IV SA/Po 1146/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. Spółka A. zwrócił się do Wójta Gminy K. o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu Produkcji Energii z OZE (Odnawialnych Źródeł Energii) na działkach o numerze ewidencyjnym [...] i 81 w obrębie Ś., gm. K.. Opinią sanitarną z dnia [...] marca 2016 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (zwany dalej "PPIS") zaopiniował pozytywnie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dokumentację dotyczącą środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Wójt Gminy K. dopuścił Stowarzyszenie A (zwane dalej "skarżącym Stowarzyszeniem") do udziału na prawach strony w przedmiotowym postepowaniu. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (zwany dalej "RDOŚ") uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia określając warunki jego realizacji. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Wójt Gminy K. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.; zwanej dalej "k.p.a."), w związku z art. 71 ust. 1, ust. 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.; zwanej dalej "u.o.u.i.o.ś.") oraz § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71; zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia [...] listopada 2010 r.") ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu Produkcji Energii z OZE (Odnawialnych Źródeł Energii) na działkach o numerze ewidencyjnym [...] i [...] w obrębie Ś., gm. K.. W odwołaniu od decyzji Wójta skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżące stowarzyszenie zarzuciło tej decyzji naruszenie: - art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a - art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. c u.o.i.o.ś. poprzez naruszenie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzez niezamieszczenie na tablicy ogłoszeń w miejscu planowanej inwestycji ogłoszenia o możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącego środowiskowych uwarunkowań oraz o wszczęciu postępowania w tym zakresie. - przepisu art. 66 ust. 1 pkt 15 u.o.i.o.ś. w przedmiocie analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem, - przepisu art. 66 ust. 1 pkt 5 u.o.i.o.ś. w przedmiocie analizowanych wariantów przedsięwzięcia, - przepisów art. 7, 8, 9 oraz 76 i 80 k.p.a. , - przepisu art. 107 § 1 k.p.a., - ustawy Prawo ochrony środowiska - poprzez jego pominięcie, - art. 5 Konstytucji RP. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia planowane przedsięwzięcie nie należy do kategorii zakładu produkcji energii z odnawialnych źródeł energii. Nazwa tego przedsięwzięcia jest istotnie myląca i wprowadzająca w błąd, gdyż w rzeczywistości zostanie zrealizowany zakład termicznego przekształcania odpadów wraz z odzyskiem energii, pochodzącej ze spalania tychże odpadów. Z planowaną inwestycją wiązać się będzie dodatkowa uciążliwość zapachowa, potęgująca i tak już negatywne odczucia w tym zakresie, obniżając w sposób istotny komfort życia mieszkańców gminy K. oraz gmin ościennych. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że skoro w polskim ustawodawstwie nie określono standardów zapachowych uciążliwych dla ludzi, to okoliczność ta nie może stanowić o formalnych rozstrzygnięciach administracyjno - prawnych. Według skarżącego Stowarzyszenia decyzja organu I instancji nie uwzględnia szeregu elementów technicznych związanych bezpośrednio z jej oddziaływaniem na środowisko, istotnych dla zminimalizowania tego oddziaływania oraz związanych z właściwą realizacją inwestycji i dalszym jej funkcjonowaniem. Ponadto nie określa istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa ekologicznego parametrów eksploatacyjnych instalacji i obiektów jej towarzyszących i zawiera zbyt ogólne zapisy dotyczące ograniczenia uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiadujących, co może stanowić pole do nadużyć ze strony inwestora. W decyzji nie zawarto wymogów w zakresie ryzyka pożarowego i jego przeciwdziałaniu, a także w zakresie zagrożenia mikrobiologicznego oraz epidemiologicznego wokół planowanej inwestycji, dla terenów zamieszkałych przez ludzi w postaci większej ilości szczurów i innych gryzoni. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia Wójt Gminy nie zweryfikował treści raportu o oddziaływaniu na środowisko. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 71, art. 80, art. 82, art. 85, art. 66 u.o.u.i.o.ś. w związku z § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymogi art. 82 ust. 1 u.o.u.i.ś. Strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania, organ zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji strony zostały zawiadomione, w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. PPIS w opinii sanitarnej z dnia [...] marca 2016 r. zaopiniował pozytywnie warunki planowanego przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Również RDOŚ postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia określając warunki realizacji przedsięwzięcia, które zostały w pełni uwzględnione w treści decyzji. Zdaniem Kolegium raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i uzasadnia stwierdzenie, że wnioskowana inwestycja nie zagraża środowisku w sposób uniemożliwiający jej realizację. Planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie Zakładu Produkcji Energii z OZE. Zakład ten funkcjonował będzie w oparciu o instalację do termicznego przekształcania odpadów zintegrowaną z urządzeniami do odzysku energii. Przedsięwzięcie realizowane będzie na działkach o numerze ewidencyjnym [...] i [...], obręb Ś., gmina K., powiat [...], województwo wielkopolskie. Teren przedsięwzięcia sąsiaduje bezpośrednio: - od strony północnej z budynkami Zakładu Utylizacyjnego "[...]", - od strony wschodniej z zakładową Kotłownią, za którą znajduje się oczyszczalnia ścieków, - od strony południowej z budynkami magazynowymi, składem węgla dla kotłowni, - od strony zachodniej z budynkami warsztatowymi, oczkiem wodnym. Najbliżej położone budynki mieszkalne znajdują się w odległości około 900 m w kierunku południowo-zachodnim od planowanej inwestycji. Teren przewidziany pod planowane przedsięwzięcie znajduje się poza obszarami chronionymi na mocy ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. 2015 r. poz. 1651 ze zm.) oraz poza obszarami sieci Natura 2000. Spośród obszarów Natura 2000 w otoczeniu instalacji znajdują się najbliżej Puszcza [...] w odległości około 1,00 km od planowanej inwestycji w kierunku południowo-zachodnim oraz [...] w odległości około 2,50 km od planowanej inwestycji w kierunku południowo- zachodnim. Powołując się na treść raportu Kolegium wskazało, że raporcie realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów podlegających ochronie akustycznej, które zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r, w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), nie spowoduje przekroczenia wartości odniesienia dla substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87) oraz nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji powietrza określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031). Przedsięwzięcie to nie niesie za sobą możliwości wystąpienia zagrożeń dla wód powierzchniowych i podziemnych, a tym samym nie będzie wpływać na nieosiągnięcie celów określonych dla poszczególnych jednolitych części wód. Na terenie sąsiadującym z miejscem realizacji inwestycji nie stwierdzono występowania gatunków roślin i grzybów podlegających ochronie prawnej, ani też miejsc stałego bytowania zwierząt, w tym miejsc gniazdowania ptaków. Nie przewiduje się wycinki drzew i krzewów. nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym na różnorodność biologiczną, rozumianą jako liczebność i kondycję populacji występujących gatunków, w szczególności gatunków chronionych, rzadkich lub ginących oraz ich siedliska. Realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie także na krajobraz oraz obszary chronione, a w szczególności na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszarów Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami. Ponadto, nie przewiduje się wpływu inwestycji na zmiany klimatu. Na terenie, na którym planowana jest inwestycja nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K.. Kolegium nie podzieliło argumentacji skarżącego Stowarzyszenia jakoby planowane przedsięwzięcie miało stanowić zakład produkcji energii z odnawialnych źródeł energii. Ponadto Kolegium jako niezasadny uznało zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a u.o.u.i.o.ś. wskazując, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji organ wyszczególnił etapy przeprowadzonej procedury postępowania z udziałem społeczeństwa, a także wskazał na podjęte przez siebie w tym zakresie czynności, każdorazowo podkreślając też zakres podawanej do publicznej wiadomości informacji. Organ instancji zamieścił również wyjaśnienia dotyczące uwag i wniosków. Wbrew zarzutom odwołania, organ pierwszej instancji, zgodnie z wymogami art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. c u.o.u.i.o.ś., zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w szczególności poprzez podanie do publicznej wiadomości informacji o wszczęciu postępowania i przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz informacji o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy i miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu. Jako niezasadny Kolegium oceniło również zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 15 u.o.u.i.o.ś., bowiem raport zawiera wszelkie niezbędne elementy. Ponadto w ocenie Kolegium w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania. Dalej Kolegium wskazało, że twierdzenie skarżącego Stowarzyszenia, jakoby w decyzji środowiskowej należało uwzględnić zapis, że operator instalacji winien umożliwić, poprzez sieć internetową, przekazywanie wyników monitoringu ciągłego parametrów pracy instalacji w czasie rzeczywistym do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w P. — Delegatura w P., nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, gdyż przepis ten ma charakter fakultatywny, a brak nałożenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku sporządzenia analizy porealizacyjnej nie wpływa na zgodność z prawem wydanej decyzji środowiskowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżące Stowarzyszenie zarzuciło decyzji Kolegium naruszenie: - przepisu art. 66 ust. 1 pkt 5 u.o.u.i.o.ś. w przedmiocie analizowanych wariantów przedsięwzięcia, - przepisów art. 7, 8, 9 oraz 76 i 80 k.p.a. , - przepisu art. 107 § 1 k.p.a., - ustawy Prawo ochrony środowiska - poprzez jego pominięcie, - art. 5 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. uczestnik postępowania Spółka A wniósł o oddalenie skargi. W ocenie uczestnika postępowania, wbrew kategorycznym stwierdzeniom Stowarzyszenia zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty zawarte w skardze są całkowicie pozbawione podstaw i jako takie nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący powołuje się na okoliczności pozbawione jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy, w tym pozostające bez wpływu na niewątpliwie prawidłowo dokonane przez organy ustalenia, dotyczące stanu faktycznego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.o.u.i.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.u.i.o.ś. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ulega wątpliwości w niniejszej sprawie, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Ocenę odziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, co wynika z art. 61 ust. 2 u.u.o.i.ś. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 u.o.u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między ww. elementami, dostępność do złóż kopalin, a także możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 u.o.u.i.o.ś.). Dodać należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter związany. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Z przepisów ustawy wynika, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 1 u.o.u.i.o.ś.), w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 u.o.u.i.o.ś.) bądź w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku (art. 81 ust. 1 u.o.u.i.o.ś.), albo jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy). (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 914/15, WSA w łodzi z dnia 27 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 600/16, WSA w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 726/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawowym dowodem w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest raport o oddziaływaniu na środowisko. W orzecznictwie przyjmuje się, że raport poprzedzający wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich możliwych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Zaznaczyć przy tym trzeba, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe (por. wyroki NSA z dnia 1 marca 2013 r., sygn. II OSK 2105/11, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. II OSK 639/13, , z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. II OSK 495/13, http;//orzeczenia.nsa.gov.pl). Raport, chociaż jest dokumentem prywatnym to opracowanym jest przez osoby posiadające wiadomości specjalne. Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (por. wyroki NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08, z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2564/12, 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2213/13 oraz z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1586/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna moc dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autor raportu, których wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 602/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie planowane przedsięwzięcie zostało prawidłowo zostało zaliczone do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. tj., do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do argumentacji skarżącego Stowarzyszenia wskazać trzeba, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii pod pojęciem instalacji termicznego przekształcania odpadów rozumie się instalację odnawialnego źródła energii będącą spalarnią odpadów lub współspalrnią odpadów w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 i 1954 oraz z 2017 r. poz. 785), w której część wytwarzanej energii elektrycznej i ciepła pochodzi z ulegającej biodegradacji części odpadów przemysłowych lub komunalnych, pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, w tym odpadów z instalacji do przetwarzania odpadów oraz odpadów z uzdatniania wody i oczyszczania ścieków, w szczególności osadów ściekowych, zgodnie z przepisami o odpadach w zakresie kwalifikowania części energii odzyskanej z termicznego przekształcania odpadów. Jak wskazał inwestor głównym wsadem planowanej instalacji będzie mączka mięso-kostna, będące produktem ubocznym produktów pochodzenia zwierzęcego. Tym samym w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż Kolegium dokonało prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy twierdzenia skarżącego Stowarzyszenia, jakoby biomasą stanowiącą główny materiał wsadowy stanowiły padłe zwierzęta, z akt sprawy wynika bowiem, że będzie nim mączka mięso-kostna. W niniejszej sprawie z uwzględnieniem art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.u.i.o.ś. warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia zostały pozytywnie uzgodnione z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (postanowienie RDOŚ z dnia [...] października 2016 r.). Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało pozytywnie zaopiniowane postanowieniem PPIS z dnia [...] marca 206 r. (art. 77 ust. 1 pkt 2 u.o.u.i.o.ś.). W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odpowiada treści art. 85 ust 2. u.o.u.i.o.ś. Jako niezasadny Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a u.o.u.i.o.ś. Przepis ten wskazuje, że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. W uzasadnieniu skargi nie wskazano, na czym miałoby polegać naruszenie wskazanego przepisu. Sąd nie dostrzegł z urzędu uchybień w tym zakresie i stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisu przywołanego przez skarżące Stowarzyszenie. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji zawiera wszelkie elementy wymienione tym przepisem. Ponadto Kolegium odniosło się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Nie stanowi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. wskazanie kodów odpadów, które będą podlegać termicznemu przekształceniu, skoro ich odczytanie jest możliwe na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącego Stowarzyszenia w rozpoznawanej spawie nie doszło do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.u.i.o.ś. W przedmiotowym postępowaniu społeczeństwu został zapewniony udział w postępowaniu w rozumieniu przepisów art. 29 – 38 u.o.u.i.o.ś. Głównie wskazać trzeba, że zarówno w Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy K., jak i poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń Sołectwa w Ś. organ podał do publicznej wiadomości informację o wszczęciu postępowania i przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz informację o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy i miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu wraz ze wskazaniem możliwości składania uwag i wniosków, w tym o sposobie, terminie i miejscu ich składania. Bezpodstawny okazał się również zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 36 u.o.u.i.o.ś. organ właściwy do wydania decyzji może przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa. przepis art. 91 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Przeprowadzenie w tej sprawie rozprawy administracyjnej było fakultatywne, a nie obligatoryjne, natomiast w toku postępowania strony nie wnosiły o przeprowadzenie takiej rozprawy. Jako niezasadny Sąd ocenił również zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5 i pkt 15 u.o.u.i.o.ś. bowiem raport zawiera elementy wymagane przywołanym przepisem. Kolegium dokonało prawidłowej weryfikacji raportu uznając, że został on opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami, a jego treść pozwala uznać, że planowane przedsięwzięcie nie zagraża środowisku w sposób uniemożliwiający jego realizację. Stwierdziło, iż jego treść pozwala na dokonanie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium uznało, że przedłożonemu przez Inwestora raportowi nie można odmówić przymiotu wiarygodności, ani też zakwestionować jego znaczenia dowodowego w sprawie i tego, że mógł on stanowić podstawę weryfikacji i oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia w raporcie uwzględniono wariant proponowany przez Inwestora, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska wraz ze szczegółowym opisem wariantów oraz uzasadnieniem ich wyboru. Raport zawiera również informację dotyczącą możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 77, art. 8, art. 9 art. 76 oraz art. 80 k.p.a. Argumentacja skarżącego Stowarzyszenia w ramach tego zarzutu koncentrowała się wokół ewentualnych uciążliwości odorowych związanych z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie Sądu w decyzji przedstawiono środki mające przeciwdziałać uciążliwością odorowym oraz zobowiązano Inwestora do stosowania środków służących ograniczaniu ewentualnych uciążliwości zapachowych. W raporcie wskazano również, że w pobliżu planowanego przedsięwzięcia znajdują się inne, funkcjonującej już instalacje. Wbrew argumentacji skarżącego Stowarzyszenia organ poddał weryfikacji treść raportu. Zaznaczyć trzeba, że brak jest przepisów wprowadzających odpowiednią normę dotyczącą ochrony powietrza przed zapachami. Pomimo wynikającego z art. 85 Prawa ochrony środowiska obowiązku ochrony powietrza ustawodawca nie przewidział w polskim porządku prawnym ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapach, czy też odór jest substancją niemierzalną, zaś jego odczuwanie w każdym przypadku ma charakter subiektywny. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 223/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 911/13; http://orzeczenbia.nsa.gov.pl). Skoro więc zapach czy też odór jest substancją niemierzalną, to w świetle obowiązujących przepisów, z samej tylko uciążliwości zapachowej nie sposób wywodzić braku podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Wskazać trzeba, że podnoszone przez Stowarzyszenie okoliczności związane z ewentualnym odprowadzaniem wody do środowiska zostały opisane w raporcie wskazując, iż przewiduje się odzysk ciepła w postaci pary wodnej. Ponadto podkreśliło, że przyjęte rozwiązania techniczne zapewniają minimalizację oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jego realizacja przy założeniu spełnienia warunków i wymogów określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska. Jeżeli natomiast Stowarzyszenie kwestionuje jakiekolwiek ustalenia raportu, to z uwagi na jego szczególną moc dowodową, obowiązane było do przedstawienia równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych, sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autor raportu. Tego Stowarzyszenie w rozpoznawanej sprawie nie uczyniło. Wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie oznacza nakładania na organ nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, które podnosi strona. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego nienałożenia na Inwestora obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej wskazać trzeba, że podstawę do nałożenia takiego obowiązku mógł stanowić przepis art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przepis ten stanowi, że decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia. Brzmienie powyższego przepisu wskazuje jednoznacznie, że nałożenie takiego obowiązku nie ma charakteru obligatoryjnego. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "może" wskazuje, że od uznania właściwego organu administracji zależy, czy taki obowiązek nałoży na Inwestora. Powyższe nie oznacza oczywiście dowolności po stronie organu, bowiem nakłada obowiązek uzasadnienia zajętego stanowiska. Kolegium w uzasadnieniu decyzji wyjaśniło, że nie ma potrzeby nakładania na Inwestora przedmiotowego obowiązku w sytuacji jeżeli posiadane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko, zbadano na tym etapie skumulowane oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciem już istniejącym i nie stwierdzono możliwości oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. Tym samym zarzut Skarżących ocenić należało jako niezasadny. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju, o której mowa w przywołanym w skardze art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W przedstawionym przez Inwestora raporcie w sposób szczegółowy poddano analizie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Dokonana przez organ ocena raportu pozwoliła uznać, iż brak jest podstaw aby odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z powyżej wskazanych powodów Sąd uznał złożoną w niniejszej sprawie skargę za nieuzasadnioną. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) orzekł jak w sentencji.