako budowa budynku gospodarczo-garażowego (w celu legalizacji). W podstawie prawnej decyzji organ powołał przepisy art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61-63 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zmianami, dalej u.p.z.p.) oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164 poz. 1588) i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż spełnione zostały łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co wynika z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Co do rodzaju i funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu organ ustalił strukturę funkcjonalną działki nr [...] jako teren zabudowy gospodarczej na wydzielonej działce będącą częścią zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Określając obowiązującą formę zabudowy organ ustalił: dach płaski jednospadowy o spadku do 12 st., wysokość elewacji frontowej od 2,3 do 2,7 m; szerokość elewacji frontowej od 5,20 do 5,25 m; wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki objętej decyzją do 60%; nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona dla zespołu działek [...], [...], [...] w odległości 5 m od drogi publicznej (dokładna lokalizacja linii zabudowy została wskazana na załączniku graficznym do decyzji, wykonanym na mapie w skali 1:500); usytuowanie budynku - zgodnie z przepisami prawa budowlanego dopuszcza się sytuowanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio w granicy z przyległą działką budowlaną o nr ewid.[...] oraz dopuszcza się zbliżenie do granic z działkami nr ewid. [...] i [...]. Dostęp do drogi publicznej : z drogi publicznej ul. [...] nr ewid. działki [...] przez teren działki służebnej nr ewid. [...]. Działka będąca przedmiotem decyzji jest oznaczona w ewid. gruntów symbolem "B", czyli stanowi "Tereny mieszkaniowe" i tym samym nie jest gruntem wykorzystywanym na cele rolnicze i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Nie było zatem konieczne występowanie, w oparciu o art. 53 ust, 4 pkt 6 u.p.z.p. o uzgodnienie w tym zakresie. Przedmiotowa działka nie przylega bezpośrednio do pasa drogowego - ul. [...], gdyż oddzielają od niego działka nr [...], zatem nie było również konieczne wystąpienie, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., do administratora drogi o uzgodnienie. Dalej organ zawarł ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody, krajobrazu oraz ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków i dóbr kultury, co do obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, co do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania wyjaśniając, iż zostało ono wszczęte wnioskiem z dnia 3 września 2015 r. Decyzją z dnia 9 listopada 2015 Nr [...] Burmistrz G. po raz pierwszy ustalił warunki zabudowy dla terenu działki nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium lub SKO) rozstrzygając w sprawie na skutek złożonego przez stronę postępowania Z. G. odwołania, decyzją z dnia [...] 2016 r. (Nr [...]) uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza G. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia wskazując na braki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Burmistrz G. dalej wyjaśnił, iż po ponownym dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu, analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, uznał, iż realizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z obowiązującymi przepisami - art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. i wobec tego ustalił podane warunki zabudowy działki nr ewid. [...]. Organ wskazał, iż sporządzenie projektu decyzji powierzone zostało osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów, zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Organ wyjaśnił, iż prowadząc ponownie postępowanie uzupełniono zebrany wcześniej materiał dowodowy o kopię postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. (dalej PINB) z dnia [...] 2015 r., Nr [...], którym zobowiązano M. M. do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla obiektu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Z uzasadnienia przytoczonego postanowienia PINB wynika również, że na przedmiotowej działce, ozn. wg. ewid. gruntów nr [...], oprócz przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowany jest budynek byłej pieczarkarni. Z ustaleń poczynionych przez PINB wynika, że obiekt garażowo-gospodarczy istniał już w momencie budowy przylegającego budynku pieczarkarni i został usytuowany w miejscu wcześniej istniejącego budynku drewnianego bez pozwolenia na budowę uzyskanego w trybie ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Z przedstawionych organowi nadzoru budowlanego przez właścicielkę ekspertyz technicznych wynika, że istniejący obiekt wypełnia wymogi bezpieczeństwa, łącznie z bezpieczeństwem p, pożarowym. Wskazano również, iż zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 529/13, w sprawie warunków zabudowy dla tej samej działki (ozn. nr [...]), stanowiącym, iż w przypadku działki, która powstała w wyniku zniesienia współwłasności, dojazd do drogi publicznej zapewniono przez teren innej działki powstającej w trakcie zniesienia współwłasności, w dalszym ciągu stanowi całość funkcjonalną, gospodarczo-społeczną, środowiskową, kulturową oraz kompozycyjno-estetyczną. Orzeczenie o zniesieniu współwłasności odnosi się jedynie do stosunków własnościowych. Tym samym na podstawie budynków i ich funkcji usytuowanych na działkach powstałych w wyniku zniesienia współwłasności należy ustalić, że zespół tworzy zabudowę mieszkaniową jednorodzinną złożoną z budynku mieszkalnego jednorodzinnego z budynkami towarzyszącymi - gospodarczymi. Zdaniem organu na tej podstawie zabudowę na działce [...] uznać należy jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Dalej organ wyjaśnił, iż szerokość frontu działki wynosi 20 m, stąd określono minimalną odległość obszaru analizowanego 20x3 = 60 m, którą przyjęto do analizy urbanistycznej, która na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Na podstawie wyników analizy organ wyjaśnił, iż średnia powierzchnia zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 21%. Powierzchnia zabudowy zgodnie z wnioskiem na terenie działki gruntu objętej wnioskiem wynosi ok. 60%. W związku z orzeczeniem sądu w sprawie innej decyzji wydanej dla tej samej działki, do analizy powierzchni zabudowy przyjęto zabudowę wszystkich działek, które powstały w wyniku podziału działki [...], który wynosi ok. 38%. Wskazano, iż wyliczony wskaźnik jest niemiarodajny w kontekście istniejącej zabudowy. Budynek swoją kubaturą nie odbiega od podobnych budynków na działkach sąsiednich, jak w szczególności na działkach 1951, 1910 lub 1904. Przekroczenie wskaźnika zabudowy jest spowodowane potrzebą zapewnienia powierzchni życiowej i magazynowej niezbędnej do usytuowania trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Tym samym w obszarze analizowanym znajdują się obiekty o gabarytach porównywalnych do projektowanego obiektu. Dlatego jest uzasadnione, aby dopuścić realizację obiektu na podstawie §5 ust. 2. Dalej wyjaśniono, iż wnioskowano o usytuowanie budynku o szerokości elewacji 5,25 m. Ze względu na niedokładność pomiarów oraz niedokładności w budowie obiektu legalizowanego niezbędne jest ustalenie wymiarów granicznych. Na tej podstawie proponuje się określenie parametru w zakresie od 5,20 do 5,25 m. Średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi: 6,13 m, dlatego obliczeniowa minimalna szerokość elewacji frontowej wynosi: 4,9 m, a maksymalna: 7,35 m. Wnioskowana zabudowa mieści się zatem w wyznaczonej szerokości elewacji frontowej. Wnioskowano o usytuowanie budynku o wysokości górnej krawędzi elewacji: od 2,3 do 2,7 m. Różnice w wysokości elewacji wynikają ze spadku dachu budynku, co uzasadnia podanie zakresu wysokości elewacji fontowej. Wysokość górnych krawędzi elewacji frontowej obiektów na obszarze analizowanym wynosi od 2,3 m do 6,5 m. Nie ma możliwości wyznaczenia przedłużenia wysokości elewacji frontowej, ponieważ zabudowa jest usytuowana na zapleczu działek w różnej odległości od drogi, z której działki mają dostęp. Nie ma możliwości określenia wysokości elewacji frontowej jako średniej wysokości elewacji, ponieważ wyliczona wartość nie odpowiada wysokości jakiegokolwiek istniejącego budynku. W związku z niezgodnością wymiaru wysokości elewacji frontowej przeanalizowano, czy istnieją przesłanki, aby zastosować §7 ust. 4 rozporządzenia. Zauważono, że obiekt umieszczony będzie na zapleczu działki, dlatego nie ma potrzeby do dokładnego wyznaczenia wysokości obiektu na podstawie wysokości budynków sąsiednich. Oszacowano, iż aby obiekt nie naruszał charakteru otaczającej zabudow, wysokość jego nie powinna przekroczyć 6 m. Istniejący spadek dachu płaskiego budynku legalizowanego powoduje, że obiekt ma wysokość ok. 2,7 m, a wysokość okapu wynosi ok. 2,3 m. Ponieważ ściana frontowa jest ścianą, na której niewielki spadek dachu powoduje zmianę wysokości elewacji frontowej należy uznać to za wystarczającą przesłankę uzasadniającą do przyjęcia minimalnej i maksymalnej wysokości elewacji frontowej. W związku z powyższym uzasadnieniem proponuje się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej między 2,3 a 2,7 m. Organ wyjaśnił, iż na obszarze analizowanym są tylko budynki z dachem płaskim, dla których nie ustala się wysokości kalenicy. We wniosku dla obiektów wybrano dachy płaski lub jednospadowy. Ponieważ budynek podlegający legalizacji jest przykryty dachem o spadku mniejszym od 12°, dlatego zgodnie z przepisami kominiarskimi i praktyką przyjętą przez architektów, jak również administrację architektoniczno-budowlaną, dach taki traktowany jest jako dach płaski. W obszarze analizowanym zidentyfikowano budynki przykryte dachem płaskim, dlatego przez analogię, dopuszcza się stosowanie dachów płaskich. Ponieważ zidentyfikowano jedynie dachy płaskie, dlatego nie ma podstawy do określenia symetrii. Na obszarze analizowanym zidentyfikowano budynki o układzie w stosunku do frontowej granicy działki równoległym lub prostopadłym przykryte dachem płaskim, jednak ze względu na niewielki spadek dachu nie ma potrzeby określenia kierunku kalenicy. Dowolne ukształtowanie dachu płaskiego nie wpływa na jakość ładu przestrzennego. Od decyzji Burmistrza G. z dnia [...] 2016 r. odwołanie wniósł. J. G. - współwłaściciel działki sąsiedniej, reprezentowany przez J. K., stwierdzając, iż nie jest zadowolony z decyzji, jednocześnie nie formułując jakichkolwiek zarzutów co do meritum sprawy. SKO w L. decyzją z [...] 2016 r., Nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza G.. Jak stwierdzono, przedmiotowa decyzja Burmistrza G. nr [...] z dnia [...] 2016 r. jest konsekwencją prowadzonej przez PINB w G. procedury legalizacyjnej samowoli budowlanej. Decyzja o warunkach zabudowy ma zatem niejako usankcjonować istniejący stan faktyczny i organ musi istniejący stan faktyczny uwzględnić. Kolegium przytoczyło przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięć w sprawach o ustalenie warunków zabudowy uznając, iż w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, kierując się przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. nr 164, poz. 1588). Organ przeprowadził w sposób szczegółowy analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu na wyznaczonym obszarze analizowanym i określił stosownie do wyników analizy parametry nowej zabudowy. Projektowana zabudowa polegająca na budowie budynku gospodarczo- garażowego wpisuje się co do funkcji (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) w wyniki przeprowadzonej analizy. Parametry dotyczące powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości obiektu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu pozostają w zgodzie z wnioskiem inwestora oraz uwzględniają istniejącą zabudowę. Przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu odpowiada przepisom § 3 - 8 ww. rozporządzenia, w szczególności prawidłowo wyznaczony został obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki tj. 20 m, przyjmując, iż działki nr ewid. [...], [...], [...] powstałe w wyniku zniesienia współwłasności w dalszym ciągu stanowią całość funkcjonalną, gospodarczo-społeczną, środowiskową, kulturową, kompozycyjno-estetyczną. Również parametry dotyczące : linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu wyznaczone zostały zgodnie z wymogami § 4, § 5, § 6, §7, § 8 rozporządzenia, organ uzasadnił też w sposób szczegółowy zastosowanie ust. 2 § 5 oraz ust. 4 § 7. Organ ustalił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich wskazując, iż inwestycja nie może pozbawić dostępu do drogi publicznej działek sąsiednich a także zagospodarowanie terenu oraz wprowadzona zabudowa nie może pozbawić możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności jak również nie może spowodować ograniczeń w dostępie do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Prawidłowo wskazano, iż przed wydaniem decyzji nie było konieczności wystąpienia o uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniósł ustanowiony w sprawie profesjonalny pełnomocnik J. G., żądając jej uchylenia, uchylenia decyzji organu I instancji oraz zasadzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 59 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie, art. 7, 77, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zmianami, dalej k.p.a.) polegające na nie ustaleniu stanu faktycznego - między innymi braku ustalenia przez SKO w L. tego, że po wniesieniu odwołania (w dniu 22.08.2016 r.) doręczono pełnomocnikowi J. G. (w dniu 24.08.2016 r.) postanowienie WWINB z dnia 21.08.2016 r., którym uchylono postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia przez inwestora warunków zabudowy, art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez jego zastosowanie, art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez jego niezastosowanie, art. 107 § 3 kpa przez jego niepełne zastosowanie, art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie, § 3 - § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegające na wadliwym wykonaniu analizy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż uruchomienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy możliwe jest również w stosunku do inwestycji już zrealizowanej, jednakże wyłącznie pod warunkiem nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy przez organ nadzoru budowlanego. Takiego obowiązku PINB w G. do tej pory nie nałożył, bowiem brak jest w obrocie prawnym takiego orzeczenia, co oznacza, że nie było możliwe wydanie zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji wybudowanej w warunkach samowoli budowlanej. Autor skargi podniósł, iż z unormowania zawartego w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że inwestor może ubiegać się o warunki zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej, czy będącej w toku, tylko na potrzeby wszczętego już postępowania legalizacyjnego. Wystąpienie o ustalenie warunków zabudowy musi nadto zostać poprzedzone stosownym postanowieniem organu nadzoru budowlanego (art. 48 ust. 2). Brak jest zatem podstaw do skutecznego samodzielnego wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w przypadku inwestycji już zrealizowanej. W tym zakresie skarżący odwołał się do wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2014 r. II SA/Łd 52/13, również w wyrokach WSA w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2015 r., II SA/Po 553/14 oraz z dnia 1 marca 2016 r. o sygn. akt II SA/Po 6/06, a także o sygn. akt II SA/Po 314/16, oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r. o sygn. akt II OSK 1451/09. Podniesiono, iż co prawda PINB w G. w dniu 09 lipca 2015 r. (znak [...]) wydał postanowienie zobowiązujące M. M. do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienie to zostało uchylone przez WWINB ostatecznym postanowieniem znak [...] z dnia [...].2016 r. Autor skargi podniósł, iż celem postępowania odwoławczego jest ponowne przeprowadzenie merytorycznego postępowania administracyjnego i organ odwoławczy ma obowiązek uwzględniania zmiany stanu prawnego w danej sprawie nawet wówczas, gdy zmiana tego stanu prawnego nastąpiła po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Zmiana stanu faktycznego po wydaniu decyzji przez organ I instancji miała miejsce w niniejszej sprawie, w której w chwili wydawania przez Burmistrza G. decyzji z dnia 9 sierpnia 2016 r. w obrocie prawnym znajdowało się postanowienie PINB w G. znak: [...] z dnia 09 lipca 2015 r., natomiast po wniesieniu odwołania, a przed jego rozpoznaniem przez SKO w L. w dniu 3 października 2016 r., weszło do obrotu prawnego ostateczne postanowienie WWINB z dnia 21 sierpnia 2015 r. (znak [...]), którym uchylono postanowienie PINB w G. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Orzeczenie WWINB zostało doręczone do wiadomości Burmistrzowi G.. Do tej pory sprawa nie została przez PINB w G. ponownie rozpatrzona, a organ ten wydał tylko wadliwe postanowienie o zawieszeniu postępowania. Ubocznie autor skargi podniósł, iż zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy nie spełnia wymagań zarówno określonych w u.p.z.p. jak i w rozporządzeniu wykonawczym Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. SKO w L. winno dokonać sprawdzenia skąd i w jaki sposób zostały ustalone dane wyjściowe do analizy urbanistycznej, w tym w jaki sposób ustalono i wyliczono, które działki podlegają analizie. Kolegium nie wyjaśniło, czy analiza funkcji i cech powinna obejmować wszystkie działki w obszarze analizowanym, czy tylko te spośród nich, które są dostępne z tej samej drogi publicznej. Nie wyjaśniono kwestii ustalenia poszczególnych wskaźników, w tym w jaki sposób dokonano wyboru elewacji i jak wykonano pomiar szerokości wybranych elewacji (§ 6), jak ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi lub attyki elewacji frontowej istniejących analizowanych budynków na poszczególnych działkach i ich średnią; w jaki sposób te wysokości zostały zmierzone, w jaki sposób te wysokości zostały ustalone (zmierzone), Podniesiono, iż wyliczenia nie zostały w żaden sposób udokumentowane, a zatem są dowolne. SKO w L. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Kolegium podkreśliło, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji złożony został w celu legalizacji samowoli budowlanej. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zrealizowanej w ramach samowoli budowlanej możliwe jest jedynie w toku trwającego postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ), poprzedzającego wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. W przedmiotowej sprawie do akt sprawy organ pierwszej instancji dołączył postanowienie PINB w G. z dnia [...] 2015 r. znak [...] zobowiązujące p. M. M. do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla obiektu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej tj. budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego na działce nr ewid. [...] w G.. Zarzut skargi co do nie ustalenia przez Kolegium stanu faktycznego po wniesieniu odwołania przez pełnomocnika p. J. G. jest bezzasadny, bowiem Kolegium oparło swoje rozstrzygnięcie o materiał dowodowy zebrany w sprawie, który nie budził wątpliwości, a odwołanie nie zawierało jakichkolwiek zarzutów merytorycznych ani formalnych, nie wskazywało też na zmianę okoliczności faktycznych. W ocenie Kolegium również zarzuty skargi odnoszące się do sposobu przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym nie znajdują uzasadnienia, bowiem przedmiotowa analiza odpowiada przepisom § 3 - 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Prawidłowo wyznaczony został obszar analizowany oraz określone wymagane parametry, jak również uzasadnione zostały odstępstwa od średnich parametrów w obszarze analizowanym. Kolegium stwierdziło, iż decyzja Burmistrza G. o warunkach zabudowy wydana została w zgodzie z przepisami u.p.z.p., rozporządzenia oraz przepisami odrębnymi, brak więc było podstaw do jej uchylenia. Postanowieniem wydanym na rozprawie przeprowadzonej w dniu 26 stycznia 2017 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przeprowadził dowód z postanowienia WWINB z dnia [...] 2015 r. znak [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zaskarżoną decyzją SKO w L. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza G. z dnia [...] 2016 r., Nr [...] znak [...], w przedmiocie ustalenia na rzecz M. M. warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w G., określonej jako budowa budynku gospodarczo-garażowego (w celu legalizacji). Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy sprowadza się do oceny, czy stan faktyczny został należycie ustalony, a następnie rozważony pod kątem spełnienia wymogów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). Zarzuty skargi w pierwszej kolejności dotyczą braku poczynienia przez organ odwoławczy ustaleń co do przebiegu postępowania legalizacyjnego oraz braku oceny przez SKO w L. skutków wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia PINB w G. z dnia [...] 2015 r. nr [...], o nałożeniu obowiązku przedłożenia przez inwestora ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla legalizowanej inwestycji. W dalszej kolejności skarga zarzuca zaskarżonej decyzji brak oceny oraz wyjaśnienia, czy przeprowadzona na potrzeby ustalenia warunków zabudowy analiza urbanistyczna jest prawidłowa. Powyższych zarzutów skargi Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę nie podziela, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza G. o ustaleniu warunków zabudowy nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przez Kolegium przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, Sąd uznał, iż nie mogą one zostać podzielone, bowiem postępowanie legalizacyjne, na potrzeby którego inwestor zobowiązany został do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, było prowadzone przez PINB w G.. Należy mieć na uwadze, iż uchylając postanowienie PINB w G. z dnia [...] 2015 r., znak [...], WWINB nie zakwestionował zasadności uzyskania przez inwestora decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla obiektu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej - tj. budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego na działce nr ewid. [...] w G.. Z akt sprawy jednocześnie wynika, iż do samowoli budowlanej doszło przed 1977 r. oraz, ze miała ona miejsce w związku z realizowaną na tej samej działce budową pieczarkarni, która wybudowana została w oparciu o pozwolenie na budowę – decyzję z dnia 25 kwietnia 1977 r. Postępowanie legalizacyjne przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego prowadzone jest zatem na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r – Prawo budowlane (Dz.U . Nr 38, poz. 229 ze zm), zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r. Nr 89 poz. 414). Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W orzecznictwie sądów administracyjnych istniały wątpliwości, czy przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, czy też przepisy obowiązujące w dacie realizacji procesu budowlanego. Wątpliwości te zostały wyjaśnione w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13 (LEX nr 1404021) z której wynika, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Orzekanie w przedmiocie samowoli budowlanej popełnionej w warunkach, o jakich mowa w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane mieć zatem na uwadze zgodność budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w dacie wydania decyzji, a w razie braku planu z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Dlatego też organy nadzoru budowlanego powinny ustalić przeznaczenie i warunki zabudowy terenu, na którym zlokalizowany jest obiekt budowlany, według przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie orzekania przez organ. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż jak wynika z akt sprawy, dla terenu, na którym znajduje się sporny obiekt brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem w tej sytuacji winny zostać wzięte pod uwagę dyspozycje wynikające z decyzji ustalającej warunki zabudowy. Oznacza to, że inwestor zobowiązany był do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Należy w tym miejscu podkreślić, iż w przypadku, gdy do samowoli budowlanej doszło pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r., to jej skutki należy likwidować z użyciem środków prawnych przewidzianych w tej ustawie. Nie można zatem argumentować, tak jak czyni strona skarżąca, iż warunkiem wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest wydanie przez organ nadzoru budowlanego postanowienia o nałożeniu na inwestora obowiązku przedłożenia takiej decyzji. Nie można również odwoływać się do orzeczeń sadow administracyjnych, które dotyczyły obiektów powstałych po 1 stycznia 1995 roku – gdy obowiązywała ustawa Prawo budowlane z 1994 r. Stosowanie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r., oznacza stosowanie ich w takim zakresie, jaki jest niezbędny do realizacji zastrzeżenia wynikającego z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. W przypadkach określonych w tym przepisie zastosowanie zatem mają art. 37, 38, 39, 40 i 42 Prawa budowlanego z 1974 r. (A. Gliniecki w: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2012, s. 738; uchwała NSA z dnia 26 listopada 2001 r. sygn. akt OPS 4/01, ONSA 2002, nr 2, poz. 58). Przywołane przepisy nie dają podstawy prawnej do skorzystania przez organ nadzoru budowlanego z narzędzi zawartych w art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Wyłącznie od sprawcy samowoli zależy zatem, czy zostanie przeprowadzona procedura legalizacji obiektu wybudowanego przed 1 stycznia 1995 r., co oznacza, że od wniosku strony o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zależy ustalenie, czy na tym terenie obiekt może istnieć. Rolą organu nadzoru budowlanego jest jedynie poinformowanie strony o skutkach podjęcia lub zaniechania działań procesowych w postaci złożenia odpowiedniego wniosku i ewentualnie zawieszenie postępowania do czasu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Jak wyżej podniesiono postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu co do zasady dotyczy inwestycji, która dopiero ma zostać zrealizowana. Regułą jest zatem wydawanie decyzji o warunkach zagospodarowania przed przystąpieniem do zmiany sposobu zagospodarowania terenu lub jego zabudowy, zaś odstępstwa od tej zasady muszą wynikać z przepisów prawa. W odniesieniu do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy takim przepisem jest art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., który wymaga przeprowadzenia przez organ nadzoru budowlanego oceny możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych przyczyn WWINB postanowieniem z dnia [...] 2015 r. (znak [...]) uchylił postanowienie PINB w G. nakładające obowiązek przedłożenia przez inwestora decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, kwestionując podstawę prawną wydanego postanowienia oraz jednocześnie wskazując na konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Z uzasadnienia postanowienia WWINB wynika, iż do akt nie załączono informacji, czy inwestor wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, co zdaniem tego organu wymagało wyjaśnienia. WWINB uznał, iż w przypadku nie wystąpienia z takim wnioskiem organ powiatowy powinien wezwać inwestora, w trybie art. 50 k.p.a., do wystąpienia z takim wnioskiem, a postępowanie legalizacyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. zawiesić do czasu przedłożenia wymaganej decyzji o warunkach zabudowy. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, prowadzonej przez Burmistrza G., inwestor wymagany przez PINB wniosek złożył w dniu 8 września 2015 r., zatem już po uchyleniu przez WWINB postanowienia PINB w G. z dnia [...] 2015 r. Powyższe oznacza, że inwestor został przez WWINB wezwany do przedłożenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, zaś postępowanie legalizacyjne zostało zawieszone, co autor skargi sam podnosi. To zaś powoduje, że nie było podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. W tym miejscu wskazać należy, iż wadliwe są również te wywody skargi, które opierają się na błędnym założeniu, że decyzja organu I instancji wydana została w czasie, gdy w obrocie prawnym pozostawało postanowienie PINB w G. z dnia [...] 2015 r. Jak wyżej wyjaśniono, postanowienie to zostało uchylone przez WWINB w dniu 21 sierpnia 2015 r., natomiast decyzja organu I instancji wydana została w dniu 9 sierpnia 2016 r, a więc po upływie roku od postanowienia WWINB. Sąd nie podzielił również pozostałych zarzutów skargi, dotyczących braku przeprowadzenia przez Kolegium oceny prawidłowości analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, wykorzystanej na potrzeby ustalenia wnioskowanych przez inwestora warunków zabudowy. Wyjaśnić należy, iż celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie wykonawcze). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Zatem dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy decydujące znaczenie ma ocena zaskarżonej decyzji (i decyzji ją poprzedzającej) pod kątem tego, czy organ wykazał, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz w przepisach rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. Zgodnie bowiem z art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. – w decyzji o warunkach zabudowy określa się m.in. warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Wynikająca z art. 61 u.p.z.p. zasada tzw. "dobrego sąsiedztwa", której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne - wymaga bowiem dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1095/10, z dnia 7 kwietnia 2009r. sygn. akt II OSK 503/08, z dnia 26 lipca 2013r. sygn. akt II OSK 728/12, z dnia 22 października 2013r. sygn. akt II OSK 1173/12 - powołane w wyroku NSA z dnia 14 października 2014 r. sygn. akt II OSK 817/13 dostępnym w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest zatem istnienie przynajmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Użyte w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. pojęcie "działki sąsiedniej" należy przy tym interpretować szeroko, jako nieruchomość lub część nieruchomości położoną w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, którą należy określić dla każdego przypadku oddzielnie (zob. Z. Niewiadomski [red.], Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 495 oraz wyrok NSA z 28.08.2008 r., II OSK 1533/07, niepublikowany, wyrok WSA w Poznaniu z 4.12.2007 r., II SA/Po 437/07, niepublikowany). Tym samym dla ustalenia, czy w badanym przypadku mamy do czynienia z kontynuacją funkcji kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, planowaną inwestycję należy odnieść zarówno do zabudowy na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej, jak i do zabudowy znajdującej się w granicach obszaru analizowanego, a więc także do sposobu zagospodarowania działek położonych w całym obszarze analizowanym wyznaczonym na potrzeby niniejszej sprawy. W realiach przedmiotowej sprawy autor analizy wyodrębnił zespół działek podlegający analizie, a następnie budynki o tej samej funkcji w zabudowie stanowiącej podstawę do analizy cech zabudowy, budynki w zabudowie stanowiącej podstawę do analizy, których funkcja i przeznaczenie nie odpowiada jednoznacznie przeznaczeniu obiektu objętego wnioskiem, zabudowę nie stanowiącą podstawy do analizy cech zabudowy )część graficzna do analizy – k. 96 akt administracyjnych). Ta ostania grupa budynków zlokalizowana jest na działkach, których fronty nie przylegają do ulicy [...], przy której położona jest działka nr ewid. [...], lecz co istotne obejmuje budynki, które autor analizy uznał za nie odpowiadające jednoznacznie przeznaczeniu obiektu objętego wnioskiem. W opinii Sądu autor analizy zastosował się do wymogów określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego i analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, przeprowadził w odniesieniu do prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego. Autor analizy wykazał również, z jakich przyczyn do określenia parametrów, w oparciu o które dokonał oceny wnioskowanej inwestycji, uwzględnił wyłącznie zabudowę obejmującą działki z budynkami o funkcji legalizowanego budynku. W tym zakresie w § 6.1. analizy wyjaśniono, iż ocenie poddano budynki w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, których przeznaczenie jest zbieżne z legalizowanym budynkiem – tj. budynki gospodarcze i/lub garażowe. W opinii Sądu organy w niniejszej sprawie dokonały odpowiednio wnikliwej analizy w zakresie kontynuacji funkcji przez planowaną inwestycję w odniesieniu do działek sąsiednich w prawidłowym, szerokim rozumieniu tego pojęcia. Ustalenia te spełniają zarazem wymogi z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., jak i znajdują odpowiedni wyraz z uzasadnieniach wydanych decyzji. Organ I instancji szczegółowo opisał wymogi poszczególnych przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., oraz wyczerpująco uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie i określenie poszczególnych wymogów dla planowanej rozbudowy, uznając, że planowana inwestycja nie narusza zasad "dobrego sąsiedztwa" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Autor analizy uzasadnił dlaczego można dopuścić realizację obiektu poprzez wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. W tym zakresie podnieść należy, iż zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). W niniejszej sprawie ze sporządzonej analizy (strony 3-4 analizy) wynika, że średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla obszaru analizowanego wynosi 21%. Powierzchnia zabudowy zgodnie z wnioskiem na terenie działki gruntu objętej wnioskiem wynosi ok. 60%. Uwzględniono jednakże orzeczenie sądu w sprawie (prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Po 529/13) innej decyzji wydanej dla tej samej działki i do analizy powierzchni zabudowy przyjęto zabudowę wszystkich działek, które powstały w wyniku podziału działki [...], który wnosi ok. 38%. Zdaniem autora analizy wyliczony wskaźnik jest niemiarodajny w kontekście istniejącej zabudowy bowiem budynek swoją kubaturą nie odbiega od podobnych budynków na działkach sąsiednich (w szczególności na działkach nr [...]), co uzasadnia dopuszczenie realizacji obiektu na podstawie ust. 2. Autor analizy wyjaśnił możliwość dopuszczenia zabudowy w zakresie wskaźników szerokości oraz wysokości elewacji frontowej (§ 6 i 7 analizy). Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu – str. 7, wynika ponadto, że w obszarze analizowanym odnotowano budynki gospodarcze usytuowane na granicach działek. W ocenie Sądu organy prawidłowo określiły wymagania przestrzenne wnioskowanej rozbudowy. Parametry i cechy budynku gospodarczo-garażowego w zakresie: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) zostały przyjęte w sposób zgodny z przepisami § 3-8 powoływanego wcześniej rozporządzenia, co wynika z treści analizy i tabelarycznych zestawień cech przestrzennych zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, a decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie narusza przepisu § 9 wskazywanego aktu wykonawczego ani art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, iż inwestycja w kształcie zaproponowanym przez inwestora nie będzie kontynuować funkcji i sposobu zagospodarowania terenów sąsiednich. Zgodzić się należy z organami obu instancji, iż spełniony został warunek o którym mowa w art. 61 ust. 1pkt 1 u.p.z.p. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że kontrolowana decyzja dotyczyła inwestycji będącej przedmiotem postępowania legalizacyjnego. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza, iż organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, w tym co do ustaleń stanu faktycznego, jak i oceny materiału dowodowego. Sąd nie dopatrzył się w dzianiu organów uchybienia w takim zakresie, który mógłby rzutować na wynik sprawy, jak i ocenę zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w niniejszym postępowaniu. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd uznał, iż również uzasadnienie zaskarżonych decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 §3 k.p.a. Zarówno w analizie tekstowej, jak i w załączniku graficznym organ I instancji wskazał nieruchomości przyjęte do analizy, opisał je i ocenił sposób ich zagospodarowania, porównując przyjęte nieruchomości do planowanej inwestycji. W konsekwencji uznać należało, iż rozpatrujące sprawę organy administracji prawidłowo uznały, iż w sprawie spełnione zostały wymogi określone przepisem art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym planowana inwestycja nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa, co oznacza, iż prawidłowo ustalono dla niej warunki zabudowy. Projekt decyzji został sporządzony zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p., przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów (zaświadczenie o wpisie aktualne na dzień wydania decyzji), a w toku postępowania stronom zapewniono czynny w nim udział. Z powyższych względów zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nie uchylenie decyzji organu I instancji nie zasługiwał na uwzględnienie. Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza G. odpowiadają prawu. Sąd nie doszukał się w działaniu organów naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie było zatem podstaw do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.