II OSK 1361/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Go 999/17 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. II SA/Go 1093/16 po rozpoznaniu skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G.. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przekazanie po ustalonym terminie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne, uchylił zaskarżoną decyzję. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Burmistrz Miasta i Gminy W. decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 207ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz art. 9n ust. 1, 2 i 6, art. 9x ust. 1 pkt 5, art. 9zb ust. 1 i art. 9zd ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. z 2016 roku, poz. 250 ze zm.) – wymierzył A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako: "Spółka") administracyjną karę pieniężną w łącznej wysokości 28.900 zł za przesłanie po ustawowym terminie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za I półrocze 2015 r. oraz II półrocze 2015 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Spółka z żądaniem jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania w sprawie zarzucając naruszenie: - art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy, polegające na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej. Jak podkreśliła Spółka posiada ona wpis do rejestru działalności gospodarczej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Jednakże wpis ten pozostaje bez wpływu na stan faktyczny sprawy, gdyż Spółka nie świadczyła w 2015 roku, na terenie gminy G., usług polegających na zbieraniu odpadów komunalnych, - art. 57 § 5 K.p.a. polegające na przyjęciu, że sprawozdania zostały złożone dopiero 25 marca 2016 r., podczas gdy sprawozdania zostały nadane listem poleconym Poczty Polskiej w dniu 24 marca 2016 r., co w konsekwencji oznacza zawyżenie kary pieniężnej o 200 zł; - art. 9j ust. 2 i ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej w skrócie u.c.p.g.) polegające na jego niezastosowaniu przez organ i niewykreśleniu spółki z rejestru działalności regulowanej, pomimo stwierdzenia trwałego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wskazaną wyżej decyzją z dnia 18 sierpnia 2017 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Skargę na decyzję Kolegium złożyła A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., orzekając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że zasadne jest uznanie przez organy, że strona nie wywiązała się z nałożonego przez ustawodawcę obowiązku składania sprawozdań zerowych o których mowa w art. 9n ust. 6 u.c.p.g. w ww. terminach, co implikowało konieczność nałożenia sankcji administracyjnej za niezłożenie takiego sprawozdania, jednakże organ przeprowadził błędne wyliczenie wysokości sankcji za nieterminowe przedłożenie przez skarżącą sprawozdań za I i II półrocze 2015 r. Wyrok z dnia 7 lutego 2018 r., został w terminie prawem przewidzianym zaskarżony skargą kasacyjną wywiedzioną przez A. Sp. z o. o. Skarżąca kasacyjnie Spółka wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, tj.: 1. art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, polegające na bezzasadnym nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej na skutek uznania Spółki za "Przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne", podczas gdy w rzeczywistości Spółka ta posiada jedynie wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości mimo, iż nigdy w rzeczywistości nie świadczyła w Gminie G. usług polegających na odbieraniu odpadów komunalnych, a w konsekwencji nie stanowi podmiotu, który może podlegać karze na mocy art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy; 2. art. 64 ust. 1 i 3 w z w. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP polegające na wymierzeniu Spółce – na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach – kary pieniężnej za niezłożenie w terminie deklaracji zerowej, podczas gdy art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy kształtuje w sposób sztywny karę pieniężną za niezłożenie sprawozdania, nawet sprawozdania zerowego, bez prawa do miarkowania dolegliwości przez organy administracji publicznej, co czyni tę sankcję niezgodną z zasadami wynikającymi z art. 64 ust. 1 i 3 w z w. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Opierając się na wskazanych zarzutach autor skargi kasacyjnej wniósł o: 1. uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lutego 2018 r. i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie autor skargi kasacyjnej oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w sprawie. Żadna z pozostałych stron postępowania sądowadministracyjnego nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. W myśl art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują wyłącznie naruszenie przepisów prawa materialnego, jednakże żaden z nich nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując w pierwszej kolejności do analizy sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów przypomnieć należy, iż zgodnie z treścią art. 9n ust. 1 ustawy, podmiot odbierający odpady od właścicieli nieruchomości obowiązany jest do sporządzenia kwartalnych sprawozdań. Sprawozdanie powinno być przekazane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Natomiast stosownie do art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy, przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości i przekazujący po terminie sprawozdanie, podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia. Wskazać należy, że sposób sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu oznaczonego nr 1, nie koresponduje w pełni z jego uzasadnieniem, co nakazuje przyjęcie, iż skarżący kasacyjnie dopatruje się dwojakiego rodzaju wadliwości w przyjętej przez Sąd I instancji wykładni przepisów prawa materialnego. W pierwszym rzędzie wskazuje, iż nie jest w jego ocenie uprawnione utożsamianie podmiotu, który uzyskał wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, lecz faktycznej działalności w tym zakresie nie podjął, z podmiotem odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości o jakim mowa w art. 9n ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach i co za tym idzie podmiot ten nie może podlegać karze na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5. Nadto autor skargi kasacyjnej stawia w jej uzasadnieniu tezę, iż ustawodawca dodając ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach art. 9n ust. 6 wprowadzający obowiązek składania sprawozdań zerowych i obejmujący obowiązkiem sprawozdawczym podmioty, które faktycznie nie odbierały odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w danym okresie sprawozdawczym, nie znowelizowali art. 9x ust. 1 pkt 5 tej samej ustawy, który w dalszym ciągu posługuje się sformułowaniem "przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości", co w ocenie skarżącego kasacyjnie przesądza o tym, iż zamiarem ustawodawcy nie było objęcie sankcją przewidzianą w tym ostatnim przepisie podmiotów, które faktycznie nie odbierały odpadów komunalnych. Inaczej rzecz ujmując skarżący kasacyjnie postawił tezę, iż prawidłowa wykładnia art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach winna skutkować przyjęciem, iż odpowiedzialności administracyjnej przewidzianej w tym przepisie nie podlega przekazywanie po terminie sprawozdań zerowych o jakich mowa w art. 9n ust. 6 tej samej ustawy. Poglądy prawne wyrażone w skardze kasacyjnej nie zasługują w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na aprobatę. Wbrew zarzutom kasacyjnym, Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął w zaskarżonym wyroku, że skarżąca Spółka, jako podmiot który uzyskał wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, obowiązana była do sporządzanie i przekazywania właściwemu organowi sprawozdań o jakich mowa w art. 9n ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, w tym sytuacji gdy w I. oraz w II. półroczu 2015 roku nie odbierała na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, winny to być sprawozdania zerowe o jakich mowa w art. 9n ust. 6 ustawy. Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z obowiązującym w roku 2015 r. art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości była działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 9 c ust. 1 tej samej ustawy wpis do rejestru w gminie, na terenie której zamierza odbierać odpady komunalne od właścicieli nieruchomości obowiązany był uzyskać przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Wpis mógł być nadto dokonany tylko na wniosek przedsiębiorcy (art. 9c ust. 2 ustawy), zaś właściwy wójt, burmistrz lub prezydent miasta, zgodnie z art. 9ca ust. 1 pozbawiony był jakiejkolwiek swobody decyzyjnej w tym zakresie. Uzyskanie wpisu, względnie niedokonanie go w terminie przez organ w warunkach określonych w art. 9 ca ust. 2 ustawy uprawniało przedsiębiorcę do rozpoczęcia działalności, co wprost wynikało z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Można w tym miejscu zauważyć, iż w aktualnym stanie prawnym takie same skutki wpisu do rejestru działalności regulowanej ustanawia art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców. Skoro zatem dany podmiot uzyskiwał na własny wniosek wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, co upoważniało go do natychmiastowego podjęcia tego rodzaju działalności na terenie gminy, gdzie uzyskał wpis, to przyjąć należy, iż co najmniej w stanie prawnym obowiązującym od 1 lutego 2015 r. (to jest od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach oraz niektórych innych ustaw, którą do art. 9n dodano ust. 6 dotyczący składania sprawozdań z zerowych), już samo uzyskanie wpisu do rejestru działalności regulowanej wiązało się z powstaniem po stronie takowego podmiotu obowiązku składania półrocznych sprawozdań, bądź to przewidzianych w art. 9n ust. 1, gdy faktycznie podjął odbiór odpadów, bądź to sprawozdań zerowych o jakich mowa w art. 9n ust. 6, gdy w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Za powyższym przemawia nadto okoliczność, iż z wybranym w drodze przetargu, względnie w trybie zamówienia z wolnej ręki przedsiębiorcą prowadzącym działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości wójt, burmistrz lub prezydent miasta mógł zawrzeć umowę na odbieranie lub odbieranie i zagospodarowanie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (art. 6f ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2015 r.), jednakże przedsiębiorca taki mógł również działać na podstawie umowy zawartej z właścicielem nieruchomości, czyli nie świadczyć takiej usługi w trybie zamówienia z wolnej ręki, o którym mowa w art. 6f ust. 2 (art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach), z czym korespondują postanowienia art. 9n ust. 4 i 5 tej samej ustawy dotyczące wymogów sprawozdawczych obciążających podmioty odbierające odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości. Powyższe wyraźnie wskazuje na ratio legis wprowadzenia obowiązku składania także sprawozdań zerowych, które pozwalają gminie w sposób jednoznaczny, a nie jedynie na zasadzie domniemania, iż podmiot wpisany do właściwego rejestru działalności regulowanej, a więc uprawniony do odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, faktycznie działalności tej nie podjął, skoro nie złożył sprawozdania o jakim mowa w art. 9n ust. 1 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, zweryfikować sposób gospodarowania tego rodzaju odpadami na obszarze ich właściwości i rzetelnie wywiązać się z także obciążającego gminę obowiązku sprawozdawczego. Podsumowując stwierdzić należy, iż trafnym jest wyrażany już uprzednio w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, iż w obecnym stanie prawnym każdy przedsiębiorca wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości ma obowiązek składania sprawozdania niezależnie od tego, czy rzeczywiście w danym okresie odpady odbierał. Takie rozwiązanie jest niezbędne dla realizacji przez właściwe organy obowiązku ciągłej analizy stanu gospodarowania odpadami komunalnymi na danym terenie gminy czy miasta (por. wyrok NSA z 4 października 2017 r., sygn. II OSK 2321/16, dostępny w CBOSA). Odnosząc do drugiego nurtu argumentacji podnoszonej w skardze kasacyjnej na poparcie zarzutu naruszenia art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach wskazać zaś należy, iż z treści tej regulacji nie sposób wyprowadzić wniosku, że wprowadza ona jedynie sankcje za nieterminowe składanie sprawozdań o jakich mowa w art. 9n ust.1 ustawy, a poza zakresem jego stosowania pozostaje uchybienie terminu do złożenia sprawozdania zerowego. Wskazany jako wzorzec kontroli kasacyjnej przepis stanowi bowiem, iż karze administracyjnej w nim określonej podlega ten, kto przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n., a więc wyraźnie odnosi się do całości tego artykułu, a nie wyłącznie do jego jednej jednostki redakcyjnej w postaci ust. 1. Co za tym idzie art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach wykładać należy w ten sposób, iż sankcjonuje on uchybienia wszelkim terminom do składania sprawozdań o jakich mowa w art. 9n ustawy, czyli również uchybienie terminowi do złożenia sprawozdania zerowego o jakim mowa w art. 9n ust. 6 ustawy. Gdyby bowiem prawodawca chciał ograniczyć stosowanie art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach jedynie do sytuacji uchybienia terminowi o jakim mowa w art. 9n ust. 1 ustawy, to nowelizując ustawę z dniem 1 lutego 2015 r., poprzez dodanie art. 9n ust. 6, wprowadziłby również odpowiednie zmiany do art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy. Poprzez brak tego rodzaju zmian ustawodawca objął natomiast sankcją przewidzianą w tym przepisie, także brak realizacji nowowprowadzanego obowiązku składania sprawozdań zerowych. Podkreślić w tym miejscu należy, iż skarżąca kasacyjnie Spółka wniosek o wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na ternie Gminy W. złożyła i wpis uzyskała już w okresie obowiązywania art. 9n ust. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, a więc w stanie prawnym, w którym obowiązek składania sprawozdań zerowych nie budził jakiejkolwiek wątpliwości, a nadto obowiązywał przepis art. 9c ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach nakładający na podmiot składający wniosek o wpis do rejestru obowiązek złożenia między innymi oświadczenia, że znane mu są warunki wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, określone w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wobec takiej regulacji oczywiście nieuprawnione jest powoływanie się skardze kasacyjnej na art. 9 K.p.a. i naruszenie przez organ, który dokonywał wpisu do rejestru działalności regulowanej obowiązku dbania, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Chybione było również odwołanie się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do treści art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji ze względu na to, że art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy kształtuje w sposób sztywny karę pieniężną za niezłożenie sprawozdania, bez prawa do miarkowania kary, co czyni sankcję niezgodną z zasadami wynikającymi z art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela poglądy zaprezentowane w orzeczeniu Sądu Wojewódzkiego, w których tenże wskazał, że naruszeniem norm konstytucyjnych jest nakładanie na podmiot kar w wysokości drakońskiej, bez względu na okoliczności sprawy, stopień zagrożenia interesu prawnego, czy bez możliwości miarkowania kary. Stosowany w sprawie przepis art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy jest jednak skonstruowany w sposób przewidujący wymierzanie kary administracyjnej w sposób uwzględniający tak szkodliwość, jak i wielkość sankcjonowanego naruszenia przepisów, wyrażającego się przecież w okresie opóźnienia w złożeniu sprawozdania (100 zł za każdy dzień opóźnienia), przy czym wyklucza wymierzenie kary niewspółmiernie dolegliwej, poprzez wprowadzenie górnej granicy jej wymiaru (karę wymierza się za okres nie dłuższy niż 365 dni). Podsumowując stwierdzić należy, iż w stanie prawnym obowiązującym od 1 lutego 2015 r. każdy podmiot, wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości miał obowiązek złożyć sprawozdanie zerowe jeżeli w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, a brak terminowego złożenia również takiego sprawozdania uzasadniał wymierzenie kary administracyjnej zgodnie z regułami określonymi w art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Skoro zaś skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu.