II FSK 40/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 471/15 w sprawie ze skargi M[...] sp. z o.o. z siedzibą w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 11 lutego 2015 r. nr ITPB3/423-597/14/AW w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od M[...] sp. z o.o. z siedzibą w B. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 490 (czterysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wyrokiem z 9 września 2015 r., I SA/Bd 471/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną przez M[...] sp. z o.o. z siedzibą w B. interpretację indywidualną Ministra Finansów z 11 lutego 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku skarżąca spółka podała, że prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie opisanej produkcji papieru i tektury (także artykułów z nich). Działalność produkcyjna jest prowadzona w zakładach zlokalizowanych w B. oraz w J. położonych poza terenem specjalnych stref ekonomicznych (SSE). Nadto, na podstawie uzyskanego zezwolenia, rozpoczęła działalność gospodarczą w zakładzie na terenie SSE. Ponieważ działalność opodatkowana (prowadzona w zakładach poza SSE) oraz zwolniona (prowadzona na terenie SSE) są prowadzone w ramach jednego podmiotu prawnego, spółka dokonała organizacyjnego wyodrębnienia działalności opodatkowanej i zwolnionej, zgodnie z § 5 pkt 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. Nr 232, poz. 1548, ze zm. dalej: "Rozporządzenie SSE"), co oznacza, że jest w stanie przyporządkować przychody i koszty do danych jednostek, w tym również jest w stanie dokonać takiej identyfikacji wobec poszczególnych faz produkcji, gdy niektóre fazy odbywają się na terenie SSE, a niektóre poza SSE. Zdarzają się przy tym sytuacje, kiedy poszczególne etapy wytwarzania danego produktu zrealizowane są w różnych zakładach tj. działających w SSE jak i poza nią. Skarżąca przedstawiła we wniosku możliwe schematy takiej działalności i wskazała, że posiada indywidualną interpretację podatkową wydaną 3 lutego 2014 r. (ITPB3/423-45/13/14-S/MK), w której organ potwierdził, iż w przypadku wyprodukowania danego produktu w całości w zakładzie zlokalizowanym w SSE, dochód z jego sprzedaży będzie zwolniony z opodatkowania. Natomiast w przypadku, gdy poszczególne etapy produkcji realizowane będą w różnych zakładach, zwolnieniem objęta będzie wyłącznie ta część dochodu, która zostanie przypisana do etapów produkcji zrealizowanych w zakładzie strefowym. Spółka wskazała, że wartość ponoszonych przez nią kosztów w ujęciu bilansowym dla danego okresu rozliczeniowego może różnić się od wartości kosztów rozpoznawanych na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zarówno dla potrzeb działalności zwolnionej, jak i opodatkowanej (m.in. z uwagi na różne stawki amortyzacyjne, specyficznie określone momenty potrącalności wybranych kosztów podatkowych, ograniczenie wynikające z art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 851, ze zm. dalej: "u.p.d.o.p."). W celu przypisania części dochodu odpowiadającego etapom produkcji realizowanym w zakładzie strefowym, spółka dokonuje wyceny tych procesów w oparciu o wynikające z ewidencji rachunkowej koszty strefowej jednostki organizacyjnej (w tym koszty amortyzacji środków trwałych dla celów bilansowych), powiększone o marżę odpowiadającą warunkom rynkowym. W związku z powyższym skarżąca zapytała, czy ustalając wielkość zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. przysługującego w związku z osiągnięciem przez spółkę dochodu z tytułu sprzedaży produktów, dla których część etapów produkcyjnych zrealizowana została w zakładzie strefowym, spółka powinna dokonywać wyceny części dochodu odpowiadającego etapom produkcji zrealizowanym w zakładzie strefowym w oparciu o koszty wynikające z ewidencji rachunkowej prowadzonej dla wyodrębnionej strefowej jednostki organizacyjnej (tj. w szczególności w oparciu o koszty amortyzacji bilansowej)? Zdaniem skarżącej wycena części dochodu odpowiadającego etapom produkcji zrealizowanym w zakładzie strefowym dokonywana dla potrzeb ustalenia wielkości zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., przysługującego w związku z osiągnięciem przez spółkę dochodu z tytułu sprzedaży produktów, dla których część etapów produkcyjnych zrealizowana została w zakładzie strefowym, powinna zostać dokonana w oparciu o dane wynikające z odpowiedniej ewidencji rachunkowej (tj. w szczególności w oparciu o koszty bilansowe). W zaskarżonej interpretacji Minister Finansów uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Organ wskazał, że z przedstawionego we wniosku zdarzenia wynika, że spółka wykonuje niektóre etapy produkcyjne poza terenem SSE. Zatem, jeżeli jakaś faza tej działalności nie jest prowadzona na terenie strefy, to w tej części dochód spółki nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Wykonywanie niektórych czynności w ramach procesu produkcyjnego poza SSE nie pozostaje bez wpływu na wysokość zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych dochodów uzyskiwanych ze sprzedaży towarów. Tym samym, dochód odpowiadający fazie produkcji realizowanej poza SSE winien być wyłączony z dochodu podlegającego zwolnieniu strefowemu. Ponadto organ nie podzielił stanowiska spółki, że w celu przypisania części dochodu odpowiadającego etapom produkcji realizowanym w zakładzie strefowym, odpowiednia wycena procesów realizowanych w SSE powinna być dokonywana w oparciu o wynikające z ewidencji rachunkowej koszty strefowej jednostki organizacyjnej. Podkreślił, że organizacyjne wyodrębnienie z osoby prawnej, prowadzącej działalność zarówno na terenie SSE, jak i poza nią, jednostki, której wypracowany dochód korzysta ze zwolnienia podatkowego, służy prawidłowemu ustaleniu dochodu podlegającego zwolnieniu od opodatkowania podatkiem dochodowym oraz dochodu podlegającego opodatkowaniu. W związku z tym w przedsiębiorstwach korzystających ze zwolnienia podatkowego z tytułu działalności na terenie SSE konieczne jest szczegółowe prowadzenie ewidencji kosztów (z rozróżnieniem kosztów w rozumieniu prawa bilansowego i kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu u.p.d.o.p.). Nie jest to jednak wystarczające, bo niezbędne są dodatkowe ewidencje, np. kosztów bezpośrednio związanych z przychodami na terenie strefy i poza nią, w zakresie działalności strefowej - kosztów bezpośrednio związanych z przychodami z działalności objętej zwolnieniem oraz kosztów pozostałej działalności na terenie SSE, jeżeli taka występuje, pozostałych (innych niż bezpośrednie) kosztów uzyskania przychodów, umożliwiająca ich przyporządkowanie do przychodów z działalności zwolnionej i do przychodów z działalności opodatkowanej. Wynika to z art. 7 ust. 3 pkt. 1 i 3 u.p.d.o.p. 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 5 ust. 5 i 6 Rozporządzenia SSE, oraz prawa procesowego tj. art. 121 § 1 oraz art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. dalej: "o.p."). 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że skarżąca we wniosku o interpretację, na tle przedstawionego stanu faktycznego zadała pytanie, czy ustalając wielkość zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 17 ust 1 pkt 34 u.p.d.o.p. przysługującego w związku z osiągnięciem przez spółkę dochodu z tytułu sprzedaży produktów, dla których część etapów produkcyjnych zrealizowana została w zakładzie strefowym, spółka powinna dokonywać wyceny części dochodu odpowiadającego etapom produkcji zrealizowanym w zakładzie strefowym w oparciu o koszty wynikające z ewidencji rachunkowej prowadzonej dla wyodrębnionej jednostki organizacyjnej (w szczególności w oparciu o koszty amortyzacji bilansowej)? Na rozprawie przed sądem pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, że istotą przedstawionego pytania pozostawała kwestia możliwości wyliczenia przychodu w oparciu o zasady bilansowe stosowane w całym przedsiębiorstwie skarżącej, natomiast stoi na stanowisku, że koszty tak ustalonego przychodu, są kosztami podatkowymi. Stanowisko to koresponduje z uzasadnieniem skargi, w którym skarżąca wskazała, że stosowana przez nią standardowa metodologia ustalania cen dla poszczególnych zleceń produkcyjnych, przekładających się na wysokość osiąganych przychodów, zakłada sporządzenie kalkulacji kosztowej, która po uwzględnieniu odpowiedniej marży możliwej do uzyskania w ramach danego zlecenia stanowi podstawę do ustalenia cen sprzedaży produktów. Przy sporządzeniu tej kalkulacji spółka uwzględnia dane wynikające z ewidencji rachunkowej. W efekcie całość przychodów realizowanych w ramach danego zlecenia jest uzyskiwana w oparciu o kalkulacje oparte na kosztach bilansowych. Zdaniem skarżącej skoro przychody są kalkulowane w oparciu o wyceny na bazie danych bilansowych, uzasadnione jest, aby podział tych przychodów na strefowe i niestrefowe odbywał się w oparciu o takie dane bilansowe. W ocenie sądu, treść pytania wydaje się nie być całkowicie tożsama z wyjaśnieniem przedstawionym na rozprawie, jak również zawartym w uzasadnieniu skargi, to okoliczność ta nie stanowiła dla organu przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Organ także nie zastosował trybu doprecyzowania okoliczności stanu faktycznego wniosku, stąd należało uznać, że prawidłowo odczytał intencje skarżącej. W zaskarżonej interpretacji Minister Finansów dokonał merytorycznej oceny prawidłowości stanowiska skarżącej zawartego we wniosku, uznając je za nieprawidłowe. Argumentacja przedstawiona na poparcie takiego stanowiska jest jednak, co zasadnie zarzuciła w skardze spółka, na tyle nierozbudowana, że nie pozwala na jej merytoryczną ocenę. Analizując treść uzasadnienia zaskarżonej interpretacji, sąd stwierdził, że zawiera ono przytoczenie szeregu przepisów u.p.d.o.f. (art. 9 ust 1, art. 12 ust 1, art. 15 ust 2 i 2a, art. 17 ust 1 pkt 34, art. 17 ust 4, art. 7 ust 3 pkt 1 i 3), ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (art. 16 ust 1) oraz Rozporządzenia SSE (§ 5 ust 5). W znacznym zakresie przytaczanie tych przepisów powiela prezentację istotnych przepisów przedstawioną przez skarżącą jako wyraz własnego stanowiska zawartego we wniosku o interpretację. Brakuje jedynie odniesienia się do art. 11 u.p.d.o.p., który skarżąca powołała do podbudowania swojego stanowiska, że przyporządkowanie części dochodów do działalności strefowej powinno być ustalane w oparciu o rynkowe warunki przeprowadzania transakcji, wskazując, że odwołuje się do niego § 5 ust 6 Rozporządzenia SSE. Organ całkowicie pominął w swoich wywodach wpływ tych przepisów na ocenę stanowiska skarżącej. Sąd podzielił zarzut skargi, że mnogość zacytowanych w zaskarżonej interpretacji przepisów, nie znalazła przełożenia na jakość udzielonej odpowiedzi na zapytanie skarżącej. Wręcz przeciwnie – co podniosła na rozprawie pełnomocniczka spółki – wywody organu zawarte w interpretacji zasadniczo nie są przez skarżącą kwestionowane, jednakże nie do zaakceptowania pozostają wnioski wywiedzione z tych wywodów, które do tego nie zostały prawidłowo uzasadnione. Sąd stwierdził, że w odniesieniu do uznania stanowiska skarżącej za nieprawidłowe, organ w zaskarżonej interpretacji zawarł jedynie niewielki wywód (na str. 7), w którym stwierdził, że: "Tym samym trudno zgodzić się ze stanowiskiem Spółki, że w celu przypisania części dochodu odpowiadającego etapom produkcji realizowanym w zakładzie strefowym, odpowiednia wycena procesów realizowanych w SSE powinna być dokonywana w oparciu o wynikające z ewidencji rachunkowej koszty strefowej jednostki organizacyjnej (w tym koszty amortyzacji środków trwałych dla celów bilansowych)". Uznając, że przytoczona treść wskazuje na to, że jest wynikiem powołanych wcześniej argumentów prawnych, sąd ustalił, że zacytowany fragment poprzedzony został przytoczeniem przepisów, co do których skarżąca nie negowała ich zastosowania w sprawie, ani nie podnosiła, że nie uwzględniała ich w swojej praktyce. Całość stanowiska spółki opierała się na podkreśleniu, że dokonała organizacyjnego wyodrębnienia swoich działalności (zwolnionej i opodatkowanej) w taki sposób, że przyporządkowuje przychody i koszty do danych jednostek. Stąd w ocenie sądu nie można zrozumieć intencji organu, który szeroko wywodząc w przedmiocie obowiązków, które skarżąca i tak realizuje, wywiódł wnioski według przytoczonego fragmentu uzasadnienia. W świetle uznania za zasadne zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego w postaci art. 14c § 2 o.p. sąd za uzasadniony uznał powiązany w nim zarzut naruszenia art. 121 § 1 o.p. Niewątpliwie bowiem brak zawarcia w zaskarżonym rozstrzygnięciu merytorycznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia takie zaufanie narusza. Wobec powyższego sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną interpretację i we wskazaniach co do ponownego rozpoznania sprawy zlecił organom w pierwszej kolejności ustalić i dać temu jednoznaczny wyraz w treści rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście właściwie odczytuje intencję skarżącej co do problemu, który sformułowany został w pytaniu. W następnej natomiast kolejności winien zamieścić wywód w zakresie zasadniczej kwestii merytorycznej, przy uwzględnieniu twierdzenia skarżącej, że wymóg stosowania odpowiednich przepisów dotyczących cen transakcyjnych stwarza uzasadnienie korzystania z ewidencji bilansowej do wyceny etapów produkcji. Ponadto swoje wywody organ winien przedstawić w taki sposób, by odpowiadały wymogom zawartym w art. 14c § 2 o.p. 4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm., dalej "p.p.s.a."), autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 146 § 1 w zw. z art. 141 p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 2 oraz z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organ podatkowy nie zawarł w zaskarżonej interpretacji merytorycznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, skutkiem czego naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy zaskarżona interpretacja spełnia wszystkie wymogi wynikające z przepisów proceduralnych i nie powinna być uchylona. 5. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna okazała się zasadna, ponieważ interpretacja indywidualna spełnia wymagania przepisów prawa. Organ zasadnie uznał bowiem w treści interpretacji stanowisko spółki za nieprawidłowe, powołał znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy a następnie dokonał ich prawidłowej wykładni i wyjaśnił w sposób dostatecznie zrozumiały swoje stanowisko. Wniosek zainteresowanego o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 o.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - 2 o.p.). Wobec powyższego należy uznać, że udzielenie interpretacji polega na wyrażeniu poglądu dotyczącego rozumienia treści poddanych interpretacji przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania, wyłącznie w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Postępowanie o wydanie interpretacji w istocie dotyczy tylko indywidualnej oraz w określony sposób przedstawionej sprawy wnioskodawcy, dlatego wyłącznie dla wnioskodawcy jako adresata, wynik postępowania będzie miał znaczenie prawne, w kontekście ochrony prawnej z tytułu zastosowania się do tej interpretacji. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany) to zaś taki, na podstawie, którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowy wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Z istoty interpretacji przepisów prawa podatkowego wynika, że odpowiedź organu, działającego w trybie art. 14a-14p o.p. ma być tak sformułowana, aby podatnik uzyskał informację, co do trafności jego stanowiska, a interpretacja organów ma wyjaśnić, jaki przepis (przepisy) znajdzie zastosowanie w jego indywidualnej sprawie. W przypadku nie podzielenia stanowiska strony organy winny w sposób jasny wyjaśnić dlaczego go nie aprobują. W treści kwestionowanej interpretacji indywidualnej, uznano dokonaną przez wnioskodawcę ocenę prawną przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłową. Dlatego należało wskazać stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym. Ten obowiązkowy element został spełniony. Organ wydając niniejszą interpretację dokonał bowiem analizy przepisów prawa podatkowego znajdujących zastosowanie w przedmiotowej sprawie (w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym). Wyciągnął wnioski i ocenił stanowisko wnioskodawcy a następnie wskazał prawidłowe rozstrzygnięcie w tej konkretnej sprawie. W konsekwencji interpretacja zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy, a także prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym - wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji - omawiane rozstrzygnięcie spełnia wymogi, o których mowa w art. 14c § 1 i § 2 o.p. Interpretacja indywidualna spełnia wymagania wskazane w treści powołanych przepisów. Organ uznał w treści interpretacji stanowisko spółki za nieprawidłowe, powołał znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy a następnie dokonał ich niewadliwej wykładni i wyjaśnił w sposób dostatecznie zrozumiały swoje stanowisko. Organ ustosunkował się bowiem do okoliczności, że spółka, jako podmiot prowadzący działalność w strefie i poza strefą, tzn. podmiot, który uzyskuje jednocześnie przychody, z których dochód podlega opodatkowaniu i przychody, z których dochód jest wolny od podatku - zobowiązana jest do prowadzenia ewidencji przychodów i kosztów tak, aby możliwe było prawidłowe ustalenie dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym i dochodu wolnego od podatku, czyli w taki sposób, aby możliwe było precyzyjne rozdzielenie przychodów i kosztów uzyskania przychodów związanych z działalnością prowadzoną na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności w strefie oraz działalnością prowadzoną w zakresie nieobjętym tymże zezwoleniem. Natomiast przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają regulacji kwalifikowania przychodów powstających w jednoczesnym związku z działalnością opodatkowaną i zwolnioną z opodatkowania. Zastosowanie jakiegokolwiek kryterium kwalifikowania takich przychodów nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wyjaśnienia zaś dotyczące wykładni przepisów prawa materialnego, których żądała spółka. Wykroczenie poza ten zakres skutkowałoby tym, że organ interpretacyjny musiałby dokonać interpretacji przepisów innych niż te do których obliguje go treść art. 14b § 1 o.p. Tym samym analizą objąłby stosowanie przepisów prawa bilansowego, które stosuje podmiot. Organ nie ma natomiast możliwości w ramach interpretacji przyporządkowywać poszczególnych kosztów do określonego rodzaju działalności podatnika. Bezwzględnym wymogiem, który musi spełniać interpretacja indywidualna jest wskazanie wprost, czy stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku jest prawidłowe, czy też w ocenie organu upoważnionego takim nie jest. W takiej sytuacji organ spełni obowiązek zaprezentowania własnego poglądu na zagadnienie będące przedmiotem zapytania wnioskodawcy. Uzasadanienie organu, że obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny wszystkich przywołanych przez zainteresowanego tez dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji. Dotyczy to również kwestii stosowania odpowiednich przepisów dotyczących cen transakcyjnych tj. art. 11 u.p.d.o.p. co miałoby według skarżącej stwarzać uzasadnienie korzystania z ewidencji bilansowej do wyceny etapów produkcji. Wywód w tej kwestii nie będzie istotny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wywód taki nie ma też znaczenia czy podatnikowi przysługuje zwolnienie oraz jaka wysokość dochodu podlega zwolnieniu. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Uzasadnienie zaskarżonej interpretacji zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym wyraża jednoznaczny i precyzyjny pogląd organu w tej sprawie. Oznacza to, że uzasadnienie zaskarżonej interpretacji spełnia wymogi określone w art. 14c o.p. Nadmienić także należy, że interpretacja indywidualna z 11 lutego 2015 r., została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku ORD-IN z 16 grudnia 2014 r. (data wpływu) stanu faktycznego (opisu zdarzenia przyszłego). Informacje zawarte w części F wniosku były kompletne i wystarczające do rozstrzygnięcia w zakresie postawionego pytania. Przy czym pytanie to było dla tutejszego organu zrozumiałe. Dlatego też nie było konieczności do wzywania podmiotu do uzupełnienia przedmiotowego wniosku. Zaskarżona interpretacja wydana została po analizie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, który w ocenie organu, nie budzi wątpliwości - jego przedstawienie spełniało bowiem wymagania stawiane wnioskowi o wydanie interpretacji indywidualnej. Wyjaśnienia dokonane przez pełnomocnika spółki na rozprawie przed sądem, które spowodowały, że uległo zmianie żądanie spółki (treść pytania wydaje się nie być całkowicie tożsama z wyjaśnieniami przedstawionymi na rozprawie) pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie i nie mogą stanowić o kwestii nieprawidłowości tego rozstrzygnięcia. Co więcej potwierdzają, że spółka sama ma wątpliwości, co do zakresu jej żądania. Jednakże organ interpretacyjny prawidłowo odczytał intencje spółki nakreślone we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i prawidłowo ustosunkował się do przedmiotowego zagadnienia. Biorąc powyższe pod uwagę oraz uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę skarżącej spółki na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 11 lutego 2015 r. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit c i § 14 ust. 2 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 490 ze zm.).