II SA/Gd 560/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A w G. na decyzję Wojewody z dnia 12 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Wojewody z dnia 12 czerwca 2017 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 12 lutego 2012 r. A. złożyła do Urzędu Miasta wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w G. przy ul. S. na działkach nr [..]-[..] wraz z infrastrukturą techniczną: układ drogowy, sieci wodociągowe, teletechniczne, elektroenergetyczne, kanalizacja sanitarna i kanalizacja deszczowa na działkach nr [..]-[..] KM [..] obręb G. Pismem z dnia 21 lutego 2014 r. Prezydent Miasta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z projektem budowlanym oraz o możliwości składania uwag i wniosków dotyczących przedmiotowej inwestycji. W dniu 11 marca 2014 r. do Prezydenta Miasta wpłynął protest oraz wnioski członków Wspólnoty Mieszkaniowej przeciwko planowanej inwestycji a dotyczące związanego z planowanym zamierzeniem wykonania własnego chodnika, poszerzenia ul. S., wykonania miejsc postojowych przy ww. ulicy, obniżenia projektowanego budynku oraz weryfikacji inwentaryzacji zieleni. Postanowieniem z dnia 14 marca 2014 r. Prezydent Miasta nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu do zgodności z obowiązującymi przepisami w zakresie dotyczącym m.in. spisu zawartości projektu, określenia ukształtowania terenu z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, analizy możliwości racjonalnego wykorzystania odnawialnych źródeł energii, podania łącznej długości elewacji frontowej, naniesienia obowiązującej linii zabudowy, zwymiarowania miejsc postojowych a także uzyskania uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą ds. sanitarnohigienicznych i zabezpieczeń przeciwpożarowych. Przy piśmie z dnia 17 marca 2014 r. Prezydent Miasta przekazał projektantom kserokopie złożonego protestu oraz wniosków członków Wspólnoty Mieszkaniowej w celu zajęcia stanowiska w sprawie. W dniu 20 marca 2014 r. projektant M. K. złożył do akt sprawy pismo, w którym wskazał on, że: projekt budowlany zawiera projekt drogowy, uzgodniony z Zarządem Dróg i Zieleni po wnikliwej analizie wjazdu na działkę, wjazdu do hali garażowej, ilości miejsc postojowych oraz dojść i dojazdów do budynku; samochody wjeżdżające do hali garażowej mają wystarczająco dużo miejsca (11 m od ulicy) aby nie utrudniać ruchu drogowego na ulicy S. ; projekt architektoniczno – budowlany zawiera projekt inwentaryzacji zieleni, makroniwelacji terenu oraz projekt murów oporowych, który spełnia wymogi przepisów budowlanych; budynek został zaprojektowany z uwzględnieniem wymaganego czasu nasłonecznienia budynków sąsiednich w budynku przy ul. K. ; z uwzględnieniem obowiązującej "łamanej" linii zabudowy zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy jedną ze składowych linii zabudowy ustalono jako równoległą do ul. M. w odległości 8,0 m od krawędzi jezdni, następną składową linii zabudowy jako równoległą do ul. S. w odległości 6,0 m od krawędzi jezdni. W dniu 27 marca 2014 r. do organu wpłynął kolejny protest członków Wspólnoty Mieszkaniowej z powodu zmiany doświetlenia na parterze budynku przy ul. K. W piśmie wskazano, iż do dnia 4 kwietnia 2014 r. skarżąca Wspólnota dostarczy do organu ekspertyzę doświetlenia budynku. W dniu 28 marca 2014 r. inwestor złożył do akt poprawiony projekt budowlany. Pismem z dnia 31 marca 2014 r. Prezydent Miasta zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Decyzją z dnia 10 kwietnia 2014 r., nr [..] i [..], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. S. ([..]-[..]) wraz z infrastrukturą techniczną: układ komunikacyjny (zjazd, parking), sieci wodociągowe, teletechniczne, elektroenergetyczne, kanalizacja sanitarna i deszczowa ([..] KM [..] obręb G.). Uzasadniając wydaną decyzję Prezydent przedstawił stan faktyczny sprawy i podkreślił, że do dnia wydania decyzji Wspólnota Mieszkaniowa nie złożyła kontrekspertyzy nasłonecznienia budynku przy ul. K.w G. Jednocześnie, Prezydent wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z decyzjami o warunkach zabudowy oraz w części dotyczącej rozbudowy kanalizacji kablowej B., z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [..] zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta z dnia 25 marca 2009 r. nr XXX/668/09, karta terenu 109 KDL-1/2 I 110 KDL-1/2. Ponadto, jak stwierdził Prezydent, projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione, spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i zawiera wymagane uzgodnienia, jest zgodny z warunkami technicznymi, nie narusza interesu osób trzecich. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyła skarżąca Wspólnota. W uzasadnieniu odwołania wskazała, iż ww. decyzja narusza art. 144 Kodeksu cywilnego a także art. 35 Kpa, gdyż Wspólnota nie była zawiadomiona o przyczynie zwłoki wydania decyzji, która to zwłoka była efektem zmiany projektu budowlanego, a także o nowym terminie załatwienia sprawy. Skarżąca zarzuciła również, że decyzja narusza przepisy Prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, ponieważ nie obejmuje pozwolenia na budowę murów oporowych, zjazdów, nasypów, chodników i jezdni położonych na działce nr [..]. W projekcie nie ukazano w sposób jednoznaczny granicy terenu, którego dotyczy wniosek o pozwolenie na budowę, lokale mieszkalne pozostające w odrębnym posiadaniu poszczególnych właścicieli nie posiadają zapewnionego bezpośredniego doświetlenia w wymaganym zakresie, miejsca postojowe zostały zaprojektowane w zbyt bliskiej odległości od granicy działki budowlanej, strefy pożarowe w nadziemnej części budynku zostały błędnie wydzielone a droga pożarowa przebiega w zbyt bliskiej odległości od budynku. W dniu 17 czerwca 2014 r. do organu wpłynęło uzupełnienie odwołania, w którym podniesiono również dodatkowe zarzuty, w tym m.in. dotyczące niezgodności z ustaloną w decyzji o warunkach zabudowy dopuszczalną wysokością górnej krawędzi elewacji frontowej do jej gzymsu lub attyki. Skarżąca wskazała, iż rzędna attyki nadszybia wind przekracza te wartości. Skarżąca ponownie zauważyła, że z zamieszczonych w projekcie analiz nie wynika, jaki będzie czas nasłonecznienia lokali mieszkalnych w budynku przy ul. K. oraz że analizy zostały wykonane na kopiach map nie będących mapami do celów projektowych i nie zawierały danych wysokościowych ani kompletnych danych dotyczących odległości obiektów w terenie. Skarżąca załączyła, w formie plików JPEG, własną analizę nasłonecznienia, która uwzględnia rozkład mieszkań na parterze budynku przy ul. K. Skarżąca wskazała, iż z analizy tej wynika, iż w przypadku czterech lokali mieszkalnych zlokalizowanych na parterze budynku przy ul. K. nie będą spełnione wymagania odnośnie minimalnego czasu nasłonecznienia. Wspólnota wskazała również, iż zaskarżona decyzja wydana została pomimo niezgodności z przepisami art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego w związku z art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, gdyż inwestor nie uzyskał pozwolenia na usunięcie drzew i krzewów z terenu działek objętych pozwoleniem na budowę. W opinii skarżącej realizacja objętego przedmiotowym pozwoleniem zamierzenia budowlanego stanowić będzie naruszenie art. 144 Kodeksu cywilnego, który nakazuje powstrzymanie się przez właściciela nieruchomości (w tym przypadku inwestora) przed działaniami zakłócającymi korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę. Pismem z dnia 3 lipca 2014 r. inwestor odniósł się do zarzutów podniesionych przez Wspólnotę w odwołaniu. W jego ocenie Wspólnota nie posiada przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Niezależnie od powyższego inwestor zaznaczył, iż skarżąca na całym etapie postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji miała zapewniony w nim czynny udział. Odnośnie do zarzutu przekroczenia ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy wysokości wskazał, iż do wysokości elewacji, jej gzymsu lub attyki nie zalicza się elementów budynku elewacji tej niestanowiących, będących pomieszczeniami technicznymi, czy też maszynowniami dźwigów. W zakresie pozwolenia na budowę murów oporowych inwestor zauważył, iż z projektu budowanego wyraźnie wynika, iż mury na działce nr [..] przeznaczone są do zachowania, zatem dla ich zachowania nie jest wymagane prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast dla murów projektowanych na działce nr [..] inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikającym z prawa własności. Sposób zaprojektowania przedmiotowych murów wynika z warunków uzgodnień wydanych przez Zarząd Dróg i Zieleni. Inwestor wskazał też, iż w projekcie zagospodarowania terenu pokazane zostały granice należących do niego działek, co jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Mapa do celów projektowych wyraźnie pokazuje granice wszystkich działek objętych inwestycją. Projekt zagospodarowania terenu został wykonany na kopii mapy do celów projektowych przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Natomiast doprecyzowanie zagadnień dotyczących zagospodarowania terenu w myśl § 9 ww. rozporządzenia, dopuszczalne jest na dodatkowych rysunkach, które nie muszą być wykonane na kopii mapy do celów projektowych. Nadto wskazał, że kwestia możliwości usunięcia zadrzewienia działki na potrzeby realizacji inwestycji nie stanowi przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie ani też nie stanowi zagadnienia wstępnego dla tego postępowania. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących wadliwości analizy nasłonecznienia, inwestor stwierdził, iż analiza została wykonana prawidłowo, natomiast analiza załączona przez skarżącą jest błędna, gdyż nie uwzględnia wycofań w górnej partii projektowanego budynku, które zostały zaprojektowane w celu spełnienia warunków nasłonecznienia i przesłaniania budynku przy ul. K. Ponadto przedstawiona przez skarżącą analiza nie została podpisana przez jej autora, przez co należy przyjąć, iż osoba ta nie posiada uprawnień budowlanych, w związku z czym dokument ten nie posiada żadnej wartości dowodowej. W zakresie zbyt małej odległości miejsc postojowych od granicy działki inwestor wyjaśnił, iż rozwiązanie przewidziane w tej materii nie narusza § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ przepis ten nie odnosi się do odległości od działek drogowych, a z taką właśnie działką sąsiaduje nieruchomość na której zaplanowano parking. W zakresie ochrony przeciwpożarowej inwestor stwierdził, iż rozwiązania przyjęte w projekcie we wskazanym zakresie są prawidłowe. Również drogi pożarowe zostały one zaprojektowane w prawidłowy sposób, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Wojewoda decyzją z dnia 31 lipca 2014 r., nr [..], umorzył postępowanie odwoławcze, wskazując, że stanowiąca własność skarżącej nieruchomość znajduje się poza obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowanego, a co za tym idzie Wspólnocie w przedmiotowym postępowaniu nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Decyzja ta została jednakże uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 657/14. Sąd stwierdził bowiem, że organ powinien uznać skarżącą Wspólnotę za stronę postępowania i powinien merytorycznie rozpoznać sprawę dotyczącą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w G.przy ul. S. Prezydent Miasta decyzją z dnia 26 maja 2015 r. przeniósł decyzję z dnia 10 kwietnia 2014 r. z A. na rzecz C. Następnie, działając na wniosek nowego inwestora, decyzją z dnia 11 stycznia 2016 r., nr [..], Prezydent Miasta zmienił własną ostateczną decyzję z dnia 10 kwietnia 2014 r. poprzez zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. S. (działki nr [..]-[..] obręb [..]) wraz z infrastrukturą techniczną: układ komunikacyjny (zjazd, parking), sieci wodociągowe, teletechniczne, elektroenergetyczne, kanalizacja sanitarna i deszczowa (działki nr [..]-[..] obręb [..]). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 listopada 2016 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku zrealizowanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 10 kwietnia 2014 r. zmienionej decyzją z dnia 11 stycznia 2016 r. Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 551/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Wojewody wniesioną od wyroku. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 657/14. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez skarżącą Wojewoda decyzją z dnia 12 czerwca 2017 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 kwietnia 2014 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że projektowana inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 26 października 2011 r. a ponadto nie narusza postanowień planu miejscowego. Wojewoda wyjaśnił w tym miejscu, że projektowana inwestycja znajduje się na terenie objętym postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy nr [..] z dnia 20 kwietnia 2012 r., nr [..] z dnia 26 października 2011 r. oraz postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..], uchwalonego uchwałą nr XXX/668/09 Rady Miasta z dnia 25 marca 2009 r. (Dz.Urz.Woj.Pom. Nr 94, poz. 1931), karta terenu 109KDL-1/2 i 110KDL-1/2. Decyzja o warunkach zabudowy z dnia 20 kwietnia 2012 r. dotyczy działki nr [..], która przeznaczona została budowę miejsc parkingowych wraz z drogami dojazdowymi dla obsługi planowanego na działce nr [..] budynku wielorodzinnego (działka nr [..] decyzją Prezydenta Miasta nr [..] z dnia 25 października 2012 r. została podzielona na działki nr [..] i [..]). Planowana inwestycja jest zgodna z tym aktem. Postanowienia decyzji z dnia 26 października 2011 r. odnoszą się zaś do działki nr [..], na której przewidziano budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną oraz do działek nr [..]-[..], na których przewidziano realizację infrastruktury technicznej. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w decyzji, na danym terenie obowiązuje łamana linia zabudowy. Jedną ze składowych linii zabudowy ustala się jako równoległą do ul. M. w odległości 8 m od krawędzi jezdni, następną składową ustala się zaś jako równoległą do ul. S. w odległości 6 m od krawędzi jezdni. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki maksymalnie może wynosić 0,26. Szerokość elewacji frontowej może wynosić 73 m łącznie, z podziałem na dwie bryły połączone parterowym łącznikiem. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do jej gzymsu lub attyki dla bryły północnej określono maksymalnie na 19 m (nie wyżej niż 48,7 m n.p.m.), natomiast dla bryły południowej - do 15 m (nie wyżej niż 45 m n.p.m.). Budynek powinien zostać przykryty dachem płaskim. Na terenie działki inwestora lub działki będącej w jego dyspozycji należy zaprojektować 1,5 miejsca postojowego na i lokal mieszkalny, z czego minimum 10% powinna być ogólnodostępna, a 10% miejsc ogólnodostępnych należy przewidzieć dla osób niepełnosprawnych. Jak wynika ze złożonego przez inwestora opracowania, budynek został usytuowany z uwzględnieniem określonej w decyzji linii zabudowy, a wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wynosi 0,185. Łączna szerokość elewacji frontowej liczy 73 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej bryły północnej budynku to 18,2 m (48,7 m n.p.m.), a bryły południowej 12,34 m (42,84 m n.p.m.). Budynek został przykryty dachem płaskim. W budynku zaprojektowano 55 mieszkań, w związku z czym na terenie należącym do Inwestora (dz. nr [..]-[..]) zlokalizowano łącznie 84 miejsca postojowe, w tym 47 jako ogólnodostępne, a 4 przeznaczono dla osób niepełnosprawnych. Wojewoda ocenił także, że złożony projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania i sprawdzenia zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Opracowanie jest kompletne i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor złożył również na przepisowych drukach prawidłowo wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Za niezasadny Wojewoda uznał zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa, wskazując, że Prezydent Miasta uczynił zadość temu przepisowi, albowiem zawiadomieniem z dnia 31 marca 2014 r., doręczonym skarżącej w dniu 1 kwietnia 2014 r., zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się, w ciągu 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w przedmiotowej sprawie. Również, za niezasadny, organ uznał zarzut naruszenia art. 35 i art. 36 Kpa wyjaśniając, że wniosek inwestora wpłynął do organu I instancji w dniu 11 lutego 2014 r., natomiast skarżona decyzja została wydana dnia 10 kwietnia 2014 r., czyli z zachowaniem ustawowego terminu. Wojewoda ocenił jednocześnie, że bryły zaprojektowanego budynku posiadają wysokość zgodną z ustaleniem decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśnił w tym miejscu, że wskazana decyzja określa jedynie maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do jej gzymsu lub attyki. W myśl § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wysokość budynku mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przykrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Odnosząc się do zarzutu objęcia projektem zamiaru budowy murów oporowych na terenie działki drogowej nr [..] (obecnie [..]) bez uzyskania stosownego uprawnienia, Wojewoda wyjaśnił, że z projektu budowlanego wynika, że wskazane mury oporowe to obiekty istniejące, które przeznaczone są do zachowania. Powyższe powoduje, że inwestor nie musi legitymować się prawem do dysponowania wskazaną nieruchomością na cele budowlane. Natomiast projektowane mury oporowe usytuowane mają być na nieruchomości stanowiącej własność inwestora. Wojewoda wskazał także, że w projekcie zagospodarowania terenu w sposób wyraźny ukazano granice działek należących do inwestora, wskazano również granice wszystkich działek objętych inwestycją, wszystkie działki objęte planowanym zamierzeniem zostały wyszczególnione we wniosku o pozwolenie na budowę a inwestor uzyskał tytuł do dysponowania nimi na cele budowlane. Projekt zagospodarowania terenu został wykonany na kopii mapy do celów projektowych przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Ponadto, zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz. 462 ze zm.) dane, o których mowa w § 8 ust. 3 (m.in. ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu), mogą być zamieszczone na dodatkowych rysunkach, jeżeli poprawi to czytelność projektu zagospodarowania działki lub terenu. Rysunki te nie muszą być wykonane na kopii mapy do celów projektowych. Wojewoda wskazał również, że brak jest podstawy prawnej, która nakładałaby na inwestora obowiązek dołączania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów do wniosku o pozwolenie na budowę. To inwestora obciąża ryzyko, że w przypadku nieuzyskania zezwolenia na wycinkę drzew nie zdoła zrealizować przedsięwzięcia, na którego realizację posiada pozwolenie na budowę. Wojewoda wyjaśnił także, że budynek przy ul. K., w którym znajdują się lokale mieszkaniowe, położony jest na działce nr [..] (obecnie [..]), oddzielonej od działki nr [..] (obecnie [..]), gdzie posadowiony ma zostać projektowany budynek, działką drogową nr [..] (ul. S., obecnie dz. nr [..]). Odległość pomiędzy wskazanymi budynkami wynosi około 21 m. Z treści odwołania wynika, iż przepisami wprowadzającymi ograniczenie w zagospodarowaniu działki, na której usytuowany jest budynek przy ul. K. są przepisy § 13, § 57 ust. 1 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422). Na podstawie znajdującej się w aktach sprawy analizy nasłonecznienia i przesłaniania tutejszy organ zbadał zgodność przedmiotowego zamierzenia z ww. przepisami. W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, iż budynek przy ul. K., w tym poszczególne mieszkania znajdujące się na parterze, zapewniony będzie mieć 3-godzinny czas nasłonecznienia w okresie równonocy. Posiłkując się tzw. "linijką słońca'" zawartą w książce M. Twarowskiego "Słońce w architekturze" oraz dodatkowo kalkulatorem długości cienia i położenia słońca organ odwoławczy zweryfikował poprawność obliczeń przedmiotowego opracowania w zakresie kąta padania promieniu słonecznych oraz w zakresie długości cienia rzucanego przez projektowany budynek, a następnie stwierdził, iż nie budzą one jego zastrzeżeń. Ponadto, zgodnie z § 60 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania w zakresie nasłonecznienia co najmniej do jednego pokoju. Wojewoda stwierdził jednocześnie, że dołączona przez skarżącą analiza nasłoneczniania nie może podważyć wiarygodności znajdującego się w aktach sprawy opracowania określonego jako "studium nasłonecznienia" oraz "analiza naturalnego oświetlenia", nie wiadomo bowiem, kto dokument ten sporządził oraz czy osoba ta posiadała uprawnienia budowlane legitymujące ją do sporządzenia takiej analizy. Wojewoda stwierdził ponadto, że również analiza przesłaniania została wykonana w sposób poprawny, a jej interpretacja nie nastręcza trudności. Z jej treści wynika, iż inwestycja spełnia wymogi zawarte w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się bowiem przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Warunek ten został spełniony zarówno w odniesieniu do istniejącego budynku przy ul. K., jak i projektowanego obiektu. Wojewoda ocenił także, że usytuowanie miejsc postojowych w odległości 3 m od granicy działki drogowej nie narusza § 19 ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wyjaśniając, że z przepisu tego w sposób wyraźny wynika, że wskazane w nim odległości odnoszą się jedynie do działek budowlanych. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że w projekcie zagospodarowania terenu odległość miedzy północną i południową bryłą budynku określono na 8 m a projekt został uzgodniony bez uwag przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Północna bryła projektowanego budynku została zakwalifikowana do grupy średniowysokiej o kategorii zagrożenia ZL IV, natomiast bryła południowa do grupy niskiej o kategorii zagrożenia ZL IV. W przypadku południowej bryły budynku zaprojektowana droga pożarowa przebiega w odległości mniejszej niż 5 m. Zgodnie zaś z § 210 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynek, w którym różne jego części usytuowane są na wspólnej płycie ponad garażem stanowiącym odrębną strefę pożarową, bez podziału tego garażu ścianami oddzielenia pożarowego od fundamentu, traktuje się jako jeden budynek. Uwzględniając przy tym przepis § 2 ust. 5 cyt. rozporządzenia, wskazujący, iż jego przepisy odnoszące się do budynku o określonym przeznaczeniu stosuje się także do każdej części budynku o tym przeznaczeniu, uznać należy, iż wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego również mogą być rozpatrywane odrębnie dla każdej z części takiego budynku, stanowiącej odrębną strefę pożarową. Powyższe prowadzi do wniosku, iż także wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, dotyczące dróg pożarowych dla budynków i obiektów budowlanych wymienionych w § 12 ust. 1 tego aktu mogą być rozpatrywane w odniesieniu do poszczególnych części budynku stanowiących odrębne strefy pożarowe. Mając to na uwadze, w przypadku zapewnienia podziału budynku na odrębne strefy pożarowe, poczynając od poziomu dostępu do niego do przekrycia dachu, warunki dojazdu na wypadek pożaru mogą być analizowane odrębnie dla każdej z takich części. Taka interpretacja wymagań ww. rozporządzenia w zakresie dojazdów do budynków o rozbudowanej bryle w części nadziemnej, składającej się z kilku części o zróżnicowanej wysokości, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, została przyjęta przez Komendę Główną Państwowej Straży Pożarnej w piśmie z dnia 15 listopada 2012 r. Wojewoda wskazał ponadto, że analiza projektu budowlanego złożonego dla przedmiotowego zamierzenia prowadzi do wniosku, iż realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje oddziaływania na działkę nr [..] w drodze tzw. immisji, które spowodowałyby ponadprzeciętne utrudnienia w korzystaniu przez skarżącą z należącej do niej nieruchomości. Na decyzję tą Wspólnota Mieszkaniowa wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podtrzymując zarzuty odwołania i podnosząc, że nie została poinformowana o zmianie decyzji z dnia 10 kwietnia 2014 r. dokonanego decyzją z dnia 11 stycznia 2016 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w sprawie zarzuty wobec przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego i prawidłowości decyzji organu I instancji okazały się być niezasadne. W tym zakresie Sąd w całości podziela wywody i stanowisko organu odwoławczego, w szczególności odnoszące się do zgodności projektu budowlanego z przepisami a także projektu zagospodarowania terenu z przepisami w tym przepisami techniczno - budowlanymi przywołanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kontrolowana decyzja Wojewody z dnia 12 czerwca 2017 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 10 kwietnia 2014 r. wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W zaskarżonej decyzji organ dokonał oceny zgodności przedłożonego w sprawie projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ocena ta zasługuje w pełni na akceptację. Teren inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..], uchwalonego uchwałą nr XXX/668/09 Rady Miasta z dnia 25 marca 2009 r. (Dz.Urz.Woj.Pom. Nr 94, poz. 1931), karta terenu 109KDL-1/2 i 110KDL-1/2, a także postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy nr [..] z dnia 20 kwietnia 2012 r., nr [..] z dnia 26 października 2011 r. W szczególności zaś prawidłowo stwierdził Wojewoda zgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wysokości obiektu. To samo dotyczy zachowania przez projekt linii zabudowy. Trafna jest również ocena prawidłowości projektu zagospodarowania z przepisami techniczno-budowlanymi zwłaszcza w zakresie przesłaniania i nasłonecznienia. W tym zakresie skarga zwiera jedynie niczym nie popartą polemikę. Zasadnie również organ uznał, że zostały spełnione wymagania dotyczące dróg pożarowych dla budynków i obiektów budowlanych wynikające z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, mając na uwadze występujące w budynku odrębne strefy pożarowe, co uzasadniało analizę warunków dojazdu na wypadek pożaru odrębnie dla każdej z takich części, i wskazując w tym zakresie na pismo Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 15 listopada 2012 r. Organy dokonał również prawidłowej oceny kompletności przedłożonego projektu budowlanego w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył, wymagane mocą art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 tej ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu prawidłowo stwierdził Wojewoda, że zrealizowanie inwestycji nie stanowiło przeszkody do orzekania w sprawie pozwolenia na budowę, a wobec bezpodstawności stawianych zarzutów mógł wydać decyzję utrzymującą w mocy pozwolenie na budowę. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się bowiem pogląd, że zakończenie robót budowlanych powoduje ten skutek, że postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę staje się bezprzedmiotowe. Po umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zastosowanie znajduje albo tryb legalizacji samowoli budowlanej z art. 48 Prawa budowlanego, albo tak zwany tryb naprawczy określony w przepisach art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W stosunku do inwestora, który rozpoczął inwestycję legalnie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, która następnie została wyeliminowana wyrokiem sądu administracyjnego lub inną decyzją wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym wskazywano, że właściwym trybem jest postępowanie naprawcze zmierzające do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem oraz zatwierdzenia projektu zamiennego usuwającego nieprawidłowości, które skutkowały wyeliminowaniem pozwolenia na budowę. Powyższego stanowiska Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie kwestionuje. Okoliczności rozpoznawanej sprawy są jednak odmienne. Decyzja ostateczna o pozwoleniu na budowę została wyeliminowana nie w toku realizacji inwestycji ale po jej zakończeniu i dodatkowo także po wydaniu pozwolenia na użytkowanie. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest natomiast przeszkodą dla uruchomienia trybu naprawczego z art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Jego wdrożenie jest możliwie dopiero po uprzednim wzruszeniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w jednym z trybów nadzwyczajnych. Dodatkowo należy mieć na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie wymagana art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego ostateczność decyzji została zniesiona nie na skutek wadliwości projektu, jego błędów, czy niezgodności z planem miejscowym i przepisami techniczno – budowlanymi, lecz na skutek bezpodstawnego nieuznania odwołującej za stronę postępowania w sytuacji niezasadności jej zarzutów. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie miał podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo że została ona wykonana czy ujmując to inaczej "skonsumowana", zrealizowana przez inwestora. Umorzenie postępowania byłoby możliwe gdyby przyjąć, że wydane pozwolenie na użytkowanie zastępuje na dalszym etapie inwestycji tj. na etapie użytkowania inwestycji pozwolenie na budowę, czyniąc je całkowicie zbytecznym. Tak jednak nie jest. Funkcją decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego jest nie tylko udzielenie pozwolenia na rozpoczęcie robót budowlanych ale również zatwierdzenie projektu budowlanego – dokumentu stanowiącego część dokumentacji budowy, o której mowa w art. 3 pkt 13 Prawa budowlanego, a którą inwestor obowiązany jest przekazać właścicielowi lub zarządcy obiektu po zakończeniu procesu budowlanego. Obowiązkiem właściciela lub zarządcy, zagrożonym zresztą karą grzywny, jest bowiem przechowywanie dokumentacji przez okres istnienia obiektu (por. art. 63 ust. 1 i art. 95 pkt 9 Prawa budowlanego). Zauważyć też należy, że po zakończeniu procesu budowlanego i po przekazaniu obiektu do użytkowania inwestor kończy swoją rolę. Wszelkie obowiązki związane z jego utrzymaniem przejmuje właściciel lub zarządca. Wszystko to sprawia, że w okolicznościach sprawy, wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo zrealizowania obiektu i oddania go do użytkowania nie jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. To prawda, że w postępowaniu naprawczym, które w warunkach sprawy powinno się toczyć dopiero po wzruszeniu pozwolenia na użytkowanie zatwierdzeniu podlegałby też projekt budowlany zamienny, jednak należy mieć na względzie że projekt ten nie musiałby odpowiadać projektowi na podstawie którego obiekt został legalnie wzniesiony. Projekt budowlany zamienny powinien bowiem uwzględniać zarówno przepisy prawa miejscowego, jak i przepisy techniczno – budowlane obowiązujące w momencie jego opracowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2016 r., II SA/Gd 721/15). Bezsporne jest, że w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 657/ 14 nie doszło do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 10 kwietnia 2014 r. Wyrok wydany w sprawie II SA/Gd 657/17 uprawomocnił się w dniu 1 grudnia 2016 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Zatem decyzja o pozwoleniu na budowę była ostateczna w okresie od umorzenia postępowania odwoławczego decyzją Wojewody z dnia 31 lipca 2014 r. do prawomocnego uchylenia tej decyzji w dniu 1 grudnia 2016 r., gdyż to dopiero wyeliminowało ostateczność tego rozstrzygnięcia. Bezsporne jest, że w tym czasie miało miejsce przeniesienie pozwolenia na budowę na rzecz nowego inwestora D., który następnie uzyskał, zmieniającą pozwolenie na budowę z 10 kwietnia 2014 r., ostateczną decyzję z dnia 11 stycznia 2016 r., na podstawie której nastąpiła realizacja inwestycji w całości na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, a proces inwestycyjny został zakończony uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na użytkowanie w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 2016 r., wydanej po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli. Zdaniem Sądu, uchylenie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie której inwestor zrealizował inwestycją nią objętą i uzyskał pozwolenie na użytkowanie nie powoduje automatycznie bezprzedmiotowości postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W każdym przypadku zależy to bowiem od okoliczności konkretnej sprawy, a zwłaszcza przyczyny uchylenia przez sąd administracyjny pozwolenia na budowę. Nie ma powodu, aby w sytuacji niezasadności zgłoszonych do projektu zarzutów pozostałych stron inwestor, bądź właściciel czy zarządca ponosili koszty opracowania nowej dokumentacji (projektu zamiennego lub tylko inwentaryzacji wykonanych robót). Wydaje się, że powyższe okoliczności miał na względzie również ustawodawca, wprowadzając od dnia 28 czerwca 2015 r. zmiany w ustawie Prawo budowlane ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443). Artykuł 28 ust. 1 w aktualnym brzmieniu, a zwłaszcza treść przepisu art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego wyraźnie wskazuje, że tylko rozpoczęcie robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust. 1 stanowi obecnie przeszkodę do wydania pozwolenia na budowę. Nie można pomijać również zmiany art. 37 Prawa budowlanego, który w ust. 2 pkt 2 wyraźnie dopuszcza możliwość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę po jej uprzednim wyeliminowaniu przez sąd dla kontynuowania robót budowlanych. Wprawdzie w rozpoznawanej sprawie z uwagi na treść art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej zastosowanie znajdowały przepisy w dotychczasowym brzmieniu, to jednak z uwagi na porządkujący charakter wprowadzonych zmian nie mogły one nie mieć wpływu na wykładnię norm w ich dotychczasowym brzmieniu. W niniejszej sprawie nie może odnieść skutku zarzut dotyczący niezawiadomienia skarżącej o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zmianie inwestora, jako że odbyło się to w dwóch odrębnych sprawach administracyjnych, które pozostają poza granicami niniejszej sprawy. Wbrew zarzutom skarżącego, w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę, Wojewoda dokonał prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekając w sprawie organ procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołał i zastosował przepisy Prawa budowlanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 Kpa, a także odpowiada wynikającej z art. 11 Kpa zasadzie przekonywania. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody jest zgodna z prawem. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.