III SA/Łd 989/17

Dnia 2 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Referent- stażysta Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2018 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od 1.05.2017 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi A. P. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 27/29 lok.407 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. III SA/Łd 989/17 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z [...] r. (znak [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania B.S. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. (znak [...]) w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od 1 maja 2017 r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z [...] r. organ l instancji odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego skarżącej z uwagi na brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Decyzja została doręczona stronie 6 czerwca 2017 r. W odwołaniu skarżąca podniosła, że umowa o najem lokalu mieszkalnego nie została jej nigdy skutecznie wypowiedziana i nie powinna płacić podwyższonego czynszu z tytułu bezumownego korzystania z lokalu. Podała, że umowa nie została skutecznie wypowiedziana ze względu na fakt, że 28 grudnia 2012 r. pokwitowała odbiór korespondencji o innej treści, niż rzekome pismo, które zatytułowane zostało "wypowiedzenie umowy najmu z dnia 13 grudnia 2012r." Ponieważ umowa najmu nie uległa rozwiązaniu z dniem 31 grudnia 2012 r. skarżąca uważa, że niesłusznie i niesprawiedliwie pozbawiono ją dodatku mieszkaniowego nawet w sytuacji gdyby zajmowała lokal mieszkalny bez tytułu prawnego i nie oczekiwała na przysługujący lokal zamienny albo socjalny. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. Stosownie do ust. 2 powołanego wyżej przepisu dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1. Z materiału zgromadzonego w aktach rozpatrywanej sprawy wynika, że 28 kwietnia 2017 r. skarżąca złożyła do organu wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego z tytułu zamieszkiwania w lokalu przy ul. A. 11 m 16 w Ł. Do wniosku załączona została umowa o najem lokalu mieszkalnego z 1 sierpnia 2001 r. zawarta pomiędzy stroną i osobą reprezentującą Zakład Gospodarki Mieszkaniowej W., działającą w imieniu właścicieli nieruchomości. Zgodnie z § 8 umowa najmu została zawarta na czas nieoznaczony. Na wniosku strony o przyznanie dodatku administrator nieruchomości podał, że stan należności głównych w opłatach za lokal na wg. stanu dzień 20 kwietnia 2017r. wynosił 7.562,56 zł. Z załączonej do wniosku karty lokalu wynika, że skarżąca płaci odszkodowanie za zajmowanie lokalu po ustaniu stosunku najmu (stawka w wysokości 20 zł za 1m2 powierzchni lokalu). Odmawiając przyznania B.S. dodatku mieszkaniowego organ pierwszej instancji powołał się na nieposiadanie przez stronę tytułu prawnego do zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego. Zgodnie z wypowiedzeniem umowy najmu z 13 grudnia 2012 r. umowa najmu przedmiotowego lokalu została rozwiązana z dniem 31 grudnia 2015 r. Wypowiedzenie umowy najmu nastąpiło na podstawie art. 11 ust. 5 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1610). Zgodnie z powyższym przepisem, nie później niż 3 lata naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny lokatorowi, o ile zamierza zamieszkać w należącym do niego lokalu, a nie dostarcza mu lokalu zamiennego i lokatorowi nie przysługuje prawo do lokalu, o którym mowa w ust. 4 (zgodnie z ust. 4 to lokal, w którym lokator może zamieszkać w warunkach takich, jakby otrzymał lokal zamienny). Z załączonego do akt sprawy kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że B.S. odebrała powyższy dokument osobiście 28 grudnia 2012 r. W związku z podobnymi zarzutami strony podniesionymi w odwołaniach w spraw zakończonych wydaniem decyzji [...] z [...] r. Kolegium wezwało, w trybie art. 50 § 1 k.p.a. Dyrektora Zarządu Lokali Miejskich w Ł. do przedstawienia stosownych dokumentów i informacji koniecznych dla podjęcia rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie 12 maja 2017 r. wpłynęło do Kolegium pismo, w którym wyjaśniono, że 4 września 2013 r. protokołem zdawczo-odbiorczym nieruchomość położona w Ł., przy ul. A. 11, została przekazana przez Administrację Zasobów Komunalnych Ł.-W. na rzecz A.T. zamieszkałej w Ł., przy ul. A. 11 m. 17 oraz N.K. zamieszkałej w B., przy ul. C.. 34. Zgodnie z treścią protokołu zdawczo-odbiorczego, teczki lokali z umowami oraz dokumentacją eksploatacyjną i windykacyjną zostały przekazane właścicielkom nieruchomości. Dla nieruchomości do chwili obecnej nie została założona nowa księga wieczysta. Dyrektorowi Administracji Nieruchomościami Ł.-W. "D." – M.L., zarządzeniem Nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. zostało udzielone pełnomocnictwo z prawem do udzielania dalszych pełnomocnictw, także procesowych, w zakresie zarządu mieniem znajdującym się w posiadaniu Administracji Nieruchomości Ł.-W. "D.". Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że przesyłka, której odbiór strona pokwitowała osobiście 28 grudnia 2012 r. nie zawierała wypowiedzenia umowy najmu lokalu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ nie jest uprawniony do zastępowania strony umowy najmu w zakresie uprawnień do kontroli skuteczności rozwiązania umowy najmu, postępowanie takie toczyć się powinno na drodze cywilnej. Jedynie strona umowy najmu posiada takie uprawnienia, a w przypadku zakwestionowania przez nią słuszności pozbawienia tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego postępowanie w sprawie o dodatek mieszkaniowy może zostać zawieszone przed organem administracji, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego. Reasumując organ wskazał, że w aktualnym stanie zasadna jest odmowa przyznania B.S. dodatku mieszkaniowego, ponieważ niespełnione zostało kryterium posiadania tytułu prawnego do zajmowania lokalu mieszkalnego znajdującego się w Ł., przy ul. A. 11. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B.S. wyjaśniła, że posiada tytułu prawny do lokalu. Podkreśliła, że dokumenty w aktach sprawy zgromadzono bez jej wiedzy, a pismo zatytułowane "wypowiedzenie umowy najmu" jest wątpliwym dokumentem, przez nikogo niepotwierdzonym. W ocenie skarżącej decyzja została wydana bez uwzględnienia jej stanowiska w sprawie. Nie udowodniono skarżącej, że otrzymała "wypowiedzenie umowy najmu", a pismo to zostało podpisane przez osobę niemającą uprawnień do podpisywania tego typu pism. Ponadto organ nie udowodnił, że administracja nieruchomościami, której pieczątka widnieje na tym piśmie ma uprawnienie do wypowiedzenia takiej umowy najmu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 2 lutego 2018 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik skarżącej podtrzymywał zarzuty zgłoszone w skardze. Złożył do akt kopię dokumentów i oświadczył, że wypowiedzenie umowy było nieskuteczne. Skarżąca nie dostała wypowiedzenia umowy najmu. Wnosił o uwzględnienie skargi oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji. Natomiast jeśli wniosek o uwzględnienie skargi oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji nie zostanie uwzględniony przez Sąd, to wnosi o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym dla Ł. – W. w Ł. o sygnaturze akt [...]. Wnosił też o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu i oświadczył, że nie zostały one uiszczone ani w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do regulacji art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając pod kątem opisanych wyżej kryteriów zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. oraz poprzedzająca ja decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] r., Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego. Stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w sprawie nie budzi wątpliwości i był wystarczający do wydania decyzji. Administrator nieruchomości we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego jednoznacznie wskazał, że B. S. nie posiada tytułu prawnego do lokalu i nie oczekuje na dostarczenie przysługującego lokalu zamiennego lub socjalnego. Skarżąca zaś kwestionuje skuteczność wypowiedzenia umowy najmu, podnosząc, że nie otrzymała wypowiedzenia, a załączony do niego dowód doręczenia, potwierdzający fakt jego doręczenia 28 grudnia 2012 r. jest w rzeczywistości dowodem doręczenia innego pisma. Skarżąca uważa, że nadal posiada umowę najmu na zajmowany lokal, czego nie potwierdza jednak Administrator Nieruchomości działający w imieniu właścicieli. Zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy, wymienia rodzaje tytułów prawnych pozwalających określonym w nim osobom o ubieganie się o dodatek mieszkaniowy. Osoba niemająca jednego z tytułów prawnych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1- 4 ustawy lub jego ekspektatywy - art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy, nie spełnia podstawowej przesłanki warunkującej przyznanie tego dodatku. Ocena natomiast istnienia prawa do lokalu mieszkalnego dokonywana jest przez organ na podstawie dokumentów zgromadzonych w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie Sąd podziela stanowisko organów administracji, że skarżąca w dacie złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie spełniała przesłanek, o których mowa w powołanym przepisie, a w szczególności art. 2 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy. Z treści pisma Administracji Nieruchomościami Ł.-W. "D." z 13 grudnia 2012 r. wynika, że Administracja Nieruchomościami Ł.-W. "D." działając w imieniu właścicieli nieruchomości przy ul. A. 11 w Ł wypowiedziała B.S. z dniem 31 grudnia 2012 r. umowę najmu zawartą 1 sierpnia 2001 r. na lokal mieszkalny nr 16 przy ul. A. 11 na podstawie art. 11 ust. 3 pkt 5 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1610). Przepis ten stanowi, że nie później niż na 3 lata naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny lokatorowi, o ile zamierza zamieszkać w należącym do niego lokalu, a nie dostarcza mu lokalu zamiennego i lokatorowi nie przysługuje prawo do lokalu, o którym mowa w ust. 4. W rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo przyjęły za podstawę ustaleń, że umowa najmu lokalu mieszkalnego została wypowiedziana – ze skutkiem prawnym na 31 grudnia 2015 r., gdyż taki stan wynikał z przedstawionych organowi dokumentów. Z upływem wskazanego w wypowiedzeniu umowy najmu okresu, tj. od 1 stycznia 2016 r. skarżąca utraciła zatem tytuł prawny do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Brak tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu został także potwierdzony w karcie lokalu sporządzonej przez administratora nieruchomości - Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "E." B.D., z której wynika, że skarżąca płaci odszkodowanie za bezumowne zajmowanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Skarżąca nie jest również osobą oczekującą na przysługujący lokal zamienny albo socjalny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy. Wypowiedzenie umowy najmu w trybie art. 11 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego, z uwagi na 3-letni okres wypowiedzenia zwalnia właściciela z obowiązku dostarczenia lokatorowi lokalu zamiennego. Rozstrzygnięcie o przyznaniu prawa do lokalu socjalnego wynika z przepisów cyt. powyżej ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 tej ustawy, w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Użyty w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zwrot "osobom oczekującym" wiąże się zatem ściśle z realnym uprawnieniem do uzyskania lokalu zamiennego albo socjalnego przez wnioskodawcę niemającego tytułu do zajmowanego lokalu. Obowiązek dostarczenia osobie uprawnionej lokalu socjalnego przez gminę aktualizuje się z momentem uprawomocnienia się wyroku nakazującego eksmisję z jednoczesnym przyznaniem prawa do lokalu socjalnego. Wobec tego dopiero po uprawomocnieniu się takiego orzeczenia skarżąca mogłaby wystąpić o przyznanie dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W rozpoznawanej sprawie B.S. w dacie wystąpienia z wnioskiem, tj. 28 kwietnia 2017 r. nie dysponowała prawomocnym wyrokiem eksmisyjnym zobowiązującym do opróżnienia i opuszczenia zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz przyznającym prawo do lokalu socjalnego. Sądowi z urzędu wiadomym natomiast jest, że przed Sądem Rejonowym dla Ł. – W. w Ł. toczy się sprawa o sygn. [...] z powództwa A.T. przeciwko B.S. o opróżnienie lokalu mieszkalnego nr 16 położonego w Ł. przy ul. A. 11. Powyższą okoliczność potwierdził również pełnomocnik skarżącej w toku rozprawy przed tutejszym sądem. W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych skarżąca nie spełniała więc wymogów stawianych ustawą dla przyznania jej prawa do dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 7 ust. 5 ww. ustawy, dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po złożeniu wniosku. Tak więc ocena istnienia przesłanek do uzyskania dodatku dokonywana jest w momencie przyznawania dodatku na dany sześciomiesięczny okres (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2011 r., sygn. I OSK 2117/10, wyrok NSA z 13 kwietnia 2007 r., sygn. I OSK 214/06). W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego ocena dokonana przez organ jest trafna. Skoro bowiem skarżąca nie posiada tytułu prawnego do lokalu i nie oczekuje na przydział lokalu, przyznanie dodatku mieszkaniowego, w świetle art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych było niedopuszczalne. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych zawiera przepisy bezwzględnie obowiązujące i w sposób wyczerpujący określa krąg podmiotów, które mogą otrzymać dodatek mieszkaniowy i precyzyjne wskazuje przesłanki jakie osoby te muszą spełnić, aby dodatek mieszkaniowy otrzymać. Żadnej swobody w tym zakresie organ nie posiada. Dysponując dokumentami, potwierdzającymi wypowiedzenie umowy najmu, których skarżąca skutecznie nie podważyła, organ prawidłowo uznał, że nie została spełniona przesłanka z art. 2 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do zarzutów postawionych w skardze wskazać należy, że organy obu instancji w swoich decyzjach poczyniły właściwe ustalenia w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe, którego zakres wyznaczał art. 2 ust. 1 ustawy, polegające na wyjaśnieniu, czy skarżąca posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego dający jej prawo do przyznania dodatku mieszkaniowego. Poczynione w tym zakresie ustalenia w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, jednoznacznie wskazują, że skarżącej, na dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, tj. 28 kwietnia 2017 r. nie przysługiwał tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy, a co za tym idzie brak było podstawy prawnej do przyznania dodatku mieszkaniowego. Ponadto, wbrew stanowisku zawartemu w uzasadnieniu skargi, organ administracji publicznej w sprawie, której przedmiotem jest wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, nie jest władny do oceny stosunków cywilnoprawnych łączących strony umowy najmu lokalu. Wszystkie bowiem spory wynikłe między stronami na tym tle powinien rozstrzygać sąd powszechny. Organ administracji rozpoznając sprawę w zakresie uprawnień strony do dodatku mieszkaniowego jest zobligowany ustalić istnienie tytułu prawnego do lokalu w rozumieniu art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych lub brak tego tytułu. Nie jest natomiast uprawniony do zastępowania strony umowy najmu w zakresie jej uprawnień do kontroli skuteczności zmiany, wygaśnięcia, czy też rozwiązania tej umowy, postępowanie takie toczyć się powinno na drodze cywilnej przed sądem powszechnym. Skarżąca nie wystąpiła jednak do sądu powszechnego z powództwem o uznanie dokonanego wypowiedzenia za bezskuteczne, a tylko w takim trybie mogłaby w sposób skuteczny potwierdzić swoje stanowisko i zastrzeżenia co do dokonanego wypowiedzenia. W niniejszej sprawie nie zaistniały również podstawy prawne do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy bezpośrednio od rozstrzygnięcia sprawy o sygn. [...] z powództwa A.T. przeciwko B.S. o opróżnienie lokalu mieszkalnego nr 16 położonego w Ł. przy ul. A. 11. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 cyt. powyżej ustawy ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego to sąd (powszechny) w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy, a na gminie, właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu, ciąży w takim przypadku obowiązek jego dostarczenia. Użyty w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zwrot "osobom oczekującym" wiąże się ściśle z realnym uprawnieniem do uzyskania lokalu zamiennego albo socjalnego przez wnioskodawcę niemającego tytułu do zajmowanego lokalu. Obowiązek dostarczenia osobie uprawnionej lokalu socjalnego przez gminę aktualizuje się jednak dopiero z momentem uprawomocnienia się wyroku nakazującego eksmisję z jednoczesnym przyznaniem prawa do lokalu socjalnego. Wobec tego dopiero po uprawomocnieniu się takiego orzeczenia skarżąca mogłaby wystąpić o przyznanie dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w dacie wystąpienia z wnioskiem, tj. 28 kwietnia 2017 r. skarżąca nie wykazała, że posiada tytuł prawny do lokalu oraz nie dysponowała prawomocnym wyrokiem eksmisyjnym zobowiązującym do opróżnienia i opuszczenia zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz przyznającym prawo do lokalu socjalnego. Skarżąca nie spełniała więc wymogów stawianych ustawą dla przyznania jej prawa do dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 7 ust. 5 ww. ustawy, dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po złożeniu wniosku. Tak więc ocena istnienia przesłanek do uzyskania dodatku dokonywana jest w momencie przyznawania dodatku na dany sześciomiesięczny okres. Okoliczność natomiast, że w innej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zajęło odmienne stanowisko nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd nie może poddawać ocenie decyzji wydanej w innej sprawie, decyzji która nie została do Sądu zaskarżona. Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeczono zgodnie z treścią art. 250 powoływanej ustawy w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714). bg