I OSK 3162/18

Dnia 17 grudnia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 14/18 w sprawie ze skargi K.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie świadczenia wychowawczego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 maja 2018 r. (sygn. akt II SA/Łd 14/18), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – orzekając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") – oddalił skargę K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] uchylającą decyzję tego samego organu z dnia [...] maja 2016 r. w sprawie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zarzuciło Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi naruszenie: 1. prawa materialnego, to jest: a) art. 71 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późniejszymi zmianami) - poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy z normy tej nie sposób bezpośrednio wywieść prawa do świadczenia wychowawczego, b) art. 71 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1851 z późniejszymi zmianami) - poprzez błędną wykładnię, bowiem przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w zakresie w jakim ustanawiają kryteria podmiotowe przyznania świadczenia wychowawczego nie naruszają konstytucyjnej ochrony praw dziecka, a określenie podmiotów które są uprawnione do tego świadczenia jest jasne, w szczególności w związku z definicjami legalnymi opiekuna faktycznego i rodziny zawartymi w powyższej ustawie, c) art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w zw. z art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż osoby co do których instytucja dochodu uzyskanego ma zastosowanie jedynie w ograniczonym okresie w trakcie pobierania świadczenia powinny być uprzywilejowane względem osób które dochód uzyskany otrzymują w trakcie całego okresu pobierania świadczenia wychowawczego, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa oraz zakazu dyskryminacji, d) art. 7 ust 3 w zw. z art. 2 pkt 20 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - poprzez błędną wykładnię, polegająca na uznaniu, iż w rodzinie K. Feiner nie zaszła zmiana dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, e) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku poz. 2188 z późniejszymi zmianami) - przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego; 2. przepisów postępowania a to: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 149 § w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem: - miało miejsce zdarzenie uzasadniające wznowienie postępowania; - prawidłowo wznowiono postępowanie bowiem dopiero wtedy możliwe jest przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia, a tym samym nie można mówić o naruszeniu art. 149 § 2 k.p.a. - nie nastąpiło naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w Sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, zaś istota sprowadza się do wykładni norm prawa materialnego, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. - przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm prawa materialnego, d) art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. - przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz brak wykazania że uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia, brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący organ wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, w obu przypadkach wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto skarżący oświadczył, że zrzeka się prawa do rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. to jest na obrazie prawa materialnego oraz na istotnym naruszeniu przepisów proceduralnych. Podstawowe jednak znaczenie miała kwestia związana z prawidłową wykładnią prawa materialnego, a zatem z tej przyczyny ocena zasadności zarzutów materialnoprawnych winna w tym przypadku być dokonywana na wstępie. W rozpoznawanej sprawie skarga, wniesiona przez K. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 sierpnia 2017 r. uchylającą decyzję tego samego organu z dnia [...] maja 2016 r. w sprawie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego. Tą ostatnią bowiem decyzją, Prezydent Miasta [...] ustalił K. F. prawo do świadczenia wychowawczego na dziecko N. F. na okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 31 maja 2017 r. po 500 zł miesięcznie i na okres od dnia 1 czerwca 2017 r. do dnia 1 czerwca 2017 r. w wysokości 16,70 zł, uznając, iż zostały wypełnione przesłanki określone w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195). Następnie jednak, z uwagi na fakt, iż w dniu 28 lipca 2017 r. do Centrum Świadczeń Socjalnych wpłynęło zaświadczenie o okresie zatrudnienia oraz dochodzie netto za miesiąc maj 2016 r. z firmy [...] Sp. z o.o. osiągniętym przez K. F., organ I instancji, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., wznowił z urzędu – na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia 4 maja 2016 r. W rezultacie zaś wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. uchylił własną decyzję z dnia [...] maja 2016 r. oraz orzekł o przyznaniu prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko N. F. w wysokości 500 zł miesięcznie na okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 31 maja 2016 r. oraz o odmowie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko N. F. w okresie od dnia 1 czerwca 2016 r. Rozpatrując zaś sprawę w instancji odwoławczej, zaskarżoną decyzją, Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, w przedstawionej sytuacji – z uwagi na treść art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - okoliczność podjęcia przez stronę zatrudnienia w okresie pobierania świadczenia wychowawczego stanowiła podstawę do ponownego przeliczenia dochodu rodziny. Wskazując zaś na art. 2 pkt 20 lit. c w/w ustawy, Kolegium podniosło, iż uzyskanie dochodu oznaczało uzyskanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W rezultacie – zdaniem organu - podjęcie przez stronę zatrudnienia w firmie " [...] Sp. z o.o." od dnia 29 kwietnia 2016 r. stanowiło podstawę do zastosowania instytucji dochodu uzyskanego, do którego - w analizowanym przypadku - doliczono dochód netto za miesiąc następujący po miesiącu, w którym dochód został uzyskany, tj. miesiąc maj 2016 r. w wysokości 1392,00 zł. Z tym stanowiskiem nie zgodził się Sąd Wojewódzki, który, powołując się na liczne wyroki sądów wojewódzkich stwierdził, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd - a który Sąd I instancji podzielił – (cyt.): "że w przypadku uzyskania przez członka rodziny dochodu po roku kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę do ustalania prawa do świadczenia wychowawczego, do obliczanego dochodu dodaje się miesięczną kwotę dochodu uzyskanego przez członka rodziny, przy czym odnośnie wysokości owego miesięcznego dochodu bierze się pod uwagę wysokość uzyskaną w miesiącu następnym po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu; ponadto ustawodawca zastrzegł, że takiego "dodania" dokonuje się, jeżeli dochód "uzyskany" jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Istotą przepisu art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci jest "uzyskiwanie dochodu", nie zaś sam fakt zatrudnienia, a warunkiem jego zastosowania jest ponadto warunek tożsamości dochodu "uzyskanego" z dochodem uzyskiwanym w trakcie okresu świadczeniowego. Ustawodawca zakłada bowiem doliczenie wyłącznie dochodu długotrwale uzyskiwanego. Zatem, przyjęta przez ustawodawcę zasada kontynuacji eliminuje możliwość powiększenia dochodu o dochód uzyskany w przypadku, gdy nie jest on już uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia. (...). W przekonaniu Sądu przyjęcie stanowiska przeciwnego, prezentowanego przez organy i w rezultacie jednorazowe doliczenie kwoty dochodu uzyskanego w roku następującym po roku, z którego dochód uwzględnia się przy ustalaniu prawa do świadczenia wychowawczego, decydowałoby w sposób znaczący o przyznaniu takiego świadczenia i pozbawiałoby wsparcia rodzinę o stosunkowo niskich dochodach. Praktyka taka stałaby w sprzeczności z art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), stanowiącym, że rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych." Z poglądem tym nie zgodziło się Kolegium, które w skardze kasacyjnej podnosiło, iż treść art. 71 Konstytucji RP odnosi się do prowadzenia przez państwo polityki społecznej i gospodarczej, która uwzględnia dobro rodziny natomiast celem ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci jest ekonomiczne wsparcie rodziców. Tym samym, z treści art. 71 Konstytucji RP nie sposób bezpośrednio wywieść prawa do świadczenia wychowawczego czy też zasad obliczania dochodu uzyskanego, wynikającego z art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, jak uczynił to Sąd I instancji. Ponadto organ akcentował, iż dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci stała w sprzeczności z zasadą równości, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. Organ wskazywał bowiem w tym miejscu, iż znane są mu sytuacje, w których podmiot uprawniony do świadczenia wychowawczego, wiedząc, iż organ administracji - w trybie wznowienia postępowania - weryfikuje przyznane świadczenie pod kątem instytucji "dochodu uzyskanego", dobrowolnie rezygnuje z tego dochodu przed wydaniem decyzji ustalającej prawo do świadczenia. W takiej sytuacji - w ślad za wykładnią dokonaną przez Sąd I instancji - uzyskiwanie np. znacząco wysokich dochodów nie wpłynie na prawo do świadczenia wychowawczego. Natomiast podmiot, który będzie uzyskiwał dochód nieznacznie przekraczający kryterium dochodowe, określone w ustawie przez cały okres, na który przyznano świadczenie (czyli de facto np. o jeden miesiąc dłużej) utraci prawo do świadczenia wychowawczego. W związku z powyższym skład orzekający pragnie wyjaśnić, że zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851), w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Z orzecznictwa przy tym sądów administracyjnych i to nie tylko sądów wojewódzkich, ale i Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: wyroki z dnia 15 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2968/17 i z dnia 23 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 668/17 ) niewątpliwie wynika, że wykładnia omawianego przepisu, dokonana przez Sąd Wojewódzki była prawidłowa, choć zgodzić się trzeba ze skarżącym organem, iż powoływanie się w tym przypadku przez Sąd I instancji na uregulowanie konstytucyjne, zawarte w art. 71 Konstytucji RP nie było uzasadnione. Wykładnia gramatyczna przepisu zawartego w art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (w wersji obowiązującej w dniu 4 maja 2016 r.), wskazuje, że dochód, który jest uzyskiwany przez członka rodziny lub dziecko ustala się poprzez m. in. przez powiększenie tego dochodu o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, "jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego". Zatem w przepisie tym – z punktu widzenia stanu faktycznego, jaki wystąpił w rozpoznawanej sprawie - istotne było, że przepis ten przewidywał warunek, aby wnioskodawczyni uzyskiwała dochód dodatkowy "przez okres", na jaki ustalane było prawo do świadczenia wychowawczego. Zwrócić przy tym należy uwagę, że powyższa regulacja prawna nie była przypadkowa. Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2019 r. (sygn. akt I OSK 668/17). Regulacja ta była odmienna od unormowania zawartego w art. 5 ust. 4b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (w wersji Dz. U. z 2016 r. poz. 195 ze zm.) a także w art. 9 ust. 4a ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów a zatem w dacie orzekania przez organ. W przepisach tych obu ustaw była bowiem mowa o dochodzie, który jest uzyskiwany "w dniu ustalania prawa", podczas, gdy w art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851), ustawodawca posługuje się terminem: dochodu, który jest uzyskiwany "w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo". Zatem – zdaniem składu orzekającego - wykładnia językowa analizowanego przepisu była w tym wypadku dostatecznie czytelna i jasna. Pomimo zatem wadliwości odwoływania się przez Sąd I instancji w omawianej materii do art. 71 Konstytucji RP nie można było jednak podzielić wykładni prawa prezentowanej przez Kolegium. Wskazywany przez organ przykład (przytoczony wyżej) zakładał wystąpienie w stanie faktycznym sytuacji patologicznej, polegającej na tzw. obejściu przepisu prawa, co skutkowało tym, że – zdaniem składu orzekającego - tego rodzaju przykład nie mógł stanowić właściwej podstawy do dokonywania odmiennej wykładni omawianego przepisu. Zauważyć trzeba, że w szeregu unormowaniach prawnych nie można praktycznie wykluczyć sytuacji, w której strony będą postępować w sposób nieuczciwy. Nie oznacza to jednak, że takie unormowania prawne są z tego powodu niekonstytucyjne. Poza tym, podkreślenia wymaga, że aktualne brzmienie w/w wskazanych przepisów ustaw o świadczeniach rodzinnych i o pomocy osobom uprawnionym do alimentów zostało przez ustawodawcę zmienione. Obecnie również i te przepisy posługują się identycznym zwrotem jakim posługiwał się art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851). Okoliczność ta zatem ewidentnie dowodzi, że użycie przez ustawodawcę sformułowania "dochodu uzyskiwanego w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo", było zamierzone. W rezultacie należało uznać, że wykładnia art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851), dokonana prze Sąd Wojewódzki była w podstawowej części zasadna a to oznaczało, iż zarzuty kasacyjne, dotyczące obrazy art. 2 pkt 20 i art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851) w zw. z art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie były uprawnione. Zarzut natomiast oparty na art. 71 Konstytucji RP nie miał charakteru prawnie doniosłego, gdyż w zaskarżonym wyroku Sąd Wojewódzki nie godził w zasadę ochrony rodziny a jedynie, argumentując słuszną wykładnię prawa, błędnie powołał się na tę zasadę. Z kolei, zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych został w ogóle niepoprawnie skonstruowany, gdyż autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował, który przepis, zawarty w w/w artykule czyni przedmiotem zaskarżenia. Okoliczność ta zwalnia zatem skład orzekający od zajęcia stanowiska co do tego rodzaju "zarzutu". Przechodząc do kwestii procesowych, wyjaśnić należy, iż po myśli art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przesłanką, umożliwiającą wznowienie postępowania administracyjnego jest fakt, że wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne łub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zasadnie przy tym Sąd Wojewódzki, odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zwrócił uwagę, iż w przepisie tym chodzi nie tyle o wszystkie, nowe okoliczności faktyczne a tylko o te "nowe okoliczności faktyczne" oraz "nowe dowody", które mogą być istotne dla danej sprawy a zatem dotyczą jej przedmiotu sprawy i mają w niej znaczenie prawne (mogą wpływać na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy, należy więc wyjaśnić, że skoro z materiału dowodowego wynikało, iż K. F. tylko w miesiącu maju 2016 r. (z tytułu zatrudnienia w [...] Sp. z o.o. w oparciu o umowę o dzieło) uzyskała dochód w wysokości 1.392 zł to okoliczność ta – przy w/w przytoczonej wykładni art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - Dz. U. z 2017 r. poz. 1851) – nie mogła przesądzać o braku podstaw do przyznania jej świadczenie wychowawczego na córkę N. w okresie od 1 czerwca 2016 r. a tym samym stanowiła ową "nową" okoliczność w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2016 r. Nadmienić przy tym wypada, że wprawdzie w dacie [...] maja 2016 r. czyli w dacie ustalania prawa do świadczenia, strona powyższy dochód uzyskiwała, ale nic nie wskazuje na to by w dacie wydawania postanowienia o wznowieniu postępowania organ dysponował wiadomościami, że dochód ten był uzyskiwany przez K. F. przez cały okres na który było przyznane jej świadczenie wychowawcze. Z tego powodu zarzuty kasacyjne naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. - przez błędne przyjęcie, że zaskarżone decyzja została wydana z naruszeniem norm prawa materialnego, były niezasadne. Nie zgodzić się również trzeba z zarzutami opartymi na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzania przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zwrócić jednak należy uwagę, że przepis ten w istocie rzeczy ma przede wszystkim znaczenie w sytuacji, gdy organ działa na wniosek strony. Ponadto samo wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego wywiera jedynie skutki procesowe. Odmiennie zatem aniżeli miało to miejsce przed nowelizacją kodeksu postępowania administracyjnego, w fazie wstępnej postępowania w sprawie wznowienia postępowania nie przesądza się o bycie prawnym decyzji ostatecznej (vide: Barbara Adamiak i Janusz Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz wyd. C.H.Beck Warszawa 2017 r. str. 803 ). Tym samym zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. a więc przepisu regulującego sposób postępowania organu w przypadku stwierdzenia podstaw do wznowienia postępowania nie mógł być uznany za skuteczny. Nieusprawiedliwiony wreszcie okazał się także zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki - i to w sposób istotny - art. 141 § 4 p.p.s.a. Zaskarżony wyrok spełnia wszystkie przesłanki zawarte w tym przepisie a okoliczność, że – jak wyżej to wyjaśniono – wyrok ten był częściowo błędnie uzasadniony, nie oznacza jeszcze, iż nie zawierał on dostatecznie wyjaśnionej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie była usprawiedliwiona a to skutkowało jej oddaleniem - na podstawie art. 184 p.p.s.a.