I GSK 2420/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Partycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Przedsiębiorczości i Technologii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1856/17 w sprawie ze skargi C. P. na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 stycznia 2018 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. P. na postanowienie Ministra Gospodarki z [...] maja 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z [...] kwietnia 2014 r., a także orzekł o kosztach postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Skarżący ubiegał się o przyznanie dofinansowania na podstawie przepisów ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz.U. nr 116, poz. 1206 ze zm.) w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004 - 2006, Priorytet 2 Bezpośrednie wsparcie przedsiębiorstw, Działanie 2.3 wzrost konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw poprzez inwestycje. W dniu [...] lutego 2006 r. Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw (Regionalna Instytucja Finansująca; dalej: RIF) poinformowała wnioskodawcę, że złożony wniosek nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w piśmie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z [...] kwietnia 2006 r., którym uznano złożone w tym przedmiocie odwołanie za bezzasadne. Skarżący w dniu [...] lutego 2014 r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lutego 2006 r. o odrzuceniu jej wniosku o dofinansowanie z przyczyn formalnych lub też wydanie decyzji o stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 61a w zw. z art. 124 § 1 kpa, Minister Gospodarki odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lutego 2006 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z [...] maja 2014 r. organ utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wyrokiem z 4 marca 2015 r. Sąd I instancji oddalił skargę. W uzasadnieniu przytoczono art. 4 ust. 1 ustawy z 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz.U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275 ze zm.) oraz regulacje § 13 ust. 3 i 4, § 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (Dz.U. Nr 195, poz. 2010 ze zm.; dalej: rozporządzenie), potwierdzając w oparciu o ten stan prawny, że podejmowane przez PARP działania, jak również przez RIF, odnośnie zgłaszanych wniosków nie mają charakteru władczego, a przekazywane informacje nie są decyzjami w rozumieniu przepisów kpa. W konsekwencji wydane w sprawie pismo z [...] lutego 2006 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 kpa, zatem nie służył od niego środek zaskarżenia, w tym nadzwyczajny, jak wniosek o stwierdzenie nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 lipca 2017 r. sygn. akt II GSK 3046/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W uzasadnieniu orzeczenia m.in. stwierdził, że pismo z [...] lutego 2006 r. zostało wydane w ramach kompetencji tej jednostki, działającej jako regionalna instytucja finansująca, określonych w § 13 ust. 1-4 rozporządzenia. Stwierdził, że omawiane pismo pochodzi od RIF, działającej w imieniu instytucji wdrażającej, na podstawie porozumienia zawartego z PARP i wspomnianego § 13 ust. 2 rozporządzenia. W świetle tego przepisu RIF rozstrzyga o odrzuceniu wniosku z powodu uchybień formalnych, a więc w istocie decyduje o uprawnieniu wnioskodawcy do dofinansowania, zamykając mu drogę do uzyskania tego dofinansowania. Nie jest to więc jedynie informacja o jakimkolwiek rozstrzygnięciu, lecz rozstrzygnięcie organu. RIF, działając w ten sposób w ramach porozumienia z PARP i w ramach kompetencji przyznanych jej w § 13 ust. 2 rozporządzenia. nie jest podmiotem "prywatnym" lecz organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym. Owa "informacja", właściwie zaś odrzucenie wniosku o dofinansowanie, ma zatem cechy decyzji administracyjnej w znaczeniu materialnym. Fakt zatem, że w świetle obowiązujących regulacji dokonywanie oceny formalnej powierzono innym organom niż Instytucja Zarządzająca nie może prowadzić do wniosku, że odrzucenie wniosku - niewątpliwie skutkujące pozbawieniem wnioskodawcy możliwości otrzymania dofinansowania - nie ma cech władczego, negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania dofinansowania. NSA stwierdził, że odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności informacji o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu, z uwagi na fakt, że nie ma ona charakteru decyzji administracyjnej, nie znajduje uzasadnienia. Badając we wskazanym zakresie zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonym wyroku z dnia 16 stycznia 2018 r. stwierdził, że związany jest poglądem NSA, którego istotą jest uznanie, że Regionalna Instytucja Finansująca - RIF rozstrzygając o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie z powodu uchybień formalnych zamyka stronie drogę do dofinansowania. Przekazana stronie w tym zakresie informacja ma bowiem cechy decyzji administracyjnej w znaczeniu materialnym. To zaś oznacza, że odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności tej informacji (o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu z uwagi na to, że nie ma ona charakteru decyzji administracyjnej) była bezpodstawna. Skutkiem powyższego jest obowiązek wszczęcia przez organ postępowania o stwierdzenie nieważności informacji, o której mowa, a następnie podjęcie rozstrzygnięcia stwierdzającego taką nieważność, bądź odmawiającego stwierdzenia nieważności. Co oczywiste, rozstrzygnięcie podjęte w przedmiocie wniosku strony musi zostać poprzedzone wnikliwym rozważeniem spełnienia, bądź też niespełnienia wszystkich przesłanek zawartych w art. 156 §1 i 2 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł rozstrzygnięcie na podstawie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ppsa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Przedsiębiorczości i Technologii, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie prawa materialnego, to jest: § 13 ust. 4 rozporządzenia w zw. z art. 6d ust. 1 ustawy o PARP poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że zadania zlecone przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości, w tym polegające na informowaniu o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie z przyczyn formalnych, w swej istocie polegały na powierzaniu wydawania decyzji administracyjnych w rozumieniu art. 107 kpa, podczas gdy przepisy te mogły być podstawą zlecenia zadań o charakterze co do zasady pomocniczym, tj. w zakresie promocji, udzielania informacji, przyjmowania wniosków oraz nadzorowania sposobu wykorzystania pomocy; II. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 141 § 4 ppsa w związku z art. 19 ust. 1 ustawy o NPR oraz Porozumieniem nr 1 MRR/MG zawartym w Warszawie w dniu 5 czerwca 2006 r. pomiędzy Ministrem Rozwoju Regionalnego, a Ministrem Gospodarki polegające na nieuwzględnieniu przy rozstrzyganiu sprawy zadań Ministra Gospodarki jako instytucji pośredniczącej, które - w dacie orzekania Minister ten wykonywał, w szczególności dotyczących zarządzania, monitorowania i kontroli Działania 2.2.1. Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrostu Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004 - 2006 (dalej działanie) w tym nadzorowania beneficjentów końcowych (instytucji wdrażających) w zakresie wykonywania przez nie czynności na wszystkich etapach realizacji tego działania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło Sąd do błędnego wniosku, iż - w dacie orzekania - Minister Gospodarki nie miał podstawy do wydania rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności informacji Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw z [...] lutego 2006 r.; 2) art. 141 § 4 ppsa w związku z art. 61a kpa poprzez przyjęcie, że Minister Gospodarki nie miał podstaw prawnych do rozstrzygania w przedmiocie wniosku skarżącej o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, podczas gdy wykonując w dacie orzekania zadania Instytucji Pośredniczącej, to jest zadania nadzorcze i kontrolne nad czynnościami na wszystkich etapach realizacji działania, był właściwy do oceny prawidłowości trybu w jakim ten wniosek powinien być rozpatrywany, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, bowiem doprowadziło Sąd do błędnego - w ocenie organu - wniosku, iż istnieją przesłanki do uchylenia postanowienia z [...] maja 2014 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z [...] kwietnia 2014 r.; 3) art. 141 § 4 ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku z 16 stycznia 2018 r. w sposób ogólny, uniemożliwiający zrekonstruowanie motywów, jakie legły u podstaw ustalenia, że: - Minister Gospodarki nie miał w dacie orzekania podstawy do wydania rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, które to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, a dodatkowo uniemożliwia dokonanie oceny prawidłowości wydania tego wyroku; - obecnie, organem właściwym w sprawie jest Minister Przedsiębiorczości i Technologii, podczas gdy w obowiązującym stanie prawnym wydaje się, że organem właściwym jest Minister Inwestycji i Rozwoju; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ppsa w związku z art. 141 § 4 ppsa polegające na uchyleniu postanowienia z 19 maja 2014 r. oraz poprzedzającego postanowienie z [...] kwietnia 2014 r. w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i prawne, uzasadniające takie rozstrzygnięcie nie zostało przez WSA w Warszawie w należyty sposób ustalone. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wyniósł o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie; - rozważenie możliwości przedstawienia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego budzącego - jak się wydaje - nadal poważne wątpliwości czy informacje o tym, że wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej należy uznać za decyzję w rozumieniu przepisów kpa a regionalną instytucję finansującą za organ administracji; - orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 ppsa, nie zachodzi również żadna z przesłanek o których mowa w art. 189 ppsa, które rozważyć należy z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego środkiem prawnym wyroku Sądu I instancji. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W środku prawnym sformułowano zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Przed przystąpieniem do oceny podniesionych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając realia rozpoznawanej sprawy uznał, że nie zachodzi potrzeba przedstawienia składowi 7 sędziów zagadnienia prawnego w zakresie wnioskowanym w skardze kasacyjnej. Nie zaistniały także przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania lub odroczenie rozprawy. W ocenie Sądu kasacyjnego zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa nie jest uzasadniony. Zgodnie ze wskazanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Na gruncie uchwały NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09 (publ. ONSAiWSA 2010/3/39) przyjmuje się, że art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (wyroki NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09, publ. CBOSA). Oznacza to, że orzeczenie Sądu I instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (v. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, publ. CBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 ppsa. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2014 r. Sąd I instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest odmienne od prezentowanego przez skarżącego kasacyjnie nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Podkreślić należy, że zaskarżony wyrok zapadł w warunkach związania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2017 r., II GSK 3046/15, wynikającym z treści art. 190 ppsa. Zgodnie z tym artykułem sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wskazany przepis reguluje konsekwencje uwzględnienia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny i uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości lub w części przy jednoczesnym przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Zdanie pierwsze tej normy prawnej adresowane jest do sądu, któremu sprawa została przekazana. Ratio legis unormowania sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 190 ppsa. Zgodnie z art. 190 zdanie 2 ppsa nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten reguluje również konsekwencje uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zdanie to skierowane jest bezpośrednio do strony, która składa skargę kasacyjną po ponownym rozpoznaniu sprawy przez Sąd I instancji, a w sposób pośredni do Sądu II instancji rozpoznającego ten środek prawny. Oparcie skargi kasacyjnej, wbrew powyższemu zakazowi, na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie może spowodować odrzucenia wspomnianego środka w trybie art. 178 lub art. 180 ppsa, gdyż badanie zgodności podstawy kasacyjnej z treścią wykładni zawartej w orzeczeniu sądu, stanowi element merytorycznego rozpoznania sprawy. Jego wynikiem może więc być - w razie dostrzeżenia zakazanej sprzeczności - oddalenie, a nie odrzucenie skargi kasacyjnej (v. wyroki NSA: z 31 stycznia 2006 r., I FSK 600/05; z 27 września 2007 r., II GSK 280/07; z 28 kwietnia 2017 r., I FSK 1584/16, CBOSA). Rozpoznając skargę kasacyjną od ponownie wydanego orzeczenia Sądu I instancji również Naczelny Sąd Administracyjny jest związany wykładnią prawa dokonaną we wcześniej wydanym orzeczeniu kasacyjnym. Związanie to wynika w sposób pośredni ze zdania drugiego tego przepisu, gdyż nie można oprzeć ponownej skargi kasacyjnej na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem NSA, rozpoznając skargę kasacyjną w sprawie, która była wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia przez ten sąd, w pierwszej kolejności zobowiązany jest ustalić, czy uzasadnienie wcześniejszego orzeczenia zawiera wykładnię prawa i jakich norm prawnych ona dotyczy. Następnie należy ocenić zarzuty środka prawnego przez pryzmat tej wykładni. Zarzuty ingerujące w ocenę prawną dokonaną we wcześniejszym orzeczeniu nie mogą być uwzględnione, nawet bez merytorycznej ich oceny. Wystarczy, że sąd drugiej instancji w pisemnych motywach rozstrzygnięcia powoła się na art. 190 in fine ppsa. Nie ma wówczas potrzeby analizy trafności argumentacji kasatora. Z zarzutów środka prawnego wynika, co wyżej wskazano, że skarżący kasacyjnie w ogóle nie zarzucił naruszenia art. 190 ppsa. Wykładnia prawa, o której mowa w tym przepisie, obejmuje prawo materialne jak i prawo procesowe. Pojęcie wykładni prawa należy rozumieć również jako wiążącą ocenę prawidłowości zastosowania przepisów postępowania odnoszących się do postępowania dowodowego, więc przesądzenia, że ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny jest prawidłowy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2010 r., I FSK 1469/08, CBOSA). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Sąd I instancji w następstwie ponownego rozpoznania sprawy prawidłowo uwzględnił w zaskarżonym wyroku wydany w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, do czego z mocy art. 190 ppsa był zobowiązany. Podkreślenia wymaga, iż NSA w wyroku z dnia 21 lipca 2017 r. jednoznacznie stwierdził, że "...PARP jest w omawianym zakresie instytucją nadrzędną w stosunku do RIF. W konsekwencji od odrzucenia wniosku przez RIF z powodu jego uchybień formalnych służyło odwołanie do PARP. Jednocześnie, skoro odrzucenie wniosku przez RIF miało charakter decyzji administracyjnej, to podlegało ono zaskarżeniu w drodze przewidzianego w kpa nadzwyczajnego środka prawnego, jakim jest wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji." Uwzględniając zaprezentowaną przez NSA wykładnię przepisów Sąd I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu zasadnie uznał, że Minister Gospodarki nie miał podstawy do rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw z dnia [...] lutego 2006 r. o odrzuceniu wniosku C. p.- C[...] z przyczyn formalnych. Trafnie wskazał, że zgodnie z art. 157 § 1 kpa właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. W sprawie organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw jest jej instytucja nadrzędna, czyli Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości. Reasumując, dokonując oceny zaskarżonego wyroku i mając na względzie zakres związania Sądu I instancji oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wynikającymi z wyroku NSA z dnia 21 lipca 2017 r., II GSK 3046/15 (v. także wyrok NSA sygn. akt 3065/15), Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący przedmiotową sprawę nie znalazł podstaw do uwzględnienia sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów. Dlatego też w oparciu o przepis art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.