IV SA/Wr 641/17

|Sygn. akt IV SA/Wr 641/17 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 17 stycznia 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, , Sędziowie, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , , Protokolant, starszy asystent sędziego Krzysztof Caliński, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r., sprawy ze skargi H. W., na decyzję Wojewody D., z dnia [...], nr [...], w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku, , uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji., , , W dniu 17 lipca 2017 r. H. W. (dalej strona lub skarżący) zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w W. w celu rejestracji jako osoba bezrobotna. Skarżący przedłożył organowi dokumentację z przebiegu zatrudnienia, w tym m.in. świadectwo pracy z ostatniego zakładu, w którym świadczył pracę przed rejestracją tj. [...] sp. z o.o. Jak wynikało z tego dokumentu strona była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od dnia 18 marca 2015 r. do dnia 15 czerwca 2017 r., zaś zatrudnienie ustało z upływem czasu na jaki umowa została zawarta. Po ustaniu ubezpieczenia, w okresie od 16 czerwca 2017 r. do 11 lipca 2017 r. skarżący pozostawał na zasiłku chorobowym. Skarżący oświadczył również, że posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej, która aktualnie pozostaje zawieszona na okres od 20 stycznia 2017 r. do 19 stycznia 2019 r. Informacja ta została zweryfikowana przez organ pierwszej instancji, który w dniu rejestracji pozyskał z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wydruk potwierdzający, że działalność gospodarcza powadzona przez skarżącego od 9 maja 2011 r., pozostaje zawieszona od dnia 20 stycznia 2017 r. Decyzją z dnia 20 lipca 2017 r., nr [...] Starosta W., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b), art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm., dalej u.p.z.i.r.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.), uznał skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 17 lipca 2017 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 17 lipca 2017 r. Organ pierwszej instancji podał, że skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej zawieszenia jej wykonywania. W takim przypadku zasiłek będzie mu przysługiwał po upływie 90 dni od dnia rejestracji. Skarżący nie zgodził się z wydaną decyzją i wniósł odwołanie, w którym podał, że spełnia ustawowe warunki do przyznania zasiłku, gdyż był zatrudniony na pełnym etacie w okresie od dnia 18 marca 2015 r. do dnia 15 czerwca 2017 r. (łącznie 821 dni), a działalność gospodarczą zawiesił z dniem 1 czerwca 2013 r. Później zaś podjął ją jedynie dwukrotnie i to na krótki okres 15 dni (16-30.05.2015 r.) i 1 dnia (19 stycznia 2017 r.). Nie wykonywał jednak w tym okresie żadnych prac czy zleceń. Decyzją z dnia 17 sierpnia 2017 r., nr [...] Wojewoda D., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 i art. 75 ust. 1 pkt 8 u.p.z.i.r.p., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarżący w dniu rejestracji spełniał warunki dla uznania go za osobę bezrobotną. Stąd też status taki został mu zasadnie przyznany. W odniesieniu natomiast do ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych Wojewoda podkreślił, że choć skarżący w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łączne przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia o pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, to jednocześnie zarejestrował się w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. W takim zaś przypadku zasiłek dla bezrobotnych mógł zostać przyznany skarżącemu dopiero po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania. Organ odwoławczy dodał, że argumentacja strony podniesiona w odwołaniu nie miała znaczenia dla oceny jego uprawnienia do zasiłku. Nie było ono bowiem związane ani z długością prowadzenia działalności gospodarczej, ani z sytuacją rodzinną skarżącego. Z tych przyczyn Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odwołaniu i stwierdził że spełnia przesłanki do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. W okresie od 18 marca 2015 r. do 15 czerwca 2017 r. świadczył on bowiem pracę na pełnym etacie, łącznie przez 821 dni. Działalność gospodarcza została zaś przez niego zawieszona w dniu 1 czerwca 2013 r. i podjął ją jedynie dwukrotnie, na krótki okres wynoszący 15 dni (16-30.05.2015 r.) oraz 1 dzień (19.01.2017 r.), co było związane z faktem pozostawania nieuregulowanych jeszcze roszczeń w stosunku do niego. Nie wykonywał on w tym czasie, ani w okresie po 1 czerwca 2013 r. żadnych prac, czy zleceń w zakresie działalności gospodarczej. Skarżący ponadto dodał, że w jego ocenie zastrzeżenie zawarte w art. 71 ust. 1 pkt 8 u.p.z.i.r.p. odnosi się do osób, które nabyły prawo do zasiłku dla bezrobotnych wyłącznie z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 17 stycznia 2018 r. skarżący uzupełnił swoje stanowisko wskazując, że ustawodawca wprowadzając w 2011 r. zmiany w treści art. 75 u.p.z.i.r.p. kierował się wyłącznie dążeniem do pozbawienia możliwości nabycia prawa do zasiłku przez osoby, które w tym celu zawiesiły prowadzoną działalność gospodarczą. Nie ma zatem podstaw do odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobie spełniającej przesłanki do jego nabycia z tytułu zatrudnienia tylko na tej podstawie, że zawiesiła ona również prowadzoną działalność gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem postępowania była kwestia przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej i związanego z tym statusem uprawnieniem do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Poza sporem pozostaje, że skarżący w dacie rejestracji spełniał przesłanki do uznania go za osobę bezrobotną, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. Był on bowiem osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie wymiary czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobowej z uwagi na posiadaną niepełnosprawność, nieuczącą się w szkole, ubiegającą się o rejestrację we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął. Sporna jest natomiast kwestia spełnienia przez skarżącego przesłanek do przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji. W myśl art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a) u.p.z.i.r.p., prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 8 u.p.z.i.r.p., prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który zarejestrował się jako bezrobotny w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Jak wynika natomiast z ust. 2 pkt 2 cytowanego przepisu, bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy – w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodziły negatywne przesłanki uniemożliwiające przyznanie skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. W szczególności zastosowania nie znajdowała okoliczność, o której mowa w art. 75 ust. 1 pkt 8 u.p.z.i.r.p. Fakt zarejestrowania się przez skarżącego w charakterze osoby bezrobotnej w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia jej wykonywania nie miał bowiem żadnego wpływu tak na uzyskanie samego statusu bezrobotnego, jak i zasiłku. Należy zauważyć, że nabycie przez stronę statusu osoby bezrobotnej związane było wyłącznie z zakończeniem pracy w [...] sp. z o.o. Zgodnie ze świadectwem pracy z tego zakładu skarżący był w nim zatrudniony nieprzerwanie od 18 marca 2015 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Przy czym od dnia 16 czerwca 2015 r. zatrudnienie to miało charakter czasowy, trwający do 15 czerwca 2017 r. Następnie zaś strona przebywała na zasiłku chorobowym trwającym do 11 lipca 2017 r. Skarżący zatem zgłosił się do rejestracji w związku z wygaśnięciem stosunku pracy, który zakończył się z upływem okresu na jaki został zawarty. Dla nabycia statusu osoby bezrobotnej nie miało zatem znaczenia, że skarżący miał w tym czasie zawieszoną działalność gospodarczą. Podobnie należało więc ocenić tę okoliczność w kontekście spełnienia przez skarżącego przesłanek do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Strona nie otrzymała bowiem propozycji odpowiedniego zatrudnienia bądź innego zajęcia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 u.p.z.i.r.p. Nie kwestionowano również, że skarżący w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Skoro skarżący ubiegał się o nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych wyłącznie z tytułu ustania stosunku pracy, to niedopuszczalne – zdaniem Sądu – było odwołanie się przez organy do okoliczności związanych z zawieszoną przez niego działalnością gospodarczą. Trafnie skarżący wskazał, że przesłanka negatywna z art. 75 ust. 1 pkt 8 u.p.z.i.r.p. winna znaleźć zastosowanie wyłącznie do tych osób, które po zawieszeniu prowadzonej działalności gospodarczej i opłacaniu w jej trakcie składek na ubezpieczenie społeczne w stosownej wysokości z tego tytułu ubiegały się o przyznanie im zasiłku dla bezrobotnych. Na taką interpretację tego przepisu wskazuje bowiem uzasadnienie do zmian wynikających z ustawy z dnia 16 października 2010 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., nr 257, poz. 1725), która wprowadzała możliwość zarejestrowania się w charakterze bezrobotnego, osobom prowadzącym działalność gospodarczą, jeżeli zgłosiły one do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o jej zawieszenie i okres ten jeszcze nie upłynął. Konsekwencją tych zmian było jednoczesne ograniczenie nabywania przez te osoby prawa do zasiłku dla bezrobotnych od momentu rejestracji, gdyż znajdowały się one w takiej samej sytuacji jak pracownicy, którzy rozwiązali stosunek pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dni 22 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 195/11, Komentarz do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pod red. Z. Górala, Warszawa 2016, s. 849). W takiej sytuacji należało zatem uznać, że przesłanka z art. 75 ust. 1 pkt 8 u.p.z.i.r.p. nie miała zastosowania do osób, których status i prawo do zasiłku nie wynikały z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, ale z tytułu stosunku pracy (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 243/14 oraz z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 66/16). Organ mógł zatem w odniesieniu do osoby skarżącego dokonywać weryfikacji spełnienia przesłanek do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych wyłącznie z tytułu zatrudnienia go w [...] sp. z o.o. i nie miał podstaw do pozbawienia go tego uprawnienia tylko z tego powodu, że zarejestrował się on jako bezrobotny w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Zwłaszcza, że skarżący zawiesił działalność gospodarczą w dniu 19 stycznia 2017 r., podczas gdy do rejestracji w urzędzie zatrudnienia doszło w dniu 17 lipca 2017 r., a więc w związku z zakończeniem zatrudnienia w powyższej spółce. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł w sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają się do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w odniesieniu do sytuacji faktycznej ustalonej w przedmiotowej sprawie. Następnie organ zobowiązany będzie wydać stosowne rozstrzygnięcie na podstawie właściwie zastosowanych przepisów tej ustawy, z zachowaniem prawidłowego trybu procedowania wynikającego z kodeksu postępowania administracyjnego, w treści którego wyjaśni skarżącemu przesłanki jakimi kierował się orzekając. ----------------------- 6