VII SA/Wa 2620/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. B., J. B. i K. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] i [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zmieniającej decyzję Prezydenta[...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] i [...] pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe na działce nr ewid. [...], położonej w obrębie [...], przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Kontrolowaną w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny rozbudowy budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe, położonego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. Podał, że w wyniku rozbudowy powstanie budynek dwurodzinny, powiększeniu ulegnie środkowa część budynku i równocześnie budynek zostanie podniesiony tak, aby powstało użytkowe poddasze. Zostanie wybudowana ściana, która dzieli oba lokale na dwie równe połowy. W ramach projektowanych zmian opracowano nowy układ funkcjonalny dla obu części, w części lewej został zmieniony układ konstrukcyjny, podniesiona konstrukcja dachowa do górnej granicy wysokości kalenicy, tj. do 10 m (zgodnie z decyzją nr [...] i [...] o warunkach zabudowy), co automatycznie spowoduje podniesienie stropów. W istniejącym budynku ściany zewnętrzne w granicy sąsiadujących działek będą dwuwarstwowe, tj. istniejąca ściana będzie uzupełniona, otynkowana i zaizolowana. Fundamenty będą wykonane zgodnie z projektem zamiennym i wybudowane będą ściany nośne. Na nowych ścianach będą opierały się stropy. Z akt postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją wynika, że inwestorki uzyskały decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...], wydaną na wniosek [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cel mieszkaniowy na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...], wydaną na wniosek [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cel mieszkaniowy na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...]. Z treści decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...] wynika, że ustala ona warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie północnej części istniejącego budynku gospodarczego zlokalizowanego bezpośrednio przy wschodnio-południowej granicy działki nr ewid. [...]. Natomiast z treści decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...] wynika, że ustala ona warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie południowej części istniejącego budynku gospodarczego zlokalizowanego bezpośrednio przy wschodnio- południowej granicy działki nr ewid. [...]. Oznacza to, w ocenie GINB, że na mocy powyższych dwóch decyzji inwestorki uzyskały warunki zabudowy dla całego zamierzenia inwestycyjnego, co niewątpliwie stanowi naruszenie art. 32 ust. 4 pkt. 1 Prawa budowlanego, jednak nie jest to rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 gdyż nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 932/09,w którym Sąd stwierdził, że sam brak tożsamości podmiotu wnioskującego o pozwolenie na budowę z podmiotem, na którego rzecz wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie może być potraktowany automatycznie jako przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu powyższego wyroku podkreślono, że regulacja zawarta w art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego nie jest jednolicie interpretowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W części orzeczeń sądów administracyjnych wyrażono pogląd, że w świetle omawianego przepisu nie ma znaczenia okoliczność, iż podmiot występujący z wnioskiem o pozwolenie na budowę dołącza do niego decyzję o warunkach zabudowy, której nie jest adresatem (por. m.in. wyroki WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt IV SA 770/03, z dnia 14 kwietnia 2005 sygn. akt VII SA/Wa 813/04). Natomiast w innych wyrokach przyjęto, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana na wniosek podmiotu przedstawiającego decyzję o warunkach zabudowy, której nie jest adresatem, dotknięta jest wadą nieważności. Analizując zatwierdzony kontrolowaną decyzją projekt zamienny organ uznał, iż nie narusza on ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W szczególności parametry projektowanego budynku nie naruszają warunków zabudowy co do ilości kondygnacji - III kondygnacje (wysokie przyziemie, parter + piętro) (projektowane - 3 kondygnacje - Projekt budowlany, nr rys. 06 - Przekrój A-A; nr rys. 07, Przekrój B-B); wysokości budynku do górnej kalenicy - max. 10 m (projektowana wysokość budynku - 10,05 m - Projekt budowlany, nr rys. 06 - Przekrój A-A; nr rys. 07 - Przekrój B-B); geometrii dachu - dach jednospadowy, o spadku 15° 40° na teren wnioskowanej działki (projektowany dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci dachowej 15° na teren wnioskowanej działki - Projekt budowlany, rys. nr 06 - Przekrój A-A; rys. nr 07 - Przekrój B-B). Mając na uwadze zarzuty odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że ustalenia warunków zabudowy odnośnie liczby kondygnacji dopuszczają III kondygnacje i maksymalną wysokość 10 m. Badana decyzja nie narusza również rażąco warunków technicznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm. - według stanu na dzień jej wydania). Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W wyniku dokonanych zmian zatwierdzonych kontrolowaną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nie doszło do zmiany usytuowania istniejącego budynku względem sąsiednich nieruchomości. Z projektu budowlanego wynika, że część spornego budynku objęta projektowanymi zmianami znajduje się w odległości 4 m od granicy z działką nr ewid. [...] oraz 4 m od granicy z działką nr ewid. [...] Tym samym niezmieniony pozostanie obrys budynku, w którym elewacja północno-wschodnia znajduje się w granicy z działką nr ew. [...], natomiast elewacja południowo-zachodnia znajduje się w granicy z działką nr ew. [...]. Z kolei elewacja południowo-wschodnia bez otworów okiennych i drzwiowych znajduje się w granicy z działką nr ew. [...] i przylega do znajdującego się na tej działce budynku. Zgodnie z treścią § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. W niniejszej sprawie na działce nr ew. [...] w granicy z działką inwestycyjną zlokalizowany jest budynek gospodarczy. Jakkolwiek w ramach spornej inwestycji nie zachodzi sytuowanie ściany budynku, a jedynie jej podwyższenie, to zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uzasadnione jest zastosowanie w sprawie. § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, (...), w dniu wydania kontrolowanej decyzji nie obowiązywał przywoływany przez Skarżących wymóg wynikający z przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., który został dodany rozporządzeniem Ministra Infrastruktur}' z dnia 12 marca 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 56, poz. 461), zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i wszedł w życie z dniem 8 lipca 2009 r. Tym samym, w dacie wydania kontrolowanej decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. brak było przepisu, z którego wprost wynikałby obowiązek sytuowania budynków przy granicy w taki sposób, aby przyległy do budynków istniejących w granicy na działce sąsiedniej na całej powierzchni ściany. Organ jednocześnie podkreślił, że budynek podlegający rozbudowie, wraz z rozwiązaniami zamiennymi, istniał już w granicy z działkami nr ew. [...]. Podsumowując organ uznał, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2006 r. nie jest dotknięta kwalifikowaną wadliwością, o której stanowi art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności zaś wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.). Wyjaśnił nadto, że ewentualny brak udziału strony w postępowaniu może stanowić przesłankę wznowieniową i nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GINB wnieśli [...], [...] i [...]. Decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a zarówno przez organ I jak i II instancji poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. 2) art. 156 § 1 pkt 2 KPA poprzez błędną interpretację polegającą na uznaniu, iż nie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, gdy tymczasem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem decyzji o warunkach zabudowy oraz naruszeniem rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, 3) § 12 ust. 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez błędne przyjęcie, iż zachowano wystarczające odległości budynku od nieruchomości sąsiednich, 4) art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że inwestorzy złożyli oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a organ został zwolniony z obowiązku weryfikacji w/w oświadczenia, 5) art. 10 KPA, poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę zapewnił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, gdy tymczasem jedna ze stron – [...] został przez organ pominięty w toku prowadzonego postępowania Rozwijając podniesione zarzuty skarżący wskazali, że w wyniku zatwierdzenia projektu zamiennego powstał jeden budynek. Zgodnie zaś z wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy miały powstać dwa odrębne obiekty, co oznacza, że projekt zamienny rażąco narusza wydane (dwie) decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z porównania rzutów elewacji obu projektów stanowiących odpowiednio załącznik do decyzji nr [...] i poprzedniej decyzji [...] wynika, iż pierwszy projekt z 2005 r. przewidywał pozostawienie wysokiego przyziemia w którym przewidziano wejście do budynku, pozostawienie istniejącego parteru i nadbudowę jednego pietra wraz z przyległymi tarasami. Natomiast drugi projekt na rzucie elewacji wygląda zupełnie inaczej, gdyż przedstawia parter budynku, 1 piętro oraz II piętro i nie zawiera żadnych danych na temat istniejącego przyziemia i istniejącego parteru, a budynek został zaprojektowany do nadbudowy o dwa piętra oraz strych, co jest całkowicie sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy; Z opisu projektu zatwierdzonego kontrolowaną decyzją wynika, że w rzeczywistości ukryto w treści projektu rozbiórkę starego budynku i zezwolono na wybudowanie w całości nowego obiektu budowlanego. Powyższe naruszenia zdaniem skarżących powinny skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w rozumieniu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zmieniającej decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono [...] i [...] pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cele mieszkalne na działce nr [...], w obrębie [...], przy ul. [...] w [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności w związku z czym wskazać należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc) (por. J. Borkowski, B. Adamiak – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C. H. Beck Warszawa 1996, s. 699) Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpatrzenie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987/1/35_ dostępne w cbosa). Zgodzić się należy z organem, iż biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej "bez podstawy prawnej lub rażącym naruszeniem prawa". Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje decyzja (por. wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. III ARN 13/94, OSN 1994/3/36). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisami prawa stanowiącymi jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Zaznaczyć przy tym należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który ma być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zatem możliwa do zastosowania, gdy decyzja wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze (zob. glosa B. Adamiak do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2006 r. I FSK 439/05, OSP 2007/9/100). Pamiętać należy, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku norm prawnych nie budzących wątpliwości interpretacyjnych, Nie chodzi tu o błędy w wykładni praw, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1988 r. sygn.. akt II SA 981/88, ONSA 1988/21/96, z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt. V SA 86/93, ONSA 1993/1/23, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r. sygn.. akt IIIARN 15/94, OSNAP 1994/3/36.) Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie, jaki konkretny przepis został naruszony i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Nadto bezwzględnym obowiązkiem organu jest wskazanie, dlaczego konkretne naruszenie prawa ocenił jako rażące. W ocenie Sądu organ niewadliwie uznał, że w niniejszej sprawie do takiego kwalifikowanego naruszenia prawa nie doszło. W tym miejscu wskazać także należy, że wyrokiem tutejszego Sądu z dnia [...] grudnia 2017 r., sygn. akt. VII SA/Wa 497/17 oddalono skargę [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono [...] oraz [...] pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. W przywołanym prawomocnym wyroku WSA w Warszawie Sąd przesądził bezzasadność podniesionych zarzutów, które powtórzone zostały ponownie w niniejszym postępowaniu w odniesieniu do kontrolowanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. zatwierdzającej projekt zamienny. W szczególności w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] grudnia 2017 r. Sąd ocenił, jako prawidłowe oświadczenia inwestorek [...] i [...] o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sąd podzielił również argumentację organu wskazującą, że wydanie decyzji o pozwolenie na budowę dla dwóch inwestorek posiadających odrębne decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla poszczególnych części inwestycji nie było prawidłowe, co nie oznacza jednak, że stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Za niezasadny uznano także zarzut odnoszący się do niewłaściwego usytuowania budynku względem sąsiednich granic wskazując, że w dniu wydania kontrolowanej decyzji nie obowiązywał wymóg wynikający z przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., który został dodany rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. (Dz, U, z 2009 r. Nr 56, poz. 461), zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i wszedł w życie z dniem 8 lipca 2009 r. Tym samym brak było przepisu, z którego wynikałby obowiązek sytuowania budynków przy granicy w taki sposób, aby przylegały do budynków istniejących w granicy na działce sąsiedniej na całej powierzchni ściany (zob. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2012 r., sygn.. akt II OSK 1213/11) Natomiast lokalizacja przedmiotowego budynku ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z działkami nr ew. [...] nie uległa zmianie, w szczególności podkreślić należy, że budynek objęty przebudową był usytuowany w granicach z działkami nr ew. [...]. Sąd nie podzielił też twierdzeń skarżących co do sprzeczności warunków zabudowy określonych w decyzjach z 2004 r. z decyzją o pozwoleniu na budowę. W szczególności nie znalazł potwierdzenia zarzut dotyczący określenia innej ilości kondygnacji. Projekt budowlany jak i warunki zabudowy mówią o przyziemieniu, piętrze i kondygnacji dobudowanej. Przy czym ilość kondygnacji nie stanowiła istotnego elementu warunków zabudowy, a została wskazana w opisie inwestycji. Jako istotny warunek określono natomiast wysokość budynku, wynoszącą do 10 m w kalenicy i ta wysokość w projekcie zamiennym nie została zmieniona. W przywołanym wyroku z dnia [...] grudnia 2017 r. (sygn.. akt 497/17) Sąd ocenił jako niezasadny zarzut braku uzyskania zgody na odstępstwa, który powtórzony został także w niniejszym postępowaniu, podkreślając że inwestycja nie była sprzeczna z warunkami technicznymi określonymi w przywołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury, w związku z czym nie zachodziła konieczność uzyskania zgody, o której mowa w art. 9 ustawy Prawo budowlane. Podkreślić należy, że skarżący w niniejszym, postępowaniu powtórzyli zarzuty, które były już ocenione przez Sąd w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Kontrolowana przez Sąd decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę wydana została w nowym postępowaniu jednakże dotyczy tej samej inwestycji, a z uwagi na tożsamość zarzutów w obu sprawach wskazać należy, że stosownie do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organy, których działanie (...) było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Na zakończenie odnosząc się do zarzutu pominięcia w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją [...] jako strony postępowania wyjaśnić należy, że brak udziału strony w toczącym się postępowaniu z uwagi na pominięcie jej przez organ może stanowić wyłącznie podstawę do żądania wznowienia postępowania przez pominiętą stronę. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.