I SA/Gd 765/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi Publicznego Transportu C. M. Ch. Sp. z o. o. z siedzibą w na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 3 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę. Organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" (dalej: zobowiązana, Spółka, skarżąca) na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014r. nr [...], obejmującego zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 w wysokości 119.042 zł. Zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2014r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w B w W.. Zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 2 maja 2014r., natomiast zobowiązana otrzymała odpis zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 5 maja 2014r. Wierzytelność stwierdzona wskazanym tytułem wykonawczym została uregulowana poprzez zapłatę w dniu 5 maja 2014r. Organ egzekucyjny pismem z dnia 6 maja 2014r. zawiadomił bank o zmianie wysokości zajęcia rachunku bankowego, dokonanego zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2014r. ograniczając je do wysokości kosztów egzekucyjnych w kwocie 7.278 zł. Przekazane przez bank środki pieniężne pokryły w całości koszty egzekucyjne przypisane do tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r., co skutkowało zakończeniem w dniu 6 maja 2014r. egzekucji prowadzonej na jego podstawie. Pismem z dnia 7 maja 2014r. Spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014r. wraz z wnioskami o umorzenie postępowania egzekucyjnego, uchylenie zastosowanych środków egzekucyjnych i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego i wszystkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów. Strona podniosła zarzuty: 1) wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – określanej dalej jako "u.p.e.a."), 2) braku wymagalności obowiązku objętego zaskarżonym tytułem wykonawczym (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.), 3) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.), 4) zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.), 5) niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.). Naczelnik US, działając na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a., postanowieniem z dnia 15 maja 2014r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014r. do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Następnie, postanowieniem z dnia 8 lipca 2014r. - wydanym na podstawie art. 33 pkt 1, 2, 6, 8, 10, art. 34 § 1, § 4 i § 5 u.p.e.a. - odmówił uznania za zasadne zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wniosła zażalenie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Spółka wniosła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1265/14, uchylił zaskarżone postanowienie oraz określił, że nie może być ono wykonywane. Sąd uznał, że zapłata przez skarżącą w dniu 29 kwietnia 2014 r. kwoty 37.588 złotych nastąpiła przed wszczęciem egzekucji, zatem zasadny jest zarzut oparty na podstawie wskazanej w art. 33 ust. 1 u.p.e.a. w związku z wygaśnięciem obowiązku w tej części przed wszczęciem egzekucji. Powyższe wpływa istotnie na powstanie kosztów egzekucyjnych w sprawie. Wbrew stanowisku organu powołany art. 64 § 2 u.p.e.a. uzasadnia stwierdzenie, że zapłata egzekwowanej należności przed dokonaniem czynności egzekucyjnych zwalnia od obowiązku uiszczania opłaty manipulacyjnej oraz opłat za czynności egzekucyjne i wydatki egzekucyjne w tej czynności. Natomiast wbrew twierdzeniu strony skarżącej wpłata dokonana w dniu 5 maja 2014 r. nie skutkowała wygaśnięciem obowiązku przed datą wszczęcia egzekucji, zatem zarzut w tym zakresie prawidłowo został uznany jako nieuzasadniony. Za nieuzasadnione Sąd uznał też zarzuty naruszenia art. 27 pkt 3 § 1 u.p.e.a. oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.). WSA zalecił organowi przy ponownym rozpoznawaniu sprawy uwzględnienie wskazań dotyczących skutków prawnych wpłaty dokonanej przed dniem 2 maja 2014 r. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uchylił postanowienie Naczelnika US w części uznania za niezasadne zarzutów wykonania i wygaśnięcia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia 2 kwietnia 2014 r. nr [...] i orzekł o uznaniu tego zarzutu za uzasadniony w części obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym w kwocie 37.588,00 zł oraz umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie ww. tytułu wykonawczego w tej części, w pozostałym zaś zakresie utrzymał postanowienie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu ustosunkowując się do kwestii zasadności zgłoszonego przez zobowiązaną na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. zarzutu wykonania obowiązku (a tym samym wygaśnięcia oraz nieistnienia obowiązku) stwierdzonego tytułem wykonawczym z dnia 22 kwietnia 2014r. organ wskazał, że Naczelnik US po uprzednim zaksięgowaniu dokonanych w marcu 2014 r. częściowych wpłat oraz zarachowaniu w dniu 7 kwietnia 2014 r. nadpłaty wynikającej z zeznania CIT-8 za rok 2013 w kwocie 1475 zł, wystawił w dniu 22 kwietnia 2014 r. tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. w kwocie 119.042,00 zł. W dniu 29 kwietnia 2014 r. Spółka zleciła bankowi wykonanie operacji przelewem środków pieniężnych w wysokości 37.588 zł na rzecz Urzędu Skarbowego tytułem "VAT-7". Wskazana kwota zgodnie z postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r. została zaksięgowana na zaległość podatkową w podatku od towarów i sług za styczeń 2014 r. w następujący sposób: należność główna 36.950,14 zł, odsetki za zwłokę 637,86 zł. Zawiadomienie z dnia 29 kwietnia 2014r., którym organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w B w W., zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 2 maja 2014r., podczas gdy zobowiązana Spółka otrzymała odpis powyższego dokumentu wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 5 maja 2014r. Wszczęcie egzekucji nastąpiło, zgodnie z art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., w dniu 2 maja 2014r. Na ten dzień obowiązek egzekwowany na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] został wykonany i wygasł w części, tj. w kwocie 37.588,00 zł, której wpłata nastąpiła w dniu 29 kwietnia 2014 r. W dniu 2 maja 2014 r. wysokość egzekwowanej należności wynosiła 82.091,86 zł – należność główna i 1484,40 zł – odsetki za zwłokę liczone na dzień 2 maja 2014r. Zatem organ egzekucyjny w sposób nieuprawniony wszczął egzekucję celem wyegzekwowania zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. w kwocie 119.042,00 zł (należność główna), a więc w kwocie wyższej niż podlegająca wykonaniu. Wobec powyższego organ, kierując się stanowiskiem WSA w Gdańsku wyrażonym w prawomocnym wyroku, za uzasadniony uznał zarzut wykonania obowiązku w kwocie 37.588,00 zł. W pozostałej natomiast części tj. co do kwoty 82.091,86 zł zarzut wykonania i wygaśnięcia obowiązku uznany został za nieuzasadniony, albowiem kolejny przelew środków pieniężnych w wysokości 119.000 zł dokonany został przez zobowiązaną Spółkę na rzecz wierzyciela w dniu 5 maja 2014 r., a zatem po wszczęciu egzekucji. Ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez pełnomocnika zobowiązanego jako uzasadnienia zarzutu nieistnienia i braku wymagalności egzekwowanego obowiązku, wobec wpłat dokonanych przez podatnika w dniach: 29 kwietnia 2014 r. i 5 maja 2014r. oraz zaliczenia nadpłaty wynikającej z zeznania CIT-8 za 2013 r., Dyrektor wyjaśnił, że konieczne jest rozróżnienie pojęć "istnienia" obowiązku i jego "wymagalności". Obowiązek niewątpliwie istniał, w obrocie prawnym funkcjonowała bowiem deklaracja VAT za styczeń 2014 r. Był on również wymagalny, nie zaistniały bowiem żadne okoliczności skutkujące brakiem jego wymagalności. Za niezasadny uznał organ także zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, wymieniony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Organ egzekucyjny prawidłowo odniósł się do kwestii dopuszczalności egzekucji, podkreślając fakt, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym z dnia 22 kwietnia 2014 r. podlega egzekucji administracyjnej. W niniejszej sprawie nie wystąpiła również przesłanka niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego na podstawie zawiadomienia z dnia 29 kwietnia 2014r. Organ egzekucyjny zastosował bowiem jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 1a pkt 12 lit. a oraz art. 80 u.p.e.a.). Ustosunkowując się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, organ odwoławczy wskazał, że zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2014r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia w jednym z banków prowadzących rachunki bankowe dla Spółki tj. w B w W.. Z akt sprawy wynika, że zobowiązana Spółka w dniach 29 kwietnia 2014 r. i 5 maja 2014 r. dokonywała na rzecz Urzędu Skarbowego w przelewów środków pieniężnych w znacznej kwocie z rachunku bankowego w innym banku, tj. Banku C SA. W związku z powyższym organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony, że przedmiotowe zajęcie, w wyniku którego wyegzekwowano kwotę 7.278,00 zł utrudniło prowadzenie działalności zobowiązanej. W kwestii złożonego przez podatnika wniosku z dnia 17 lutego 2014r. o odroczenie terminu płatności 1/2 kwoty 199.296,00 zł stanowiącej podatek od towarów i usług za styczeń 2014r., Dyrektor stwierdził, że Naczelnik US postanowieniem z dnia 26 marca 2014r. pozostawił ten wniosek bez merytorycznego rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie przez Spółkę braków formalnych podania. Wobec nieuregulowania w całości zaległego podatku VAT za styczeń 2014 r. wierzyciel obowiązany był podjąć działania zmierzające do uzyskania wymagalnej należności na drodze przymusu administracyjnego. Wniesienie zażalenia na powyższe postanowienie nie stanowi przeszkody prawnej do wystawienia tytułu wykonawczego. Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 7 lipca 2014r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 26 marca 2014r. w przedmiocie wniosku o odroczenie terminu płatności. Tym samym zarzut zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jest, zdaniem Dyrektora, niezasadny. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy z dnia 22 kwietnia 2014r. wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a., Dyrektor wyjaśnił, że poddał ocenie wskazany tytuł wykonawczy pod kątem prawidłowości jego wystawienia zgodnie z wymogami określonymi w art. 27 § 1 ww. ustawy i nie stwierdził, aby doszło do uchybienia ze strony wierzyciela przy wystawianiu tego dokumentu. Ocenę tę podzielił WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 16 grudnia 2014 r. Końcowo Dyrektor zauważył, że w zażaleniu z dnia 28 lipca 2014r. strona zarzuciła organowi egzekucyjnemu naruszenie m.in. art. 33 pkt 3 u.p.e.a. - zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4. W piśmie z dnia 7 maja 2014 r. jednak zarzut taki nie został sformułowany. Zdaniem Dyrektora zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy - zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. W związku z powyższym brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania zarzutu z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Dyrektor wyjaśnił ponadto, że kwestia kosztów egzekucyjnych przypisanych do tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014r., na podstawie którego wszczęto egzekucję do majątku Spółki powinna być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 64 c § 7 u.p.e.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie w całości rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonym postanowieniom zarzucono naruszenie: art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 K.p.a., art. 34 § 1, § 4, § 5 w związku z art. 33 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a, art. 64c § 3 u.p.e.a., art. 64c § 7, § 3, art. 64 § 1, art. 64b u.p.e.a. oraz art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że jej zdaniem wszystkie zgłoszone przez nią zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zasługiwały na uwzględnienie. Zaległość podatkowa wraz z odsetkami została zapłacona przed doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego. Oznacza to, że egzekucja administracyjna i zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne. Brak było podstaw do egzekucji kosztów egzekucyjnych. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotowa sprawa była już oceniana przez sąd administracyjny. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1265/14, Sąd kontrolując legalność poprzednio wydanego w przedmiocie zgłoszonych przez stronę zarzutów postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 sierpnia 2014r. wskazał, że "(...) zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego z dnia 29 kwietnia 2014 r. zostało doręczone Bankowi [...] w W. w dniu 2 maja 2014 r. (karta 7 akt). Zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji następuje z momentem doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną, że odpis tytułu wykonawczego został doręczony skarżącemu w dniu 5 maja 2014 r. (k.6 akt). Pojęcie dłużnika zajętej wierzytelności zostało zdefiniowane w art. 1 a pkt 3 u.p.e.a., zgodnie z którym bank należy do tej kategorii podmiotów. Przepis art. 26 § 5 u.p.e.a. stwarza alternatywę rozłączną i oznacza, że spełnienie tylko jednego warunku – doręczenia bądź dłużnikowi zajętej wierzytelności bądź doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, prowadzi do wszczęcia postepowania egzekucyjnego (...)". Oceniając stan faktyczny sprawy w świetle wskazanych przepisów Sąd uznał, że wszczęcie egzekucji nastąpiło z dniem 2 maja 2014r. Zapłata przez skarżącego w dniu 29 kwietnia 2014 r. kwoty 37.588 złotych nastąpiła przed wszczęciem egzekucji, zatem zasadny okazał się zarzut oparty na podstawie wskazanej w art. 33 ust. 1 u.p.e.a. w związku z wygaśnięciem obowiązku w tej części przed wszczęciem egzekucji. Natomiast wpłata dokonana w dniu 5 maja 2014 r. nie skutkowała wygaśnięciem obowiązku przed datą wszczęcia egzekucji, zatem zarzut w tym zakresie został uznany za nieuzasadniony. Zgodnie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Powyższe oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2617/11, pub. LEX nr 1138187, ponadto wszystkie wyroki wskazane w uzasadnieniu dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). We wniesionej skardze skarżąca w związku z wpłatą z dnia 5 maja 2014 r., dokonaną na dwie godziny przed odebraniem przesyłki zawierającej zawiadomienie o dokonaniu zajęcia rachunku bankowego i tytuł wykonawczy, wiąże skutki w postaci wygaśnięcia zobowiązania, braku wymagalności zobowiązania, niedopuszczalności egzekucji i niedopuszczalności środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 1, pkt 2 i pkt 6 u.p.e.a.). Zarzuty te uznać należy za bezzasadne. W niniejszej sprawie bowiem w prawomocnym wyroku WSA przesądzone zostało, że wpłata dokonana w dniu 5 maja 2014 r. nie skutkowała wygaśnięciem obowiązku przed datą wszczęcia egzekucji, a zatem zarzuty w tym zakresie prawidłowo zostały przez organy uznane za nieuzasadnione. Podobnie we wskazanym wyroku Sąd w sposób wiążący uznał za prawidłowe stanowisko organów co do niezasadności zarzutu naruszenia art. 27 pkt 3 § 1 u.p.e.a. oraz zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że "uciążliwość" to dokuczliwość dla życia codziennego lub prowadzenia działalności powodująca niemożność lub utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu dłużnika (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 26/08). W niniejszej sprawie okoliczności sprawy nie stanowią podstawy do uznania, aby organ z naruszeniem granic swobody prawem dozwolonych dokonał oceny sytuacji podatnika w związku z zajęciem wierzytelności bankowej. Zarzuty skargi dotyczące sposobu rozliczenia kosztów postępowania egzekucyjnego pozostają poza granicami niniejszej sprawy. Skarżąca sama wskazuje, że odrębnym pismem wniosła do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia należnych kosztów egzekucyjnych w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika US na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W tym też postępowaniu strona może podnosić zarzuty dotyczące naruszenia art. 64c, art. 64b i art. 64 u.p.e.a. W sprawie niniejszej natomiast zarzuty te nie podlegają merytorycznemu rozpatrzeniu, leżą bowiem poza jej granicami. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.