I SA/Łd 1154/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: Specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...]r. Nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 13.720 (trzynaście tysięcy siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. określającą P. O. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w kwocie 290.250,00 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. Wyjaśniono, że w kontrolowanym okresie skarżący osiągał przychody z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży detalicznej narzędzi i elektronarzędzi prowadzonej przez domy sprzedaży wysyłkowej i Internet - za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro. W wyniku kontroli podatkowej stwierdzono zaniżenie przychodów w konsekwencji czego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia [...].06.2017 r. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 290.250,00 zł. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w pierwszej kolejności, powołując się na treść art. 21 § 1 pkt 1 i art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, odniósł się do okoliczności związanych z terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego, w tym powodujących przerwanie bądź zwieszenie jego biegu. Wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z dnia [...].04.2016 r. postanowił zmienić postanowienie o przedstawieniu zarzutów skarżącemu, stawiając zarzuty polegające na tym, że składając Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z. zeznanie PIT-36 za 2010 rok, podał w nim nieprawdę w ten sposób, iż dokonując sprzedaży za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro nie wykazał jej w całości jako przychodu do opodatkowania. Powyższa czynność – zdaniem organ - spowodowała zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w oparciu o treść art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Wskazano dalej, że pismem z dnia 24.08.2016 r. skarżący został (na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej) powiadomiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok został zawieszony z dniem 13.04.2016 r. na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. wszczęcie dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks, polegające na podaniu nieprawdy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z. w złożonym zeznaniu rocznym PIT-36 za 2010 rok. Zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostało w myśl art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej uznane za doręczone z dniem 12.09.2016 r. W piśmie z dnia 26.09.2016 r. skarżący powiadomił, iż nie miał możliwości podjęcia przesyłki listowej z Urzędu Skarbowego i zwrócił się z prośbą przesłania jej ponownie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. pismem z dnia 05.10.2016 r. (doręczonym w dniu 18.10.2016 r.) poinformował skarżącego o treści zawiadomienia, które zawierała przesyłka. Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. nie podzielił stanowiska strony, iż wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe było działaniem instrumentalnym, mającym na celu wyłącznie zawieszenie biegu terminu przedawnienia i obejście prawa. Powyższe oznacza – w ocenie organu odwoławczego - że sprawa mogła być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia organów podatkowych. Przechodząc do meritum wskazano, że dokonane porównanie przychodów ze sprzedaży netto wykazanych przez skarżącego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów z przychodami wykazanymi przez Grupę Allegro w zestawieniu sprzedaży oraz tych odnotowanych na używanych przez skarżącego w toku prowadzonej działalności gospodarczej kontach bankowych, dało możliwość jednoznacznego stwierdzenia, iż skarżący zaniżył wartość sprzedaży wykazaną w podatkowej księdze w stosunku do wartości sprzedaży wynikającej z zestawienia transakcji o kwotę netto 1.006.006,28 zł. Uznano, iż za poprawnością przyjętego przez organ l instancji rozstrzygnięcia przemawia również fakt, iż jak to ustalił organ podatkowy, skarżący prowadził w 2010 roku własny sklep internatowy, w którym oferował narzędzia i elektronarzędzia. Zdaniem organu sklep internetowy był kolejnym poza Allegro, miejscem obrotu towaru, a skarżący nie ujawnił w toku prowadzonego postępowania podatkowego żadnych dostaw towarów za pośrednictwem sklepu internetowego, co świadczy o tym, że nie były one ewidencjonowane. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. organ podatkowy I instancji prawidłowo przyjął uzyskany w 2010 roku przychód na podstawie wpływów na rachunki bankowe wskazane przez skarżącego, a także ujawnione na etapie prowadzonego postępowania podatkowego. W konsekwencji dokonanego porównania wielkości przychodów ze sprzedaży uznano, że organ podatkowy I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący zaniżył przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie organ podatkowy I instancji odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. wszystkie wskazane przez organ I instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego okoliczności, bezwzględnie wskazują na prawidłowość przyjętego stanowiska, iż skarżący zaniżył przychód z prowadzonej działalności gospodarczej, nie wykazując całości uzyskanych wpływów ze sprzedaży. W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono także, iż oprócz kosztów uzyskania przychodów wynikających z podatkowej księgi, skarżący poniósł również koszty związane z usługami transportowymi świadczonymi przez firmę kurierską A S. A. w kwocie netto 20.783,47 zł oraz koszty usług pośrednictwa Allegro w kwocie netto 55.593,75 zł. Uwzględniając wysokości remanentów organ I instancji określił koszty prowadzonej przez skarżącego działalności w wysokości 355.432,94 zł, przyjmując je do wyliczenia podstawy opodatkowania. Za całkowicie gołosłowne uznano twierdzenie strony, że w przypadku dokonywanych przez skarżących transakcji wiele z nich nie dochodziło do skutku. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania o naruszeniu przez organ podatkowy I instancji przepisów Ordynacji podatkowej, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. - nie zasługują one w obliczu ustalonego stanu faktycznego na uwzględnienie. Na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] października 2017 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: – art 208 § 1 O. p. w zw. z art. 70 § 1 O. p. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych, podczas gdy zobowiązanie w podatku dochodowym za 2010 r. uległo przedawnieniu, a w związku z tym postępowanie stało się bezprzedmiotowe i jako takie powinno ulec umorzeniu; – art. 210 §1 pkt. 6 i § 4 O. p., ze względu na fakt, że organ II instancji zaaprobował decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., która pozbawiona jest uzasadnienia faktycznego w zakresie, w jakim organ podatkowy nie uznał za wiarygodne wyjaśnień skarżącego z których wynika, że większość transakcji przeprowadzonych na Allegro nie dochodzi do skutku (ze względu na zwroty towarów, brak możliwości osobistego odbioru towarów, wystawianie aukcji mimo braku posiadania towaru na stanie magazynowym, uszkodzenia w transporcie, gorsza jakość towaru niż markowych firm), oraz odniesienie się do powyższych kwestii wyłącznie poprzez ogólne wskazanie, że organ nie uznał złożonych wyjaśnień za zgodne z prawdą; – art. 187 § 1 O. p. w zw. z art. 122 O. p. w zw. z art. 155 § 1 O. p. ze względu na nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w celu wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności dokonanie wybiórczej kontroli przeprowadzonych transakcji, podczas gdy w związku z zakwestionowaniem dokonanego rozliczenia obowiązkiem organu było zweryfikowanie przedmiotu każdej udokumentowanej fakturą transakcji, jej stron oraz formy płatności, celem ustalenia, czy jest możliwe przyporządkowanie faktury do określonej wpłaty na rachunek bankowy, w szczególności czy wysyłka i faktura VAT została wystawiona na te same czy inne dane niż wskazane w Allegro, czy nie miała miejsce sytuacja, że płatność nastąpiła z innego rachunku, zamiast tego podanego do faktury; – art. 191 O. p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej z rzeczywistym stanem rzeczy, w szczególności poprzez nieuznanie wyjaśnień skrzącego z których wynika, że wiele transakcji przeprowadzonych na Allegro nie dochodzi do skutku (ze względu na zwroty towarów, brak możliwości osobistego odbioru towarów, wystawianie aukcji mimo braku posiadania towaru na stanie magazynowym, uszkodzenia w transporcie, gorsza jakość towaru niż markowych firm), oraz odniesienie się do powyższych kwestii wyłącznie poprzez ogólne wskazanie, że organ nie uznał złożonych wyjaśnień za zgodne z prawdą; podczas gdy ze specyfiki działalności skarżącego w sposób oczywisty wynika, że tego rodzaju okoliczności, jak wymienione powyżej, wielokrotnie mają miejsce. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Ł. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Najdalej idącym zarzutem jest zarzut dotyczący kwestii przedawnienia Zgodnie z art.70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. ulega zatem przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2016 r. ( bezsporne – str. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji ) . W sprawie należy zatem rozstrzygnąć, czy bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu z uwagi na treść art. 70 § 6 pkt 1 i art.70c Ordynacji podatkowej. Zaskarżona w tej sprawie decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] czerwca 2017 r., wydana została [...] października 2017, a więc po upływie regularnego terminu przedawnienia. Według administracji podatkowej na skutek czynności podjętych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia , a to oznaczało ,że organy były uprawnione do orzekania o daninie . Z opisu czynności jakie podjął ten organ , udokumentowanych załączonymi do akt administracyjnych dowodami z dokumentów wynika ,że w celu zatamowania biegu terminu przedawnienia podjęto następujące czynności , które miały doprowadzić do oczekiwanego przez aparat skarbowy skutku. Z chronologii istotnych dla tej kwestii zdarzeń wynika , co następuje: 1/ Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z [...] września 2012 r. wszczął postępowanie podatkowe wobec strony w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. , 2/ Dnia 20.03.2013 r. ( data prezentaty organu) pismem z dnia 19.03.2013 r. zgłosił się pełnomocnik podatnika adw. A. K. do reprezentowania klienta w ww. postępowaniu . 3/ Postanowieniem o zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów z [...] kwietnia 2016 r. Urząd Skarbowy w Z. ( [...]) postanowił zmienić poprzednio wydane wobec strony 3 postanowienia o przedstawieniu zarzutów i przedstawić P. O. kolejne zarzuty , m.in. dotyczące tego ,że w dniu 22.04.2011 r. składając zeznanie PIT -36 za 2010 r. podał w nim nieprawdę (...) nie wykazując w nim sprzedaży w całości jako przychodu do opodatkowania czym naraził za uszczuplenie podatek dochodowy od osób fizycznych za 2010 r. na kwotę 100.834,- zł tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks w zw. z § 1 . 4/ Zawiadomieniem z dnia 24 sierpnia 2016 r. ( [...] ) wydanym na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zawiadomił podatnika P. O. na wskazany adres prowadzonej firmy , iż wobec wszczęcia dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks w zw. z § 1 polegające na podaniu przez niego nieprawdy w złożonym zeznaniu za 2010 r. nastąpiło uszczuplenie podatku dochodowego od osób fizycznych – doszło do zawieszenia biegi terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za wskazany rok , powołując się in fine tego pisma na wydane postanowienie o zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów z 13.04.2016 r. 5/ Powiadomieniem z 26 września 2016 r. podatnik poinformował organ ,że nie był w stanie odebrać przesyłki zawierającej zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia oraz ,że przesyłka została zwrócona przez doręczyciela do nadawcy , podkreślając ,że adresem korespondencyjnym był adres kancelarii adwokackiej adw. A. K.. Przytoczone okoliczności , celem dokonania sądowej kontroli stanowiska organu co do tego , iż nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego w przedmiotowej daninie za 2010 r., należy odnieść do obowiązujących regulacji prawnych - tak prawa formalnego jak i prawa materialnego. Przypomnieć raz jeszcze należy ,że zgodnie z art.70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym w niniejszej sprawie za 2010 r. ulega zatem przedawnieniu z końcem 2016 r. Art. 70 § 6 pkt.1 w brzmieniu obowiązującym do 15.10.2013 r. stanowił, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem: wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Przepis ten uznany został za niekonstytucyjny wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 17.07.2012 r., P 30/11. W wyroku tym Trybunał orzekł, że "art. 70 § 6 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa (...) w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikających z art. 2 Konstytucji (...)". Konsekwencją wyroku Trybunału była zmiana treści tego przepisu, który od 15.10.2013 r. stanowi, że "Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem: wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;" Jednocześnie z tym dniem wszedł w życie art.70c Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym "Organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia". Zatem ustawodawca obok zmiany wprowadzonej w treści art.70 § 6 pkt.1 Ordynacji podatkowej, dostosowującej treść tego przepisu do wyroku Trybunału, wprowadza do ustawy Ordynacja podatkowa art.70 c, zobowiązujący organ wskazany w tym przepisie do zawiadomienia podatnika przed upływem terminu przedawnienia, o skutkach podatkowych w postaci nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1. W przedstawionym stanie prawnym uzasadnione jest więc przyjęcie, że dla wywołania skutku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Op., konieczne jest zawiadomienie podatnika, zgodnie z art. 70c Ordynacji podatkowej, o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia. Organy wskazują na spełnienie pierwszej przesłanki z art.70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jak bowiem ustalono doszło do wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe ( przesłanka materialna) a także kolejnej , iż podatnik o tym fakcie został według administracji prawidłowo zawiadomiony. Za prawidłowe bowiem organy uznały w tej sytuacji skierowanie zawiadomienia, o którym mowa w art.70c Ordynacji podatkowej bezpośrednio do podatnika. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę uznaje to stanowisko za nieprawidłowe. Problemem jurydycznym w analizowanej sprawie jest zatem zagadnienie - czy wystarczającym jest zawiadomienie wymagane przez art.70c ustawy Ordynacja podatkowa dla wywołania skutku zawieszającego bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego doręczyć podatnikowi - stronie skarżącej , nawet z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika czy też koniecznym jest doręczenie zawiadomienia temu ostatniemu. W tym przedmiocie ukształtowały się w orzecznictwie sądów administracyjnych dwa kierunki rozstrzygania kwestii skutków procesowych pominięcia pełnomocnika podatnika w doręczeniu zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. I tak, np. w wyrokach : WSA w Warszawie z 29.08.2017 r. III SA/Wa 3482/14, WSA w Łodzi z 2.03.2017 r. I SA/Łd 783/16 stwierdzono, że zawiadomienie w trybie art. 70c Op. nie następuje w postępowaniu podatkowym, a zatem nie narusza przepisu skierowania zawiadomienia bezpośrednio do podatnika. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela natomiast stanowisko, że w przypadku gdy zawiadomienia podatnika o przyczynie zawieszenia biegu terminu przedawnienia dokonuje (tak jak w analizowanej sprawie) organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego (lub wykroczenia skarbowego), to organ ten powinien respektować wiążące go reguły Ordynacji podatkowej stanowiące o możliwości działania podatnika przez pełnomocnika oraz o obowiązku doręczania pism ustanowionemu pełnomocnikowi (vide: wyroki NSA z 7.12.2017 r. I FSK 556/15 , z dnia 7 września 2017 r. sygn. II FSK 2193/15, z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt I FSK 2220/15 , z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1806/15 , z dnia 29 grudnia 2016 r. sygn. akt I FSK 359/15 czy też z dnia 11 sierpnia 2016 r. sygn. akt II GSK 597/15 ) Z art. 145 § 2 Op. wynika bowiem, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Przyjęcie odmiennego stanowisko godziłoby w zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez państwo prawa. Jeżeli pismo wystosowane w trybie art. 70c Op. zostało doręczone bezpośrednio podatnikowi , z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika , to doszło do naruszenia art. 145 § 2 OP. , a więc do wadliwego doręczenia pisma. Jak wskazuje NSA w wyroku 27 kwietnia 2017 r. ( op. cit.) doręczenie pisma stronie , w sytuacji gdy został ustanowiony w sprawie pełnomocnik , nie wywołuje żadnego skutku procesowego ( tym bardziej materialnego – przyp. tut. sądu ) , stanowiąc jedynie informację dla strony o treści pisma , które powinno być – zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem – doręczone pełnomocnikowi ( art. 145 § 2 Op. ). Skoro w rozpoznawanej sprawie przyczyny zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją dotyczyły bezpośrednio tej sprawy , to skutek opisany w art. 70 § 6 pkt 1 Op. mógł być osiągnięty tylko poprzez doręczenie informacji w tym zakresie pełnomocnikowi , którego strona wyznaczyła w niniejszym postępowaniu w dniu 19 marca 2013 r. udzielając pełnomocnictwa adwokatowi , o czym organ wiedział już od 20.03.2013 r. ( data prezentaty organu na piśmie zatytułowanym "zgłoszenie się pełnomocnika") . Skoro zatem doręczenie zawiadomienia podatnika, zgodnie z art. 70c Ordynacji podatkowej, o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, nie nastąpiło w sposób prawidłowy, to jest nie zostało doręczone ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art.70 § 6 pkt.1 Ordynacji podatkowej, a to oznacza ,że zobowiązanie podatkowe za 2010 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych nie mogło powstać albowiem uległo przedawnieniu. Wobec uznania za zasadny zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego , jakkolwiek wadliwie uzasadniony , odnoszenie się do pozostałych zarzutów, zdaniem sądu nie było konieczne. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzje oraz ją poprzedzającą na podstawie art.145 § 1 pkt.1 a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. z uwagi na naruszenie zaskarżoną decyzją przepisów prawa materialnego, to jest art.70 § 1 , art.70 § 6 pkt. 1 i art.70c ustawy Ordynacja podatkowa a także art. 145 § 2 cytowanej ustawy. Mając na uwadze brzmienie art. 145 § 3 p.p.s.a. stwierdziwszy podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego ( art. 59 § 1 pkt 9 Op. w zw. z art. 208 § 1 Op.) sąd postanowił umorzyć to postępowanie. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art.200 w zw. z art.205 § 2 p.p.s.a. E.B.