II SA/Kr 1435/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skarg D. W. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 1 sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargi oddala. Pismem z dnia 16 kwietnia 2014 r., K. C., zwróciła się do Prezydenta Miasta Krakowa o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania wraz z przebudową lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne nr [...] przy ul. [...] na dz. nr [...] obr. [...] w Krakowie, przeznaczonego na działalność gospodarczą firmy "T." na potrzeby sal treningowych ww. firmy. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 12 września 2014 r. znak [...] ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 marca 2015 r. znak: [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W wyniku skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 września 20 r.15 sygn. akt II SA/Kr 544/15 uchylił ww. zaskarżoną decyzję organu II instancji oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na niewystarczające uzasadnienie organów dla kontynuacji wnioskowanej funkcji usługowej w kontekście usług występujących w obszarze analizowanym. Sąd zarzucił również niewłaściwe wyznaczenie granic obszaru analizowanego oraz brak ustaleń w zakresie wymaganej liczby miejsc parkingowych oraz nieprawidłową nazwę inwestycji. Ponownie rozpoznając sprawę, Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z dnia 18 maja 2016 r. znak: [...] na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zmianami, dalej u.p.z.p.) §1 - 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1588), §2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23, dalej k.p.a) ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Zmiana sposobu użytkowania wraz z przebudową lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne nr [...] przy ul. [...] na dz. nr [...] obr. [...] w Krakowie, przeznaczonego na działalność usługową : sale treningowe szkoły tańca". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w wyroku z dnia 9 września 2015 r. zostały spełnione tj.: - inwestor w dniu 18 lutego 2016 r. skorygował tytuł inwestycji, który otrzymał brzmienie: "Zmiana sposobu użytkowania wraz z przebudową lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne nr [...] przy ul. [...] na dz. nr [...] obr. [...] w Krakowie, przeznaczonego na działalność usługową: sale treningowe szkoły tańca"; - przeprowadzona została dodatkowa, uszczegółowiona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.; - na podstawie wyników ww. analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzony został w oparciu o jej wyniki nowy, skorygowany projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, uwzględniający wszystkie wskazania WSA. Nadto organ ustalił, iż teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego koniecznym jest przeprowadzenie postępowania na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne u.p.z.p. Ponadto wskazał, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art.61 ust.1 u.p.z.p. Odwołanie od ww. decyzji organu I instancji, w ustawowym terminie, złożyli P. B. oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art.61 ust.1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że planowana inwestycja jest zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa, - § 3 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie w niniejszej sprawie analizy urbanistyczno – architektonicznej; - art. 7 i 77 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, - art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, - art. 107 §3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia oraz brak jakiegokolwiek odniesienia się do uwag zgłoszonych w toku sprawy przez strony postępowania, - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie decyzji sprzecznej z wiążącą organ oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt SA/Kr 544/15. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 sierpnia 2017 r. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.); w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017.935) w zw. z art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778, dalej: u.p.z.p.) utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Na wstępie organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania. Uznał, ze wbrew zarzutom odwołania, organ I instancji orzekł w sprawie ponownie w zgodzie z dyspozycją przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że poza sporem jest, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p., gdyż w obszarze, w którym znajduje się nieruchomość objęta wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podkreślił, że przedmiotem wnioskowanej inwestycji jest zmiana sposobu użytkowania wraz z przebudową lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, na działalność usługową: sale treningowe szkoły tańca. Następnie wyjaśnił treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy stwierdził, że sporządzona na potrzeby niniejszej sprawy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., autorstwa Inspektora Wydziału Architektury, mgr inż arch M. W., z dnia [...] marca 2016 r. przedstawia wartość dowodową wystarczającą do stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunki dla wydania decyzji w.z. Podniósł, że planowana przez inwestora działalność bezspornie pozostaje zgodna z funkcjami lokali z budynków znajdujących się w sąsiedztwie, na nieruchomościach dostępnych z tej samej drogi publicznej - ul. [...]. Podkreślił, że są to lokale usługowe zlokalizowane w zabudowie wielorodzinnej - tak jak i lokal będący przedmiotem inwestycji. Nadto mając na uwadze wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 544/15, organ l instancji poczynił ustalenia w zakresie zgodności rodzaju oraz stopnia uciążliwości zamierzonej przez inwestora działalności, z działalnościami prowadzonymi w lokalach usługowych zlokalizowanych w sąsiedztwie budynku posadowionego na dz. nr [...]. Jak zostało podane w analizie, na dz. nr [...], w siedzibie spółdzielni "[...]" odbywają się zajęcia kulturalne, organizowane są także imprezy okolicznościowe z udziałem wielu osób, w tym taneczne. Pozwala to stwierdzić bliskie podobieństwo obu działalności - zamierzonej przez inwestora w lokalu piwnicznym w budynku na dz. nr [...] oraz tej, prowadzonej 4 klatki dalej, w lokalu mieszczącym się na dz.nr [...] - w tym, w zakresie stopnia uciążliwości dla mieszkańców tychże budynków. Organ l instancji wypowiedział się też szerzej w zakresie uciążliwości zamierzonej przez inwestora działalności. Zauważył, że w obszarze analizowanym istnieją wyłącznie funkcje nieuciążliwe współistniejące i współgrające ze sobą. Wszystkie formy usług w przedmiotowym obszarze są uzupełniające dla funkcji mieszkaniowej. Pozwalają mieszkańcom na podjęcie aktywności, które zacieśniają i ubogacają więzi społeczne. Nie będą one stanowić działalności utrudniającej życie mieszkańców ul. [...] jak i budynku objętego wnioskiem. Jednocześnie należy stwierdzić, że projektowana funkcja nie będzie stanowiła przeszkody w realizacji dotychczasowych funkcji, tj. mieszkalnych w budynku objętych wnioskiem jak i w pierzei ul. [...]. Odnośnie zwiększonego "napływu osób, ruchu osobowego po części wspólnej budynku" organ wyjaśnił, że już w tym momencie w obrębie budynku występuje funkcja usługowa w postaci apartamentów na wynajem [...]" "[...]"). Organ przyznał, że wprowadzenie funkcji usługowej do piwnicy budynku w miejsce pomieszczeń pomocniczych (komórek lokatorskich) będzie generować zwiększenie ilości osób korzystających z części wspólnych (korytarza, holu, klatki schodowej) jako dojścia do tych usług. Organ stwierdził jednak, że nie jest to sposób korzystania z części wspólnych niezgodny z ich przeznaczeniem. Organ odwoławczy uznał powyższe ustalenia za w pełni wystarczające dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Odnośnie zapotrzebowania inwestycji w poszczególne media, organ odwoławczy podkreślił, że Inwestor przedstawił oświadczenie, zgodnie z którym projektowane zapotrzebowanie na wodę i odprowadzenie ścieków zostanie pokryte z rezerw budynku nr [...], przedstawił też kserokopię umowy ze spółką [...] o przyłączenie do sieci elektrycznej. Tym samym, warunki art. 61 ust.1 pkt 1 i 3 u.p.z.p. zostały w niniejszej sprawie spełnione. W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości także kwestia zgodności wnioskowanej przez inwestora działalności, z przepisami odrębnymi, co jest wymagane przepisem art. 61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p. W sprawie inwestycji pozytywnie wypowiedziały się organy uzgadniające, czyli: Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie - postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2016 r. [...] (art. 53 ust. 4 pkt 2 w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków) oraz w trybie milczącym, na zasadzie art. 53 ust. 5 - Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (art. 53 ust, 4 pkt 11 w zakresie zagrożenia powodziowego). Uzyskano też opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] (art. 53 ust. 4 pkt 9 - w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego). Zgodnie z art. 54 ustawy o planowaniu, decyzja określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody, krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich) oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali ( załącznik nr 2 do decyzji). W decyzji poczyniono konkretne i stanowcze ustalenia w zakresie liczby miejsc parkingowych dla inwestycji, które pozostają zgodne ze wskazaniami zawartymi w uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. nr LIII/723/12 "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa". Niemniej jednak egzekucja warunku zabezpieczenia odpowiedniej do projektowanej funkcji, liczby miejsc postojowych pozostaje we właściwości organu wydającego pozwolenie na budowę. Ponadto decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zawiera wszystkie elementy składowe o jakich mowa w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przywołuje prawidłową podstawę prawną, posiada wyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięcia. Informuje o sposobach jej zaskarżenia, zawiera także stosowne pouczenie, wynikające z treści przepisów art. 55, 63 ust. 1, 2 i 4 i nast. ustawy o planowaniu. Decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 maja 2016 r. spełnia zatem określone przepisami obowiązującego prawa wymogi odnośnie treści decyzji ustalającej warunki zabudowy. Skargi na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. W. oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K., reprezentowani przez tego samego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że planowana inwestycja jest zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa; - art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego przedsięwzięcia; - § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie w niniejszej sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej; - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; - art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia oraz brak jakiegokolwiek odniesienia się przez organ I instancji do uwag zgłoszonych w toku sprawy przez strony postępowania; - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie decyzji sprzecznej z wiążącą organ oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2015 roku, sygn. akt II SA/Kr 544/15. W oparciu o powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarg, skarżący obszernie rozwinęli zarzuty skargi. W ocenie skarżących planowana funkcja nie stanowi kontynuacji funkcji występującej na obszarze analizowanym. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skarg, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej" p.ps.a.), połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy prowadzone pod sygn. akt III SA/Kr 1435/17 i III SA/Kr 1436/17 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt III SA/Kr 1435/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skargi okazały się być bezzasadne. W ocenie Sądu bezzasadny okazał się zarzut skarg dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy oraz organ I instancji art. 153 p.p.s.a. Przypomnieć krótko należy, cytując za Tadeuszem Wosiem w: Komentarz do art. 153 p.p.s.a., Lex/el., iż "postanowienia art. 153 oznaczają, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało wydane, oraz poza zakres postępowania administracyjnego, w którym zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem jego oddziaływania objęte zostają również wszystkie przyszłe – ewentualne – postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (por. również wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., IV SA 527/97, LEX nr 47275, i wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r., II FSK 2506/12, LEX nr 1598312). Przepis art. 153 ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., I GSK 534/12, LEX nr 1487724, i wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., II FSK 1404/13, LEX nr 1774161). Ustanowiona w art. 153 zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Zarówno organy administracji, jak i sądy, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1998 r., I SA 977/98, LEX nr 44656, oraz wyrok NSA z dnia 27 listopada 1998 r., I SA 1015/98, LEX nr 45119, i wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., II GSK 961/09, LEX nr 746364). Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji (bądź innego aktu czy czynności) do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe. Stanowisko takie konsekwentnie reprezentuje NSA i wojewódzkie sądy administracyjne w swoim orzecznictwie (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 16 lutego 1998 r., IV SA 975/97, LEX nr 43847; wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., IV SA 527/97, LEX nr 47275; postanowienie NSA z dnia 25 maja 2001 r., V SA 355/01, LEX nr 57181; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2006 r., VI SA/Wa 2320/05, LEX nr 197247, i wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 września 2014 r., II SA/Gd 278/14, LEX nr 1534079). W orzecznictwie NSA na ogół zgodnie przyjmuje się, że naruszenie przez organy administracyjne zasady związania oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji (bądź innego aktu czy czynności) (por. wyrok NSA z dnia 21 października 1999 r., IV SA 1681/97, LEX nr 47848, i wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., I FSK 506/05, LEX nr 187499). Pozostaje zatem odpowiedzieć na pytanie, czy w niniejszej sprawie, wobec związania treścią wcześniej wydanego rozstrzygnięcia sądowoadministracyjnego, organ naruszył zasadę z art. 153 p.p.s.a. Wymaga to zreasumowania zaleceń WSA w Krakowie przedstawionych w wyroku II SA/Kr 544/15 z dnia 9 września 2015r., uchylającym poprzednio wydane decyzje w przedmiocie warunków zabudowy w dwóch instancjach. 1/ Co do zmiany zagospodarowania lokalu objętego decyzją WZ – Sąd w wyroku II SA/Kr 544/15 wskazał, że organy przedwcześnie uznały, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania lokalu na cel usługowy jest zgodna z istniejącymi w obszarze analizowanym funkcjami usługowymi w postaci prowadzenia sklepu i hoteli. W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie trzeba ustalić, jakie funkcje w obszarze analizowanym istnieją i która funkcja ma charakter dominujący, w jakich relacjach pozostają funkcje istniejące do funkcji dominującej, a następnie, czy zamierzona planowana funkcja usługowa w postaci sali treningowej szkoły tańca jest kontynuacją zgodną z funkcjami realizowanymi istniejącymi w obszarze analizowanym. Sąd podkreślił przy tym, że bezsprzecznie dominującą funkcją w obszarze analizowanym jest funkcja mieszkaniowa, a towarzyszą jej instrumentalne, pomocnicze, nieuciążliwe funkcje usługowe w postaci hotelarskiej i handlowej, które nie są uciążliwe dla istniejącej funkcji mieszkaniowej. Podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie harmonii tych funkcji i odpowiedź na pytanie, czy funkcjonowanie sali treningowej szkoły tańca w budynku mieszkalnym stanowi rodzaj funkcji usługowej harmonijnej z zasadniczą funkcją mieszkaniową, oraz w jaki sposób, poza elementem usługowym sala treningowa jest kontynuacją funkcji handlowej i hotelowej, także w zakresie ich nieuciążliwego wymiaru dla funkcji mieszkaniowej. Dodatkowo Sąd wskazał na wątpliwości w zakresie wyznaczenia obszaru analizowanego, co podkreśla skarga, oraz nazwy samego zamierzenia, w kontekście zamiaru dokonania przebudowy. W zakresie nazwy inwestycji, inwestor dokonał tutaj korekty i obecnie zamierzenie inwestycyjne określono jako: "Zmiana sposobu użytkowania wraz z przebudową lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne nr [...] przy ul. [...] na dz. nr [...] obr. [...] w K. na działalność usługową: sale treningowe szkoły tańca". W ramach tej inwestycji, jak wynika z decyzji organu I instancji, przewiduje się przebudowę części budynku w obrębie piwnic polegająca na wydzieleniu sal tanecznych, sanitariatów, szatni, pomieszczeń dodatkowych, przebudowę instalacji elektrycznej i wod-kan, oraz zmianę sposobu użytkowania piwnic (lokal nr [...]) na lokal usługowy ( szkoła tańca). Co do obszaru analizowanego, w załączniku nr 3 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa zawierającym wyniki analizy urbanistyczno – architektonicznej wskazano, że obszar wyznaczono zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (Dz. U. nr 164 póz. 1588), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej niż 50 m. Za front działki uznaje się szerokość działki od strony ul. [...] o długości 12m, zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia, dlatego granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 50m od granic terenu inwestycji. Zasięg obszaru zagwarantował objęcie analizą większości kwartału zabudowy, w której zlokalizowany jest budynek objęty wnioskiem, w tym wszystkich form zabudowy i zagospodarowania terenu występujących w sąsiedztwie terenu inwestycji, w rejonie ulicy [...], umożliwiając pełną ocenę kształtowania badanej przestrzeni w kontekście planowanej inwestycji. Jednocześnie stwierdzono, że brak jest podstaw do powiększania tak wyznaczonego obszaru analizowanego ponad jego minimalny promień. W efekcie w tych dwóch aspektach w pełni zrealizowano wytyczne sądu. Co się tyczy kwestii funkcji, organ I instancji wskazał, że pierzeję ulicy [...] tworzy zabudowa historyczna sporadycznie z elementami nowej architektury. Dominującą funkcją w obszarze analizowanym jest zabudowa mieszkaniowa, wielorodzinna. Jednakże w obszarze analizowanym zlokalizowane są także obiekty usługowe oraz usługi w obrębie kamienic mieszkalnych. Również na działce objętej wnioskiem istnieją lokale usługowe, tj. hotel - apartamenty na wynajem. W szczegółach podano: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (bud. na dz. nr [...],[...],[...], [...],[...], [...], [...]), zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami (bud. na dz. nr [...] - biuro tłumacza przysięgłego; dz. nr [...] - handel - antykwariat, zarejestrowane firmy ([...] Sp.J.; [...] ręczny wyrób biżuterii); dz. nr [...] (objęta wnioskiem) hotel - apartamenty na wynajem; dz. nr [...] magiel - prasowalnia bielizny, spółdzielnia "[...] (kawiarnia, księgarnia, wystawy, kino, teatr, i inne) zabudowa usługowa (bud. na dz. nr [...] - hotel) drogi publiczne, drogi wewnętrzne, obiekty infrastruktury technicznej. Oceniając wzajemną relację występujących funkcji, organ I instancji wskazał, że ustanowiona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Wskazano, że funkcja usługowa obejmuje całe spektrum działalności mogącej współistnieć w istniejącej tkance urbanistycznej wśród różnorodnej istniejącej działalności innej niż mieszkaniowa występującej w obszarze analizowanym. Obejmuje ona również zaspokajanie podstawowych potrzeb związanych z zamieszkiwaniem. Funkcje te należy odnieść do najbliższego i bezpośredniego sąsiedztwa, jak i tego fragmentu miasta. Występują przypadki kiedy brak jest możliwości stwierdzenia, że tylko identyczna funkcja możliwa jest do zlokalizowania w sąsiedztwie. Uniemożliwiłoby to lokalizowanie w trybie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy niektórych funkcji np. usługowej - sakralnej. Tak wąska interpretacja przepisu nakazywałaby powstawanie kościoła wyłącznie w sąsiedztwie kościoła. W przedmiotowej sprawie zaistniał ten sam przypadek. Wprowadzenie rodzaju wnioskowanej funkcji usługowej - szkoły tańca i sal treningowych na jej potrzeby, we wnioskowanej lokalizacji jest możliwe i uzasadnione. Funkcja usługowa występuje w budynkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej ul [...], w tym szeroko pojęte usługi kulturalne w spółdzielni "[...]" (bud. na dz- nr [...]). Można więc uznać, że funkcja o podobnym charakterze jak wnioskowana występuje w analizowanym obszarze i dostępna jest z tej samej ul. [...]. Obszar objęty wnioskiem jako teren o typowej zabudowie miejskiej stanowiącej centrum miasta podlega stopniowym przekształceniom i zwiększeniu ulega ilość lokali o charakterze usługowym, kosztem pierwotnie istniejącej funkcji mieszkalnej. Wskazano, że budynkom mieszkalnym mogą i powinny towarzyszyć inne obiekty, posiadające funkcje uzupełniające dla zabudowy mieszkaniowej, takie jak sklepy, poczta, przychodnia lekarska, obiekty rekreacyjne i kulturalne (w tym teatr, club fitness), sakralne, gastronomiczne, garaże, parkingi, tereny zieleni osiedlowej lub przyobiektowej. Choć istotne jest również, by przy zabudowie mieszkaniowej nie powstawały obiekty i usługi uciążliwe, szkodliwe a zwłaszcza obiekty przemysłowe o uciążliwym charakterze, co w przedmiotowym przypadku nie ma miejsca. W ocenie Sądu z powyższego jasno wynika, że 1/ ustalono funkcję dominującą (zabudowa wielomieszkaniowa) oraz fakt, że funkcja uzupełniająca – a to usługowa występuje w analizowanym obszarze; 2/ ustalono, że funkcja usługowa występuje w wielorakim spektrum –handlowym, hotelowym, wieloaspektowym w zakresie kultury (kawiarnia, kino, teatr, wystawy, księgarnia) i że niektóre z tych aspektów przypominają działalność projektowaną, jakkolwiek nie są z nią identyczne 3/ wskazano, że tego rodzaju działalność należy do szeroko pojętej działalności kulturalnej, która może i powinna towarzyszyć funkcji mieszkaniowej, zwłaszcza że nie generuje takich uciążliwości, jak obiekty przemysłowe. Skarżący polemizują z tą tezą i wskazują, że 1/ szkoła tańca będzie stanowiła na tym terenie element obcy, w szczególności kolidujący z funkcją budynku przy ul. [...] nr [...]/ na całym obszarze nie ma podobnej działalności ( szkoły tańca), 3/ organy nie zweryfikowały, czy opisane jako usługowe lokale na obszarze analizowanym funkcjonują w sposób legalny ( czy mają zezwolenie na zmianę sposobu użytkowania), 4/ lokale usługowe w budynku przy ul. [...] usytuowane są w budynku frontowym, a nie oficynowym, ponadto wynajmowane są jako mieszkanią, co czyni analizę nierzetelną 5/ lokal spółdzielni "[...]" posiada osobne wejście, podczas gdy lokal planowany będzie miał wejście wspólne dla mieszkańców budynku. Rozpoczynając od sprostowania w zakresie zarzutu nierzetelności analizy /pkt 4/ należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że w analizie nie zawarto stwierdzenia, że na działce nr [...] apartamenty na wynajem umieszczone są w oficynie bądź froncie budynku /k.767-769, T.2/. W analizie podano informację, że na przedmiotowej działce znajdują się apartamenty na wynajem, bez wyszczególniania, w której części budynku. Natomiast z materiału reklamowego dołączonego do analizy, dotyczącego tych apartamentów wynika, że apartament pod nazwą " [...]" znajduje się w oficynie /k.801, T.2 akt adm./. Co się tyczy kluczowej kwestii, czy szkoła tańca na tym obszarze będzie kolidowała z funkcją mieszkaniową wobec faktu, że nie ma takiej samej działalności na tym obszarze, to stwierdzić trzeba, że wymieniona kwestia jest w dużej mierze kwestią ocenną. Stąd tak ważne jest prawidłowe, zobiektywizowane zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W wypadku niniejszej sprawy kluczowe zatem było ustalenie i stwierdzenie, że w obszarze analizowanym występują już obiekty zawierające w sobie oprócz funkcji mieszkaniowej także funkcję usługową. Jeszcze istotniejsze było stwierdzenie, że charakterystyka w ramach funkcji usługowej reprezentuje dość szerokie spektrum usług, podobnych, lecz nie ściśle identycznych ze szkołą tańca. Mowa tutaj o lokalu Spółdzielni "[...]" na działce nr [...]. Z materiałów dołączonych do analizy wynika, że lokal tej Spółdzielni znajduje się na I piętrze budynku przy ul. [...] nr [...] /k.791, T.2 akt adm./. Wydruk opisu działalności lokalu wskazuje, że prowadzi się tam działalność kawiarnianą, wystawową, jest możliwość organizacji debat, dyskusji i spotkań z widownią do 100 miejsc siedzących, z możliwością nagłośnienia i cateringu. Lokal dysponuje salą kinową, wygłuszoną i zaadaptowaną akustycznie, z możliwością prezentacji filmów i koncertów oraz możliwością organizacji spektakli teatralnych, a także rozmaitych warsztatów, także muzycznych. Istotne jest, że opcje proponowanego wykorzystania lokalu są otwarte /k.795-796, T.2 akt adm./. W ocenie Sądu, szczególnie z uwagi na otwarty charakter działalności prowadzonej w wymienionym lokalu, obejmującym także działalność muzyczną ( koncerty), można uznać, że jest to działalność podobna do działalności tanecznej, w znaczeniu muzycznym (czyli tego, co słyszalne), zaś otwarty charakter tej działalności nie wyklucza organizowania imprez tanecznych. To przesądza o istnieniu już na terenie obszaru analizy obiektu, gdzie realizuje się funkcję usługową podobną do zamierzonej przez inwestora. Jest to zatem bezdyskusyjna obiektywna okoliczność pozwalająca na stwierdzenie o kontynuacji funkcji, a wiec realizacji zasady dobrego sąsiedztwa w obszarze analizowanym. Tak więc rację mają organy, iż planowana zmiana sposobu użytkowania nie koliduje z funkcją dominującą na tym terenie, ale stanowi jej uzupełnienie, które posiada zbliżony pierwowzór. Niezależnie od tego, zauważenia wymaga, że funkcja usługowa realizowana przez salę treningową tańca jest takim samym uzupełnieniem dominującej funkcji mieszkaniowej, jak obiekty sportowe typu sale treningu siłowego czy fitness, a równocześnie jest związana z zaspokojeniem potrzeb nie tylko rozwoju fizycznego mieszkańców, ale i wartości wyższych, należących do sfery kultury. Taniec jest wyrazem ludzkiej aktywności sięgającej obu tych sfer. I tak, jak sztuka teatralna czy kino oraz siłownia czy joga – nie będzie przedmiotem zainteresowania 100 % mieszkańców na danym terenie, tak nie sposób zaprzeczyć, że należy on do sfery związanej z normalnym funkcjonowaniem człowieka, z zaspokajaniem jego duchowych potrzeb. Jeśli na danym terenie istnieją już miejsca zaspokajające potrzeby należące do tej sfery, to nie sposób obiektywnie powiedzieć, że tego rodzaju działalność jest tu "obca". Ewentualne postawienie zaś tezy, że funkcja mieszkaniowa może być uzupełniana jedynie przez usługi stanowiące odpowiedź na podstawowe potrzeby życiowe człowieka (jedzenie, ubranie), w takim obszarze jak centrum kulturalne i historyczne Krakowa, jest oczywiście nie do przyjęcia. W kwestii uciążliwości proponowanej działalności, to na gruncie badania kontynuacji funkcji rozumienie i rozważanie tego pojęcia musi dotyczyć aspektów ogólnych danej działalności, a nie konkretów technicznych. Zasada dobrego sąsiedztwa powinna być interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego. Skoro zatem na danym terenie występują obiekty, gdzie odbywają się koncerty i projekcje filmów z warstwą muzyczną, oraz przychodzą tam ludzie w liczbie nawet do 100 osób, to w ogólności emitowanie tego typu uciążliwości w charakterystyce działalności usługowej istnieje w obszarze analizowanym. Problematyka natomiast poziomu emisji hałasu czy rozwiązań technicznych wejścia do budynku nie mieści się w zakresie analizy i oceny w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Na marginesie jedynie można zauważyć, że opis lokalu Spółdzielni [...] co do wyciszenia akustycznego wskazuje, że na etapie realizacji przedsięwzięcia można zadbać o te jego aspekty, które są istotne z punktu widzenia emisji hałasu, jest to bowiem absolutnie kwestia do rozwiązania. W kwestii wejścia do budynku, na chwilę obecną budynek posiada jedno wejście, a więc już aktualnie mieszkańcy korzystają z niego na równi z osobami korzystającymi z lokali usługowych, zatem w tym zakresie nic się nie zmieni. Należy jeszcze wskazać, że brak wymogu prawnego, przy charakterystyce funkcji usługowej, aby organy administracji w zakresie planowania przestrzennego kontrolowały sposób wykorzystania lokali usługowych z punktu widzenia legalności ich wykorzystania w takim charakterze, zastępując w ten sposób organy nadzoru budowlanego. Niezależnie od tego, w skardze nie wskazuje się, aby w stosunku do któregokolwiek lokalu wymienionego w analizie toczyło się tego rodzaju postępowanie. Nie zachodzi zatem zarzucane w skargach naruszenie prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., oraz naruszenie przepisów procesowych, a to art. 7 i 77 k.p.a. 2/ W kwestii zarzutów skarg dotyczących miejsc parkingowych, w wyroku II SA/Kr 544/15 WSA w Krakowie wskazał, że koniecznym jest ustalenie ilości miejsc parkingowych już w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W ocenie Sądu orzekającego obecnie, decyzja organu I instancji wypełnia to zalecenie. Zalecono inwestorowi w sposób ogólny, że miejsca postojowe ma zapewnić poza pasami dróg publicznych, we własnym zakresie. Nadto w sposób szczegółowy ustalono liczbę miejsc parkingowych odnosząc się do Uchwały Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa", określającej politykę przestrzenną Gminy w tym zakresie, poprzez ustalenie wskaźników liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia: * od 5 do 10 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych w usługach * 5 miejsc postojowych dla rowerów na 100 zatrudnionych w usługach * nie mniej niż jedno miejsce postojowe na dany rodzaj obiektu. Podług Sądu jest to wystarczające w zakresie podania liczby miejsc postojowych, warto bowiem zwrócić uwagę, że wyrok nie nakazywał podania liczby miejsc postojowych, ale określenie ilości, co nastąpiło poprzez powyższe zapisy. Zarzuty skargi dotyczące tego, że liczba miejsc postojowych winna być związana z liczbą klientów szkoły tańca, nie mogą się ostać. Po pierwsze, nie jest znana liczba przyszłych klientów i nie wiadomo, w oparciu o co w skardze znalazły się przypuszczenia na ten temat. Po drugie, jest oczywistym, że ta liczba będzie zmienna i że dostosowywanie liczby miejsc postojowych do liczby korzystających w przyszłości z usług szkoły jest wymogiem pozbawionym podstaw prawnych i nieracjonalnym. Po trzecie wreszcie, infrastruktura centrum miasta Krakowa w postaci rozbudowanej komunikacji miejskiej zapewnia możliwość dotarcia na miejsce ewentualnych klientów. Stąd słuszne i prawidłowe jest skorelowanie liczby miejsc postojowych z liczbą osób obsługujących w przyszłości szkołę. 3/ Ostatnią kwestią jest zarzut skarg co do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Podług skarg w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla planowanego przedsięwzięcia W związku z tym jednoznaczne stwierdzenie przez organy, iż planowana inwestycja ma zapewnione odpowiednie uzbrojenie (istniejące lub projektowane) nie jest prawidłowe, a na pewno jest zdecydowanie przedwczesne. W tej kwestii Sąd w sprawie II SA/Kr 544/15 wskazał, że w aktach sprawy znajdują się warunki przyłączenia lokalu usługowego wydane przez [...] oraz co do zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków – umowa z dnia 3 marca 2009r. zawarta ze Wspólnotą Mieszkaniową Nieruchomości [...], z której nie wynika, że MPWiK w K. przyjmuje dodatkowe obowiązki. Sąd zauważył, że inwestor został wezwany przez organ do uzupełnienia w zakresie zapotrzebowania na poszczególne media lub oświadczenie, że projektowane zapotrzebowanie na media zostanie pokryte z rezerw budynku wraz z kopiami aktualnych umów, co nie zostało przez inwestora spełnione. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wezwano inwestora ponownie o stosowne oświadczenie i inwestor załączył oświadczenie, że projektowane zapotrzebowanie na wodę i odprowadzenie ścieków zostanie pokryte z rezerw budynku /k.749/. Załączył również umowę nr [...] z [...] S.A. o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej /k.751/. W ocenie Sądu jest to wystarczające w odniesieniu do planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Należy przede wszystkim pamiętać, że, jak wynika z przedstawionej analizy, teren posiada pełne uzbrojenie miejskie. Umowa o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków zawarta ze Wspólnotą Mieszkaniową dla całego budynku jest faktem. Skoro inwestor nie zamierza korzystać ponadnormatywnie, w większym zakresie z sieci doprowadzającej wodę i odprowadzającej ścieki, co wynika z jego oświadczenia i na co wskazuje zakres przebudowy ( wydzielenie w piwnicy sanitariatów), to istniejące uzbrojenie można uznać za wystarczające. Należy dostrzec, że w takiej sytuacji, a więc przy planowanej zmianie sposobu użytkowania obiektu w niewielkim zakresie (z punktu widzenia sieci wod-kan), fakt, że w budynku istnieje działająca sieć, jest wystarczający dla stwierdzenia zaistnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. W zakresie energii elektrycznej fakt ten dodatkowo został potwierdzony załączeniem stosownej umowy. Końcowo należy wskazać, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie uzależnia wydania decyzji o warunkach zabudowy od fizycznego istnienia uzbrojenia terenu w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i dla wydania takiej decyzji nie jest konieczne faktyczne istnienie uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Z kolei "zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta" (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., II OSK 1298/16, LEX nr 2303198). Jeśli zatem takie uzbrojenie w pełnym zakresie już istnieje, a przedsięwzięcie dotyczy jedynie przebudowy lokalu z wydzieleniem sanitariatów, to fakt istnienia pełnego uzbrojenia wespół ze złożeniem przez inwestora umowy co do energii elektrycznej oraz oświadczenia, że nie zamierza korzystać z istniejącego uzbrojenia wod. – kan. w sposób wymagający jego rozbudowy – jest wystarczającym dla stwierdzenia możliwości zapewnienia zaopatrzenia w wodę, odprowadzenia ścieków i zaopatrzenia w energię elektryczną. W świetle powyższego, nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Nie dostrzega Sąd także naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie decyzji organu I instancji jest pełne i wyczerpujące, zaś w skardze poza ogólnikami nie wskazano, do jakich istotnych kwestii poruszonych w odwołaniu miał nie odnieść się organ odwoławczy. W ocenie Sądu organy zastosowały się do także do wytycznych udzielonych wyrokiem w sprawie II SA/Kr 544/15, co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Z wymienionych przyczyn skargi zostały oddalone w oparciu o art. 151 p.p.s.a.