I FSK 1337/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 703/17 w sprawie ze skarg W. C. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 11 października 2017 r. nr: [...], [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r., poszczególne kwartały 2012 r. oraz I kwartał 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu I instancji. 1.1. Wyrokiem z 19 kwietnia 2018 r., w sprawie I SA/Ke 703/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargi W. C. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach (dalej: DIAS) z 11 października 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r., poszczególne kwartały 2012 r. oraz I kwartał 2013 r. (pkt 1) i przyznał pełnomocnikowi Skarżącego kwotę 7.380 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt 2). Sąd I instancji nie stwierdził podstaw do uwzględnienia skargi na decyzje organu odwoławczego, przyjmując, że na skutek nieprzedłożenia przez Skarżącego (prowadzącego w okresach rozliczeniowych objętych decyzjami działalność gospodarczą pod firmą W.) jakichkolwiek dokumentów potwierdzających jego prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w deklaracjach złożonych na potrzeby podatku od towarów i usług, zasadne było rozliczenie Skarżącemu tego podatku z pominięciem kwot podatku naliczonego, przy uwzględnieniu kwot podatku należnego wskazanych w tychże deklaracjach. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Podatnik zaskarżył powyższy wyrok w zakresie, w jakim rozstrzygał o oddaleniu skarg (pkt 1 sentencji wyroku), zarzucając WSA w Kielcach naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 i art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonych decyzji DIAS z 11 października 2017 r. oraz poprzedzających je decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. (DUKS) z 14 kwietnia 2016 r., a także art. 151 P.p.s.a., poprzez jego niezasadne zastosowanie i oddalenie skarg Podatnika, podczas gdy przedmiotowe skargi posiadały usprawiedliwione podstawy, gdyż ww. organy dopuściły się w prowadzonych przez siebie postępowaniach uchybień przepisom procedury mogących mieć znaczący wpływ na wynik sprawy podatkowej (tj. odmówienie Podatnikowi prawa do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług oraz prawa do zwrotu lub przeniesienia na następny okres rozliczeniowy kwoty nadpłaconego podatku oraz określenie wysokości zobowiązania lub nadwyżki przez organ), a to: art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 3, art. 187 § 1, art. 200a § 1 pkt 1) i art. 233 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 poz. 201 ze zm., dalej: O.p.), poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia z urzędu stanu faktycznego sprawy, przeprowadzenie jedynie ograniczonego postępowania gabinetowego, brak oględzin w lokalu przedsiębiorstwa Podatnika w celu zapoznania się z księgami rachunkowymi i powiązaną z nimi dokumentacją, brak ustalenia czy i jaki podmiot zewnętrzny prowadził i przechowywał księgi rachunkowe Podatnika oraz składał w jego imieniu deklaracje VAT w okresie, gdy Podatnik odbywał karę pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w K., brak wezwania Podatnika do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym w trybie art. 180 § 3 O.p., brak przesłuchania Podatnika i jakiegokolwiek świadka, brak przeprowadzenia rozprawy w instancji odwoławczej, czynienie ustaleń faktycznych na podstawie deklaracji VAT-7, które nie znajdują się w aktach sprawy, wysyłanie korespondencji do Podatnika na adres przypisany do jego zawieszonej działalności gospodarczej, nieuchylenie decyzji przez organ II instancji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia DUKS celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 2) art. 106 § 3, poprzez oddalenie wniosku Skarżącego o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów urzędowych w postaci wydruków z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dotyczących przedsiębiorstwa prowadzonego przez Skarżącego pod firmą W. z 13 kwietnia 2018 r. wraz z informacjami o zmianach we wpisie, zgłoszonego na okoliczność treści tych dokumentów i dla wykazania, w jakim okresie działalność gospodarcza Skarżącego prowadzona pod powołaną firmą pozostawała zawieszona, przy czym przeprowadzenie przedmiotowych dowodów było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości zaistniałych w sprawie, a to prawidłowości prowadzenia postępowania dowodowego i prawidłowości dokonywania doręczeń pism do Podatnika przez organy podatkowe, zaś ich przeprowadzenie w żaden sposób nie spowodowałoby przedłużenia postępowania przed Sądem I instancji. W skardze kasacyjnej wniesiono o: 1) rozpoznanie, na zasadzie art. 191 w zw. z art. 105 P.p.s.a., postanowienia WSA w Kielcach z 19 kwietnia 2018 r. w przedmiocie oddalenia wniosku dowodowego Skarżącego opisanego w zarzucie sformułowanym w pkt 2. skargi kasacyjnej, jako że orzeczenie to miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku; 2) uchylenie kwestionowanego wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy WSA w Kielcach do ponownego rozpoznania; 3) zasądzenie na rzecz pełnomocnika Skarżącego wynagrodzenia tytułem pomocy prawnej udzielonej Skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. 2.2. DIAS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Za nietrafny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2, art. 135 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 3, art. 187 § 1, art. 200a § 1 pkt 1 i art. 233 § 2 O.p. poprzez: - brak dostatecznego wyjaśnienia z urzędu stanu faktycznego sprawy, - przeprowadzenie jedynie ograniczonego postępowania gabinetowego, - brak oględzin w lokalu przedsiębiorstwa Podatnika w celu zapoznania się z księgami rachunkowymi i powiązaną z nimi dokumentacją, - brak ustalenia czy i jaki podmiot zewnętrzny prowadził i przechowywał księgi rachunkowe Podatnika oraz składał w jego imieniu deklaracje VAT w okresie, gdy Podatnik odbywał karę pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w K., - brak wezwania Podatnika do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym w trybie art. 180 § 3 O.p., - brak przesłuchania Podatnika i jakiegokolwiek świadka, - brak przeprowadzenia rozprawy w instancji odwoławczej, - czynienie ustaleń faktycznych na podstawie deklaracji VAT-7, które nie znajdują się w aktach sprawy, - wysyłanie korespondencji do Podatnika na adres przypisany do jego zawieszonej działalności gospodarczej. W uzasadnieniu tego zarzutu pełnomocnik Skarżącego podniósł, że Skarżący, począwszy co najmniej od 2012 r., znajduje się w ciężkiej sytuacji osobistej, zawodowej, zdrowotnej i rodzinnej. W okresie od 29 sierpnia 2012 r. do 13 marca 2015 r. odbywał on karę pozbawienia wolności. Po osadzeniu zaprzestał faktycznie prowadzenia działalności gospodarczej pod firmą W. (formalnie zawiesił ją w okresie od 23 stycznia 2013 r. do 7 stycznia 2015 r., a następnie od 17 marca 2015 r. do chwili wykreślenia z ewidencji z dniem 17 marca 2017 r.). W powołanym wyżej okresie pogorszył się także znacząco stan zdrowia Skarżącego, m.in. leczył się on psychiatrycznie, miał problemy z chodzeniem, był hospitalizowany. Rozstał się z żoną B. C. Po opuszczeniu Aresztu Śledczego pozostawał praktycznie bez środków do życia. Zdaniem zatem składającego skargę kasacyjną, sytuacja Podatnika była szczególna i tym bardziej aktualne oraz istotne pozostawały w związku z tym dyspozycje art. 122 § 1, 125 § 1 i 187 § 1 O.p., stosowane w postępowaniu kontrolnym w związku z ówcześnie obowiązującym art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, nakazujące organom podatkowym i kontroli skarbowej prowadzenie z urzędu wnikliwego postępowania dowodowego. Tymczasem organy podatkowe przeprowadziły jedynie ograniczone postępowanie gabinetowe i nie dokonały szeregu czynności dowodowych, których wykonanie było w realiach przedmiotowej sprawy możliwe i nie nastręczało trudności. Przede wszystkim w lokalu przedsiębiorstwa Skarżącego nie przeprowadzono oględzin, w celu odnalezienia i ewentualnie odebrania dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, czy też stwierdzenia jej braku (choćby w trybie art. 198 O.p.). Organy nie ustaliły także, czy księgi rachunkowe przedsiębiorstwa Podatnika były prowadzone i przechowywane przez podmiot zewnętrzny, np. biuro rachunkowe. Wskazano także, że w aktach niniejszej sprawy brak jest deklaracji VAT, na które powołują się organy podatkowe w zakresie podatku należnego, wobec czego zweryfikowanie ich treści i zestawienie z wyciągami z rachunków bankowych nie jest możliwe, pomimo iż to właśnie na podstawie tych deklaracji organy ustaliły wysokość zobowiązania podatkowego. 5.2. Powyższa argumentacja nie czyni zasadnym powyższego zarzutu procesowego. Przede wszystkim do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów odniósł się w sposób prawidłowy Sąd I instancji. Sąd ten wskazał, że nie może mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy eksponowany przez Skarżącego brak w aktach deklaracji za rozpatrywane okresy, gdyż nie jest w tej sprawie sporna wielkość podatku należnego określona w oparciu o te deklaracje (zweryfikowana dodatkowo w oparciu o dokumentację bankową), lecz kwota podatku naliczonego, z uwagi na brak dokumentów źródłowych w postaci faktur, które stanowiłyby podstawę do weryfikowania prawidłowości zadeklarowanego podatku. Sąd ten odniósł się także do kwestii naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p., stwierdzając, że organ podatkowy I instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dwukrotnie prawidłowo wezwał Skarżącego do przedłożenia dokumentów źródłowych (pismem z 24 czerwca 2015 r. na adres [...] - odebranym przez Skarżącego oraz pismem z 28 lipca 2015 r. doręczonym 13 sierpnia 2015 r. w trybie art. 150 § 1 O.p.), a Podatnik, mimo wezwań, nie okazał w toku postępowania kontrolnego żadnych dokumentów, w tym faktur dokumentujących nabycia towarów i usług. Skoro dla skorzystania z uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego Podatnik musi, m.in. dysponować fakturami dokumentującymi nabycie towarów/usług lub ich duplikatami, to na nim spoczywa obowiązek wykazania ich posiadania. Sąd ten podkreślił przy tym, że faktury i duplikaty faktur, podobnie jak inne dokumenty związane z rozliczeniem podatku, podatnik ma obowiązek przechowywać do dnia upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres, którego te dokumenty dotyczą (art. 112 u.p.t.u.). Podatnik, który dokonał odliczenia podatku naliczonego, jest obowiązany w każdej chwili (ograniczonej upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego) wykazać, że w momencie dokonywania odliczenia z określonych faktur dysponował ich oryginałami lub duplikatami. W razie natomiast utraty tych dokumentów to na podatniku spoczywa ciężar ich odtworzenia (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2017 r. sygn. akt I FSK 44/16, z 23 marca 2017 r. sygn. akt I FSK 1214/15 dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). Sąd I instancji nie podzielił także zarzutów Skarżącego, że organ naruszył przepisy procedury nie wykazując inicjatywy dowodowej w celu zapoznania się z dokumentacją Podatnika, w tym przez zaniechanie dokonania oględzin lokalu przedsiębiorstwa, celem przeszukania i odebrania dokumentacji, zaniechanie prowadzenia postępowania dla ustalenia podmiotu zewnętrznego prowadzącego księgi podatkowe, zaniechanie odebrania oświadczenia o stanie majątkowym, o którym mowa w art. 180 § 3 O.p., czy przeprowadzenia rozprawy. Zdaniem bowiem tego Sądu, "obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego przez organ nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza, że podatnik zwolniony jest od dowodzenia i wykazywania okoliczności, na które się powołuje, lub które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonego faktu może doprowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Tak jest w przypadku skorzystania przez podatnika z prawa do odliczenia podatku naliczonego, co jest możliwe jedyne w przypadku udokumentowania dającego takie prawo wydatku w formie faktury". Organy nie mają - zdaniem Sądu I instancji - obowiązku poszukiwania faktur potwierdzających poniesienie takich wydatków, gdyż ciężar dowodu ciąży w tym zakresie na podatniku. Skoro odliczenie podatku naliczonego uzależnione jest od posiadania faktury dokumentującej wydatek, a przepisy nakładają w tym zakresie obowiązki na podatnika, tak w zakresie przechowywania, jak i wykazania podatku naliczonego, nie można na organ nakładać obowiązku poszukiwania dokumentacji i stawiać zarzutu naruszenia przepisów procedury art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Sąd podzielił w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2015 r. sygn. akt I FSK 115/14 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń CBOSA), że zaniechanie podatnika, który choć wzywany przez organ nie przedłożył faktur, uprawniało te organy do nieuwzględnienia spornego podatku naliczonego w rozliczeniu za kolejne okresy. 5.3. Powyższe wskazuje, że odpór argumentacji zawartej w ramach omawianego zarzutu procesowego dał już w sposób prawidłowy Sąd I instancji, odnosząc się do analogicznej retoryki pełnomocnika Skarżącego wyrażonej w piśmie procesowym do tego Sądu. W skardze kasacyjnej w żaden sposób nie podważono trafności powyższej argumentacji Sądu I instancji. 5.4. Trafnie Sąd ten stwierdził, że nie czyni istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy brak w aktach deklaracji za przedmiotowe okresy rozliczeniowe, w sytuacji gdy w toku postępowania nie była kwestionowana prawidłowość deklarowanego przez Skarżącego podatku należnego, a zatem przyjęcie go w wielkości wynikającej z tych deklaracji nie było elementem spornym tego postępowania. 5.5. Zasadnie także Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. w kontekście prawidłowości wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Oczywistym jest, że w świetle tych przepisów na organie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań, mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Obowiązek ten nie ma jednak charakteru niczym nieograniczonego, czy wręcz absolutnego, i nie oznacza, że podatnik zwolniony jest od dowodzenia i wykazywania okoliczności, na które się powołuje lub które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W pełni przy tym należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w sytuacji, gdy odliczenie podatku naliczonego uzależnione jest od posiadania faktury dokumentującej wydatek, a przepisy nakładają w tym zakresie obowiązki na podatnika, tak w zakresie przechowywania, jak i wykazania podatku naliczonego, nie można na organ nakładać obowiązku poszukiwania dokumentacji i stawiać zarzutu naruszenia przepisów procedury art. 122, art. 187 § 1 O.p. 5.6. W szczególności nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu, że nie dokonano oględzin w lokalu przedsiębiorstwa Podatnika w celu zapoznania się z księgami rachunkowymi i powiązaną z nimi dokumentacją, w sytuacji gdy Podatnik był wzywany do przedstawienia stosownej dokumentacji i jej nie przedłożył. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że organ dwukrotnie prawidłowo wzywał Stronę do przedłożenia dokumentów źródłowych. Co istotne, pismo z 24 czerwca 2015 r. Skarżący odebrał osobiście 13 lipca 2015 r. (pod adresem [...]), a pismo z 28 lipca 2015 r. prawidłowo uznano za doręczone z dniem 13 sierpnia 2015 r. w trybie art. 150 § 1 O.p. Mimo tego Skarżący nie okazał w toku postępowania kontrolnego żadnych dokumentów, w tym faktur dokumentujących nabycia towarów i usług. Ponadto Skarżący miał zapewniony na każdym etapie postępowania czynny udział, a przed wydaniem decyzji w I i II instancji umożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów w sprawie, z czego jednak Skarżący nie skorzystał. Także na etapie postępowania odwoławczego Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, w tym faktur dokumentujących nabycie towarów i usług, ani też nie składał żadnych wniosków dowodowych. 5.7. Odnosząc się natomiast do argumentacji, że brak w sprawie ustalenia czy i jaki podmiot zewnętrzny prowadził i przechowywał księgi rachunkowe Skarżącego, kiedy odbywał karę pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w K. oraz brak wezwania Skarżącego do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym w trybie art. 180 § 3 O.p., jak również przeprowadzenia rozprawy w instancji odwoławczej, należy wskazać, że w skardze kasacyjnej przede wszystkim nie wykazano jaki miałby być wpływ wskazanych braków na wynik tej sprawy, w której rozstrzygnięcie jest konsekwencją braku przedłożenia przez Skarżącego stosownej dokumentacji źródłowej w formie faktur dokumentujących wydatki, w oparciu o które dokonał w przedmiotowych okresach rozliczeniowych obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. wynika, że kwotę podatku naliczonego (do której odliczenia od kwoty podatku należnego uprawnia art. 86 ust. 1 u.p.t.u.) stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Ustawodawca uznał zatem, że swojego prawa do odliczenia podatku naliczonego podatnik nie może udowodnić nie dysponując fakturą, w której ten podatek został wykazany. Znaczenie faktury, jako dokumentu, którego wystawienie wywołuje określone skutki w sferze materialnoprawnych uprawnień i obowiązków podatnika podatku od towarów i usług, sprawia, że podatnicy na potrzeby tego podatku obowiązani są właśnie w ten sposób dokumentować nabycie towarów lub usług - co wynika wprost z uregulowań ustawowych oraz właściwych przepisów wykonawczych. Z kolei obowiązek przechowywania ewidencji prowadzonych dla celów rozliczania podatku oraz wszystkich dokumentów związanych z tym rozliczaniem (w tym faktur) do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jednoznacznie przewiduje art. 112 u.p.t.u. W tej sytuacji okoliczności, na które wskazano w skardze kasacyjnej, nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy, gdy jedynie przedłożenie powyższej dokumentacji przez Skarżącego, o co był wzywany, stanowiłoby ważący element dla wyniku tej sprawy. 5.8. W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenia przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2, art. 135 i art. 151 P.p.s.a., w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 3, art. 187 § 1 i art. 200a § 1 pkt 2 O.p., gdyż Sąd I instancji trafnie wywiódł, że organy podatkowe zebrały w tej sprawie w sposób prawidłowy materiał dowodowy i wyczerpująco go rozpatrzyły. 5.9. Za chybiony uznać należy także zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżący złożył do Sądu wniosek o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów urzędowych w postaci wydruków z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dotyczących przedsiębiorstwa prowadzonego przez Skarżącego pod firmą W. z 13 kwietnia 2018 r. wraz z informacjami o zmianach we wpisie, dla wykazania, w jakim okresie działalność gospodarcza Skarżącego prowadzona pod powołaną firmą pozostawała zawieszona, przy czym przeprowadzenie przedmiotowych dowodów było - jego zdaniem - niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości zaistniałych w sprawie, a to prawidłowości prowadzenia postępowania dowodowego i prawidłowości dokonywania doręczeń pism do Podatnika przez organy podatkowe. Jednakże w niniejszej sprawie nie jest spornym, że Skarżący w okresie IV kwartału 2012 r. oraz I kwartału 2013 r. nie prowadził działalności gospodarczej, nie wykazywał dostaw, składał natomiast za te okresy deklaracje VAT-7K. Nie jest też spornym, że Skarżący w okresie od 29 sierpnia 2012 r. do 13 marca 2015 r. odbywał karę pozbawienia wolności, a działalność gospodarczą zawiesił w okresie od 23 stycznia 2013 r. do 7 stycznia 2015 r. Uwzględniając natomiast, że postępowaniem kontrolnym w tej sprawie objęte są okresy rozliczeniowe przede wszystkim sprzed okresu pozbawienia Skarżącego wolności (od stycznia do grudnia 2011 r., poszczególne kwartały 2012 r. oraz I kwartał 2013 r.), a postępowanie kontrolne/podatkowe prowadzone było, kiedy opuścił on już areszt, brak było jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku, jako niemającego wpływu na wynik tej sprawy (niezbędnego do wyjaśnienia istotnych w niej wątpliwości). 5.10. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Uwzględniając okoliczności, które w niniejszej sprawie decydowały o zwolnieniu Skarżącego od kosztów sądowych, na podstawie art. 207 P.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Odnosząc się do żądania dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej Skarżącemu z urzędu wskazać należy, że przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258-261 tej ustawy. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach.