II SA/Wa 615/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Danuta Kania (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi G. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe - oddala skargę- Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2017r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie zwolnienia [...]. G. K. z zajmowanego stanowiska [...] Zespołu [...]Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z dniem [...] stycznia 2017 r. i mianowania wymienionego na równorzędne stanowisko służbowe [...] Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w K. z dniem [...] lutego 2017 r. W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Rozkazem organizacyjnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. z Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w K. wyłączono m.in. stanowisko etatowe policyjne [...], natomiast do Zespołu [...] tego Wydziału włączono m.in. etatowe stanowisko policyjne [...]. Powyższy rozkaz organizacyjny wszedł w życie z dniem [...] lutego 2017 r. Mając na uwadze wprowadzone zmiany organizacyjne, Naczelnik Wydziału [...] KWP w K. wnioskiem personalnym z dnia [...] stycznia 2017 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o mianowanie [...]. G. K. na stanowisko [...] Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w K. bez zmiany składników uposażenia. Przedmiotowy wniosek personalny uzasadniony został potrzebami służby, polegającymi na konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji przez daną komórkę organizacyjną ustawowych zadań Policji oraz kwalifikacjami wymienionego funkcjonariusza. Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. zwolnił [...]. G. K. z dniem [...] stycznia 2017 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lutego 2017 r. mianował na stanowisko [...] Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w K. w 11 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,60 kwoty bazowej i uposażeniem zasadniczym w wysokości 3.960 zł. Jednocześnie przyznano wymienionemu dodatek funkcyjny w kwocie 900 zł. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie w dniu [...] stycznia 2017 r. W odwołaniu od ww. rozkazu personalnego G. K. wniósł o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania zarzucając organowi naruszenie: - przepisów postępowania, tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), - przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe, a także § 2 pkt 14 lit. c, d zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1041 z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodów: a) z przesłuchania B. M. - Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] na okoliczność wykonywania przez skarżącego obowiązków służbowych na stanowisku [...] i reprezentowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w mediacji zarządzonej przez Sąd Okręgowy w K. Wydział [...] w sprawie sygn. akt [...], na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] stycznia 2017 r. udzielonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., b) z pełnomocnictwa z dnia [...] stycznia 2017 r. wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., umocowującego skarżącego do reprezentowania Komendanta w mediacji zarządzonej przez Sąd Okręgowy w K. Wydział [...] w sprawie o sygn. akt [...], c) z listy obecności Gabinetu Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., d) z notatki służbowej z mediacji z dnia [...] stycznia 2017 r., na okoliczność przywrócenia przez organ skarżącego na stanowisko służbowe [...] i wykonywania na polecenie i za zgodą organu obowiązków służbowych na tymże stanowisku zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 998/16. Skarżący wniósł również o wstrzymanie, na podstawie art. 135 k.p.a., wykonania zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołany na wstępie rozkaz personalny wskazał, iż rozkaz personalny KWP w K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o zwolnieniu [...]. G. K. z dniem [...] stycznia 2017 r. z zajmowanego stanowiska służbowego [...] Zespołu [...] W[...] KWP w K. i mianowaniu z dniem [...] lutego 2017 r. na stanowisko [...] Zespołu [...] W[...] KWP w K. bez zmiany składników uposażenia został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. Przedmiotowe rozstrzygnięcie nie pogorszyło także sytuacji strony. Nie uległy bowiem zmianie istotne elementy stosunku służbowego, m. in. grupa zaszeregowania, stopień etatowy, a także miejsce pełnienia służby. Rozstrzygnięcie to nie ma także cech dowolności, ponieważ jest konsekwencją wydanego w dniu [...] grudnia 2016 r. rozkazu organizacyjnego KWP w K. nr [...] (na mocy którego w Zespole [...] W[...] KWP w K. wyłączono stanowisko zajmowane dotychczas przez [...]. G. K.) oraz wynika z potrzeb służby i miało na celu właściwe rozdysponowanie sił i środków do faktycznych potrzeb funkcjonowania tej jednostki Policji. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w K. wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i słuszny interes strony. Wymieniony policjant posiada bowiem takie kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie, które przyczynią się niewątpliwie do poprawy realizacji zadań nałożonych na Zespół [...] W[...] KWP w K.. Podjęta decyzja mieści się w granicach nadanego organowi upoważnienia ustawowego i jest uzasadniona, albowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania organ odwoławczy uznał je za niezasadne. Zaskarżony rozkaz personalny został wydany w następstwie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), zaś podjęte rozstrzygnięcie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 3 k.p.a.). W toku postępowania nie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego zawartych w art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. Niezasadny jest również, zdaniem organu odwoławczego, zarzut wydania zaskarżonego rozkazu personalnego z pominięciem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 998/16. Powyższym wyrokiem Sąd I instancji uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie zwolnienia [...]. G. K. z dniem [...] marca 2016 r. z pełnienia powierzonych obowiązków służbowych oraz z zajmowanego stanowiska [...] Zespołu [...] KWP w K. oraz mianowania od dnia [...] kwietnia 2016 r. na równorzędne stanowisko służbowe [...] Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w K. Powyższy wyrok jest nieprawomocny. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stosownie natomiast do art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Z powyższego wynika, iż stan sprawy, w którym od orzeczenia przysługują środki zaskarżenia trwa do czasu, aż od orzeczenia nie będzie przysługiwał żaden środek zaskarżenia, bądź to na skutek zakończenia postępowania orzeczeniem sądu II instancji (np. oddalającym skargę, orzekającym deklaratoryjnie lub umarzającym postępowanie przed sądem II instancji), bądź też dlatego, że upłynął termin do wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia sądu I instancji kończącego postępowanie w sprawie. Oznacza to, że nieprawomocny wyrok - w tym również wyrok uwzględniający skargę - nie wywołuje do czasu uprawomocnienia się skutków prawnych w postaci pozbawienia mocy wiążącej zaskarżonego aktu lub czynności i taki akt (np. ostateczna decyzja) wiąże, i powinien być wykonany, mimo że np. wojewódzki sąd administracyjny uchylił lub stwierdził jego nieważność. Organ odwoławczy zauważył, że WSA w Warszawie, orzekając w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 998/16, nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji, o czym stanowi prawomocne postanowienie z dnia 6 lipca 2016 r. Słusznie zatem Komendant Wojewódzki Policji w K. uznał, iż [...]. G.K. przed dniem [...] lutego 2017 r. zajmował stanowisko służbowe [...] Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w K., w obrocie prawnym pozostaje bowiem ostateczna decyzja - rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. Odnośnie wniosków dowodowych skarżącego organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji przed podjęciem zaskarżonego rozkazu personalnego wyjaśnił wszechstronnie i wnikliwie stan faktyczny sprawy, a przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie było celowe i konieczne do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zasadnie również organ I instancji nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Miał bowiem na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. G. K. zarzucił: - rażące naruszenie art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez organ, że w dacie wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2017 r. w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja - rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r., podczas gdy został on uchylony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 998/16, - rażące naruszenie art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ, że nieprawomocny wyrok, w tym również wyrok uwzględniający skargę, nie wywołuje do czasu uprawomocnienia się skutków prawnych w postaci pozbawienia mocy wiążącej zaskarżonego aktu lub czynności, - rażące naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. i utrzymującego go w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. w warunkach oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem objętym niniejszym rozkazem personalnym a treścią art 152 § 1 p.p.s.a. po wydaniu wiążącego organ wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt. II SA/Wa 998/16, - rażące naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. w warunkach jego niewykonalności, - naruszenie art. 34 ust. 1 ustawy o Policji oraz Ip. 29 tabeli 2 stanowiącej załącznik do rozporządzenia MSWiA z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. z 2007 r. Nr 123, poz. 857 ze zm.) w zakresie niezastosowania odrębnych przepisów - ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Z 2015 r., poz. 507 ze zm.) i błędnego uznania przez organ za równorzędne stanowisk [...] i [...], o którym mowa w Ip. 16 powyżej określonej tabeli z pominięciem zakresu obowiązków służbowych policjanta pełniącego służbę na stanowisku [...], a policjanta pełniącego służbę na stanowisku [...], pod kątem dokonania oceny warunków służby na obu stanowiskach służbowych zgodnie z kartą opisu obu stanowisk pracy, - naruszenie § 2 pkt. 14 lit. c, d zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1041 z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji, poprzez nieuwzględnienie przez organ w skarżonej decyzji istotnych różnic pomiędzy stanowiskiem służbowym [...] a stanowiskiem [...] wynikających z dokumentu - karty opisu stanowiska pracy - odnośnie posiadanych kwalifikacji zawodowych, warunków służby na obydwu różnych stanowiskach służbowych, wykonywanych zadań i cech odrębnych charakterystycznych dla stanowiska służbowego [...], a całkowicie odmiennych dla stanowiska [...] Wydziału [...] KWP w K., - naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organy obu instancji przyczyn zajętego w niniejszej sprawie stanowiska, - rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie wyrażające się w nieuchyleniu przez organ odwoławczy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...]z dnia [...] stycznia 2017r. dotkniętego wadą nieważności. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu I instancji, 2) przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów: - opinii prawnej Zespołu Prawnego Gabinetu Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2017 r., [...] na okoliczność posiadania przez organ pełnej wiedzy na temat skutków prawnych wynikających z wydanego w dniu 10 stycznia 2017 r. wyroku WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 998/16, - pisma Naczelnika Wydziału Kadr z dnia [...] marca 2017 r., znak [...], na okoliczność potwierdzenia faktu, że organ posiada wiedzę, iż wydał w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie niezgodne z obowiązującymi przepisami, - pełnomocnictwa z dnia [...] stycznia 2017 r. wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., umocowującego skarżącego - [...] do reprezentowania organu w mediacji zarządzonej przez Sąd Okręgowy w K. Wydział [...] w sprawie sygn. akt [...], - listy obecności Gabinetu Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., - notatki służbowej z mediacji z dnia [...] stycznia 2017 r. na okoliczność przywrócenia przez organ skarżącego na stanowisko służbowe [...] prawnego i wykonywania na polecenie i za zgodą organu obowiązków służbowych na tymże stanowisku, - wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, - skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 maja 2017 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd dokonuje oceny zaskarżonej decyzji w oparciu o akta sprawy (art. 133 p.p.s.a.) według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Zgodnie natomiast z dnia 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd w składzie orzekającym uwzględnił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi, nie uznał jednak, aby treść tych dokumentów miała wpływ na prawidłowość zaskarżonego rozkazu personalnego. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie zwolnienia [...]. G. K. z zajmowanego stanowiska [...] Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z dniem [...] stycznia 2017 r. i mianowania wymienionego na równorzędne stanowisko służbowe [...] Zespołu [...]Wydziału [...] KWP w K. z dniem [...] lutego 2017 r. bez zmiany składników uposażenia - nie narusza prawa. Na wstępie zaznaczyć należy, że stosunek służbowy policjantów, jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych, charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.). Przejawem natomiast tej szczególnej podległości służbowej jest wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji uprawnienie właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta ze stanowiska oraz mianowania na równorzędne stanowisko służbowe. Przepis ten stanowi, iż do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Przepis ten ma wprawdzie charakter kompetencyjny, ale w praktyce działania organów Policji, zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjęte zostało, że stanowi on samodzielną podstawę do podjęcia decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza Policji na inne równorzędne stanowisko służbowe. Przełożony właściwy w sprawach osobowych jest więc uprawniony na podstawie ww. przepisu do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym mianowania funkcjonariusza na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma z art. 7 k.p.a. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej, jakkolwiek ma ograniczony zakres, to jednak wymaga zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Innymi słowy, w sprawach uznania administracyjnego sąd bada, czy decyzja organu nie jest arbitralna (dowolna) lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Kontrolując decyzję uznaniową sąd administracyjny nie jest natomiast uprawniony do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy Policji, wypełniając treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizują określoną politykę stosowania prawa administracyjnego. W ocenie Sądu, organy Policji orzekając w niniejszej sprawie nie wykroczyły poza granice uznania administracyjnego, a tym samym wydane rozkazy personalne nie noszą znamion dowolności. Jak wynika z akt sprawy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. W wyniku podjętego rozstrzygnięcia nie uległa pogorszeniu sytuacja skarżącego. Nie zmieniły się bowiem istotne elementy stosunku służbowego, tj. grupa zaszeregowania, stopień etatowy, a także miejsce pełnienia służby skarżącego. Rozstrzygnięcie to, co wymaga podkreślenia, jest konsekwencją rozkazu organizacyjnego KWP w K. nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., na mocy którego w Zespole [...] W[...] KWP w K. wyłączono stanowisko zajmowane dotychczas przez [...]. G. K. Wynika również z potrzeb służby i jest związane z realizacją efektywnej polityki kadrowej w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w K., miało bowiem na celu - jak zaznaczył organ odwoławczy - właściwe rozdysponowanie sił i środków w stosunku do faktycznych potrzeb funkcjonowania tej jednostki Policji. Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że Komendant Wojewódzki Policji w K. wydając rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. uwzględnił zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i słuszny interes strony - stosownie do zasady wynikającej z art. 7 k.p.a. Zważył bowiem, iż skarżący posiada takie kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie, które stanowią gwarancję szybkiego wdrożenia się w realizację nowych obowiązków służbowych, a jednocześnie przyczynią się do poprawy realizacji zadań nałożonych na Zespół [...] W[...] KWP w K. Jak wskazał organ odwoławczy, ww. rozkaz personalny jest uzasadniony, bowiem organ Policji I instancji jest odpowiedzialny za ład i porządek na podległym mu terenie, a także zobowiązany do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji w kierowanych jednostkach i komórkach organizacyjnych oraz do prowadzenia polityki kadrowej zgodnie z zasadami racjonalnego gospodarowania zasobami ludzkimi. Z kolei przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Rozkaz personalny KWP nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. został bowiem wydany w następstwie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz ustalenia okoliczności istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia o mianowaniu skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe. Zawiera również wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Brak jest tym samym podstaw do uznania, że Komendant Główny Policji, utrzymując w mocy ww. rozkaz personalny, dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie istniała bowiem podstawa zastosowania kasacyjnej funkcji orzeczenia organu odwoławczego poprzez wydanie decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w sytuacji, gdy nie zaistniały ku temu przesłanki określone w ww. przepisie, w szczególności nie doszło do naruszenia wymienionych przez skarżącego przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest również trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez nierespektowanie przez organy Policji w niniejszej sprawie faktu, iż w dniu 10 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok o sygn. akt II SA/Wa 998/16, którym uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego w K. nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze stanowiska [...] i mianowania na stanowisko służbowe [...] Zespołu [...] w Wydziale [...] KWP w K.. Podkreślić bowiem należy, że ww. wyrokiem Sądu I instancji uchylono rozkazy personalne, które w dacie wyrokowania (10 stycznia 2017 r.) zostały już wykonane. Ponadto, rozkazowi personalnemu organu I instancji z dnia [...] marca 2016 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Nie można zatem przyjąć, że skutki nieprawomocnego wyroku Sądu z dnia 10 stycznia 2017 r., o którym mowa w art. 152 § 1 p.p.s.a., dotyczą rozkazu personalnego, który został już wykonany. Warto w tym względzie przywołać pogląd prezentowany w piśmiennictwie, iż "art. 152 p.p.s.a., który stanowi element szeroko rozumianej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może dotyczyć tylko wyroków uwzględniających skargi na akty i czynności, które uprzednio (przed nowelizacją omawianego przepisu nowelą kwietniową z 2015 r.) mogły być przedmiotem wstrzymania ich wykonania. Jeśli więc przyjmuje się, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (...), a nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (...), to przyjęcie generalnej zasady, iż każdy akt lub czynność nie wywołują skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku uwzględniającego skargę na nie, kłóci się ze zdrowym rozsądkiem. Z podobną sytuacją mamy do czynienia wówczas, gdy w czasie wyrokowania zaskarżony akt lub czynność są już wykonane (np. decyzje wydane w warunkach określonych w art. 130 § 3 i 4 k.p.a., a to w związku z tym, że w przypadkach tych wniesienie odwołania w administracyjnym toku instancji nie wstrzymuje wykonania - nieostatecznej jeszcze - decyzji." (v. T. Woś, Ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 6, Warszawa 2016, s. 887). Taka właśnie sytuacja, tj. wykonanie decyzji - będących przedmiotem zaskarżenia - w dacie wyrokowania przez Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 998/16 - zaistniała w przypadku skarżącego. Ponadto w tym miejscu powołać również należy pogląd prezentowany w orzecznictwie, który podziela Sąd w składzie orzekającym, zgodnie z którym w sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, bezprzedmiotowym jest wydawanie postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro bowiem postanowienie Sądu ma chronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego (v. postanowienie NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OZ 681/10, publ. Legalis nr 682236). Analogiczne stanowisko zajął WSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 998/16 (publ. CBOSA) stwierdzając, że "zaskarżony rozkaz personalny o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i mianowaniu na równorzędne stanowisko służbowe został już wykonany, gdyż określał on wprost datę zwolnienia na dzień [...] marca 2016 r. i datę mianowania na dzień [...] kwietnia 2016 r. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji, już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (v. postanowienia NSA: z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 59/08; z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09; publ. CBOSA)". Powyższy pogląd podzielił NSA w postanowieniu z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt I OZ 976/16, publ. CBOSA. Powyższą zasadę należy odnieść do skutków wynikających dla strony z faktu uchylenia zaskarżonej decyzji w następstwie uwzględnienia skargi - w świetle art. 152 § 1 p.p.s.a. Ponadto należy zauważyć, że gdyby przyjąć za słuszny pogląd skarżącego odnośnie skutków prawnych wynikających z nieprawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 998/16, to doszłoby do powstania nieznanego ustawie o Policji trybu przywrócenia funkcjonariusza na poprzednio zajmowane stanowisko służbowe. Ustawa o Policji przewiduje taką możliwość jedynie w przypadku prawomocnego uchylenia lub stwierdzenia nieważności rozkazu o zwolnieniu ze służby (art. 42 ustawy). W innych przypadkach, w szczególności gdy rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a., skutek prawny z art. 152 § 1 p.p.s.a. nie występuje. Zatem, wszelkie zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia ww. przepisu, tym bardziej w stopniu rażącym, nie znajdują uzasadnienia. Bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostaje tym samym opinia prawna wydana przez Zespół Prawny Gabinetu KWP w K. z dnia [...] lutego 2017 r., [...]. Nie jest również trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego w warunkach przywrócenia skarżącego do faktycznego wykonywania obowiązków [...] wynikającego z faktu udzielenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania KWP w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w K., czy wpisania skarżącego na listę obecności ZP Gabinetu KWP w K.. Zgodnie bowiem z brzmieniem § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. poz. 644) nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. W stosunku do skarżącego nie wydano rozkazu personalnego o mianowaniu na stanowisko służbowe [...]. Wpisanie na listę obecności ZP Gabinetu KWP w K., czy późniejsze udzielenie skarżącemu pełnomocnictwa procesowego, które to czynności - co należy podkreślić - nie są przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu, nie mogły wywołać takiego skutku, jaki jest związany z wydaniem rozkazu personalnego przez właściwy organ Policji. W materialnym prawie administracyjnym, w szczególności w ustawie o Policji, nie funkcjonuje bowiem pojęcie nawiązania stosunku administracyjnoprawnego per facta concludentia. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazać należy, że "niewykonalność" wydanych w niniejszej sprawie rozkazów personalnych mogłaby mieć miejsce w sytuacji, gdyby wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2017 r. uzyskał przymiot prawomocności, a nadto gdyby nie wykonano rozkazów personalnych: KGP nr [...] z dnia [...]kwietnia 2016 r. oraz KWP nr [...] z dnia [...]marca 2016 r. Taka jednak sytuacja nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie w dacie wydania przez organ Policji zaskarżonego rozkazu personalnego. Całkowicie nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 34 ust. 1 ustawy o Policji oraz Ip. 29 tabeli 2, stanowiącej załącznik do rozporządzenia MSWiA z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakimi powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. z 2007 r. Nr 123, poz. 857 ze zm.) poprzez pominięcie uregulowań z ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w zakresie parametrów przyjętych za kryteria równorzędności stanowisk oraz § 2 pkt 14 lit. c, d zarządzenia KGP nr [...] z dnia [...] września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek administracyjnych Policji. Powołane regulacje nie były stosowne przez organy Policji w niniejszej sprawie, w której przedmiotem kontroli jest rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe. Podniesiony zarzut wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.wydzi