VII SA/Wa 912/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] i [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaskarżoną decyzją [...] lutego 2016r., znak: [...] , na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015r., poz. 460 ze zm., dalej u.d.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...]– utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2015r. ([...]) odmawiającą wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działek nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w [...]. Organ wskazał, że zarządzeniem Nr 80 GDDKiA z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych ustalił klasę GP (droga główna ruchu przyspieszonego) drogi krajowej nr [...]. Następnie podkreślił, że zasady stosowania zjazdów na drodze klasy GP określa przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), dalej rozporządzenie. Stanowi on, że: "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości". GDDKiA nie dopatrzył się takiej wyjątkowej sytuacji, uzasadniającej wydanie żądanego zezwolenia, ponieważ jest możliwe wykorzystanie istniejącej drogi gminnej nr [...] (dz. nr [...], własność Gminy [...] ) do obsługi działek nr [...] i nr [...] i wniesionego tam budynku handlowo-usługowego. Droga ta jest skomunikowana z drogą krajową nr [...] przez inną drogę gminną nr [...] (dz. nr [...] własność Gminy [...] ), a także - choć mniej korzystniej - przez drogę powiatową nr [...] (ul. [...]). Zdaniem organu udzielenie pozwolenia podjęcie oznaczałoby naruszenie ww. przepisu, powodujące zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, a więc niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych naczelną zasadą, jaką powinien kierować się zarządca drogi przy wydawaniu decyzji w sprawie lokalizacji zjazdu, jest zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Organ podkreślił, że wydanie zezwolenia pozostawałoby też w sprzeczności z decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2011r. o warunkach zabudowy, zgodnie z którą obsługę komunikacyjną budynku miał zapewniać zjazd z drogi gminnej na działce nr [...]. Ustalenie to nie naruszało § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, dlatego projekt decyzji uzgodnił zarządca drogi krajowej nr [...] (postanowienie z [...] listopada 2011r.). Organ dodał, iż okoliczność, że teren na którym usytuowany jest ww. budynek, obecnie już nie sąsiaduje z ww. drogą gminną, nie oznacza braku możliwości zapewnienia dostępu do tej drogi, ponieważ może to być dostęp pośredni przez ustanowienie służebności drogowej, co wynika z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r., poz. 199 ze zm.). Organ dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym. Następnie podniósł, że średni dobowy ruch na ww. odcinku drogi krajowej nr [...] jest stosunkowo duży (w 2010r. wynosił 6774 poj/dobę), a bezsporne jest, że im większy ruch na drodze, tym ograniczenie płynności ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji przy skręcaniu pojazdów z drogi na zjazd i ze zjazdu jest większe, szczególnie w przypadku zjazdu publicznego, którego częstotliwość użytkowania jest większa niż zjazdu indywidualnego. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wyjaśnił, że nieuprawnione jest kwestionowanie klasy GP drogi krajowej nr [...], skoro ww. zarządzeniem Nr 80 została ustalona ta właśnie klasa drogi. Podkreślił, że wykonane przez stronę, na podstawie umowy zawartej z Burmistrzem [...], utwardzenie fragmentów dróg gminnych nr i nr [...] zapewnia w stopniu podstawowym dojazd do budynku. Wyjaśnił także ustalenie, że w niniejszej sprawie nie występuje sytuacja wyjątkowa, o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, co obligowało do wydania decyzji odmownej, bez potrzeby merytorycznego ustosunkowania się do rozwiązania przedstawionego przez stronę, opartego na błędnym założeniu, że zjazd nie będzie naruszał ww. przepisu i przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dalej organ powołał art. 24 j ust. 1 ustawy o drogach publicznych i wyjaśnił, iż audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego, będący niezależną techniczną oceną cech projektowanej, budowanej, przebudowywanej lub użytkowanej drogi publicznej pod względem bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, przeprowadza się tylko w ściśle określonych sytuacjach, o których mowa wyżej. Nie przeprowadza się go przy wydawaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, ponieważ w tych sprawach ustawodawca pozostawił zarządcom dróg pewną dowolność oceny wpływu zjazdu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, bazując na ich doświadczeniu wynikającym m.in. z realizacji zadań w zakresie inżynierii ruchu. Dlatego też znajdujący się w aktach audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego [...], nie jest wiążący dla GDDKiA, który będąc wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo na drogach krajowych, posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji dotyczących lokalizacji zjazdów. Skargę na powyższą decyzję złożyli [...]i wnosząc o jej uchylenie w całości zarzucili naruszenie przepisów: 1. postępowania, tj. art. 7 kpa w zw. z art. 29 ust. 1 oraz ust. 4 u.d.p., poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, polegające na automatycznym przyjęciu, że udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, w tym braku dokładnych ustaleń faktycznych dotyczących bezpieczeństwa i zagrożenia ruchu drogowego na ul. [...] w [...], 2. postępowania, tj. art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez pominięcie podnoszonych przez skarżących okoliczności, iż budowa zjazdu publicznego nie spowoduje zwiększenia zagrożenia bezpieczeństwa dla ruchu drogowego, wręcz z przedstawionych rozwiązań wynika, iż może przyczynić się do zwiększenia bezpieczeństwa ruchu na tym obszarze, 3. prawa materialnego, tj. § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r., Nr 43, poz. 430, ze zm.) w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 i § 113 ust. 7 Rozporządzenia, poprzez błędne przyjęcie, iż wyrażenie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działek nr [...] i [...] spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, podczas gdy z materiałów przedłożonych w toku postępowania wynika, iż wybudowanie zjazdu upłynniłoby ruch drogowy i zniwelowało występowanie kolizji drogowych, wpływając tym samym na poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W ocenie skarżących nie zostały przez organ w dostatecznym stopniu ustalone okoliczności faktyczne pozwalające ocenić, że lokalizacja zjazdu do działek nr [...] i [...] będzie stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej nr 8. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem, iż oczywistym jest, że budowa kolejnego zjazdu zmniejszy płynność ruchu drogowego i stanowi większe zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, nawet, jeśli ten ruch ma ograniczoną prędkość w zabudowanym terenie. Zagadnienie wpływu lokalizacji dodatkowego zjazdu na płynność ruchu w żadnej mierze nie może być zakwalifikowane automatycznie jako oczywiste i bezsprzeczne. Przeciwnie wymaga każdorazowo wnikliwego rozważenia przez organ w warunkach konkretnej sprawy i jej okoliczności faktycznych. Skarżący podkreślili, iż w celu rzetelnego umotywowania wniosku zlecono na ich koszt osobie uprawnionej sporządzenie koncepcji zjazdu wraz z przebudową odcinka drogi krajowej nr [...], przyległego zjazdu. Do koncepcji sporządzono z kolei audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego uprawnionego audytora. Koncepcja uzyskała pozytywną opinię audytora, który uwzględnił warunki ruchu na tym odcinku drogi oraz wyniki pomiarów ruchu publikowane w ramach GPR. W tym stanie faktycznym, zdaniem skarżących, trudno uznać, że zaistnienie zjazdu przyczyni się do zauważalnego pogorszenia obecnych warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponadto skarżący zwrócili uwagę, że dojazd do obiektu handlowego na działkach [...] i [...] na którego możliwość wykorzystania powołuje się organ w decyzji "poprzez wykorzystanie istniejącej drogi gminnej nr [...], na działce nr [...] (...) Droga ta jest skomunikowana z drogą krajową nr [...] przez inną drogę gminną nr [...]" jest nieuprawnione. Skarżący podnieśli, że droga ta nie kwalifikuje się do żadnej z kategorii dróg wskazanych w rozporządzeniu, nie można jej bowiem zaliczyć do kategorii dróg gminnych klasy lokalnej ("L") ani nawet klasy dojazdowej ("D"). Sugerowany układ drogowy nie spełnia wymogów wynikających z rozporządzenia, a dojazd do działek nr [...] i [...] nie spełnia wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, przede wszystkim nie jest dostosowany do wymiarów gabarytowych pojazdów. Podkreślili, iż zjazd do działek nr [...] i [...] winien spełniać warunki przewidziane dla zjazdów publicznych, których parametry znacząco się różnią od przewidzianych dla zjazdów indywidualnych. Według stron, jeżeli lokalizacji zjazdu nie sprzeciwiają się wymogi bezpieczeństwa w ruchu drogowym a taką koncepcję przedstawiono, to organ winien wyrazić zgodę na lokalizację. Organ rozważając wpływ zjazdu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, powinien wziąć pod uwagę także korzyści wynikające z jego budowy. Zastrzeżenia organu do koncepcji i audytu wynikają z pobieżnego zapoznania się z tą dokumentacją. Nie przedstawiono w decyzji jak i w aktach brak danych potwierdzających tezy o zwiększeniu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ nie zweryfikował jak w praktyce przedstawia się kwestia bezpieczeństwa korzystania z obecnie funkcjonującego zjazdu. Nie przeprowadzono również analizy wpływu lokalizacji zjazdu w proponowanym wariancie na płynność ruchu drogowego. Nadto organ pominął wnioski z przedłożonego audytu. Nadto, organ powołuje się na "pewną dowolność oceny wpływu zjazdu na bezpieczeństwo ruchu drogowego", co jest nieuprawnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja odpowiadają przepisom prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2016r. utrzymująca w mocy własną decyzję z [...] grudnia 2015r. odmawiającą wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działek nr [...] i [...]w [...]. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Przepisy powyższej ustawy nie określają wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu lub jego przebudowę. Jednakże w art. 29 ust. 4 ustawy ustawodawca wskazał, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. nr 43, poz. 430 ). Jedną z podstawowych zasad – w odniesieniu do zjazdów z drogi – wymienia § 77 ww. rozporządzenia, w myśl którego zjazd powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze oraz wymagań ruchu pieszych. Z powołanego przepisu wynika, że organ administracyjny, wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego lub jego przebudowę, kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez powołane rozporządzenie. Podnieść również należy, iż charakter art. 29 ust. 4 u.d.p. wskazuje na to, że ewentualne wyrażenie zgody bądź jej odmowa następuje w formie decyzji administracyjnej, w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ ma możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia, jednak wybór ten powinien wynikać z wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 14 września 2005r., sygn. akt VI SA/Wa 428/05, Lex Polonica nr 1878062 oraz z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2235/06, LEX nr 329687). Zauważyć także należy, iż decyzje wydane na zasadzie uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą Sądu jak każde inne, jednakże Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji organiczna się do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej i czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami tak, że nie można mu postawić zarzutu dowolności. W takim przypadku, badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji została spełniona powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa (art. 7 kpa). Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. W rozpoznawanej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił, iż droga krajowa nr [...] na rozpatrywanym odcinku zakwalifikowana została zarządzeniem nr 80 z dnia 18 grudnia 2008r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa GP), wobec czego warunki stosowania zjazdów z tej klasy drogi określa § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, czyli jedynie wówczas gdy brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Powołany przepis służy zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które jest podstawowym kryterium wyrażenia zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności. Natomiast wyrażenie przez zarządcę drogi zgody na lokalizację zjazdu wbrew powołanemu przepisowi jest niedopuszczalne. Szczególnego podkreślenia wymaga, że w wymienionym przepisie mowa jest o sytuacjach wyjątkowych stosowania na drodze klasy GP zjazdów. Możliwość taka istnieje jedynie wtedy, gdy nie ma możliwości dojazdu lub nie jest możliwe wykonanie lub wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. O lokalizacji zjazdu nie może zatem decydować subiektywne przekonanie wnioskodawcy o konieczności lokalizacji zjazdu lub względy ekonomiczne i związane z wygodą użytkownika ruchu drogowego, lecz wyłącznie mierzone obiektywnie względy bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz sprawnego przemieszczania się pojazdów na drodze krajowej zakwalifikowanej do określonej kategorii. Zgodzić się należy z organem , że w sprawie niniejszej nie zachodziła wyjątkowa sytuacja, o której mowa w przytoczonym przepisie. Organ prawidłowo przyjął, że istnieje możliwość skomunikowanie przedmiotowych działek nr [...] i nr [...] i wzniesionego na ich terenie budynku handlowo-usługowego poprzez wykorzystanie drogi gminnej nr [...] (działka nr [...]). Droga ta jest połączona z drogą krajowa nr [...] przez inną drogę gminną nr [...] (działka nr [...]). Nadto – jak ustaliły organy - istnienie możliwość dojazdu do przedmiotowych działek także przez drogę powiatową nr [...] ( ul. [...] ). Fakt, że obecnie działki nr [...] i nr [...]nie sąsiadują bezpośrednio z ww. drogą gminną, gdyż powstały w wyniku podziału działek nr [...] i nr [...], które przed podziałem graniczyły z tą drogą i które miały do niej bezpośredni dostęp (zjazd), nie oznacza braku możliwości zapewnienia przedmiotowym działkom dostępu do tej drogi, ponieważ może to być dostęp pośredni, czy dostęp m.in. przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej, co wynika z przepisu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2015r., poz. 199 ze zm.). Skoro zatem istnieją możliwości skomunikowania działek skarżących z drogą krajową, to słuszne jest stanowisko organu, że nie występuje wyjątkowa sytuacja o której mowa w§ 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia. Przepis ten stanowi, iż dopiero gdy (brak jest dostępu do drogi), dotyczy całkowitego braku innej możliwości skomunikowania nieruchomości z drogą publiczną, a nie sytuacji gdy dojazd dla strony mniej korzystny (mniej funkcjonalny) niż wnioskowany. Ponadto, właściwie organ zauważył, że wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu w zaproponowanym miejscu pozostawałoby też w sprzeczności z decyzją Burmistrza [...]z dnia [...] listopada 2011r., znak [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ww. budynku handlowo-usługowego, zgodnie bowiem z tą decyzją obsługę komunikacyjną tego budynku miał zapewniać projektowany zjazd z drogi gminnej zlokalizowanej na działce nr [...]. Ustalenie to nie naruszało § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, dlatego też projekt tej decyzji, który zawierał takie ustalenie, został uzgodniony przez zarządcę drogi krajowej nr [...] (postanowienie z dnia [...] listopada 2011r., znak [...]). Zaznaczyć należy, że inwestor zaakceptował sposób obsługi komunikacyjnej z drogi niższej kategorii. W świetle powyższego zarzuty skarżących, że dojazd do działek [...] i [...] nie spełnia wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze i przede wszystkim nie jest dostosowany do wymiarów gabarytowych pojazdów dla których jest przeznaczony są spóźnione i skierowane do niewłaściwego organu. Ewentualna bowiem przebudowa tej drogi w celu podwyższenia jej parametrów technicznych i eksploatacyjnych użytkowych ) należy do Gminy [...] , co wynika z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015r., poz. 1515). Wobec powyższego - w ocenie Sądu - nie było uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, iż w sposób dowolny nie poparty dowodami wydał zaskarżoną decyzję. Organ zasadnie przyjął, że nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działek nr [...] i [...]położonych w [...]. Sąd podziela również ocenę organu co do tego, że lokalizacja zjazdu stworzyłaby na odcinku drogi krajowej objętej wnioskiem wzrost zagrożenia niebezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ograniczenie jego płynności. Nie ulega wątpliwości, że każdy zjazd z drogi, może być ewentualnym źródłem zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i to w stopniu większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze, a także im większa jest liczba pojazdów i częstotliwość ich występowania. Przy czym wskazać należy, iż kryteria wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu publicznego są bardziej rygorystyczne niż w przypadku lokalizacji zjazdu indywidualnego, z uwagi na fakt, iż zjazd publiczny powoduje większe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, w związku z większą częstotliwością jego użytkowania. Wobec powyższego błędne jest założenie skarżących, że przedmiotowy zjazd przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa ruchu. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, iż Generalny Dyrektor Dróg krajowych i Autostrad dokonał prawidłowej analizy stanu prawnego i faktycznego oraz nie przekroczył granicy uznania administracyjnego. Prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające stosownie do reguł art. 7 i 77 § 1 kpa, zbadał i rozważył argumenty przedstawione przez stronę, jak również podjął kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego. Dokonał oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym art. 107 § 3 kpa. Nie został naruszony również art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych w związku § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - zarządca drogi nie miał podstaw aby stwierdzić istnienie szczególnie uzasadnionego przypadku. Organ zasadnie przyznał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym. Tym samym Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z podanych przyczyn zarzuty podniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.