III SA/Kr 1153/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. B., B. K., M. K., E. B., Z. B., B. O., W. O., K. B., M. G., A. Ś., A. N., M. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] 2017 r. ([...]) na podstawie art. 61 a §1 kpa w zw. z art. 30 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629) Wójt Gminy K odmówił wszczęcia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości z powodu braku przymiotu strony osób składających wniosek. W dniu 15 listopada 2016 r. adw. T. B., działając jako pełnomocnik S. M. B., B. M. O., W. F. O., K. J. B., M. M. G., A. B. Ś., A. J. N. oraz M. O. skierował do Wójta Gminy K wniosek o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego między dz. ew. nr [...] w części przylegającej do dz. nr [...] i [...] w obrębie W oraz ustalenie granicy pomiędzy dz. ew. nr [...], a działkami [...] i [...] obręb W. W dniu 18 listopada 2016 r. T. B. złożył uzupełnienie ww. wniosku. Jako uczestników postępowania rozgraniczeniowego wskazano D. J. – B., P. B. (małżonków, jako współwłaścicieli działek [...] i [...]) oraz Skarb Państwa (jako właściciela działki nr [...]). Stosownie do art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być oparty także na przepisach prawa procesowego lub materialnego. Interes prawny (który należy odróżnić od interesu faktycznego) definiowany jest jako interes własny, indywidualny i oparty na konkretnym przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. I SA 1748/83). Z wyroku tego jednoznacznie wynika, że pojęcie strony może być wyprowadzone wyłącznie z administracyjnego prawa materialnego, tj. z konkretnej normy prawnej, która musi stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku obywatela. Wykazać interes prawny stanowiący podstawę do uznania za stronę postępowania administracyjnego, to ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu. We wniosku wskazano, że osoby występujące są właścicielami działek ewidencyjnych o numerach [...] [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] oraz [...] do których droga biegnie wzdłuż wału przeciwpowodziowego oraz na konflikt między wnioskodawcami, a uczestnikami postępowania. Wywodząc w ten sposób interes faktyczny, nie wykazano tytułu prawnego któregokolwiek z wnioskodawców do którejkolwiek z działek objętych ewentualnym rozgraniczeniem. Ustawodawca, określając w art. 30 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287) zasadę wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego, nałożył na organ obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego. Obejmuje ono m.in. ustalenie, czy żądanie kwalifikuje się do rozpoznania w tym postępowaniu, czy osoba, która złożyła wniosek, posiada przymiot strony i określenia podmiotów i uczestników tego postępowania oraz zbadania stanu prawnego granic rozgraniczanej nieruchomości. Stosownie do mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego postępowanie dotyczy. Mając na uwadze powyższe ustalono, że żadnemu z wnioskodawców nie przysługuje przymiot strony we wnioskowanym postępowaniu rozgraniczeniowym. Na poparcie swojego stanowiska organ administracji powołał orzecznictwo sądów administracyjnych. Na powyższe postanowienie wnioskodawcy złożyli zażalenie. Postanowieniem z dnia 7 lipca 2017 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1w zw. z art. 144 i art. 61 a kpa oraz art. 30 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Wedle organu odwoławczego postanowienie organu I instancji jest prawidłowe i zasługuje na utrzymanie w całości; przedmiotem postępowania ma być bowiem rozgraniczenie pomiędzy dz. ew. nr [...] w części przylegającej do dz. nr [...] i [...] w obrębie W oraz ustalenie granicy pomiędzy dz. ew. nr [...] a działkami [...] i [...] obręb W. Dodał, że "pierwsza faza postępowania o rozgraniczenie nieruchomości toczy się przed właściwym organem administracji na podstawie przepisów rozdziału 6 p.g.k. (jako lex specialis), a w zakresie w niej nieuregulowanym, na podstawie przepisów k.p.a. (jako lex generalis). Komentowana ustawa tylko w niewielkim zakresie reguluje administracyjne postępowanie rozgraniczeniowe, wprowadzając pewne odrębności w stosunku do regulacji ogólnej. W związku z tym, w sprawach tych mają zastosowanie przepisy k.p.a. w zakresie, w jakim p.g.k. nie przewiduje regulacji szczególnej. Zatem przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości właściwy organ powinien zbadać, czy zachodzą do tego podstawy, a w szczególności czy osobie składającej wniosek przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu oraz czy postępowanie może się toczyć z uwagi na brak wcześniejszego ustalenia granic nieruchomości ostateczną decyzją organu administracji lub prawomocnym postanowieniem sądu. Organ wyjaśnił, że w przedmiotowym postępowaniu żaden z wnioskodawców nie jest właścicielem, współwłaścicielem, użytkownikiem, samoistnym posiadaczem ani osobą, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, które mają być objęte rozgraniczeniem. Sytuacji tej nie zmienia fakt, że jak twierdzi pełnomocnik wnioskodawców żądający rozgraniczenia S. B. jest m.in. właścicielem działki [...] graniczącej z działkami [...] i [...], pozostaje w sporze co do położenia pkt. K 2(78), a zatem linii granicznej z działką [...] i działką [...]. Z treści pisma Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Inspektorat Rejonowy z dnia 29 kwietnia 2014 r. nie wynika bowiem przyznanie wnioskodawcom prawa użytkowania nieruchomości mających być przedmiotem rozgraniczenia, a jedynie stwierdzenie, że wytyczenie granicy drogi przyległej do działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie jest w gestii ZMiUW, lecz po stronie użytkowników spornej drogi. Ponadto ZMiUW w przedmiotowym piśmie wyraża zgodę na ustanowienie służebności przechodu i przejazdu wzdłuż grobli potoku J stanowiącego działkę [...] na rzecz zainteresowanych osób za odpowiednią odpłatnością, obejmującą między innymi koszty wytyczenia granic i sporządzenia mapy określającej szlak służebności. Dodał organ, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych "osoba korzystająca z cudzej nieruchomości w zakresie przejazdu i przechodu nie jest natomiast zainteresowanym w sprawie o rozgraniczenie tej nieruchomości" (por. III CZP 23/88, OSNC 1989, nr 9, poz. 137). Na powyższe rozstrzygnięcie S. M. B., B. K., M. A. K., E. B., Z. J. B., B. M. O., W. F. O., K. J. B., M. M. G., A. B. Ś., A. J. N., M. O., działając przez pełnomocnika złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów: - art. 7, 28, 77 § 1, 80 i art. 105 k.p.a. ze względu na naruszenie przez organ słusznego interesu obywateli, w tym S. B. jako właściciela nr [...] obj. KW [...] oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niepoczynieniu kompletnych i wszechstronnych ustaleń faktycznych wynikających z przedstawionych dowodów, a w szczególności z opinii geodety J. P. oraz szkicu polowego geodety A. G., które potwierdzają istnienie sporu granicznego pomiędzy właścicielami działek [...] i [...] rzutującego na przebieg granicy tych działek z działką [...], czego nie dostrzeżono w skarżonym postanowieniu, podobnie jak i w postanowieniu Wójta Gminy K z dnia [...] 2017 r., a nadto bezpośredniego związku i interesu prawnego właścicieli pozostałych działek usytuowanych na północny wschód od działek [...], [...] i trójmiedzy K2 rzutujących na przebieg granicy z działką [...] kolejnych działek stanowiących własność pozostałych wnioskodawców; - art. 28 kpa poprzez pominięcie, iż kolizja interesów w zakresie zasięgu prawa własności dotyczy nie tylko działek wskazanych we wniosku, ale i granicy z działką sąsiednią [...] dotyczącą punktów trójmiedzy w punktach K2 (78), a nie w pkt. P1(79) stanowiącej własność S. B. zgłaszającego wniosek o wszczęcie postępowania o rozgraniczenie, a ocena tej kolizji, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej należała do organu orzekającego w oparciu o przedstawiony materiał dowodowy, w tym opinię biegłego geodety J. P. z 13 lipca 2016 r. potwierdzającego bezsporny charakter strony właściciela nieruchomości obj. KW [...] obejmującej działkę ewidencyjną [...]; - 29 i art. 30 ust. 1 i 2 p.g.k. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie wykazano interesu prawnego w sytuacji wykazanego wyżej sporu co do przebiegu granicy działek [...], [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2016.1066 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lipca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy K z dnia [...] 2017r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2016.1629 ze zm.), dalej pgik, oraz przepis art. 61 a §1 kpa. Istota sporu, który powstał sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy z wnioskiem o rozgraniczenie nieruchomości wystąpiły osoby mające przymiot strony w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości. Wskazać należy, że postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia nieruchomości regulują przepisy Rozdziału 6. cyt. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (art. 29-38), jak i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz.U.1999.453). Zgodnie z art. 29 ust. 1 cyt. ustawy, celem rozgraniczenia nieruchomości jest ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Z kolei ust. 2 tego przepisu stanowi, że rozgraniczeniu podlegają, w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami. W myśl ust. 3 ww. przepisu rozgraniczenia nieruchomości dokonują wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) oraz, w wypadkach określonych w ustawie, sądy. Ustalenie granic nieruchomości w trybie postępowania rozgraniczeniowego następuje wówczas, gdy granice nieruchomości nie zostały wcześniej ustalone, były ustalone, ale stały się sporne lub brak jest dokumentów pozwalających na określenie pierwotnego położenia przesuniętych, uszkodzonych lub zniszczonych znaków granicznych. W konsekwencji ustalając w postępowaniu rozgraniczeniowym granice nieruchomości, tym samym określa się, do jakiego miejsca w terenie sięga prawo własności przysługujące właścicielom gruntów sąsiednich (por. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 1982 r., ISA 1425/82, OSP 1984, Nr 3, poz. 46). Oznacza to, że w tym postępowaniu są realizowane przepisy prawa cywilnego dotyczące ochrony własności. Zgodnie z art. 30 pgik, rozgraniczeniowe przeprowadza się z urzędu lub na wniosek strony. Przy czym wszczęcie z urzędu postępowania następuje na podstawie przesłanek określonych w ust. 2 tego przepisu. W postępowaniu rozgraniczeniowym obok organu administracji i geodety upoważnionego przez właściwy organ, występują strony. Powołana ustawa - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie definiuje pojęcia strony w postępowaniu rozgraniczeniowym. Oznacza to, że do tego pojęcia należy stosować art. 28 kpa, według którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie przyjmuje, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony (zob. wyrok NSA z 10 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1012/04; z 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 837/05; z 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1828/06; z 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1043/10). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. Interes prawny powinien wywodzić się z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, a więc nie tylko z przepisów prawa administracyjnego. Stronami postępowania o rozgraniczenie są zatem wszyscy ci, których uprawnienia wynikają bezpośrednio z praw podmiotowych do gruntów (nieruchomości) przyległych do przedmiotu rozgraniczenia (por. St. Rudnicki Komentarz do kodeksu cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003, str. 121). Wskazać należy, iż dokładne określenie podmiotów, które powinny występować w tym postępowaniu gwarantuje poprawność dokonanych na gruncie czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie przyjmuje się, że stroną w postępowaniu rozgraniczeniowym jest właściciel, użytkownik wieczysty lub inny podmiot, któremu przysługuje określone prawo rzeczowe do nieruchomości (np. II SA/Rz 249/06, publ. w bazie orzeczeń www.nsa.gov.pl)). Ustawodawca, określając w art. 30 ust. 4 pgik odmiennie od przyjętej w art. 61 § 3 kpa, zasadę wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego, tym samym nałożył na organ właściwy obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego. Obejmuje ono m.in. ustalenie, czy żądanie kwalifikuje się do rozpoznania w tym postępowaniu, czy osoba, która złożyła wniosek, posiada przymiot strony i określenia podmiotów i uczestników tego postępowania oraz zbadania stanu prawnego granic rozgraniczanej nieruchomości. Niewątpliwie w sprawie może wyłonić się kolizja interesów nie tylko pomiędzy zgłaszającym wniosek o wszczęcie postępowania o rozgraniczenie właścicielem nieruchomości a właścicielem sąsiedniej nieruchomości, ale również pomiędzy wnioskodawcą, a właścicielami innych sąsiednich nieruchomości graniczących z jego nieruchomością jednym punktem. Zgodnie z art. 61a § 1 kpa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie ( art. 61 § 2 kpa). Podkreślić należy, że organ jest zobowiązany na podstawie art. 61a § 1 kpa odmówić wszczęcia postępowania jako niedopuszczalnego z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych tylko w przypadkach oczywistych, gdy z treści podania o wszczęcie postępowania lub danych ustalonych na podstawie dokumentów bezspornie wynika, że wszczęcie i prowadzenie postępowania nie jest w świetle przepisów prawa dopuszczalne. W świetle brzmienia przytoczonych i obowiązujących w chwili rozstrzygania sprawy przez organy przepisów oraz przedstawionego wywodu, uznano prawidłowość odmowy wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego dokonanej na podstawie art. 61a § 1 kpa. Z treści wydanych w sprawie postanowień wynika, że przeszkodą do wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego była przesłanka podmiotowa. Organy doszły do prawidłowego przekonania, że skarżącym nie przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa uprawniający do żądania wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. Skarżący nie są bowiem właścicielami, współwłaścicielami, użytkownikami wieczystymi czy posiadaczami żadnej z nieruchomości objętych żądaniem rozgraniczeniowym, czyli nie legitymują się tytułem prawnym uprawniającym do rozporządzania nieruchomością i tym samym interesem prawnym dającym im prawo zainicjowania przedmiotowego postępowania rozgraniczeniowego. Słusznie zauważył organ odwoławczy, że sytuacji tej nie zmienia również fakt, że jak twierdzi pełnomocnik wnioskodawców, S. B. jest m.in. właścicielem działki [...] graniczącej z działką [...] i [...]. Z powoływanego przez strony pisma Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Inspektorat Rejonowy z dnia 29 kwietnia 2014 r. nie wynika przyznanie wnioskodawcom prawa użytkowania nieruchomości mających być przedmiotem rozgraniczenia, a jedynie stwierdzenie, że wytyczenie granicy drogi przyległej do działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie jest w gestii ZMiUW, lecz po stronie użytkowników spornej drogi. Z powoływanych w uzasadnieniu skargi wyroków sądów administracyjnych nie wynika dla skarżących - wbrew stanowisku skargi - przymiot stron w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości stanowiących działki ew. o nr [...] z działkami nr [...] i [...]. Właścicielem działki nr [...] jest bowiem Skarb Państwa, natomiast właścicielami działek Nr [...] i [...] są D. J. – B. i P. B. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że z przepisu art. 29 ust. 2 pgik wynika, że rozgraniczeniu podlegają, w miarę potrzeby wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami albo innymi gruntami - zatem określenie "nieruchomość sąsiadująca", czy "nieruchomość sąsiednia" oznacza i może oznaczać tylko i wyłącznie nieruchomość przyległą do nieruchomości stanowiącej przedmiot własności (użytkowania wieczystego, posiadania samoistnego, podmiotu, któremu przysługują prawa rzeczowe ograniczone związane bezpośrednio z uprawnieniem do korzystania z cudzej nieruchomości) podmiotu wnioskującego o dokonanie rozgraniczenia. Innymi słowy, nieruchomości podlegające rozgraniczeniu muszą posiadać wspólną granicę i tylko właściciele (względnie wyżej wskazane osoby) mają interes prawny w wystąpieniu z wnioskiem o rozgraniczenie. Tylko bowiem te podmioty mają interes prawny w rozstrzygnięciu w wyniku postępowania rozgraniczeniowego, do jakich granic sięga ich prawo własności. Statusu strony, a tym samym uprawnienia do żądania wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego nie ma podmiot, który nie jest właścicielem (współwłaścicielm) nieruchomości, użytkownikiem wieczystym bądź nie przysługują mu określone prawa rzeczowe do nieruchomości mających podlegać rozgraniczeniu. W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy zatem tylko Skarb Państwa jako właściciel działki nr [...] oraz D. J. – B. i P. B. jako właściciele działek nr [...] i [...] mają interes prawny w określeniu w postępowaniu rozgraniczeniowym, do jakich granic sięga ich prawo własności. Mając powyższe na uwadze, należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu - Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania. Dlatego też, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.