I GZ 61/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1945/17 prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1945/17 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. we Wrocławiu na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia 22 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu z Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wyrokiem z dnia 2 września 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1462/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Sp. z o.o. we Wrocławiu na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia 22 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności informacji o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Na skutek skargi kasacyjnej spółki, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 157/16 uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1945/17 uwzględnił skargę spółki uchylając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Gospodarki z dnia 17 marca 2014 r. (pkt 1) oraz zasądzając od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 472/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 stycznia 2018 r., w ten sposób, że oznaczenia organu "Ministra Gospodarki (obecnie Ministra Infrastruktury i Rozwoju)" zastąpił "Ministra Gospodarki (obecnie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii)" oraz sprostowała punkt 2 sentencji wyroku w ten sposób, iż w miejsce oznaczenia organu "Ministra Infrastruktury i Rozwoju" wpisał "Ministra Przedsiębiorczości i Technologii". W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Przedsiębiorczości i Technologii (Dz. U. z 2018 r., poz. 93), od dnia 9 stycznia 2018 r. działem administracji rządowej – gospodarka, kieruje Minister Przedsiębiorczości i Technologii. Wobec tego, iż w dacie wydania wyroku organem działającym w miejsce Ministra Gospodarki był Minister Przedsiębiorczości i Technologii, Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w sentencji wyroku z dnia 17 stycznia 2018 r. nastąpiła oczywista omyłka pisarska. Minister Przedsiębiorczości i Technologii złożył zażalenie na powyższe postanowienie w przedmiocie sprostowania wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono na podstawie art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.: dalej: p.p.s.a.) naruszenie: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób ogólny, uniemożliwiający zrekonstruowanie motywów jakie legły u podstaw ustalenia, że w miejsce Ministra Infrastruktury i Rozwoju powinien być wskazany Minister Przedsiębiorczości i Technologii, podczas gdy w obowiązującym stanie prawnym wydaje się, że należałoby rozważyć także Ministra Inwestycji i Rozwoju; 2. art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. polegające na błędnym, w ocenie organu przyjęciu, że wskazanie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii w miejsce Ministra Infrastruktury i Rozwoju stanowiło sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, podczas gdy w okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy może być uznane za przesądzenie o organie właściwym w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Zgodnie z treścią art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż możliwość rektyfikacji wyroku jaką przewidziano w powyższym przepisie odnosi się również do uzasadnienia wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., sygn. akt I PZ 7/82). Zatem możliwym jest dokonanie przez sąd sprostowania uzasadnienia wyroku jeśli w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu lub oczywistej omyłki. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podziela wątpliwości jakie wyrażono w zażaleniu, a odnoszące się do motywów jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji dokonując sprostowania komparycji oraz sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1462/14. Należy w pierwszej kolejności wskazać, że z dniem 16 listopada 2015 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2015 r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Rozwoju oraz zniesienia Ministerstwa Gospodarki (Dz. U. z 2015 r. poz. 2076), co wynika z § 3 powołanego aktu prawnego. Na mocy § 4 wskazanego rozporządzenia z 2015 r. straciło moc dotychczasowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 października 2005 r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Gospodarki oraz zniesienia Ministerstwa Gospodarki i Pracy (Dz. U. Nr 220, poz. 1880) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju oraz zniesienia Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. poz. 1390). Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Inwestycji i Rozwoju (Dz. U. z 2018 r. poz. 914) powołano Ministerstwo Inwestycji i Rozwoju, a także rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Przedsiębiorczości i Technologii (Dz. U. z 2018 r. poz. 102) utworzono Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii. Wobec powyższego należało uznać, że nie było podstaw do sprostowania uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1462/14 – w zakresie, w jakim to uczynił Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem, bowiem wskazanie w tym postanowieniu organu nie zostało poparte zbadaniem zakresu działania organu w ramach sprawy będącej przedmiotem rozpoznania. Odnosząc się do wniosku skarżącej w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw prawnych do wydania orzeczenia w tym zakresie w postanowieniu rozpoznającym zażalenie, skoro nie jest ono jednym z orzeczeń wskazanych w art. 209 p.p.s.a. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy Rozdziału 1. Działu IV. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (Dział V., Rozdział 1.), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia. Zwrot kosztów niniejszego postępowania zażaleniowego jest możliwy jedynie w jednym z orzeczeń kończących postępowanie w sprawie w danej instancji, o ile pozwoli na to wynik sprawy determinujący rozstrzygnięcie o kosztach procesu (por. M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 743-744 i 786). Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.