IV SA/Wa 2201/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi D. R. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę W dniu 15 czerwca 2015r. została złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, za pośrednictwem organu Rady Gminy C. skarga z dnia 12 czerwca 2015r. D. R. na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv [...] na terenie Gminy C. Skarżący wskazał w niej, że w dniu 15 kwietnia 2015 r. Rada Gminy C. została przez niego wezwana do usunięcia naruszenia prawa i interesu prawnego. Do dnia wniesienia skargi Rada Gminy C. nie udzieliła odpowiedzi na w/w wezwanie. Jako dowód załączył kopię wezwania do usunięcia naruszeń prawa wraz z potwierdzeniem wysłania . W ocenie skarżącego jego interes prawny został bezspornie naruszony w/w uchwałą - ze względu na fakt, iż reguluje ona m.in. planowane przeznaczenie i sposób wykorzystywania nieruchomości będących jego własnością, wskazanych w załączanych wypisach z rejestru gruntów i odpisie z KW nr [...] oraz nieruchomości sąsiednich, na których ma przebiegać linia elektroenergetyczna nn 400 kv [...], co w znaczny sposób wpłynie na sposób ich możliwego użytkowania oraz wartość tych nieruchomości. W ocenie skarżącego w sprawie doszło do naruszenia zasady sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego tj. I. Naruszenia art. 15 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012.647 j.t.) poprzez sporządzenie projektu planu miejscowego niezgodnie z zapisami obowiązującego studium. Skarżący wskazał, że projekt planu miejscowego, którego dotyczy niniejsze wezwanie był sporządzony i wyłożony do publicznego wglądu w dniach [...].12.2014 - [...].01.2015 r., tj. w czasie obowiązywania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy C. uchwalonego w dniu [...] września 2004 r. na mocy uchwały Rady Gminy C. nr [...] zmienionej jedynie uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., a nie, jak wskazano w zaskarżanej uchwale, w treści ustalonej uchwałą [...] z dnia [...].03.2015 r. Mając na uwadze powyższe, zdaniem skarżącego ocena zgodności planu miejscowego powinna odnosić się przede wszystkim do studium obowiązującego w chwili wyłożenia planu do publicznej wiadomości. W tym zakresie zaś ustalenia dotyczące dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv [...] na terenie Gminy C. są całkowicie sprzeczne, bowiem w/w studium nie przewiduje budowy tej linii w miejscu wskazanym w planie, oraz wskazuje na zupełnie inną politykę planowania przestrzennego w tym zakresie, pozostającą w sprzeczności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] marca 2015 r. Rozbieżne są również mapy (załączniki graficzne) zaskarżonego planu i studium. II. Naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U.2012.647 j.t./ poprzez brak stwierdzenia przez Radę Gminy, czy uchwalany plan miejscowy nie narusza ustaleń studium. W chwili wydawania uchwały o uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego obowiązywało bowiem inne studium zagospodarowania przestrzennego, niż w chwili wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Mając na uwadze powyższe, uznać należy że w/w uchwała jest wadliwa i nie zawiera rozstrzygnięcia wymaganego przez w/w przepis ustawy. Skarżący wskazał na treść wyroku NSA z 22 grudnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 2101111 ),w którym Sąd zajął się zagadnieniem, do którego momentu można jednocześnie prowadzić procedury zmiany studium oraz sporządzania planu miejscowego. W w/w wyroku zostało stwierdzone jednoznacznie, że o ile dopuszczalne jest prowadzenie jednocześnie dwóch procedur dotyczących studium i planu na etapie uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, o tyle za absolutnie niedopuszczalne uznać należy jednoczesne prowadzenie w/w procedur w dalszych etapach, gdyż stanowi to pogwałcenie art. 15.1 upzp. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 upzp, przed przejściem do dalszych etapów procedury sporządzania planu miejscowego po przyjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, należy zaczekać do uchwalenia zmiany studium, a dopiero po wejściu w życiu studium przesłać projekt planu miejscowego właściwym organom i instytucjom w celu uzyskania stosownych opinii i uzgodnień oraz prowadzić pozostałe czynności proceduralne. III. Naruszenie zasad wskazanych w art. 1 ust. 2. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U.2012.647/ poprzez nieuwzględnienie w planie miejscowym m.in: 1. zasady rozwoju, przeznaczenia, dotychczasowego zrównoważonego zagospodarowania i uzbrojenia terenu wbrew wcześniejszym, wieloletnim planom zagospodarowania temu gminy, o których trwałości zapewniani byli mieszkańcy w chwili zakupu nieruchomości na terenie gminy. Zawarte w planie miejscowym ustalenia dotyczące przebiegu planowanej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kv [...] na terenie gminy C., odbiegają od pierwotnie planowanego przebiegu w/w linii energetycznej mającej przebiegać w śladzie istniejącej linii 220 kv, co godzi w prawo własności mieszkańców gminy oraz zasadę pewności prawa i zaufania do organów samorządowych, 2. wymagań ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony, a także stanu prawnego gruntów - wprowadzenie zmian przebiegu linii elektroenergetycznej w innym miejscu, niż ślad dotychczasowej linii 220 kv powoduje nieuzasadnioną zmianę ładu przestrzennego gminy i nieodwracalne zmiany w zakresie możliwego sposobu wykorzystania gruntów, przez które przebiegać ma nowa trasa linii elektroenergetycznej; 3. wymagań ochrony środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej - wprowadzenie zmian przebiegu linii elektroenergetycznej w innym miejscu, niż ślad dotychczasowej linii 220 kv powoduje nieuzasadnioną konieczność wycinki dużej powierzchni lasów oraz uniemożliwia prowadzenie produkcji rolnej na gruntach pod planowaną linią elektroenergetyczną. Zmiana przebiegu linii zagraża również populacji zagrożonych gatunków ptaków występujących na terenie gminy, w tym kraski, dzięcioła zielonego dzięcioła czarnego poprzez naruszenie dotychczasowych tras przelotów oraz stworzenie niebezpieczeństwa kolizji w trakcie przelotów w/w ptaków z nowopowstałą linią elektroenergetyczną. IV. Naruszenie art. 6 ust.1. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U.2012.647 j.t./ poprzez nieuwzględnienie prawa skarżącego do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. V. Naruszenie zasady zaufania do organów samorządowych oraz zasady pewności prawa wyrażone m.in. w obowiązku głębokiego rozważenia ewentualnej konieczności zmiany wcześniejszych opracowań planistycznych. W/w zasada została naruszona w w/w uchwale poprzez całkowicie bezzasadne odstąpienie od planowanego przebiegu linii 400 kv w śladzie dotychczasowej linii 220 kv ze szkodą dla mieszkańców gminy C., którzy nabywali nieruchomości na terenie gminy w zaufaniu do jej organów, zapewniających o wskazywanym w dotychczasowych opracowaniach planistycznych przeznaczeniu nabywanych gruntów. Ponadto mając na uwadze proces uchwalania planu miejscowego, który odbywał się równocześnie z uchwalaniem nowego studium uwarunkowań przestrzennych, skarżący wskazał, że mieszkańcy gminy C., po wyłożeniu planu do publicznej wiadomości nie mieli możliwości odniesienia się w zgłoszonych uwagach do kwestii zgodności planu z obowiązującym studium. W związku z w/w naruszeniami prawa, a także mając na uwadze art. 28 ust.1 ustawy wniósł o stwierdzenie nieważności w/w uchwały w całości ze względu na fakt, iż w/w naruszenia procedury uchwalania planu oraz jego wadliwe zapisy dezintegrują postanowienia całego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie skutkować powinny stwierdzeniem nieważności uchwały przyjmującej ten plan. Jednocześnie skarżący wniósł o zasądzenie na kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując że skarga jest niezasadna. Organ podkreślił także, że skarżący nie wykazał na czym polega naruszenie jego interesu zaskarżoną uchwałą tj. związku pomiędzy ustaleniami planu miejscowego a uprawnieniami właścicielskimi skarżącego. W odniesieniu zaś do zarzutów naruszenia procedury uchwalania planu Rada podtrzymała swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi na wezwanie z dnia 12 czerwca 2015r. doręczonej pełnomocnikowi skarżącemu w dniu 17 czerwca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. ( Dz.U. 2013.594 j.t. ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi). Nie budzi wątpliwości, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Również pozostałe wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które zostało przesłane do organu. W przedmiotowej sprawie został również zachowany 60- dniowy termin do wniesienia skargi. Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi, Sąd jest obowiązany do sprawdzenia, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, co dawałoby mu legitymację do wniesienia skargi. W tym miejscu wskazać należy, że legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Podsumowując stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kpa. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. Jak wynika z akt sprawy zarówno wezwanie jak i skarga złożone zostały przez skarżącego, który jest właścicielem m.in. działek nr [...] (grunty rolne zabudowane o pow. [...] ha), [...] (grunty rolne zabudowane [...] ha), [...] (łąki trwałe o pow. [...] ha), [...] (działki rolne o pow. [...] ha), położone w gminie C. obręb [...], które znajdują się w granicach obszaru objętego zaskarżoną Uchwałą, a ponadto ww. Uchwała w ocenie skarżącego narusza jego uprawnienia właścicielskie, z uwagi na ograniczenie prawa własności (możliwości zagospodarowania działek) - tym samym w ocenie Sądu Skarżący posiada legitymację (interes prawny) do zaskarżenia Uchwały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zdaniem Sądu spełniony został również warunek wykazania naruszenia interesu prawnego skarżącego. Wskazać jednak należy, że naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. Musi zostać wykazane, że naruszenie interesu prawnego skarżącego wiązane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., II OSK 796/12, CBOSA). W przypadku kwestionowania uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnienie skargi nastąpi, gdy naruszenie przepisów przekroczy granice tzw. władztwa planistycznego. Wskazane "władztwo planistyczne" stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z interesem publicznym kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. W zakres "władztwa planistycznego" wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 ustawy, ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja "władztwa planistycznego" oznacza przy tym, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic "władztwa planistycznego". Prawo własności jest co prawda najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z najszerszych gwarancji ustawowych i ponadustawowych, jednak nie ma charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia te dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, zgodnie z którym własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Koncepcja "władztwa planistycznego" zakłada więc nie tylko samodzielność gminy, ale i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197 – 198, powoływany już wyrok NSA z 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, wyrok WSA w Lublinie z 2 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 342/08, CBOSA). Taka sytuacja skorzystania z samodzielności gminy i ingerencji w prawo własności skarżącego (poprzez wprowadzenie pewnych ograniczeń w zagospodarowaniu należącej do niego nieruchomości) występuje w sprawie niniejszej. Zdaniem Sądu ingerencja ta, mimo że niewątpliwie negatywna dla strony (przebieg przez jego działki linii wysokiego napięcia z wyznaczeniem obszaru pasa technologicznego w obszarze którego nie należy m.in. lokalizować budynków przeznaczonych na pobyt ludzi § 12 ust. 2 uchwały), nie stanowi jednak przekroczenia granic władztwa planistycznego i została dokonana z zachowaniem odpowiednich proporcji i wyważenia interesu publicznego oraz prywatnego. Jak wynika z akt sprawy powodem kwestionowanej przez skarżącego zmiany przebiegu linii były liczne protesty mieszkańców gminy na etapie zmiany studium w 2014r. W konsekwencji podjęto w dniu [...] lipca 2014r. Uchwałę Nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w zakresie zmiany przebiegu kwestionowanej linii elektroenergetycznej w obrębach [...], oraz Nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia zmiany m.p.z.p. Gminy C. Nie ulega zatem wątpliwości, iż przystępując do zmiany w/w uchwały Rada kierowała się interesem ogółu mieszkańców, celem była minimalizacja ograniczeń jakie niesie ze sobą lokalizacja spornej linii, jako inwestycji celu publicznego, będącej linią o zasięgu ponadlokalnym (krajowym), poprzez dokonanie zmiany jej przebiegu tak, aby jeżeli to możliwe przebiegała ona przez tereny niezamieszkałe tj. rolne, leśne. Tym samym uznać należy, iż Rada uchwalając kwestionowany plan słusznie działała na podstawie tzw. władztwa planistycznego w celu zminimalizowania negatywnego wpływu na interes prawny mieszkańców gminy krajowej inwestycji celu publicznego. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia procedury uchwalania zaskarżonej uchwały należy stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z poźn. zm.), dalej zwaną ustawą lub "upzp", jest bezzasadny. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą ustawa nie ustanawia zakazu równoległego prowadzenia prac nad zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz zmianą planu miejscowego. Brak jest także nakazu, aby na całym etapie procedury planistycznej projekt planu był zgodny ze studium. W tym zakresie należy zauważyć dyspozycję norm zawartych wart. 27 w zw. z art. 9 ust 1 upzp, wynika z nich nieograniczona żadnymi przesłankami możliwość zmiany studium. Przykładem potrzeby dokonania zmiany studium jest m.in. sytuacja gdy aktualnie obowiązujące studium przewiduje na danym terenie funkcje niedające się pogodzić z aktualnymi zamierzeniami inwestycyjnymi gminy. Nie ma uzasadnienia w przepisach ani względach celowościowych, sprawdzanie czy procedura uchwalania planu miejscowego jest w toku i ewentualnego zakazywania zmiany studium w tym zakresie. Zmiana studium może zatem nastąpić w każdym momencie procedury przyjmowania planu, czyli także po sporządzeniu przez organ gminy projektu planu. Błędne są zatem twierdzenia skarżącego jakoby ocena zgodności planu miejscowego powinna odnosić się przede wszystkim do studium obowiązującego w chwili wyłożenia planu do publicznej wiadomości, bowiem zgodnie z art.20 ustawy istotne jest, aby plan miejscowy nie naruszał ustaleń studium obowiązującego w czasie uchwalenia przez radę gminy planu miejscowego. Momentem decydującym dla stwierdzenia zgodności planu ze studium, zgodnie z przepisami ustawy jest zatem moment poprzedzający uchwalenie planu miejscowego. A zatem nie jest celowe oczekiwanie tej zgodności na etapie projektu, który nie ma charakteru ostatecznego i może ulec zmianie. Takie stanowisko zostało potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn.. II SA/Ke 563/09. Sąd w nim stwierdza "fakt, że uchwała w sprawie zmiany nr 4 studium oraz uchwała w sprawie miejscowego planu zostały podjęte w tym samym dniu nie ma wpływu na ocenę prawidłowości procedury planistycznej. Nawet jednak, gdyby uznać za nieprawidłową taką kolejność działań, w których najpierw przystępuje się do sporządzania projektu planu w sytuacji, gdy brak jest jeszcze ostatecznej wersji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, takie uchybienie procedury uchwalania miejscowego planu należałoby potraktować jako niemające istotnego wpływu na ważność zaskarżonej uchwały o miejscowym planie. Istotne naruszenie trybu miałoby natomiast miejsce wówczas, gdyby naruszenie procedury w zakresie kolejności podejmowanych uchwał miało wpływ na treść postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tzn., gdyby naruszenie tej procedury było tego rodzaju, iż dawałoby podstawy do stwierdzenia, że przy zachowaniu prawidłowej kolejności działań postanowienia aktu planistycznego byłyby inne". Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 15 czerwca 2010r. , II OSK 797/10, który oddalając skargę kasacyjną, stwierdził, że: "zarzut strony skarżącej wskazujący za naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 17 pkt. 4 oraz w związku z art. 12 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że nie jest wymagana zgodność projektu planu miejscowego z zapisami istniejącego w chwili jego sporządzania stadium jest błędny, bo jak wskazano wyżej, ostateczna wersja studium została uchwalono zanim podjęto uchwałę w sprawie przedmiotowego planu a więc w sprawie - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie wystąpiła niezgodność projektu planu miejscowego z zapisami istniejącego w chwili jego sporządzania studium." Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż w niniejszej sprawie w dniu uchwalenia zaskarżonej uchwały obowiązywało studium Uchwała Nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] września 2004 r. zmienione w dniu [...] lipca 2014 roku Uchwałą Rady Gminy C. Nr [...] oraz zmienione w dniu [...] marca 2015 roku Uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. Z akt sprawy wynika, że wbrew zarzutom skargi, zaskarżoną uchwałą Rady Gminy C. nr [...] z dnia [...] marca 2015r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu przebiegu dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 KV [...] na terenie Gminy C., Rada Gmina potwierdziła zgodność tego planu z obowiązującym studium -Uchwała Nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] września 2004 r. zmienione w dniu [...] lipca 2014 roku Uchwałą Rady Gminy C. Nr [...] oraz zmienione w dniu [...] marca 2015 roku Uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. Analiza akt wskazuje także, że zaskarżony plan jest zgodny ze w/w Studium zarówno w zakresie rozwiązań przyjętych w jego treści, jak i załączników graficznych obrazujących przebieg linii. Co więcej uchwalony przebieg jest taki sam jak znajdujący się w projekcie planu wyłożonym do wglądu w grudniu 2014r. Tym samym nie można przyjąć za uzasadniony zarzut skargi, iż na etapie uchwalenia planu strona nie miała wiedzy o wprowadzanych zmianach, przez co naruszono jej zaufanie do organów samorządowych oraz zasadę pewności prawa, bowiem w dacie wyłożenia mogła zapoznać się z wprowadzaną zmianą i ją ewentualnie kwestionować. Z akt sprawy wynika zaś, że do projektu planu nie wniesiono żadnych uwag. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 i art. 20 ust 1 upzp należy uznać rza bezzasadny. Sąd nie uwzględnił także zarzutu naruszenia zasad określonych w art. 1 ust. 2 ustawy. Odnosząc się do zasady zrównoważonego rozwoju, dotychczasowego przeznaczenia zagospodarowania i uzbrojenia terenu należy wskazać, że jak słusznie wywodzi organ w odpowiedzi na wezwanie, z akt sprawy wynika, iż ze względu na konieczność zapewnienia ciągłości dostaw energii elektrycznej dotychczasowe zapisy studium w zakresie realizacji projektowanej linii 400kV po śladzie istniejącej linii 220kV musiały ulec weryfikacji - istniejąca linia 220kV będzie mogła zostać rozebrana (zastąpiona) dopiero po wybudowaniu i uruchomieniu projektowanej linii 400kV. W związku powyższym dokonano analizy uwarunkowań występujących w gminie, której celem było zaproponowanie optymalnego przejścia projektowaną linią 400kV. Pod uwagę brano m.in. uwarunkowania w zakresie: istniejącego zagospodarowania, obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, wydanych decyzji o warunkach zabudowy, występowania prawnych form ochrony przyrody, występowania obszarów powodziowych czy też względy społeczne. Mając na uwadze chęć optymalizacji przejścia przez teren gminy, zaproponowano nowy ślad projektowanej linii 400kV. Wyznaczony w studium zweryfikowany przebieg projektowanej linii 400kV stanowi zatem nowy kierunek stanowiący wynik analizy uwarunkowań. To natomiast wpisuje się w delegację art. 10 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie, z którym w studium określa się w szczególności kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów. Inwestycja polegająca na budowie dwutorowej linii NN 400kV relacji [...] stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zmianami). Charakter inwestycji sprawia, że jej lokalizacja nie może być zdeterminowana wyłącznie względami ładu przestrzennego i wymogami jego ochrony. Równie istotne są uwarunkowania techniczne, czy też szerzej kwestię ujmując - potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, wskazane expressis verbis wart. 1 ust. 2 pkt 10 ustawy. Niezależnie od powyższego ślad projektowanej linii został wyznaczony w sposób uwzględniający aspekty społeczne. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że projektowana linia ma na celu zastąpienie istniejącej linii 220kV. W konsekwencji, po wybudowaniu linii 400kV zostaną uwolnione tereny pod istniejącą linią 220KV. Jak wskazał organ przy projektowaniu linii elektroenergetycznych w pierwszej kolejności wzięto zatem pod uwagę grunty rolne w przypadku których ograniczenia związane z budową i eksploatacją linii są relatywnie najmniejsze i pojawiają się przede wszystkim w miejscach posadowienia słupów. Ponadto pod liniami działalność rolnicza co do zasady nie jest ograniczona. Stanowią one zatem alternatywę dla gruntów zainwestowanych czy zamieszkanych przez człowieka. Także w odniesieniu do terenów leśnych organ wyjaśnił, że wyznaczenie przebiegu linii przez zwarte kompleksy leśne nie jest równoznaczne ze znacznymi wycinkami w lasach. Obecnie bowiem w elektroenergetyce stosowana jest technologia słupów nadleśnych gdzie ewentualne wycinki lasów ograniczają się do miejsc posadowienia słupów. Poza tymi miejscami działalność leśna może być prowadzona bez ograniczeń. Wejście z projektowaną linią w tereny leśne, w przypadku braku możliwości przejścia terenami rolnymi, stanowi zatem niejednokrotnie alternatywę dla przejścia linią przez tereny zamieszkane. Wyznaczając przebieg projektowanej linii 400kV wzięto pod uwagę także m.in. uwarunkowania przyrodnicze i środowiskowe (w aktach sprawy znajdują sie stosowne uzgodnienia.) Na etapie zmiany studium przeprowadzono także procedurę środowiskową. Nowy przebieg projektowanej linii 400kV wyznaczony został zatem z uwzględnieniem m.in. uwarunkowań wynikających z istniejącego zainwestowania czy też zainwestowania docelowego. Sąd wbrew zarzutom skargi nie dopatrzył się zatem naruszenia przez Radę procedury uchwalania zaskarżonego planu. Reasumując stwierdzić należy, że całokształt regulacji zawartych w kwestionowanym planie i dotyczących nieruchomości skarżącego – uwzględniany i oceniany z punktu widzenia legalności i w kontekście obowiązujących przepisów planistycznych, jak również w kontekście pozostałych norm planu miejscowego - nie pozostawia wątpliwości, że wprowadzone ograniczenia, choć ingerujące w prawo własności skarżącego, nie przekraczają granic władztwa planistycznego przysługującego gminie. Zauważyć należy, że w sprawie ze względu na ogólną koncepcję ( inwestycja o zasięgu krajowym ) na granice własności, ale uwarunkowania prawne, środowiskowe były podstawą wprowadzanych ograniczeń, zatem nie może być mowy o naruszeniu zasady równości wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji, czy zasady równości dotyczącej ochrony prawa własności (art. 64 ust. 2 Konstytucji). Również fakt, że znaczna część linii przebiega przez grunty rolne, leśne wskazuje, że Gmina nie dokonała nadmiernej ingerencji w sposób wykonywania prawa własności. Przypomnieć należy, że właściciel może korzystać ze swojego prawa oraz rozporządzać prawem w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego (art. 140 Kodeksu cywilnego), a sposób wykonywania prawa własności może być ustalony również w planie miejscowym (art. 6 ust. 1 ustawy). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie II OSK 944/12 (CBOSA), organ przy uchwalaniu planu musi niejednokrotnie dokonać wyboru, którym z wymogów wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy planistycznej, będących często we wzajemnej konkurencji, przyznać pierwszeństwo. Obok więc wskazywanego przez skarżącą prawa własności (pkt 7) omawiany przepis wskazuje również na: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (pkt 1), wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych (pkt 3),wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych (pkt 5), potrzeby interesu publicznego (pkt 9). NSA wskazał również, że pozbawienie właściciela części atrybutów korzystania, czy rozporządzania rzeczą nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. Wskazać zatem należy, że przyjęte w zaskarżonej uchwale rozwiązania dotyczące nieruchomości skarżącego nie pozbawiają go możliwości korzystania z nieruchomości, a jedynie wprowadzają ograniczenia w tym zakresie. Organ planistyczny należycie wyważył zatem realizację interesu publicznego i granice ingerencji w interes prywatny. Zdaniem Sądu przyjęte w planie rozwiązania są wynikiem uwzględnienia zasad planowania oraz należytego wyważenia zarówno interesu strony skarżącej, jak i interesu publicznego całej wspólnoty samorządowej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.