II OSK 1597/18

6 października 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant: asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 6 października 2020 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. P. [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1435/17 w sprawie ze skargi D. W. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. P. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1435/17, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz.1369, dalej jako P.p.s.a.) oddalił skargi D. W. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul P. [...] w K. (dalej jako Wspólnota lub skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. K. C. w dniu 16 kwietnia 2014 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania wraz z przebudową lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne nr [...] przy ul. P. [...] na dz. Nr [...] obr. [...][...] w K., przeznaczonego na działalność gospodarczą firmy T. na potrzeby sal treningowych ww. firmy. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak [...] ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W związku z odwołaniem od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 544/15, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Powodem takiego rozstrzygnięcia było niewystarczające uzasadnienie organów dla stwierdzenia kontynuacji wnioskowanej funkcji w kontekście usług występujących na obszarze analizowanym. Sąd zarzucił także niewłaściwe wyznaczenie granic obszaru analizowanego oraz brak ustaleń w zakresie wymaganej liczby miejsc parkingowych, a nadto nieprawidłową nazwę inwestycji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "Zmiana sposobu użytkowania wraz z przebudową lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne nr [...] przy ul. P. [...] na dz. Nr [...] obr. [...][...] w K., przeznaczonego na działalność usługową: sale treningowe szkoły tańca". Organ wskazał, że inwestor skorygował tytuł inwestycji, przeprowadzona została dodatkowa, uszczegółowiona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków z art. 61 ust. 1 – 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., dalej jako u.p.z.p.). Na podstawie wyników powyższej analizy sporządzono nowy, skorygowany projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, uwzględniający wszystkie wskazania z wyroku WSA w Krakowie. Postępowanie przeprowadzono w trybie i na zasadach art. 59 i następne u.p.z.p. albowiem dla terenu objętego wnioskiem nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wykazał, że w przedmiotowej sprawie zostały łącznie spełnione przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Na skutek odwołania P. B. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. P. [...] w K. od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej jako Kolegium lun organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako K.p.a.) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) w zw. z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (Dz. U. z 2016 r., poz. 778), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że wbrew zarzutom odwołania, organ I instancji nie naruszył art. 153 P.p.s.a. i orzekł zgodnie z tym przepisem. Kolegium potwierdziło konieczność prowadzenia postępowania zgodnie z art. 59 i następne u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że sporządzona na potrzeby niniejszej sprawy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków z art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. jest wystarczająca do stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycji spełnia warunki do wydania wnioskowanej decyzji. Przedstawiono argumentację, z której wynika, że planowana przez inwestora działalność bezspornie pozostaje zgodna z funkcjami lokali z budynków znajdujących się w sąsiedztwie, na nieruchomościach dostępnych z tej samej drogi publicznej – ul. P. Kolegium wskazało, że stosownie do zaleceń wyroku WSA w Krakowie z 9 września 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 544/15, organ I instancji poczynił ustalenia w zakresie zgodności rodzaju oraz stopnia uciążliwości zamierzonej działalności inwestora, z działalnościami prowadzonymi w lokalach usługowych zlokalizowanych w sąsiedztwie budynku na dz. nr [...]. Analiza wskazała, że na działce nr [...], w siedzibie Spółdzielni "O." odbywają się zajęcia kulturalne, organizowane są także imprezy okolicznościowe z udziałem wielu osób, w tym taneczne. To pozwoliło organowi I instancji stwierdzić bliskie podobieństwo działalności zamierzonej przez inwestora w lokalu piwnicznym na dz. nr [...] oraz tej, prowadzonej 4 klatki dalej, w lokalu mieszczącym się na dz. nr [...] – w tym w zakresie stopnia uciążliwości dla mieszkańców tychże budynków. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji dokonał szerszej analizy w zakresie uciążliwości zamierzonej przez inwestora działalności i doszedł do słusznych wniosków, że w obszarze analizowanym istnieją wyłącznie funkcje nieuciążliwe, współistniejące i współgrające ze sobą. Analiza ta wykazała, że wszystkie formy usług na tym obszarze uzupełniają funkcje mieszkaniową bowiem pozwalają mieszkańcom na podjęcie aktywności, które zacieśniają i ubogacają więzi społeczne. Nie będą utrudniać życia mieszkańców ul. P. oraz budynku objętego wnioskiem. Projektowana funkcja nie będzie stanowiła przeszkody w realizacji funkcji mieszkaniowej budynku objętego wnioskiem i budynków pierzei ul. P.. Odnosząc się do kwestii zwiększonego napływu osób, ruchu osobowego po części wspólnej budynku organ odwoławczy wyjaśnił, że już w tym momencie w obrębie budynku występuje funkcja usługowa w postaci apartamentów na wynajem ("Z.", "S."). Przyznał, że wprowadzenie funkcji usługowej do piwnicy budynku w miejsce pomieszczeń pomocniczych (komórek lokatorskich) będzie generować zwiększenie ilości osób korzystających z części wspólnych (korytarza, holu, klatki schodowej) jako dojścia do tych usług, jednak taki sposób korzystania z części wspólnych nie jest niezgodny z ich przeznaczeniem. Powyższe ustalenia, zdaniem organu odwoławczego, były wystarczające dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. W zakresie zapotrzebowania inwestycji na poszczególne media organ odwoławczy wskazał na oświadczenie inwestora, zgodnie z którym projektowane zapotrzebowanie na wodę i odprowadzenie ścieków zostanie pokryte z rezerw budynku na działce nr [...], a także na przedłożoną przez inwestora kserokopię umowy ze spółką T. o przyłączenie do sieci elektrycznej. Wobec tego uznać należało warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.z.p. za spełnione. Organ nie miał wątpliwości co do zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.) bowiem organy uzgadniające (Małopolski Wojewódzki Konserwator w Krakowie oraz Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej) wypowiedziały się pozytywnie odnośnie do planowanej inwestycji. Uzyskano też wymaganą opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja zawierała wszystkie wymagane prawem elementy – art. 54 u.p.z.p. Zawierała też konkretne i stanowcze ustalenia w zakresie liczby miejsc parkingowych dla inwestycji, które odpowiadały postanowieniom uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. nr LIII/723/12 "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa". Ponadto w ocenie Kolegium decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja spełnia też wymogi § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przywołuje prawidłową podstawę prawną, posiada wyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięcia, wskazuje sposób zaskarżenia i stosowne pouczenia. Powyższe rozstrzygnięcie Kolegium zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez D. W. i Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul. P. [...] w K.. Zarzucili oni naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., art. 7, art. 77, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. W ocenie skarżących planowana funkcja nie stanowi kontynuacji funkcji występującej na obszarze analizowanym. Na rozprawie Sąd I instancji stosownie do art. 111 § 2 P.p.s.a. połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę o sygn. akt II SA/Kr 1435/17 i II SA/Kr 1436/17 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygn. akt II SA/Kr 1435/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1435/17, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił wniesione skargi, uznając je za bezzasadne. W ocenie Sądu bezzasadny okazał się zarzut skarg dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy oraz organ I instancji art. 153 P.p.s.a. Wytyczne wyroku WSA w Krakowie z sygn. II SA/Kr 544/15 zostały przez organy wypełnione. Sąd wyjaśnił, że wynikająca z tego przepisu zasada związania oceną prawną dokonaną w wyroku przed sąd oddziałuje na wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy. Organy administracji, jak i sądy, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Sąd zauważył, że niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji (bądź innego aktu czy czynności) do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe. Sąd oceniając czy doszło do naruszenia art. 153 P.p.s.a. przedstawił zalecenia WSA w Krakowie zawarte w wyroku II SA/Kr 544/15 z dnia 9 września 2015 r. uchylającego poprzednio wydane decyzje w przedmiocie warunków zabudowy w dwóch instancjach. Sąd wskazał, że w powyższym wyroku co do zmiany zagospodarowania lokalu objętego decyzją o warunkach zabudowy stwierdzono, że organy przedwcześnie uznały, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania lokalu na cel usługowy jest zgodna z istniejącymi w obszarze analizowanym funkcjami usługowymi w postaci prowadzenia sklepu i hoteli. Sąd zalecił aby ustalić, jakie funkcje w obszarze analizowanym istnieją i która funkcja ma charakter dominujący, w jakich relacjach pozostają funkcje istniejące do funkcji dominującej, a następnie, czy zamierzona planowana funkcja usługowa w postaci sali treningowej szkoły tańca jest kontynuacją zgodną z funkcjami realizowanymi istniejącymi w obszarze analizowanym. Sąd podkreślił wówczas, że bezsprzecznie dominującą funkcją w obszarze analizowanym jest funkcja mieszkaniowa, a towarzyszą jej instrumentalne, pomocnicze, nieuciążliwe funkcje usługowe w postaci hotelarskiej i handlowej, które nie są uciążliwe dla istniejącej funkcji mieszkaniowej. Sąd wskazał, że podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie harmonii tych funkcji i odpowiedź na pytanie, czy funkcjonowanie sali treningowej szkoły tańca w budynku mieszkalnym stanowi rodzaj funkcji usługowej harmonijnej z zasadniczą funkcją mieszkaniową, oraz w jaki sposób, poza elementem usługowym sala treningowa jest kontynuacją funkcji handlowej i hotelowej, także w zakresie ich nieuciążliwego wymiaru dla funkcji mieszkaniowej. Dodatkowo Sąd wskazał na wątpliwości w zakresie wyznaczenia obszaru analizowanego oraz nazwy samego zamierzenia, w kontekście zamiaru dokonania przebudowy. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku stwierdził, że w zakresie nazwy inwestycji, inwestor dokonał jej korekty i obecnie zamierzenie inwestycyjne określono jako: "Zmiana sposobu użytkowania wraz z przebudową lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne nr [...] przy ul. P. [...] na dz. nr [...] obr. [...][...] w K. na działalność usługową: sale treningowe szkoły tańca". Zaznaczył, że w ramach tej inwestycji, jak wynika z decyzji organu I instancji, przewiduje się przebudowę części budynku w obrębie piwnic polegającą na wydzieleniu sal tanecznych, sanitariatów, szatni, pomieszczeń dodatkowych, przebudowę instalacji elektrycznej i wod-kan, oraz zmianę sposobu użytkowania piwnic (lokal nr [...]) na lokal usługowy ( szkoła tańca). Odnosząc się do wyznaczenia obszaru analizowanego Sąd I instancji podkreślił, że w załączniku nr 3 do decyzji Prezydenta Miasta K. zawierającym wyniki analizy urbanistyczno – architektonicznej wskazano, że obszar wyznaczono zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (Dz. U. nr 164 póz. 1588), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej niż 50 m. Za front działki uznano szerokość działki od strony ul. P. o długości 12 m, zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia, dlatego granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 50 m od granic terenu inwestycji. Sad zauważył, że zasięg obszaru zagwarantował objęcie analizą większości kwartału zabudowy, w której zlokalizowany jest budynek objęty wnioskiem, w tym wszystkich form zabudowy i zagospodarowania terenu występujących w sąsiedztwie terenu inwestycji, w rejonie ulicy P., umożliwiając pełną ocenę kształtowania badanej przestrzeni w kontekście planowanej inwestycji. Sąd zauważył, że w analizie urbanistycznej stwierdzono, że brak jest podstaw do powiększania tak wyznaczonego obszaru analizowanego ponad jego minimalny promień. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, że w tych dwóch aspektach w pełni zrealizowano wytyczne sądu. W kwestii funkcji Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organ I instancji wskazał, że pierzeję ulicy P. tworzy zabudowa historyczna sporadycznie z elementami nowej architektury. Dominującą funkcją w obszarze analizowanym jest zabudowa mieszkaniowa, wielorodzinna. Jednakże w obszarze analizowanym zlokalizowane są także obiekty usługowe oraz usługi w obrębie kamienic mieszkalnych. Również na działce objętej wnioskiem istnieją lokale usługowe, tj. hotel - apartamenty na wynajem. W szczegółach podano: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (bud. na dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]), zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami (bud. na dz. nr [...] - biuro tłumacza przysięgłego; dz. nr [...] - handel - antykwariat, zarejestrowane firmy (W. Sp.J.; S. ręczny wyrób biżuterii); dz. nr [...] (objęta wnioskiem) hotel - apartamenty na wynajem; dz. nr [...] magiel - prasowalnia bielizny, spółdzielnia "O." (kawiarnia, księgarnia, wystawy, kino, teatr, i inne) zabudowa usługowa (bud. na dz. nr [...] - hotel) drogi publiczne, drogi wewnętrzne, obiekty infrastruktury technicznej. Dalej Sąd podkreślił, że oceniając wzajemną relację występujących funkcji, organ I instancji wskazał, że ustanowiona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Wskazano, że funkcja usługowa obejmuje całe spektrum działalności mogącej współistnieć w istniejącej tkance urbanistycznej wśród różnorodnej istniejącej działalności innej niż mieszkaniowa występującej w obszarze analizowanym. Obejmuje ona również zaspokajanie podstawowych potrzeb związanych z zamieszkiwaniem. Funkcje te należy odnieść do najbliższego i bezpośredniego sąsiedztwa, jak i tego fragmentu miasta. Występują przypadki kiedy brak jest możliwości stwierdzenia, że tylko identyczna funkcja możliwa jest do zlokalizowania w sąsiedztwie. Uniemożliwiłoby to lokalizowanie w trybie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy niektórych funkcji np. usługowej - sakralnej. Tak wąska interpretacja przepisu nakazywałaby powstawanie kościoła wyłącznie w sąsiedztwie kościoła. Według organu w przedmiotowej sprawie zaistniał ten sam przypadek. Wprowadzenie rodzaju wnioskowanej funkcji usługowej - szkoły tańca i sal treningowych na jej potrzeby, we wnioskowanej lokalizacji jest możliwe i uzasadnione. Funkcja usługowa występuje w budynkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej ul. P., w tym szeroko pojęte usługi kulturalne w spółdzielni "O." (bud. na dz- nr [...]). Można więc uznać, że funkcja o podobnym charakterze jak wnioskowana występuje w analizowanym obszarze i dostępna jest z tej samej ul. P.. Obszar objęty wnioskiem jako teren o typowej zabudowie miejskiej stanowiącej centrum miasta podlega stopniowym przekształceniom i zwiększeniu ulega ilość lokali o charakterze usługowym, kosztem pierwotnie istniejącej funkcji mieszkalnej. Wskazano, że budynkom mieszkalnym mogą i powinny towarzyszyć inne obiekty, posiadające funkcje uzupełniające dla zabudowy mieszkaniowej, takie jak sklepy, poczta, przychodnia lekarska, obiekty rekreacyjne i kulturalne (w tym teatr, club fitness), sakralne, gastronomiczne, garaże, parkingi, tereny zieleni osiedlowej lub przyobiektowej. Choć istotne jest również, by przy zabudowie mieszkaniowej nie powstawały obiekty i usługi uciążliwe, szkodliwe a zwłaszcza obiekty przemysłowe o uciążliwym charakterze, co w przedmiotowym przypadku nie ma miejsca. Sąd I instancji uznał, że z powyższego jasno wynika, że 1/ ustalono funkcję dominującą (zabudowa wielomieszkaniowa) oraz fakt, że funkcja uzupełniająca – a to usługowa występuje w analizowanym obszarze; 2/ ustalono, że funkcja usługowa występuje w wielorakim spektrum –handlowym, hotelowym, wieloaspektowym w zakresie kultury (kawiarnia, kino, teatr, wystawy, księgarnia) i że niektóre z tych aspektów przypominają działalność projektowaną, jakkolwiek nie są z nią identyczne 3/ wskazano, że tego rodzaju działalność należy do szeroko pojętej działalności kulturalnej, która może i powinna towarzyszyć funkcji mieszkaniowej, zwłaszcza że nie generuje takich uciążliwości, jak obiekty przemysłowe. Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów, w tym nierzetelności analizy Sąd zauważył, że z akt sprawy wynika, że w analizie nie zawarto stwierdzenia, że na działce nr [...] apartamenty na wynajem umieszczone są w oficynie bądź froncie budynku /k.767-769, T.2/. W analizie podano informację, że na przedmiotowej działce znajdują się apartamenty na wynajem, bez wyszczególniania, w której części budynku. Natomiast z materiału reklamowego dołączonego do analizy, dotyczącego tych apartamentów wynika, że apartament pod nazwą " S." znajduje się w oficynie /k.801, T.2 akt adm./. Analizując kluczową kwestię czy szkoła tańca na tym obszarze będzie kolidowała z funkcją mieszkaniową wobec faktu, że nie ma takiej samej działalności na tym obszarze, Sąd I instancji stwierdził, że wymieniona kwestia jest w dużej mierze kwestią ocenną. Dlatego ważne jest prawidłowe, zobiektywizowane zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W wypadku niniejszej sprawy Sąd uznał za kluczowe ustalenie i stwierdzenie, że w obszarze analizowanym występują już obiekty zawierające w sobie oprócz funkcji mieszkaniowej także funkcję usługową. Jeszcze istotniejsze było stwierdzenie, że charakterystyka w ramach funkcji usługowej reprezentuje dość szerokie spektrum usług, podobnych, lecz nie ściśle identycznych ze szkołą tańca. Wskazał na lokal Spółdzielni "O." na działce nr [...]. Zwrócił uwagę, że z materiałów dołączonych do analizy wynika, że lokal tej Spółdzielni znajduje się na I piętrze budynku przy ul. P. nr [...] /k.791, T.2 akt adm./. Wydruk opisu działalności lokalu wskazuje, że prowadzi się tam działalność kawiarnianą, wystawową, jest możliwość organizacji debat, dyskusji i spotkań z widownią do 100 miejsc siedzących, z możliwością nagłośnienia i cateringu. Lokal dysponuje salą kinową, wygłuszoną i zaadaptowaną akustycznie, z możliwością prezentacji filmów i koncertów oraz możliwością organizacji spektakli teatralnych, a także rozmaitych warsztatów, także muzycznych. Istotne jest, że opcje proponowanego wykorzystania lokalu są otwarte /k.795-796, T.2 akt adm./. Sąd I instancji, szczególnie z uwagi na otwarty charakter działalności prowadzonej w wymienionym lokalu, obejmującym także działalność muzyczną (koncerty), uznał, że jest to działalność podobna do działalności tanecznej, w znaczeniu muzycznym (czyli tego, co słyszalne), zaś otwarty charakter tej działalności nie wyklucza organizowania imprez tanecznych. Zdaniem Sądu, przesądziło to o istnieniu już na terenie obszaru analizy obiektu, gdzie realizuje się funkcję usługową podobną do zamierzonej przez inwestora. Sąd przyjął, że jest to zatem bezdyskusyjna, obiektywna okoliczność pozwalająca na stwierdzenie o kontynuacji funkcji, a więc realizacji zasady dobrego sąsiedztwa w obszarze analizowanym. Sąd przyznał rację organom, iż planowana zmiana sposobu użytkowania nie koliduje z funkcją dominującą na tym terenie, ale stanowi jej uzupełnienie, które posiada zbliżony pierwowzór. Zauważył także, że funkcja usługowa realizowana przez salę treningową tańca jest takim samym uzupełnieniem dominującej funkcji mieszkaniowej, jak obiekty sportowe typu sale treningu siłowego czy fitness, a równocześnie jest związana z zaspokojeniem potrzeb nie tylko rozwoju fizycznego mieszkańców, ale i wartości wyższych, należących do sfery kultury. Jeśli na danym terenie istnieją już miejsca zaspokajające potrzeby należące do tej sfery, to nie sposób obiektywnie powiedzieć, że tego rodzaju działalność jest tu "obca". Sąd uznał, że teza, iż funkcja mieszkaniowa może być uzupełniana jedynie przez usługi stanowiące odpowiedź na podstawowe potrzeby życiowe człowieka (jedzenie, ubranie), w takim obszarze jak centrum kulturalne i historyczne K., jest oczywiście nie do przyjęcia. W kwestii uciążliwości proponowanej działalności, Sąd wskazał, że na gruncie badania kontynuacji funkcji rozumienie i rozważanie tego pojęcia musi dotyczyć aspektów ogólnych danej działalności, a nie konkretów technicznych. Sąd uznał, że zasada dobrego sąsiedztwa powinna być interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego. Skoro zatem na danym terenie występują obiekty, gdzie odbywają się koncerty i projekcje filmów z warstwą muzyczną, oraz przychodzą tam ludzie w liczbie nawet do 100 osób, to w ogólności emitowanie tego typu uciążliwości w charakterystyce działalności usługowej istnieje w obszarze analizowanym. Sąd podkreślił, że problematyka poziomu emisji hałasu czy rozwiązań technicznych wejścia do budynku nie mieści się w zakresie analizy i oceny w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Na marginesie Sąd zauważył, że opis lokalu Spółdzielni "O." co do wyciszenia akustycznego wskazuje, że na etapie realizacji przedsięwzięcia można zadbać o te jego aspekty, które są istotne z punktu widzenia emisji hałasu, jest to bowiem absolutnie kwestia do rozwiązania. W kwestii wejścia do budynku, Sąd I instancji zauważył, że na chwilę obecną budynek posiada jedno wejście, a więc już aktualnie mieszkańcy korzystają z niego na równi z osobami korzystającymi z lokali usługowych, zatem w tym zakresie nic się nie zmieni. Sąd wyjaśnił, że brak wymogu prawnego, przy charakterystyce funkcji usługowej, aby organy administracji w zakresie planowania przestrzennego kontrolowały sposób wykorzystania lokali usługowych z punktu widzenia legalności ich wykorzystania w takim charakterze, zastępując w ten sposób organy nadzoru budowlanego. Zaznaczył, że w skardze nie wskazano, aby w stosunku do któregokolwiek lokalu wymienionego w analizie toczyło się tego rodzaju postępowanie. Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że nie zachodzi zarzucane w skargach naruszenie prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., oraz naruszenie przepisów procesowych, a to art. 7 i 77 K.p.a. W kwestii zarzutów skarg dotyczących miejsc parkingowych, Sąd I instancji podkreślił, że w wyroku II SA/Kr 544/15 WSA w Krakowie wskazał, że koniecznym jest ustalenie ilości miejsc parkingowych już w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem Sądu I instancji, decyzja organu I instancji wypełnia to zalecenie. Organy zaleciły inwestorowi w sposób ogólny, że miejsca postojowe ma zapewnić poza pasami dróg publicznych, we własnym zakresie. Nadto w sposób szczegółowy ustalono liczbę miejsc parkingowych odnosząc się do Uchwały Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa", określającej politykę przestrzenną Gminy w tym zakresie, poprzez ustalenie wskaźników liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia: – od 5 do 10 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych w usługach, – 5 miejsc postojowych dla rowerów na 100 zatrudnionych w usługach, – nie mniej niż jedno miejsce postojowe na dany rodzaj obiektu. Sąd uznał to za wystarczające w zakresie podania liczby miejsc postojowych. Zaznaczył, że wyrok nie nakazywał podania liczby miejsc postojowych, ale określenie ilości, co nastąpiło poprzez powyższe zapisy. Sąd oddalił zarzuty skargi dotyczące tego, że liczba miejsc postojowych winna być związana z liczbą klientów szkoły tańca. Sąd zauważył, że po pierwsze, nie jest znana liczba przyszłych klientów i nie wiadomo, w oparciu o co w skardze znalazły się przypuszczenia na ten temat. Po drugie, jest oczywistym, że ta liczba będzie zmienna i że dostosowywanie liczby miejsc postojowych do liczby korzystających w przyszłości z usług szkoły jest wymogiem pozbawionym podstaw prawnych i nieracjonalnym. Po trzecie wreszcie, infrastruktura centrum miasta K. w postaci rozbudowanej komunikacji miejskiej zapewnia możliwość dotarcia na miejsce ewentualnych klientów. Stąd słuszne i prawidłowe jest skorelowanie liczby miejsc postojowych z liczbą osób obsługujących w przyszłości szkołę. Oceniając zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez brak wykazania, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla planowanego przedsięwzięcia, Sąd I instancji zauważył, że Sąd w sprawie II SA/Kr 544/15 wskazał, że w aktach sprawy znajdują się warunki przyłączenia lokalu usługowego wydane przez T. oraz co do zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków – umowa z dnia [...] marca 2009 r. zawarta ze Wspólnotą Mieszkaniową Nieruchomości przy ul P., z której nie wynika, że MPWiK w K. przyjmuje dodatkowe obowiązki. Sąd zauważył, że inwestor został wezwany przez organ do uzupełnienia w zakresie zapotrzebowania na poszczególne media lub oświadczenie, że projektowane zapotrzebowanie na media zostanie pokryte z rezerw budynku wraz z kopiami aktualnych umów, co nie zostało przez inwestora spełnione. Sąd I instancji stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy wezwano inwestora ponownie o stosowne oświadczenie i inwestor załączył oświadczenie, że projektowane zapotrzebowanie na wodę i odprowadzenie ścieków zostanie pokryte z rezerw budynku /k.749/. Załączył również umowę nr [...] z T. Dystrybucja S.A. o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej /k.751/. W ocenie Sądu było to wystarczające w odniesieniu do planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Sąd podkreślił, że z przedstawionej analizy wynika, że teren posiada pełne uzbrojenie miejskie. Umowa o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków zawarta ze Wspólnotą Mieszkaniową dla całego budynku jest faktem. Skoro inwestor nie zamierza korzystać ponadnormatywnie, w większym zakresie z sieci doprowadzającej wodę i odprowadzającej ścieki, co wynika z jego oświadczenia i na co wskazuje zakres przebudowy (wydzielenie w piwnicy sanitariatów), to istniejące uzbrojenie można uznać za wystarczające. W takiej sytuacji, a więc przy planowanej zmianie sposobu użytkowania obiektu w niewielkim zakresie (z punktu widzenia sieci wod-kan), fakt, że w budynku istnieje działająca sieć, w ocenie Sądu jest wystarczający dla stwierdzenia zaistnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. W zakresie energii elektrycznej fakt ten dodatkowo został potwierdzony załączeniem stosownej umowy. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie uzależnia wydania decyzji o warunkach zabudowy od fizycznego istnienia uzbrojenia terenu w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i dla wydania takiej decyzji nie jest konieczne faktyczne istnienie uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Z kolei "zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta" (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., II OSK 1298/16, LEX nr 2303198). Jeśli zatem takie uzbrojenie w pełnym zakresie już istnieje, a przedsięwzięcie dotyczy jedynie przebudowy lokalu z wydzieleniem sanitariatów, to fakt istnienia pełnego uzbrojenia wespół ze złożeniem przez inwestora umowy co do energii elektrycznej oraz oświadczenia, że nie zamierza korzystać z istniejącego uzbrojenia wod. – kan. w sposób wymagający jego rozbudowy – jest wystarczającym dla stwierdzenia możliwości zapewnienia zaopatrzenia w wodę, odprowadzenia ścieków i zaopatrzenia w energię elektryczną. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, że nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., albowiem uzasadnienie decyzji organu I instancji jest pełne i wyczerpujące, zaś w skardze poza ogólnikami nie wskazano, do jakich istotnych kwestii poruszonych w odwołaniu miał nie odnieść się organ odwoławczy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. P. [...] w K., zaskarżając go w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 t.j. z późn. zm.) w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r, poz. 778 t.j. z późn. zm.), poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że planowana inwestycja jest zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa; 2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 t.j. z późn. zm.) w zw. z art. 67 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 t.j. z późn. zm.) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez nieprawidłowe wyznaczenie o określenie miejsc parkingowych dla planowej inwestycji; 3) art. 145 § 1 pkt. 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 t.j. z późn. zm.) w zw. z art. 61 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 t.j. z późn. zm.) w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie w niniejszej sprawie analizy urbanistyczno - architektonicznej; 4) art. 145 § 1 pkt. 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 t.j. z późn. zm.) w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 t.j. z późn. zm.), poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego przedsięwzięcia. Wskazując na naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy podniesiono zarzut naruszenia: 1) art. 151 w zw. art. 145 § 1 pkt. pkt 1 lit. a) i lit. b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez oddalenie skargi pomimo, iż istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji albowiem zaskarżona do Sądu I instancji decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 t.j. z późn. zm.), a zatem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu l instancji, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wydania orzeczenia na mocy art. 138 § 1 pkt. 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego tj. o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczeniu, co do istoty sprawy i wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy przez organ odwoławczy albowiem dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego nie zostały spełnione wymogi prawne z art. 61 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a decyzje organów administracyjnych obu instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77, i art. 80, art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. art. 53 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 t.j. z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przedmiotowe zamierzenie spełnia wszystkie przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, a w konsekwencji oddalenie przez Sąd I instancji skargi w przedmiocie uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i decyzji organu II instancji utrzymującej ją w mocy; 3) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie decyzji sprzecznej z wiążącą organ oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2015 roku, sygn. II SA/Kr 544/15; 4) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j. z późn. zm.) oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 t.j. z późn. zm.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 t.j. z późn. zm.), poprzez wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo dobrany materiał dowodowy ukierunkowany na pozytywne rozpatrzenie wniosku w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 5) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 t.j. z późn. zm.) w zw. z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; 6) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz.1066 t.j. z późn. zm.) w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji; 7) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 t.j. z późn. zm.) w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia oraz brak jakiegokolwiek odniesienia się przez organ I instancji do uwag zgłoszonych w toku sprawy przez strony postępowania. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa przedstawiła argumentację, która w jej ocenie uzasadnia sformułowane wyżej zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul P. [...] w K. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uznając za zgodną z prawem decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] , którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na "Zmianie sposobu użytkowania wraz z przebudową lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne nr [...] przy ul. P. [...] na dz. nr [...] obr. [...][...] w K., przeznaczonego na działalność usługową: sale treningowe szkoły tańca". Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w pkt od 1 do 5 tego ustępu. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji wadliwie przyjął, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tj. zgodności inwestycji z zasadą dobrego sąsiedztwa został w okolicznościach sprawy spełniony. W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłwo uznał, że składające się na zasadę dobrego sąsiedztwa, wymagania dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji zostały w przypadku planowanej inwestycji spełnione. Z materiałów dołączonych do analizy urbanistycznej sporządzonej na potrzeby przedmiotowego przedsięwzięcia (zmiana sposobu użytkowania lokalu o funkcji innej niż mieszkalna (piwnica) wraz z jego przebudową na działalność usługową w postaci sal treningowych szkoły tańca) wynika, że w obszarze analizowanym na działce nr [...] przy ul. P. [...] na I piętrze w lokalu Spółdzielni "O." prowadzona jest działalność kawiarniana, wystawowa, istnieje możliwość organizowania tam debat, dyskusji, spotkań z widownią do 100 miejsc siedzących, z możliwością nagłośnienia i cateringu. Lokal ten dysponuje salą kinową, wygłuszoną i zaadaptowaną akustycznie, z możliwością prezentacji filmów i koncertów oraz z możliwością organizacji spektakli teatralnych, a także rozmaitych warsztatów, także muzycznych. Taka charakterystyka działalności kulturalnej o charakterze otwartym, która nie wyklucza działalności muzycznej (organizacja koncertów, organizacja imprez tanecznych), prowadzonej w pobliżu planowanej szkoły tańca tanga argentyńskiego pozwala na stwierdzenie, że w obszarze analizowanym istnieje już działalność podobna do działalności tanecznej w znaczeniu muzycznym. Przesądza to o istnieniu na terenie obszaru analizowanego obiektu, gdzie realizowana jest funkcja usługowa podobna w swej istocie do funkcji zamierzonej przez inwestora. Obiektywnie rzecz ujmując prowadzenie szkoły tańca odpowiada funkcji realizowanej obecnie przez lokal Spółdzielni "O.". Nie jest to funkcja identyczna ale jako kulturalne zaspokajanie potrzeb okolicznych mieszkańców w postaci oferowanych kursów tańca wpisuje się w istniejącą już na tym terenie – centrum K. – szeroką ofertę kulturalną. Słusznie więc zauważył Sąd I instancji, że zaistniała bezdyskusyjna, obiektywna okoliczność pozwalająca na stwierdzenie o kontynuacji funkcji, co przełożyło się na uznanie realizacji przez przedmiotową inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa w obszarze analizowanym. Zdaniem NSA, Sąd I instancji słusznie uznał, że organy miały rację dowodząc, że planowana zmiana sposobu użytkowania nie będzie kolidować z funkcją dominującą na tym terenie (mieszkaniowa) ale będzie stanowiła jej uzupełnienie, mając swój zbliżony pierwowzór w działalności Spółdzielni "O.". Jeśli na danym obszarze istnieje już oferta zaspokajająca pewien wycinek szeroko pojętej kultury skierowanej do mieszkańców (projekcje kinowe, wystawy, dyskusje, warsztaty, spektakle teatralne), to wzbogacenie tej oferty przez zajęcia taneczne nie będzie sprzeczne z dominującą funkcją mieszkaniową ale uzupełni dotychczasową ofertę o takie zajęcia. Zajęcia taneczne nie będą "obce" na tym terenie jak postrzega to skarżąca Wspólnota ale będą wzbogaceniem istniejącej już oferty w dziedzinie kultury. NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, że teza o możliwości uzupełnienia funkcji mieszkaniowej jedynie przez usługi stanowiące zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych człowieka (jedzenie i ubranie) nie jest do pogodzenia w takim obszarze jak centrum kulturalne i historyczne K.. W ocenie NSA, także uciążliwość planowanego przedsięwzięcia jest do pogodzenia z uciążliwościami, które już występują na tym terenie w związku z prowadzoną wcześniej działalnością o charakterze podobnym do projektowanej. Na analizowanym terenie w lokalu Spółdzielni "O." odbywają się projekcje filmów, koncerty, w których może uczestniczyć do 100 osób siedzących, a zatem uciążliwość związana z uczestnictwem dużej grupy osób w wydarzeniu kulturalnym z użyciem głośnego dźwięku już występuje na tym terenie. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że problematyka poziomu emisji hałasu czy rozwiązań technicznych wejścia do budynku nie mieści się w zakresie analizy urbanistycznej, nastawionej na zagwarantowanie ładu urbanistycznego. Dla wydania decyzji o warunkach zabudowy ww. kwestie nie mają znaczenia bowiem nie mają przełożenia na zachowanie ładu urbanistycznego. Wyciszenie, wygłuszenie pomieszczeń emitujących hałas głośnej muzyki czy projekcji filmowej jest możliwe, na co wskazuje przykład lokalu Spółdzielni "O.". Korzystanie z jednego wejścia do budynku przez mieszkańców i potencjalnych adeptów szkoły tańca nie zmieni drastycznie obecnego stanu uciążliwości nadmiernego ruchu skoro już obecnie z jednego wejścia korzystają zarówno mieszkańcy budynku oraz klienci lokalów usługowych w tym budynku. Odnośnie do zarzutu, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy będąca przedmiotem niniejszego postępowania nie spełnia wymogów § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) w zakresie wskazania w tej decyzji ilości miejsc postojowych należy uznać go za bezzasadny. Zgodnie z ww. przepisem rozporządzenia ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zapisuje się w zakresie miejsc parkingowych poprzez określenie wymaganej ilości miejsc parkingowych. W decyzji wskazano, że inwestor ma zapewnić miejsca postojowe poza pasami dróg publicznych, we własnym zakresie. Odnośnie do liczby tych miejsc odwołano się do postanowień Uchwały Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa", która określa polityke przestrzenna gminy w tym zakresie. Ustalono tam wskaźniki miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia: – od 5 do 10 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych w usługach, – 5 miejsc postojowych dla rowerów na 100 zatrudnionych w usługach, – nie mniej niż jedno miejsce postojowe na dany rodzaj obiektu. Warto zauważyć, że określenie w powyższy sposób ilości miejsc postojowych w decyzji o warunkach zabudowy odpowiada ww. przepisowi rozporządzenia. Wskazuje bowiem jaką ilość miejsc postojowych ma zapewnić inwestor we własnym zakresie w przypadku przedmiotowej inwestycji. Uzależniono faktyczną liczbę tych miejsc od ilości osób zatrudnionych w lokalu przy czym nie mniej niż jedno miejsce na dany lokal. We własnym zakresie tzn., że inwestor na potrzeby inwestycji musi sam w drodze np. umowy wykazać, że posiada odpowiednią ilość miejsc postojowych. Uzależnienie ilości miejsc postojowych, które ma zapewnić inwestor od ilości klientów nie było zasadne bowiem nie wiadomo ilu klientów będzie miała szkoła tańca. Ta liczba będzie się dynamicznie zmieniać a zatem niecelowe byłoby uzależnianie obowiązku zapewnienia tych miejsc od tego wskaźnika. Najbardziej konkretnym wskaźnikiem, według którego można określić zapotrzebowanie na miejsca postojowe będzie zatem liczba osób zatrudnionych na potrzeby funkcjonowania tej inwestycji, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Użycie w decyzji o warunkach zabudowy przez organ słowa "zaleca" nie zmienia charakteru prawnego obowiązku nakładanego na inwestora. Inwestor niezależnie od tego czy "ustala się" ilość miejsc postojowych czy "zaleca" mu zapewnienie ich w tej ilości ma prawny obowiązek ich zapewnienia. Wskazana uchwała jest taże wystarczającą podstawą określenia takiego obowiązku bowiem jest wyrazem woli organu samorządu terytorialnego sprawującego władzę w zakresie zagospodarowania przestrzennego na tym terenie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej obszar analizowany na potrzeby analizy urbanistycznej został wyznaczony zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Obszar ten wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objetej wnioskiem i nie mniejszej niż 50 m. W niniejszej sprawie front działki to szerokość tej działki od strony ul. P., która wynosiła 12 m. Zatem granice obszaru analizowanego wynosiły 50 m co przekracza trzykrotność szerokości działki ale odpowiada minimum odległości z ww. § 3 rozporządzenia. W sprawie nie można było poprzestać na wyznaczeniu obszaru analizowanego w odległości minimalnej tj. trzykrotności szerokości frontu działki bowiem odległość ta wynosiłaby 36 m. W tym przypadku należało przyjąć 50 m jako konieczne minimum, o którym mowa w tym przepisie. Tak określony zasięg obszaru analizowanego pozwalał na analizę większości kwartału zabudowy, w której znajduje się budynek objęty wnioskiem, w tym wszystkich form zabudowy i zagospodarowania terenu występujących w sąsiedztwie terenu inwestycji, w rejonie ul. P.. W związku z tym przyjąć należało, że ocena zagospodarowania poddanego analizie terenu była pełna i wystarczająca do określenia warunków zabudowy na potrzeby niniejszej decyzji o warunkach zabudowy. Skoro ocena ta była pełna, to nieuzasadnione było powiększanie obszaru analizowanego ponad jego minimalny promień w tym przypadku ponad 50 m. Organy nie wydłużyły promienia obszaru analizy tylko poprzestały na 50 m. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej jakoby Sąd I instancji błędnie uznał, że organy nie naruszyły art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. uznając, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla planowanego przedsięwzięcia. W istocie do takiego naruszenia nie doszło bowiem jak wynika z akt sprawy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu należało uznać za wystarczające dla planowanej inwestycji. Skoro inwestor na etapie postępowania przed organem I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy przedłożył oświadczenie, że projektowane zapotrzebowanie na wodę i odprowadzenie ścieków zostanie pokryte z rezerw budynku, a ponadto przedłożył umowę z T. S.A. o przyłączenie lokalu do sieci dystrybucyjnej odnośnie energii elektrycznej, to należało uznać, jak uczynił to Sąd I instancji za organami, że uzbrojenie terenu dla planowanej szkoły tańca było wystarczające. Istnieje umowa Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. P. [...] w K. z MPWiK w K., która gwarantuje zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków z budynku. Inwestor oświadczył, że nie zamierza korzystać z sieci w sposób ponadnormatywny. Potwierdza to także zakres przebudowy (wydzielenie sanitariatów w piwnicy). Wobec tego obsługa inwestycji w zakresie dostaw wody i odprowadzania ścieków będzie zagwarantowana w ramach obowiązujęcej umowy z MPWiK w K. Samo istnienie sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, przy normalnym jej wykorzystywaniu, jest wystarczające by uznać, że spełniony jest warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Zabezpieczenie dostaw energii elektrycznej wynikało zaś wprost z zawartej umowy z jej dostawcą. Sąd I instancji oddalając skargę nie dopuścił się naruszenia art. 151 P.p.s.a. bowiem uznał, że skarga była niezasadna. W okolicznościach sprawy okazało się, że organy zasadnie uznały, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W tym stanie odmowa wydania decyzji byłaby pozbawiona podstaw i Sąd I instancji uznając wydanie decyzji za prawidłowe skargę oddalił. Nie miał więc zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. gdyż wymogi do wydania decyzji, wbrew twierdzeniom skarżącej, zaistniały. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 3 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. art. 53 ust. 3 pkt. 1 u.p.z.p. Sąd I instancji wykazał w zaskarżonym wyroku, że przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy zaistniały w sprawie a zatem nie było podstaw do wydania decyzji odmownej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 153 P.p.s.a. jest pozbawiony podstaw. Sąd I instancji w sposób zrozumiały i dokładny przedstawił powody dla których należało uznać, że zalecenia z wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 września 2015 roku, sygn. II SA/Kr 544/15, zostały przez organy wypełnione. Zatem uznać należało, że sytuacja jakoby organy niezastosowały się do wiążącej oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku, nie miała miejsca. Sąd drobiazgowo wyjaśnił swoje stanowisko w tym zakresie najpierw przywołując zalecenia Sądu z ww. wyroku a następnie przedstawiając działania organów będące odpowiedzią na powyższe zalecenia. W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo uznał, czego dał wyraz w uzasadnieniu wyroku, że organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z oceną prawną wyrażoną w wyroku z 9 września 2015 r. Przywoływanie ponownie całej argumentacji Sądu I instancji w tym zakresie należy uznać za bezcelowe. W ocenie NSA, nie miało miejsca naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 3 § 3 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2016.1066 t.j. z późn. zm.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo dobrany materiał dowodowy ukierunkowany na pozytywne rozpatrzenie wniosku w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika wprost, że spełnione zostały przesłanki warunkujące wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Sąd szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do zarzutów skargi w kontekście ustaleń organów administracji i uznał te ustalenia za prawidłowe. Skarżąca kasacyjnie polemizuje z tym stanowiskiem lecz nie zmienia to faktu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do uznania, że wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. zaistniały i wydanie decyzji o warunkach zabudowy było uzasadnione. Z tego powodu nie można czynić Sądowi I instancji zarzutu, że uznając skargę za niezasadną oddalił ją w myśl art. 151 P.p.s.a. Oczywiście zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w przypadku braku podstaw do uznania decyzji organu za wadliwą nie było możliwe i uzasadnione. Sąd nie dobierał materiału dowodowego tak by uznać decyzję za prawidłową. Ocenił materiał zgromadzony przez organy i doszedł do wniosku, że był on wystarczający do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Chybione są zarzuty skargi kasacyjnej zmierzające do wykazania, że Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a.), mimo że organy naruszyły art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie NSA, uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji z powodów wyżej wskazanych byłoby pozbawione podstaw. Organy w prowadzonym postępowaniu dołożyły należytej stranności by zgromadzić i rozpatrzyć cały materiał dowodowy istotny z punktu wiedzenia istoty sprawy a nade wszystko z uwagi na ocenę prawną zawartą z wyroku z 9 września 2015 r. Organy dokonały niezbędnych ustaleń i w oparciu o nie, prawidłowo uznały, że wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1 -5 u.p.z.p. zostały spełnione. Wykazały tym samym, że realizują zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa. Z decyzji wynika też co było podstawą takiego a nie innego rozstrzygnięcia zatem nie można twierdzić, że organy zrezygnowały z wyjaśnienia przesłanek jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu sprawy. Przesłanki te jasno i wyraźnie zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a tym samym zarzut niewłaściwego uzasadnienia jest chybiony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.