II OSK 1734/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 16 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 718/17 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 718/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyrok wniosła M. R.. Wyrok zaskarżyła w całości. Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazała: 1. art. 174 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. w aspekcie art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 5 K.p.a. oraz art. 6 K.p.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nie dostrzeżeniu przez WSA w Poznaniu tego, że decyzja [...] o warunkach zabudowy Burmistrza Jarocina, znak: [...], z dnia [...] sierpnia 2011 r. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości i była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały i między innymi dlatego powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego; 2. art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. naruszenie art. 153 i art. 170 P.p.s.a. (traktowanych jak przepisy prawa materialnego) polegające na popełnieniu błędu subsumcji; WSA w Poznaniu niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w tych przepisach prawa, innymi słowy, że SKO w Kaliszu po prawomocnym wyroku sygn. akt IV SA/Po 836/16 z dnia 7 grudnia 2016 r., wydając ponownie decyzję znak: [...], z dnia [...] lutego 2017 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Jarocina o warunkach zabudowy i kolejnej decyzji utrzymującej w mocą swą wcześniejszą decyzję znak: [...], z dnia [...] czerwca 2017 r., dostosowało się do oceny prawnej i wskazań zawartych w w/w wyroku, w sytuacji, gdy SKO w Kaliszu ewidentnie się nie dostosowało się tego wyroku, co niewątpliwie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale w istocie taki wpływ miało; 3. art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a przedstawionych jako naruszenia przepisów prawa materialnego, które mają zasadnicze znaczenie dla sprawy. Uchybienie to nie tylko mogło, ale miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie kwestionowanego wyroku jest w istocie lakoniczne i nie zostało pogłębione analizą stanu prawnego sprawy, tak w warstwie prawa materialnego, jak i procesowego; 4. art. 174 pkt 2 tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c); oraz art. 151 P.p.s.a. polegające na nie uchyleniu zaskarżonych orzeczeń SKO w Kaliszu tj. na nie uwzględnieniu skargi pomimo tego, że orzeczenia te nie odpowiadają prawu. W oparciu o powyższe podstawy skarżąca wniosła o uchylenie w całości w/w orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz o zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z uwagi na zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 182 § 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, czyli art. 134 § 1 P.p.s.a. w aspekcie naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 i 5 K.p.a. oraz art. 6 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez WSA tego, że decyzja Burmistrza Jarocina z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], o warunkach zabudowy została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości i była niewykonalna w dniu jej wydania, a niewykonalność ta ma charakter trwały. Przywołanie art. 134 § 1 P.p.s.a. jest bezpodstawne. Granice sprawy sądowej zakreśla przedmiot zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub bezczynność kwestionowane w skardze (por. m.in. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997/3/104; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1019/05). Sąd pierwszej instancji, rozpoznając skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, orzekł w granicach sprawy. Z uzasadnienia wyroku nie wynika aby orzekał związany zarzutami i wnioskami skargi. Wykonał obowiązek kontrolny przewidziany przepisem art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. rozpoznając skargę na tę decyzję, a wydając zaskarżony wyrok, zastosował środek określony w ustawie. Pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności i dowodów nie oznacza, wbrew argumentacji zawartej w uzasadnieniu analizowanego zarzutu, naruszenia art. 134 P.p.s.a. Nieprawidłowe wywiązanie się z obowiązku dokonania istotnych ustaleń faktycznych można podnosić z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.sa. w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Niedostrzeżenie przez wojewódzki sąd administracyjny istotnych uchybień materialnoprawnych można natomiast kwestionować podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w powiązaniu z określonymi, naruszonymi, zdaniem skarżącego, normami prawa materialnego. Kwestionowana decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Obowiązujący w dacie jej wydania przepis art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), dalej: "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", stanowił, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. To zaś, czy Burmistrz Jarocina, ustalając warunki zabudowy, mógł orzec o lokalizacji obiektu w granicy działki jest zagadnieniem z zakresu zastosowania prawa materialnego. Od razu warto odnotować, że w myśl § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. Nr 75, poz. 690 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie", w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania weryfikowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji, na który to przepis powołał się Burmistrz w uzasadnieniu tej właśnie decyzji o warunkach zabudowy, stanowił, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kompetencja Burmistrza Jarocina do orzeczenia w decyzji o warunkach zabudowy w przedmiocie lokalizacji garażu w granicy nie budzi zatem wątpliwości. Innym zagadnieniem jest to, czy ustalając taką lokalizację organ wydał decyzję merytorycznie prawidłową, czy też decyzję niewykonalną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., co podniósł wnoszący kasację w uzasadnieniu omawianego zarzutu. Zawarta w § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie norma kompetencyjna nie przyznaje organom wydającym decyzje w przedmiocie warunków zabudowy uprawnienia do swobodnego modyfikowania w tychże decyzjach reguł ogólnych usytuowania budynków względem granicy działki określonych w § 12 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Taka odmienna i stanowiąca wyjątek od zasad ogólnych lokalizacja inwestycji na działce wynikająca z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy musi znaleźć uzasadnienie w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i służy zapewnieniu ładu przestrzennego terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja. W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w przypadku lokalizacji budynku w granicy nieruchomości, istotna była także relacja powołanego w kasacji przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia do regulacji § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sytuowanie budynków na działce i wymagane odległości od granic, w tym również dopuszczalność sytuowania w granicy, są regulowane w § 12 ust. 1. W przepisie § 12 ust. 2 przewidziano odstępstwo od ustalonych w § 12 ust. 1 odległości, w tym możliwość sytuowania w granicy, jeśli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Jest to zatem przepis o charakterze lex specialis w stosunku do § 12 ust. 1, lokalizacja w granicy może znajdować uzasadnienie w postanowieniach planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (patrz wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 227/14). Przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia nie był jednak jedynym odstępstwem od ogólnej zasady określonej w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dalsze regulacje szczególne zostały przewidziane w § 12 ust. 3 tego rozporządzenia, w odniesieniu do zabudowy jednorodzinnej. Znaczenie tych unormowań było zatem takie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, stosujący przepisy § 12 ust. 1-3 rozporządzenia, mógł rozstrzygnąć o usytuowaniu obiektu będącego przedmiotem sprawy o pozwolenie na budowę w granicy nieruchomości jeżeli wynikało to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a nadto, w odniesieniu do zabudowy jednorodzinnej, jeśli zachodziły warunki określone w § 12 ust. 3 pkt 1-4 analizowanego rozporządzenia. Ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy lokalizacji budynku w granicy działki, bez powołania się na § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia oraz bez zachowania wymogów określonych w tym przepisie, a jednocześnie zobowiązanie inwestora do zachowania przy projektowaniu budynku wymogów wynikających z m.in. z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie oznaczało więc samo przez się niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. poprzez zaakceptowanie sytuacji, w której SKO w Kaliszu, zdaniem wnoszącej kasację, nie dostosowało się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 836/16. W uzasadnieniu powołanego wyroku WSA w Poznaniu stwierdził, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ nie jest związany zakresem wniosku. W postępowaniu tym należy zbadać, czy decyzja nie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Tymczasem, zdaniem Sądu, Kolegium nie dokonało pełnej kontroli decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, w zakresie wystąpienia innych przesłanek (niż wskazana we wniosku przyczyna określona w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.), w tym w szczególności w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., którego naruszenie wskazano już we wniosku. Sąd ocenił, że organ skupił się wyłącznie na kwestii doręczenia decyzji osobie zmarłej. Formułując wskazania co do dalszego postępowania Sąd nakazał Kolegium dokonanie oceny decyzji Burmistrza Jarocina o warunkach zabudowy w zakresie rażącego naruszenia prawa, w tym w szczególności przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia, przy czym z wcześniejszego stwierdzenia Sądu wynika, że chodziło o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej: "rozporządzenie w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy". Sąd zakończył wskazania stwierdzeniem, że organ dokonując oceny wystąpienia w sprawie przesłanek stwierdzenia nieważności dokona m.in. oceny wskazanych w skardze naruszeń przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3-9 rozporządzenia w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 52 w związku z art. 64 ust. 1, art. 60 ust. 4 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy. Wbrew wywodom kasacji, Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu zastosowało się do tak sformułowanych wskazań, co do dalszego postępowania. Punktem wyjścia do dalszych rozważań jest stanowisko wyrażone przez Kolegium, a następnie podzielone przez Sąd pierwszej instancji, według którego, ustawową przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa określona właśnie w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopiero brak spełnienia tej przesłanki daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a nie tylko niewłaściwe przeprowadzenie analizy, która jest jedynie środkiem dowodowym do ustalenia dobrego sąsiedztwa. Dopiero wykazanie sprzeczności pomiędzy tym ustaleniem decyzji, a zasadą dobrego sąsiedztwa, czyli wymaganiami z art. 61 ust. 1 ustawy daje podstawę do uznania, iż rażąco naruszono ten przepis (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1638/10). Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, w sytuacji, gdy z uwagi na istniejącą zabudowę w obszarze analizowanym, zachodzi przesłanka kontynuacji funkcji zabudowy. Nadto, z części graficznej analizy wynika zlokalizowanie innych budynków bezpośrednio przy granicy nieruchomości. Spór co do ustalenia szerokości elewacji frontowej trafnie zakwalifikowano jako zagadnienie rozbieżnie oceniane w orzecznictwie, a zatem z założenia niemogące świadczyć o rażącym naruszeniu prawa. Rażącego naruszenia prawa nie można także odnosić do ustalenia pozostałych parametrów nowej zabudowy. Podkreślić należy, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić gdy niezależnie od stwierdzonego naruszenia, skutki naruszenia nie dają się zaakceptować z punktu widzenia praworządności. Kolegium jednoznacznie oceniło, że takie skutki nie występują, w skardze kasacyjnej tej oceny nie podważono Odnosząc się do argumentacji podniesionej w kasacji, zauważyć trzeba przede wszystkim, że w analizowanym zarzucie powołano się na rażące naruszenie kilku norm w zakresie zagospodarowania terenu. Wnosząca kasację wskazała na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3-9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. Nadto przywołała obowiązek wynikający z art. 53 ust. 3 w kontekście art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od razu zatem należy stwierdzić, że przepis art. 53 ust. 3 znajduje w sprawach o ustalenie warunków zabudowy odpowiednie zastosowanie. Analiza urbanistyczna jest w sprawach o ustalenie warunków zabudowy prowadzona na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 61 ust. 6 i 7 ustawy oraz przepisów § 3-9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. W nawiązaniu do zarzutu niewywiązania się Kolegium ze wskazań Sądu zawartych w poprzednim wyroku, w zakresie obowiązku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz § 3-9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, stwierdzić należy przede wszystkim, że Kolegium oceniło zastosowanie tych przepisów w aspekcie rażącego naruszenia prawa. Dostrzegając lakoniczność analizy uznało, ze względów wskazanych powyżej, że podnoszone przez skarżącą kwestie noszą znamiona naruszeń mogących mieć wpływ na ocenę decyzji o warunkach zabudowy w postępowaniu zwykłym, a nie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności. Akceptacja Sądu dla stanowiska Kolegium nie skutkowała naruszeniem art. 153 P.p.s.a. Dodać warto, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w omawianym zakresie skarżąca w dalszym ciągu podniosła kwestie nieprawidłowości analizy w odniesieniu do parametrów nowej zabudowy, ale nie podważyła prawidłowości stanowiska Sądu, według którego, Kolegium nie dopuściło się naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w odniesieniu do § 3 i nast. rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy. Jak stwierdził Sąd pierwszej instancji, sam charakter podniesionych wobec analizy urbanistycznej zarzutów wykluczał stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Konieczne jest w omawianym zakresie spostrzeżenie, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, odnoszącym się do zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz § 3-9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy, nie wskazano żadnego konkretnego przepisu rozporządzenia, którego naruszenie należałoby rozważyć w kontekście art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Nie wystarczy zaś samo powołanie się na niewykonanie wskazań Sądu co do § 3-9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy. Nie ma podstaw do przyjęcia, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem art. 52 w związku art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja, biorąc pod uwagę część opisową i graficzną, zawierała elementy wymagane powołaną dyspozycją art. 52 ust. 2 pkt 2b ustawy. Nie można mówić o naruszeniu art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, gdy wnosząca o stwierdzenie nieważności nie podważyła uprawnień osoby sporządzającej projekt decyzji. Należy zgodzić się ze skarżącą, że w punkcie 5 lit. d decyzji o warunkach zabudowy, z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawarto nieprecyzyjne określenie: "nie dotyczy". Uchybienie to nie miało jednak cech rażącego naruszenia prawa. Z analizy urbanistycznej, stanowiącej Załącznik Nr 2 do decyzji wynika, że do istniejącego uzbrojenia terenu należy m.in. sieć elektroenergetyczna. W skardze kasacyjnej nie wskazano przepisów odrębnych, z którymi decyzja o warunkach zabudowy nie jest zgodna. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie doszło do naruszenia m.in. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzut rażącego naruszenia art. 153 P.p.s.a. dotyczący rażącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie jest więc uzasadniony. Bezskuteczny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., jakkolwiek wnosząca kasację wskazała na oczywiste naruszenie w zakresie przedstawienia stanu sprawy. Sąd powtórzył, za wydaną przez Kolegium decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, stwierdzenie o wydaniu przez Wójta Gminy Opatówek decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To nieodpowiadające rzeczywistemu stanowi sprawy stwierdzenie nie wywarło jednak żadnego wpływu na ocenę zaistnienia, w odniesieniu do decyzji Burmistrza Jarocina o warunkach zabudowy, przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. Natomiast przytoczenie rozstrzygnięcia Kolegium zawartego w decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Jarocina z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku garażowego na działce nr A oraz w granicy z działkami nr B i C, odbyło się w ramach podania rzeczywistej treści decyzji. Sąd powinien w tej sytuacji odnotować oczywiście nieprawidłowe wskazanie przez Kolegium działki nr C, ale brak tego odniesienia się do błędu organu nadzorczego nie miał wpływu na wynik oceny decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji Burmistrza z dnia 19 sierpnia 2011 r. wyraźnie i prawidłowo przecież wskazano działkę nr D, a nie C. Podanie przez Sąd pierwszej instancji, w ślad za Samorządowym Kolegium Odwoławczym, daty 4 maja 2016 r. jako daty wystąpienia przez skarżącą z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy wniosek został sporządzony w dniu 2 maja 2016 r. nie ma znaczenia dla oceny wywiązania się przez Sąd z obowiązku przedstawienia stanu sprawy. W dniu 4 maja 2016 r. wniosek wpłynął do organu. Kwestie związane z prawidłowym ustaleniem stron postępowania nie stanowią okoliczności z art. 156 § 1 K.p.a., ale okoliczności wznowieniowe. Podniesiona w odniesieniu do zarzutu naruszenia 141 § 4 P.p.s.a. kwestia ustalenia elewacji frontowej dotyczy merytorycznej trafności wyroku. Jako taka nie może zaś być podnoszona z powołaniem się na art. 141 § 4 P.p.s.a. Dodać warto, że odnośnie do ewentualnego rażącego naruszenia prawa w zakresie parametrów zabudowy objętej decyzją o warunkach zabudowy przedstawiono stanowisko w poprzedzających rozważaniach. W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. polegającego na nieuchyleniu zaskarżonych orzeczeń SKO w Kaliszu i oddaleniu skargi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.