I SA/Wa 1689/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik (spr.) Sędziowie WSA Bożena Marciniak WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę. Sygn. akt I SA/Wa 1689/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik (spr.) Sędziowie WSA Bożena Marciniak WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. wniosku M. M. o dopuszczenie do udziału w sprawie ze skargi E. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia odmówić dopuszczenia M. M. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku E. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: E. B. w dniu 15 lutego 2013 r. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] grudnia 2007 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w B., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], KW nr [...], na działki nr [...] i nr [...], zarzucając naruszenie art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), powoływanej dalej jako "ugn". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., wydanym na podstawie art. 61a § 1 w związku z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji wskazując, że wnioskodawczyni nie posiada przymiotu strony, gdyż nie brała udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości i nie legitymuje się żadnym tytułem prawnorzeczowym do działki objętej przedmiotową decyzją. Organ podkreślił, że właściciele działek sąsiadujących z działkami dzielonymi nie są stroną w postępowaniu o podział tych działek. E. B. w dniu 5 października 2015 r. wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r. zarzucając naruszenie art. 28 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r. uznając, że jest ono zgodne z prawem. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła E. B. Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że w sprawie bezsporne jest, że E. B. nie posiada praw do nieruchomości objętej przedmiotową decyzją, a zatem nie ma ona interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 K.p.a. w sprawie dotyczącej postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] grudnia 2007 r. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 97 ust. 1 i 1a ugn podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny, przy czym wnioskujący powinien dołączyć do wniosku m.in. dokument stwierdzający tytuł prawny (ust. 1a pkt 1). Oznacza to, że o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości może wystąpić jej właściciel, współwłaściciel, użytkownik wieczysty lub współużytkownik wieczysty, gdyż są to podmioty władne do dysponowania nieruchomością w ramach przysługującego im prawa, a tym samym mają interes prawny, aby żądać czynności organu. Podmioty te są tym samym stronami postępowania administracyjnego. Te podmioty również - jako strony postępowania podziałowego - mogą żądać stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej, czy też wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji podziałowej i uczestniczyć w postępowaniu nadzorczym (wyrok NSA z dnia 7 lutego 2002 r. sygn. akt I SA 1719/00). Zdaniem organu nadzorczego kwestionowane postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, jest więc zgodne z prawem i nie jest obarczone żadną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. B. zarzucając naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 w związku z art. 127 § 3 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, wydanie uzasadnienia postanowienia z brakami uniemożliwiającymi jego prawną i merytoryczną kontrolę, naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego skutkujące m.in. osłabieniem zaufania obywateli do władzy publicznej oraz sprzecznością z obowiązkiem wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ przy podejmowaniu postanowienia; - art. 28 w związku z art. 127 § 3 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, że każdorazowo właściciel działki sąsiadującej z działką ulegającą podziałowi nie ma prawa strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym tej działki. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oparło się wyłącznie na ustaleniach przyjętych przez organ pierwszej instancji. Skarżąca powtórzyła ponadto argumenty podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że podział działki wytworzył taki stan prawny i faktyczny, iż jedna z wyodrębnionych działek nie ma dostępu do drogi publicznej, a jedynie posiada dostęp do działki stanowiącej współwłasność skarżącej. Powyższa sytuacja spowodowała roszczenia właścicieli wyodrębnionej działki wobec niej jako współwłaścicielki działki sąsiadującej z wyodrębnioną działką nieposiadającą dostępu do drogi publicznej. Wskazane roszczenia przerodziły się w ustanowienie zjazdu z wyodrębnionej działki na działkę będącą współwłasnością skarżącej oraz wykonaniu na niej przyłącza energetycznego i gazowego. Zdaniem skarżącej posiada ona zatem interes prawny do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zarówno zatwierdzenia podziału nieruchomości, jak również w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] grudnia 2007 r., co potwierdza stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Kontrolowane postanowienie zostało wydane na skutek żądania stwierdzenia nieważności postanowienia, wydanego w trybie art. 61 a K.p.a., o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w B., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], KW nr [...], na działki nr [...] i nr [...]. Kontrola zatem zaskarżonego postanowienia sprowadzać się musi do ustalenia, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo oceniło, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. A konkretnie, czy Kolegium prawidłowo oceniło, że nie narusza rażąco prawa ustalenie, że wnioskodawczyni postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma interesu prawnego w jego wszczęciu. Zakres postępowania administracyjnego w trybie stwierdzenia nieważności postanowienia toczący się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. zakreślony jest więc wąsko i odnosi się wyłącznie do zbadania zaistnienia naruszenia prawa o charakterze rażącym przy odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział z powodu braku interesu prawnego. Ocena Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. dokonana we wskazanym zakresie jest adekwatna do rodzaju badania legalności jakie organ miał obowiązek przeprowadzić. Przede wszystkim na wstępie należy podkreślić, iż jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 16 K.p.a., jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Uchylenie lub zmiana decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Jedną z takich możliwości przewiduje art. 156 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji w ściśle w tym przepisie określonych sytuacjach. Zgodnie zaś z art. 126 K.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109 – 113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 – również art. 145 - 152 oraz art. 156 -1 59, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wymienione w sposób enumeratywny i jedną z nich jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Uważa się zaś, że przepis enumeratywny i wyczerpujący a nie jedynie przykładowy, winien być interpretowany ścieśniająco, a contrario jego wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna Tak skatalogowane przepisy art. 156 K.p.a. stanowią zbiór wyjątków od zasady trwałości decyzji ostatecznej, wyrażonej w art. 16 K.p.a. Exceptiones non sunt extendendae (wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco) zaś to powszechnie uznawany kanon wykładni prawniczej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że właściciele nieruchomości przylegającej bezpośrednio do innej nieruchomości, w odniesieniu do której na wniosek jej właściciela wszczęte zostało postępowanie administracyjne o podział, nie są stronami tego postępowania (wyrok NSA z dnia 9 marca 2011 r. sygn. I OSK 669/10, www.nsa.gov.pl, wyrok NSA z dnia 28 stycznia 1997 r. sygn. SA/Gd 3467/95, ONSA 1997/4/180, wyrok NSA z dnia 27 listopada 2008 r. sygn. I OSK 1688/07, LEX nr 542616). Podział nieruchomości gruntowej jest bowiem wykonywaniem prawa własności, nie oddziałującym na sytuację prawną właścicieli nieruchomości sąsiednich, gdyż polega na wydzieleniu działek granicami przebiegającymi wewnątrz nieruchomości, a więc czynność taka nie ma wpływu na granice zewnętrzne dzielonego gruntu, które pozostają niezmienione. Jednakże – jak wskazuje trafnie skarżąca - reguła ta nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy organ dokonujący podziału ingeruje swoimi działaniami w wykonywanie prawa własności przez właścicieli nieruchomości sąsiednich (wyrok NSA z dnia 14 października 2009 r. sygn. I OSK 91/09, www.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie decyzją Burmistrza Gminy B. z dnia [...] grudnia 2007 r. zatwierdzono projekt podziału nieruchomości położonej w B., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr ew. [...] z obrębu [...], KW nr [...], na działki nr [...] i nr [...]. Właścicielami dzielonej działki byli T. Z. i T. Z. E.B. jest współwłaścicielką działki nr ew. [...] KW [...]. Z załączonych do akt sprawy dokumentów wynika, że pomiędzy powyższymi działkami znajduje się droga – ul. [...]. Zgodnie z fragmentem mapy ewidencyjnej drogę na tym odcinku stanowią działki nr ew. [...], nr ew. [...] i nr ew. [...], a zgodnie z mapą sytuacyjną nieruchomości z projektowanym podziałem zgłoszoną do zasobu Państwowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. z [...] grudnia 2007 r. [...] ulica [...] na tym odcinku stanowi działkę nr ew. [...]. Zgromadzone w aktach sprawy dokumenty nie pozwalają na przyjęcie jednoznacznego wniosku co do statusu prawnego tego odcinka, tj. czy jest to końcowy odcinek drogi publicznej gminnej – ul. [...] (jak wskazano w mapie sytuacyjnej projektowanego podziału stanowiącej załącznik do decyzji z [...] grudnia 2007 r. zatwierdzającej podział działki nr [...], obr. [...] w B.), czy droga wewnętrzna (jak wskazano w piśmie Starostwa Powiatowego w [...] z [...] maja 2009 r. oraz uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w P. Wydział [...] z [...] kwietnia 2013 r. sygn. akt [...]). Wprawdzie z pisma z 3 lipca 2012 r. wynika, że Gmina B. wystąpiła, w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie własności z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. działek o nr [...] i nr [...] stanowiących cz. dz. ew. [...] niehipotekowane, to jednak w aktach sprawy stosownej decyzji nie ma. W odniesieniu zaś do działki nr ew. [...], stanowiącej w głównej mierze odcinek drogi między działkami nr ew. [...] i nr ew. [...] a działką nr ew. [...], brak jest dokumentów wskazujących podjęcie przez Gminę jakichkolwiek działań regulujących status prawny. W aktach sprawy brak jest też dokumentów świadczących, że E. B. jest współwłaścicielką tej części nieruchomości, która stanowi odcinek drogi między działkami nr ew. [...] i nr ew. [...] a działką nr ew. [...]. Powyższe wskazuje, że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie pozwalają stwierdzić jednoznacznie czyją własność stanowi ten fragment drogi. Zgodzić się należy ze skarżącą, że wskazane w skardze działania właściciela wyodrębnionej działki nr ew. [...], tj. zlokalizowanie zjazdu oraz wykonanie przyłącza energetycznego i gazowego na nieruchomości sąsiedniej mogłyby być uznane jako wykraczające poza granice podziału i naruszające prawo własności właściciela nieruchomości sąsiedniej. Jednakże skarżąca nie wykazała stosownymi dokumentami, że jest właścicielką nieruchomości sąsiedniej. W tej sytuacji nie można stwierdzić, że podział nieruchomości zatwierdzony decyzją z [...] grudnia 2007 r. nr [...] ingeruje w wykonywanie prawa własności przez E. B. Nie można zatem zarzucić skutecznie organowi naruszenia art. 28 K.p.a. poprzez przyjęcie, że nie uwzględnił interesu prawnego skarżącej jako właścicielki nieruchomości sąsiedniej w sprawie o podział nieruchomości. Zarzut ten w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie jest trafny. Prawidłowo organ stwierdził, że kontrolowane w trybie nadzoru postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości nie narusza prawa w sposób rażący ani nie jest obarczone żadną z wad prawnych, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. W razie bowiem wąsko zakreślonego przedmiotu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, aby można było mówić o rażącym naruszeniu art. 28 K.p.a. w postępowaniu podziałowym interes wnoszącego żądanie musi wynikać z posiadania tytułu rzeczowego do nieruchomości sąsiedniej i musi być poparty nie budzącymi wątpliwości dokumentami. Nie można też zarzucić organowi skutecznie naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego. Zarzut braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebrania pełnego materiału dowodowego musi odnosić się do sprawy toczącej się w trybie nadzoru a nie sprawy zakończonej decyzją podziałową. Zarzut zaś naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. jest o tyle nieskuteczny, że brak szczegółowego odniesienia się przez organ administracyjny do sytuacji, kiedy właściciel działki sąsiedniej ma interes prawny w sprawie wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, nie miał wpływu na wynik sprawy, gdyż rozstrzygnięcie administracyjne odpowiadało prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. UZASADNIENIE E. B. pismem z dnia 5 października 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Kolegium z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], mocą którego odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w B., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], KW nr [...] na działkę nr [...] i działkę nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że organ błędnie uznał, że nie posiada ona przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności w/w decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podnosząc, że skarżąca nie legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości objętej decyzją Burmistrza Gminy B. z dnia [...] grudnia 2007 r., a zatem nie jest stroną postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji podziałowej. Na rozprawie sądowej w dniu 25 stycznia 2017 r. stawiła się M. M., która oświadczyła, że jest współwłaścicielką działki położonej w B. nr [...] i działki nr [...] obręb [...] oraz wniosła o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Oświadczyła ponadto, że nie brała udziału w postępowaniu przed organami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego (...). Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. Postępowanie sądowoadministracyjne, do którego udział w charakterze uczestnika zgłosiła wnioskodawczyni, zostało wszczęte na skutek skargi E. B. i jego przedmiotem jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] odmawiającego E. B. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. To ostatnie postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Stosowanie tego przepisu pozwala organom administracyjnym na wyraźne rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego - jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia żądania strony co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. Wskazany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, a postępowanie kończy się aktem formalnym a nie merytorycznym. Postępowanie zaś o stwierdzenie nieważności takiego postanowienia toczy się w wąskim zakresie i odnosi się wyłącznie do zbadania zaistnienia naruszenia prawa o charakterze rażącym przy odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział z powodu braku interesu prawnego wnioskodawcy. A konkretnie w rozpoznawanej sprawie – w zakresie oceny Kolegium co do tego, że nie naruszono rażąco prawa ustaleniem, że E. B. nie ma interesu prawnego we wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej. Wynik tego postępowania odnosi się wyłącznie zatem do wnioskodawczyni postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia wydanego w trybie art. 61a§ 1 K.p.a., bowiem wyłącznie o jej interesie prawnym wypowiedział się organ. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że M. M. swój interes prawny wywodzi, tak jak E. B., z posiadanego tytułu rzeczowego do nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości podzielonej i oddziaływania podziału na jej sytuację prawną jako właścicielki nieruchomości sąsiedniej. Istotne jest to, że tak sformułowany interes prawny mógłby być ewentualnie podstawą żądania na etapie badania zasadności dokonanego podziału nieruchomości a nie na etapie postępowania nadzorczego wszczętego przez inny podmiot w odniesieniu do postanowienia wydanego także w trybie nadzoru o odmowie wszczęcia postępowania. Na tym ostatnim etapie organ odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nie wchodząc w ocenę zasadności dokonanego podziału. Żądanie dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym mogłoby być zasadne w sytuacji, gdy przedmiotem kontroli sądowej byłoby postanowienie stwierdzające bądź odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział sąsiedniej nieruchomości. Przepisy prawa umożliwiają zatem podmiotowi, który nie brał udziału w procesie rozstrzygania sprawy administracyjnej, udział w postępowaniu mającym na celu weryfikację legalności wydanego w jego wyniku aktu, pod warunkiem, że akt ten będzie ingerował w sferę jego prawem chronionych interesów. Dopuszczenie określonego podmiotu do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika uzależnione jest więc wyłącznie od pozytywnego ustalenia wpływu zaskarżonego aktu na prawem regulowaną sferę jego praw i obowiązków. Takiego wpływu zaskarżone postanowienie nie wywiera na regulowaną sferę praw i obowiązków wnioskodawczyni dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym. Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił dopuszczenia wnioskodawczyni do udziału w postępowaniu na podstawie art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.