II SA/Wa 919/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 21 ust. 6 pkt 3 i art. 21 ust. 1, 2, 3 oraz art. 48d ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 207) odmówił L. M. wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] lutego 2017 r. do Oddziału Regionalnego AMW [...] wpłynął wniosek L. M. o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. Z wniosku wynika, że L. M. jest żołnierzem pełniącym zawodową służbę wojskową jako służbę stałą i został wyznaczony na stanowisko służbowe w Dowództwie [...] Brygady [...] w [...] od dnia [...] lipca 2016 r. Natomiast do pełnienia zawodowej służby wojskowej został powołany od dnia [...] czerwca 2000 r. Z przesłanego aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. wynika, że L. M. wykupił lokal położony na osiedlu [...] w bloku nr [...]. Przy sprzedaży lokalu mieszkalnego L. M. zastosowano pomniejszenie w cenie nabycia na podstawie uchwały Rady Gminy ustalając 30% upust w cenie nabycia. Kwota sprzedaży lokalu została ustalona w oparciu o postanowienie regulaminu sprzedaży zawartego w uchwale Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 1996 r., nr [...]. Wykup przedmiotowego lokalu przez wymienionego nastąpił przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Realizacja prawa do zakwaterowania żołnierza zawodowego w jednej z form określonych w art. 21 ust. 2 przysługuje w przypadku nie wystąpienia przesłanek, o których mówi art. 21 ust. 6. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie, przy sprzedaży lokalu mieszkalnego L. M. zastosowano pomniejszenie w cenie nabycia, na podstawie uchwały Rady Gminy [...] ustalając 30% upust w cenie nabycia. Strona skorzystała z wyjątkowego prawa jakim jest zakup lokalu mieszkalnego z bonifikatą lub z pomniejszeniem w cenie nabycia, z którego rodzina żołnierza może skorzystać tylko jeden raz. Wobec powyższego została wykorzystana przesłanka negatywna z art. 21. ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Organ wskazał, że w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. L. M. powołuje się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r. o sygn. akt I OSK 2439/14, w którym Sąd orzekł, że przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych nie obejmuje sytuacji nabycia lokalu mieszkalnego z bonifikatą przed powołaniem do służby wojskowej. Organ stwierdził, że argumenty zawarte w piśmie strony nie mogą być uwzględnione, gdyż jest to wyrok w indywidualnej sprawie. Zdaniem organu w sprawie należy wziąć pod uwagę fakt wykupu lokalu mieszkalnego przez L. M. od jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z pomniejszeniem w cenie nabycia. Ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych w żaden sposób nie określa momentu w którym prawo to zostało zrealizowane. Prezes Agencji Mienia Wojskowego, po rozpatrzeniu odwołania L. M., decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że bezsporne jest, iż L. M. w dniu [...] grudnia 1997 r. nabył od Gminy [...] lokal mieszkalny położony na osiedlu [...]. Przy sprzedaży ww. lokalu Gmina zastosowała bonifikatę obniżającą cenę nabycia o 30%. Wnioskodawca skorzystał zatem z preferencyjnych zasad wykupu lokalu mieszkalnego od jednostki samorządu terytorialnego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, o czym mowa w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu. Nie ma znaczenia fakt, że w dacie nabycia przedmiotowego lokalu mieszkalnego L. M. nie był żołnierzem zawodowym, bowiem do czynnej zawodowej służby wojskowej został powołany z dniem [...] czerwca 2000 r. Organ podkreślił, że powołany przepis nie odnosi się do kwestii czasu, w jakim miało miejsce nabycie lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego, jak również nie precyzuje żadnych innych okoliczności, w których doszło do nabycia lokalu mieszkalnego. Tak ogólne sformułowanie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy, pozwala przyjąć, że zamiarem ustawodawcy było szerokie ujęcie omawianego wyłączenia, obejmujące przypadki, gdy osoba posiadająca obecnie status żołnierza kiedykolwiek skorzystała z pomocy ze środków publicznych na cele mieszkalne tam wskazane. Organ odwoławczy podniósł, że wyczerpanie przesłanki art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy (...) ma miejsce również wtedy, gdy nabycie lokalu w sposób określony w tym przepisie nastąpiło na rzecz małżonka żołnierza. Zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziny przez małżonka czyli osobę inną niż żołnierz zawodowy (niezależnie od daty jego nabycia, tj.: przed zawarciem czy po zawarciu związku małżeńskiego, panującego ustroju majątkowego pomiędzy małżonkami oraz okoliczności czy, lokal ten pozostaje nadal własnością małżonka) wyłącza możliwość skorzystania przez żołnierza z prawa do zakwaterowania, w tym również wypłatę świadczenia mieszkaniowego. Takie stanowisko zostało wypracowane i utrwalone na tle orzecznictwa sądów administracyjnych w odniesieniu do stanów faktycznych, w których organy Agencji podejmowały rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wypłaty żołnierzowi zawodowemu świadczenia mieszkaniowego (wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3038/12; wyrok NSA z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 1139/12; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 250612 oraz I OSK 2497, wyrok WSA z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 639/12). Nie sposób więc nie odnieść zaprezentowanego powyżej poglądu dotyczącego nabycia z bonifikatą lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego przez małżonka żołnierza, które traktowane jest jako przeszkoda w wypłacie żołnierzowi świadczenia mieszkaniowego do występującej w niniejszej sprawie sytuacji, gdy osoba będąca żołnierzem w dacie złożenia wniosku o wypłatę tego świadczenia, przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej nabyła lokal mieszkalny na warunkach określonych w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy. W sytuacji odmiennej z pomocy w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych można byłoby korzystać więcej niż jeden raz, a to prowadziłoby do nieuzasadnionego podwójnego osiągnięcia korzyści przez żołnierza, który to przed powołaniem do służby zabezpieczył swoje potrzeby mieszkaniowe przy udziale mienia i środków publicznych. Odnosząc się do treści odwołania organ wskazał, że moc wiążąca przytoczonego przez stronę orzeczenia Sądu ogranicza się jedynie do konkretnej sprawy objętej tym wyrokiem i w żaden sposób nie narzuca treści i kierunku rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Organ zwrócił uwagę, że zapisy ustawy z 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych oraz ustawy z 22 czerwca 1995 o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 r., dotyczące zaspokajania potrzeb mieszkaniowych dedykowane były nie tylko żołnierzowi zawodowemu ale i innym osobom uprawnionym, w tym emerytom i rencistom wojskowym, członkom rodziny zmarłego żołnierza i emeryta wojskowego, a także pracownikom cywilnym wojska. Kolejne zapisy ustawowe w okresie od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2010 r. umożliwiały - za zgodą Ministra Obrony Narodowej - przyznanie prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym osobom innym niż żołnierz zawodowy. Zatem nabycie lokalu mieszkalnego z bonifikatą od Agencji następowało generalnie na rzecz osób uprawnionych, tj. żołnierzy, byłych żołnierzy i innych osób. Co więcej negatywne przesłanki zawarte w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy w obowiązującym brzmieniu nie obejmują sytuacji nabycia lokalu mieszkalnego wyłącznie od Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego ale odnoszą się również do takiego stanu, gdzie nabycie lokalu po niższej cenie nastąpiło od Skarbu Państwa. Wymienione w punktach ust. 6 art. 21 uprawnienia, z którymi ustawodawca wiąże negatywne skutki w postaci utraty prawa do zakwaterowania dotyczą świadczeń, które w sposób docelowy i trwały (a nie bieżący czy doraźny) zaspokajają potrzeby mieszkaniowe osób, które z nich skorzystały. Decyzja Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi L. M., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zastosowanie tego przepisu w przedmiotowej sprawie, mimo że po [...] czerwca 2000 r. skarżący nie nabył lokalu mieszkalnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia ani od Skarbu Państwa, ani od Agencji Mienia Wojskowego, ani od jednostki samorządu terytorialnego, a także poprzez dowolne i pozbawione podstawy prawnej przyjęcie, iż w systemie prawnym obowiązuje zakaz korzystania z pomocy Skarbu Państwa w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych więcej niż raz, a w szczególności że zasada taka wynika z ustawy z o zakwaterowaniu oraz bezprawne pozbawienie strony prawa słusznie nabytego w postaci prawa do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał m.in., że skarżący w dacie nabycia lokalu mieszkalnego od jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą nie był żołnierzem zawodowym, bowiem do zawodowej służby wojskowej został powołany dnia [...] lipca 1999 r. Tym samym bezsporne jest, że będąc żołnierzem zawodowym nie nabył lokalu mieszkalnego z bonifikatą. Dodał, że w dacie wejścia w życie przepisu art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP skarżący, jako żołnierz zawodowy, nie był już właścicielem lokalu mieszkalnego nabytego z bonifikatą. W omawianym przypadku, wniosek o przyznanie świadczenia mieszkaniowego, jak i postępowanie w sprawie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego zostało wszczęte po wejściu w życie znowelizowanych przepisów ustawy o zakwaterowaniu tj. po 30 czerwca 2010 r. Zdaniem skarżącego przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu nie obejmuje sytuacji nabycia lokalu z bonifikatą przed powołaniem do służby wojskowej. Ponadto art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu posługuje się pojęciem żołnierza, uzależniając powstanie negatywnej przesłanki korzystania ze świadczenia mieszkaniowego od nabycia lokalu mieszkalnego z bonifikatą lub pomniejszeniem ceny nabycia przez "żołnierza". Wykładnia językowa wskazuje zatem na to, że przesłanka ta nie ziszcza się, gdy lokal mieszkalny nabyty został przez osobę cywilną, przed powołaniem jej do służby wojskowej, nie jest to bowiem nabycie lokalu mieszkalnego przez żołnierza. Prezes Agencji Mienia Wojskowego, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik wskazał, że ustawa o zakwaterowaniu SZRP z 1995 r. w brzmieniu do 30 czerwca 2004 r., jak i ustawa z 1976 r. odnosiły się w zakresie zakwaterowania nie tylko do żołnierzy zawodowych ale też emerytów (rencistów) wojskowych i innych osób "uprawnionych do kwatery" (rodzin żołnierzy, osób cywilnych zatrudnionych w resorcie obrony narodowej). Zatem skoro sprzedaż lokali przez WAM i j.s.t. następowała na rzecz żołnierzy i innych osób to dlaczego owo nabycie w przeszłości ma dotyczyć wyłącznie żołnierzy. Przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 wyraźnie wskazuje trzy podmioty, od których nabycie jest możliwe: WAM (AMW obecnie), j.s.t., Skarb Państwa. Skoro WAM działała w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa to w jakim celu ustawodawca rozróżnił oba podmioty? Od SP mogli nabywać (i nadal mogą) np. policjanci (Zarząd Zasobów Mieszkaniowych MSWIA - rozdział 7a ustawy o zakwaterowaniu....). Ustawodawca nie pozbawił prawa do zakwaterowania żołnierza, który "definitywnie" zaspokoił swoje potrzeby mieszkaniowe na podstawie art. 21 ust. 6, pozostawiając prawo do bezpłatnego internatu w sytuacji zmiany miejsca pełnienia służby. Innymi słowy, uwzględniając rotacyjny charakter służby i potrzebę dyspozycyjności żołnierza prawodawca przyznał mu prawo do internatu ale nie do świadczenia mieszkaniowego- art. 21 ust. 10 ustawy. Pełnomocnik wskazał, że data nabycia lokalu nie ma znaczenia dla zaistnienia negatywnej przeszkody w wypłacie świadczenia mieszkaniowego, liczy się sam fakt nabycia lokalu z upustem w cenie. Podniósł, że Agencja nie ma wpływu na dalsze losy lokalu nabytego z pomniejszeniem w cenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 207), co miało wpływ na wynik sprawy. Sąd za zasadny uznał zarzut skargi. Stosunek służbowy żołnierzy zawodowych jest stosunkiem administracyjnoprawnym określonym przez przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Elementem tego stosunku służbowego jest obowiązek bezwzględnego podporządkowania się wymogom służby i dyspozycyjność, co oznacza także konieczność zmiany w zależności od potrzeb Sił Zbrojnych, miejsca pełnienia służby oraz obowiązek natychmiastowego stawiennictwa w miejscu pełnienia służby. Prawo do zakwaterowania i będące jego pochodną prawo do świadczenia mieszkaniowego żołnierza zawodowego wynika z treści i charakteru stosunku prawnego wiążącego go z Siłami Zbrojnymi RP. Prawo żołnierza do zakwaterowania ma zapewnić prawidłowe wykonywanie obowiązków wynikających ze stosunku służbowego. Podstawowym sposobem zapewnienia prawa do zakwaterowania jest przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego (art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP). Prawo to może być jednak realizowane również w formie wypłaty świadczenia mieszkaniowego (art. 21 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy). W sprawie jest bezsporne, że skarżący przed powołaniem w dniu [...] czerwca 2000 r. do zawodowej służby wojskowej nabył od Gminy [...] lokal mieszkalny o powierzchni 24 m2 (akt notarialny Rep. A. nr [...] z dnia [...] grudnia 1997 r.). Kwota sprzedaży lokalu ustalona została, jak podał to organ w decyzji, w oparciu o postanowienia regulaminu sprzedaży zawartego w uchwale Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 1996 r. nr [...]. Organ wskazał, że zastosowano 30% upust w cenie nabycia. W istocie w § 15 tego regulaminu postanowiono, że w przypadku sprzedaży lokali, w której nabywca lokalu zapłaci jednorazowo całą należność – stosuje się 30% upust cenowy. Przepis ten znajdował zastosowanie do sprzedaży lokali zajmowanych przez najemcę (§ 12 ust. 1 pkt 2 regulaminu). Zgodnie z zastosowanym przez organ przepisem art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy, żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Powołany przepis wszedł w życie 1 lipca 2010 r. Regulacji tej nie było w systemie prawa w dniu, w którym skarżący został powołany do zawodowej służby wojskowej ([...].06.2000 r.). W ocenie Sądu, uprawnienie skarżącego do wypłaty świadczenia mieszkaniowego należy oceniać przez pryzmat uprawnień, jakie przysługiwały w chwili powołania do zawodowej służby wojskowej. W tamtym czasie prawo do kwatery przysługiwało żołnierzowi zawodowemu od dnia powołania do czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba stała (art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 1995 r., Nr 86, poz. 433 ze zm.). Prawo to realizowało się na wniosek żołnierza zawodowego jak również osób uprawnionych, poprzez przydział kwatery albo wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Zgodnie z obowiązującym na dzień wydania decyzji art. 21 ust. 6 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r. Stosownie zaś do art. 21 ust. 6 pkt 2 tej ustawy, prawo do zakwaterowania nie przysługuje, jeżeli żołnierz lub jego małżonek otrzymał odprawę mieszkaniową wypłaconą lub zrealizowaną w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r. Z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby skarżący jako żołnierz zawodowy zrealizował dotychczas, od czasu powołania do zawodowej służby wojskowej w 2000 r., w jakiejkolwiek formie prawo do zakwaterowania ustanowione w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Zastosowanie zatem do skarżącego w takim stanie faktycznym przesłanki z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, prowadzi w istocie do pozbawienia żołnierza wynikającego z ustawy prawa do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej (art. 21 ust. 1 ustawy). W tym stanie faktycznym skarżący nie może być zatem objęty dyspozycją art. 21 ust. 6 pkt 3 tej ustawy. Z przepisu art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, na gruncie przesłanek określonych w punktach 1, 2, 4 i 5, jednoznacznie wynika, że brak prawa do zakwaterowania ustawodawca powiązał ściśle z takimi sytuacjami, gdy żołnierz wcześniej (na podstawie nieobowiązujących obecnie przepisów) zrealizował swoje prawo do kwatery w postaci przewidzianej dla żołnierzy, a więc wynikające bezpośrednio ze stosunku służbowego (v. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 2439/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Są to instytucje prawa ściśle związane z prawem żołnierza do zakwaterowania i będące postaciami realizacji tego prawa w związku z pełnioną służbą wojskową. W ocenie Sądu, także przesłankę z art. 21 ust. 6 pkt 3 tej ustawy (uzyskanie m.in. pomniejszenia w cenie nabycia lokalu mieszkalnego od jednostki samorządu terytorialnego) należy rozpatrywać w kontekście uprawnień żołnierza zawodowego wynikających z pełnienia zawodowej służby wojskowej. Uzyskanie zatem pomniejszenia w cenie nabycia lokalu mieszkalnego (wynikające z jednorazowej zapłaty całej należności - § 15 ust. 2 regulaminu powołanego przez organ) przez osobę, która nie była w chwili zakupu lokalu żołnierzem zawodowym i upust cenowy nie był związany z pełnieniem zawodowej służby wojskowej, nie stanowi podstawy do odmowy wypłaty skarżącemu świadczenia mieszkaniowego. Powołane przez organ w zaskarżonej decyzji wyroki sądów administracyjnych, wydane zostały w odmiennych stanach faktycznych od stanu faktycznego niniejszej sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę z wniosku L. M. organ weźmie pod uwagę pogląd Sądu, co do braku podstaw zastosowania w tej sprawie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w wyroku.