I SA/Gd 1437/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 23 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 602/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyniku skargi Banku "A" S.A. z siedzibą w G., uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 23 stycznia 2014 r. wydaną wobec skarżącej spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bank wskazał, iż zawarł z towarzystwem ubezpieczeń umowę ubezpieczenia kredytów hipotecznych z niskim udziałem własnym kredytobiorcy. Po pewnym czasie jednak towarzystwo wypowiedziało umowę ubezpieczenia. Bank uznał, że zgodnie z brzmieniem umowy ubezpieczenia, rozwiązanie tej umowy nie wpłynęło na możliwość przedłużania ochrony dla kredytów, które zostały objęte umową ubezpieczenia przed dniem jej rozwiązania, na kolejne okresy ochrony i w związku z taką interpretacją dokonywał wpłat tytułem składki ubezpieczeniowej oraz zgłaszał roszczenia o wypłatę odszkodowań z tytułu tej umowy. Towarzystwo uznało jednak, że rozwiązanie umowy uniemożliwiało przedłużenie ochrony dla ww. kredytów i zwracało bankowi wpłaty tytułem składki ubezpieczeniowej oraz odmawiało wypłaty odszkodowań ze względu na upływ okresu ubezpieczenia w związku z rozwiązaniem umowy ubezpieczenia. W związku z powyższym przebiegiem relacji związanych z wykonywaniem umowy ubezpieczenia bank oraz towarzystwo postanowiły zawrzeć ugodę celem ustalenia ostatecznego stanowiska w zakresie rozwiązania umowy ubezpieczenia. Na mocy ugody towarzystwo odwoła wypowiedzenie umowy ubezpieczenia, a bank to odwołanie zaakceptuje. Jednocześnie w ugodzie bank i towarzystwo zgodnie potwierdzą, iż umowa ubezpieczenia uległa rozwiązaniu z dniem wskazanym w ugodzie. W konsekwencji, bank zrzeka się wszelkich roszczeń wynikających lub powiązanych z umową ubezpieczenia (w tym roszczeń o wypłatę jakichkolwiek odszkodowań, odsetek, utraconych korzyści i tym podobnych należności) i nie będzie ich dochodził wobec towarzystwa, a jednocześnie towarzystwo zrzeka się wobec banku wszelkich roszczeń wynikających z lub powiązanych z umową ubezpieczenia (w szczególności roszczeń, odszkodowań, odsetek, utraconych korzyści i tym podobnych należności). W związku z faktem, że umowa ubezpieczenia ulegnie rozwiązaniu dopiero w dniu wskazanym w ugodzie bank zobowiązany będzie do ponownej zapłaty na rzecz towarzystwa składki ubezpieczeniowej z tytułu umowy ubezpieczenia. Jednocześnie ugoda wskazuje, że w związku z rozliczeniem umowy ubezpieczenia oraz biorąc pod uwagę przebieg umowy ubezpieczenia, towarzystwo przyzna bankowi premię z tytułu niskiej szkodowości. Strony ugody postanowiły też, że jej rozliczenie nastąpi w drodze potrącenia wzajemnych zobowiązań banku i towarzystwa, tj. potrącenia kwoty składki ubezpieczeniowej należnej towarzystwu z tytułu umowy ubezpieczenia z kwotą premii. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego bank zwrócił się do organu interpretacyjnego o odpowiedź na pytanie czy bank powinien potraktować premię za niską szkodowość przyznaną przez towarzystwo jako wynagrodzenie za usługę podlegającą opodatkowaniu VAT? W ocenie banku przyznana przez towarzystwo premia za niską szkodowość nie stanowi wynagrodzenia za usługę i w konsekwencji powinna pozostawać poza zakresem opodatkowania VAT. Premia nie stanowi bowiem, według spółki, wynagrodzenia za jakąkolwiek czynność wykonywaną przez bank. Planowana ugoda nie będzie nakładała na bank obowiązku wykonania jakiegokolwiek świadczenia na rzecz towarzystwa. Nie wiąże się również z żadnymi czynnościami wykonanymi przez bank w przeszłości, w trakcie obowiązywania umowy ubezpieczenia. Towarzystwo, w zamian za wypłatę premii, nie może żądać od banku określonych działań lub zachowań. Premia została przyznana jako jednostronna decyzja towarzystwa, natomiast bank nie podjął i nie podejmie żadnych aktywności w celu jej uzyskania, które byłyby jednocześnie warunkiem uzyskania premii. Premia przyznana przez towarzystwo na mocy ugody będzie miała związek z niską kodowością, czyli z czynnikami zewnętrznymi, na które bank nie miał bezpośredniego wpływu i których bank nie kontrolował. W zaskarżonej interpretacji z dnia 23 stycznia 2014 r. Minister Finansów uznał, zaprezentowane we wniosku stanowisko spółki za nieprawidłowe. Organ wyraził pogląd, że otrzymane przez wnioskodawcę wynagrodzenie w postaci premii za niską szkodowość jest ściśle związane z uzyskaniem korzyści przez wypłacającego (towarzystwo), w postaci uzyskania zgody na wcześniejsze rozwiązanie umowy ubezpieczenia, co stanowi świadczenie wykonane przez wnioskodawcę na jego rzecz. Zatem istnieje związek pomiędzy wypłatą należności, a świadczeniem wzajemnym. Wobec powyższego organ uznał, iż w opisanym zdarzeniu - w świetle regulacji zawartych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej również jako "ustawa o VAT" lub "u.p.t.u.") - mamy do czynienia z odpłatnym świadczeniem usług, podlegających opodatkowaniu na ogólnych zasadach rozliczania podatku od towarów i usług, według właściwej stawki dla tego typu usługi. Nie godząc się z powyższą interpretacją skarżąca spółka, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W wywiedzionym środku zaskarżenia zarzucono naruszenie przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że w zdarzeniu przyszłym przestawionym we wniosku premia za niską szkodowość stanowi wynagrodzenie za usługi banku świadczone na rzecz towarzystwa ubezpieczeń. Zarzucono ponadto naruszenie art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie interpretacji, w której organ przyjął za podstawę rozstrzygnięcia okoliczności zdarzenia przyszłego, które nie zostały wskazane w treści wniosku. Zdaniem strony skarżącej zaskarżone rozstrzygnięcie narusza ponadto przepis art. 121 § 1 w związku z art. 14h oraz w związku z art. 14c § 2, art. 14e § 1 i art. 14 a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej również jako: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p.") z uwagi na wydanie interpretacji nieuwzględniającej orzecznictwa TSUE oraz interpretacji Ministra Finansów wydanych w analogicznych/podobnych stanach faktycznych wskazanych przez bank w treści wniosku, a w efekcie naruszenie obowiązku dążenia do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego a także zawierającej niejasne i niejednoznaczne uzasadnienie. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymując dotychczasową argumentację wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę spółki za zasadną. W ocenie Sądu bowiem w sprawie nastąpiło nieuprawnione rozszerzenie przez organ opisu zdarzenia przyszłego przez przyjęcie, że przyznanie premii jest konsekwencją negocjacji pomiędzy stronami umowy ubezpieczenia w związku z zawartą ugodą oraz przez przyporządkowanie bankowi usług, które nie były wskazane w opisie zdarzenia przyszłego w zakresie uznania premii za kwotę wynagrodzenia za konkretne świadczenie usługi w postaci zobowiązania do powstrzymania się od dokonania czynności. Tymczasem jak wskazywała spółka premia zostanie przyznana na mocy zawartej ugody, a nie w związku z zawartą ugodą, w szczególności przyznanie premii nie będzie warunkiem zawarcia przez bank ugody. Konsekwencją natomiast przyjętego założenia wykraczającego poza opis zdarzenia zawartego we wniosku, było według WSA w Gdańsku, naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej. Jak bowiem zauważył Sąd pierwszej instancji obowiązujący od dnia 1 lipca 2007 r. przepis art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej wychodzi poza zasadę związania wyrokiem tylko w sprawie, w której on zapadł i nadaje orzecznictwu sądów administracyjnych walor normatywny także w stosunku do innych indywidualnych spraw załatwianych w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnych). W konsekwencji brak stanowiska organu co do jego własnych rozstrzygnięć zapadłych w tożsamych przedmiotowo sprawach, które powołała we wniosku skarżąca spółka, Sąd uznał za naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Minister Finansów wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając w niej w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucił mu, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a.") mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) naruszenie art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, poprzez uwzględnienie skargi strony skarżącej, uchylenie zaskarżonej interpretacji i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że organ rozszerzył opis zdarzenia przyszłego przez przyjęcie, że przyznanie premii jest konsekwencją negocjacji pomiędzy stronami umowy ubezpieczenia w związku z zawartą ugodą oraz przez przyporządkowanie bankowi i usług, które nie były wskazane w opisie zdarzenia przyszłego w zakresie uznania premii za kwotę wynagrodzenia za konkretne świadczenie usługi w postaci zobowiązania do powstrzymania się od dokonania czynności; 2) art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14a oraz art. 14e Ordynacji podatkowej, poprzez uwzględnienie skargi strony skarżącej, uchylenie zaskarżonej interpretacji i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, iż konsekwencją przyjętego założenia wykraczającego poza opis zdarzenia przyszłego jest nie odniesienie się przez organ interpretacyjny do orzecznictwa TSUE oraz interpretacji Ministra Finansów wydanych w podobnych/analogicznych sprawach wskazanych przez skarżącą w treści wniosku, a w efekcie naruszenie zasady zaufania mającej na celu zapewnienie jednolitego stosowania przepisów prawa. W ocenie organu podatkowego zaskarżona interpretacja spełnia wszystkie wymogi określone w art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, gdyż w kontekście przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (opisu zdarzenia przyszłego) zawiera negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy, wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z jego uzasadnieniem prawnym. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie powinien zapaść wyrok oddający skargę na zasadzie art. 151 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o: - uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku; - oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka, uznając wywiedziony przez organ środek zaskarżenia, za niemający uzasadnionych podstaw, wniosła w pierwszej kolejności o jego odrzucenie z powodu licznych uchybień przy formułowaniu zarzutów. Ewentualnie wniesiono o oddalenie kasacji organu, oraz zasądzenie na rzecz banku kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie I FSK 1917/14 uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i nakazał sprawę ponownie rozpoznać. Rozpoznając sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, poprzez uwzględnienie skargi strony skarżącej, uchylenie zaskarżonej interpretacji i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że organ rozszerzył opis zdarzenia przyszłego przez przyjęcie, że przyznanie premii jest konsekwencją negocjacji pomiędzy stronami umowy ubezpieczenia w związku z zawartą ugodą oraz przez przyporządkowanie bankowi usług, które nie były wskazane w opisie zdarzenia przyszłego w zakresie uznania premii za kwotę wynagrodzenia za konkretne świadczenie usługi w postaci zobowiązania do powstrzymania się od dokonania czynności. W zawartych w uzasadnieniu wytycznych Sąd ten zobowiązał do merytorycznej oceny stanowiska Ministra Finansów. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (...). Mając powyższe na uwadze Sąd przyjął - idąc za wyrokiem w sprawie I FSK 1917/14 - że organ interpretacyjny nie wykroczył poza stan faktyczny podany we wniosku. Zatem rolą Sądu obecnie sprawę rozpoznającego jest merytoryczna ocena stanowiska Ministra Finansów co do uznania premii za kwotę wynagrodzenia za konkretne świadczenie usługi w postaci zobowiązania do powstrzymania się od dokonania czynności. Sąd podzielił w tym zakresie pogląd wywiedziony przez organ. Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynikało, że w związku z wypowiedzeniem przez towarzystwo umowy ubezpieczenia, skarżący i towarzystwo zawarły ugodę celem ustalenia stanowiska w zakresie rozwiązania umowy ubezpieczenia. Zgodzić się należy, że na dwustronny charakter ugody, której celem było ustalenie stanowiska w zakresie rozwiązania umowy, wskazuje na to, że w niniejszej sprawie skarżący na mocy zawartej ugody otrzyma od towarzystwa wynagrodzenie zwane premią za niską szkodowość. Jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 sierpnia 2015 r. z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego ewidentnie wynika bezpośrednie związanie premii z ugodą. W rozumieniu art. 917 kc ugoda jest umową, w której strony czynią sobie wzajemnie ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego. Celem ugody jest wyjaśnienie niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku, zapewnienie ich wykonania albo uchylenie istniejącego lub potencjalnego sporu. Ugoda określa na nowo treść łączącego strony stosunku prawnego. Dopiero wykonanie ugody, tak jak każde wykonanie zobowiązania, prowadzi do wygaśnięcia stosunku prawnego łączącego strony, chyba że co innego wynika z treści ugody. Do skutków niewykonania określonych w ugodzie obowiązków mają zastosowanie zasady ogólne, w szczególności art. 471 i n. KC. W razie zatem niespełnienia przez dłużnika w zastrzeżonym terminie świadczenia określonego w ugodzie, wierzycielowi przysługuje nie tylko roszczenie o wykonanie ugody, ale ponadto, może on stosownie do okoliczności dochodzić dalszych roszczeń wynikających z łączącego strony stosunku prawnego. W świetle art. 471 k.c., dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Tak, więc art. 471 k.c. reguluje odpowiedzialność odszkodowawczą dłużnika w sytuacji, kiedy doszło do niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania z powodu okoliczności, za które jest on odpowiedzialny. Pojęcie odszkodowawczej odpowiedzialności kontraktowej oznacza zbiorczo wszystkie negatywne skutki, które wynikają z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Przez świadczenie usług, na mocy art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pojęcie świadczenia - składającego się na istotę usługi - należy interpretować zgodnie z jego cywilistycznym rozumieniem. Jak wskazuje art. 353 § 2 k.c. świadczenie może polegać na działaniu albo zaniechaniu. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innego podmiotu. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innego podmiotu), jak i zaniechanie (nie czynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Na świadczenie mogą się też jednocześnie składać zachowania związane z działaniem, jak i zaniechaniem. Zatem zgodnie z zasadami prawa cywilnego świadczenie może polegać zarówno na czynieniu jak i na powstrzymywaniu się od działania, wreszcie może stanowić jakiekolwiek inne świadczenie mogące być treścią zobowiązania. Należy jednak wyraźnie zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w rozumieniu ustawy. Aby tak się stało, muszą być łącznie spełnione następujące warunki; tzn.: zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji musi być odpłatne, zobowiązanie to wynikać musi z wyraźnego stosunku zobowiązaniowego, a także musi istnieć konkretny podmiot/strona będący bezpośrednim beneficjentem (konsumentem) tego zobowiązania. W opisanej sytuacji mamy do czynienia ze świadczeniem usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT. Natomiast określone świadczenie pieniężne nazwane premią z tytułu niskiej szkodowości stanowi formę wynagrodzenia w postaci premii za niską szkodowość wypłaconego w związku z wcześniejszym rozwiązaniem umowy ubezpieczenia. Beneficjentem tej usługi jest skarżący. Skarżący bowiem otrzymuje określone świadczenie pieniężne w zamian za wyrażenie zgody na wcześniejsze rozwiązanie umowy ubezpieczenia (występuje tu korzyść po stronie towarzystwa). Towarzystwo i skarżący zobowiązani są do świadczenia wzajemnego. Towarzystwo zobowiązane jest bowiem wypłaty skarżącemu wynagrodzenia, a skarżący do powstrzymania się od wpłat tytułem składki ubezpieczeniowej oraz zgłaszania roszczenia o wypłatę odszkodowań. Wcześniejsze rozwiązanie umowy ubezpieczenia poprzez zawarcie przez strony porozumienia prowadzi do wygaśnięcia wiążącego strony stosunku prawnego (tj. zgodnego zakończenia istniejącego pomiędzy stronami stosunku w inny sposób niż pierwotnie było to przewidziane). Wcześniejsze rozwiązanie umowy ubezpieczenia dotyczy wzajemnych ustępstw w zakresie wiążącego obie strony stosunku prawnego. Nie jest rezultatem jednostronnego niewywiązywania się lub nienależytego wywiązania się przez stronę z ciążących na niej obowiązków. Z kolei wynagrodzenie w postaci premii z tytułu niskiej szkodowości, otrzymane od towarzystwa stanowi formę wynagrodzenia za działania - skarżącego, które polegają na wyrażeniu zgody za odstąpienie od umowy (wcześniejsze jej rozwiązanie). W przedstawionej sytuacji istnieje zatem bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem skarżącego a otrzymaniem wynagrodzenia od towarzystwa. Otrzymana od towarzystwa kwota stanowi wynagrodzenie za konkretne świadczenie usługi w postaci zobowiązania do powstrzymania się od dokonania czynności, które wprost wymienione zostało w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym Sąd nie może zgodzić się ze stroną skarżącą, że doszło do naruszenia art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2, oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14c § 2, art. 14e § 1 i art. 14a § 1 O.p.. Nie doszło również do naruszenia art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, czemu dano wyraz powyżej. Należy pamiętać, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi, na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być ustosunkowaniem się do poglądu prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Przez ocenę prawną stanowiska pytającego należy rozumieć wskazanie przez organ podatkowy, czy stanowisko pytającego jest prawidłowe, czy też jest nieprawidłowe z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego, znajdujących zastosowanie w indywidualnej sprawie podatnika. Organ podatkowy nie ma obowiązku nawet wskazywania prawidłowego sposobu postępowania w danej sprawie. Może ograniczyć się do wykazania, że stanowisko podatnika przedstawione we wniosku jest błędne. W wydanej interpretacji organ dokonał analizy skutków jakie na gruncie przepisów ustawy o VAT wywiera zawarta przez skarżącego ugoda. Uczynił zatem zadość swoim obowiązkom w tej sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. DSz