IV SA/Gl 1010/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Adam Nita, Protokolant Specjalista Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm, dalej: u.p.z.), w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania M. M., od decyzji nr [...] z dnia [...] r., wydanej przez Prezydenta Miasta C., postanowił utrzymać tę decyzję w mocy. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 3 kwietnia 2017 r. Powiatowy Urząd Pracy w C. (dalej: PUP) uzyskał informację z Państwowej Inspekcji Pracy w Katowicach, że M. M. wykonywał inną pracę zarobkową w przedsiębiorstwie "A" Sp. z o.o. w dniu 9 marca 2017 r., tj. w trakcie posiadania statusu osoby bezrobotnej. Powyższe potwierdzał raport ZUS-U2 z [...] r. Z uwagi na powyższe, organ I instancji zawiadomieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r. poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Stronę pouczono o możliwości wzięcia udziału w postępowaniu oraz składania wyjaśnień do sprawy w terminie do 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia. Odwołujący skorzystał z tego prawa, składając pisemne oświadczenia w dniach 25 kwietnia 2017 r., 5 czerwca 2017 r. oraz 3 lipca.2017 r., w których konsekwentnie zaprzeczał wykonywaniu pracy na rzecz "A" Sp. z o.o. Nie żądał jednak przeprowadzenia przez organ dodatkowego postępowania w sprawie, sam nie przedłożył także żadnych dowodów, które potwierdzałyby jego oświadczenia w sprawie. Organ I instancji uzyskał dodatkowe wyjaśnienia z Państwowej Inspekcji Pracy z 12 kwietnia 2017 r. i 29 maja 2017 r., a także z firmy "A" Sp. z o.o. z 6 czerwca 2017 r. potwierdzające, że M. M. pracował w ramach umowy zlecenia w ww. przedsiębiorstwie w dniu 9 marca 2017 r. Świadczy o tym fakt zawarcia ustnej umowy przed przystąpieniem strony do wykonywania pracy tego dnia, potwierdzenie wykonania umówionej pracy przez pracodawcę, a także przekazanie odwołującemu wynagrodzenia na jego rachunek bankowy w dniu 31 marca 2017 r. za pracę wykonaną 9 marca 2017 r. O swojej pracy na rzecz "A" Sp. z o.o. M. M. nie powiadomił w stosownym terminie organu zatrudnienia, pomimo że przyjął do wiadomości obowiązek poinformowania Urzędu Pracy o wykonywaniu pracy, który na osoby bezrobotne nakłada art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. orzekł o utracie przez M. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 marca 2017 r. Jako przyczynę wskazał podjęcie przez M. M. zatrudnienia. W złożonym odwołaniu M. M. nie zgodził się z wydaną decyzją i wniósł o jej zmianę, podnosząc m.in., że nigdy nie pracował w firmie "A". Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - za bezrobotnego uznaje się (...) osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Są to podstawowe warunki, których kumulatywne wystąpienie jest niezbędne dla posiadania przez daną osobę statusu bezrobotnego. Przepis powyższy (w pkt 2 lit. a-m) formułuje również inne przesłanki stanowiące podstawę dla przyznania takiego statusu. Niespełnienie jednak choćby jednego z wymogów ww. przepisu skutkuje odmową uznania zainteresowanego za osobę bezrobotną lub utratą statusu osoby bezrobotnej. Za inną pracę zarobkową uważa się zgodnie z art.2 ust 1 pkt 16 ww. ustawy - wykonywanie pracy na podstawie umowy zlecenia, umowy agencyjnej, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub spółdzielni kółek rolniczych. Z kolei, art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, że odwołujący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu 1 października 2014 r. W tym dniu otrzymał decyzję [...] orzekającą o uznaniu go za osobę bezrobotną z dniem 1 października 2014 r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Dalej stwierdził, odwołując się do zebranych w sprawie dokumentów, że odwołujący wykonywał inną pracę zarobkową w przedsiębiorstwie "A" Sp. z o.o. w dniu 9 marca 2017 r., tj. w trakcie posiadania statusu osoby bezrobotnej, o czym nie powiadomił organu zatrudnienia. Powyższe potwierdzał raport ZUS-U2 z [...] r. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, odwołujący nie spełniał przesłanek do posiadania statusu osoby bezrobotnej od 9 marca 2017 r. Powyższy przepis stanowi bowiem m.in., że za bezrobotnego może być uznana tylko osoba niewykonującą innej pracy zarobkowej. Organ podkreślił, że odwołujący w dniu rejestracji został wyczerpująco poinformowany o prawach i obowiązkach bezrobotnego, a także o przesłankach posiadania i utraty statusu osoby bezrobotnej. W dniu 1 października 2014 r. otrzymał Informację dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy, zapoznał się z nią i zobowiązał do przestrzegania. Poza przesłankami utraty statusu osoby bezrobotnej, w informacji tej wskazano także obowiązek poinformowania Urzędu Pracy m.in. o podjęciu pracy zarobkowej w terminie siedmiu dni, wynikający z art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia, a także sankcję finansową za niewykonanie tego obowiązku. Organ odwoławczy nie dał wiary oświadczeniom M. M. w sprawie niepodejmowania pracy w dniu 9 marca 2017 r. Dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie wskazują bowiem na fakt wykonywania przezeń innej pracy zarobkowej tego dnia na rzecz "A" Sp. z o.o. Z uwagi na przedstawione okoliczności faktyczne i prawne, decyzję organu I instancji uznał za zasadną. Na decyzję Wojewody Śląskiego, M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucił, że jest niezgodna z prawem, zaprzeczył jakoby wykonywał pracę w firmie "A" w dniu 9 marca 2017 r. i domagał się przywrócenia statusu bezrobotnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. orzekającą o utracie przez M. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 marca 2017 r. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd dopatrzył się przy jej wydaniu naruszenia prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 lit.a) p.p.s.a. , które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 lit.c) p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego stanowi przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z. zgodnie z którym "Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który: 1) nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 pkt 1 u.p.z., bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, 1, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...), jeżeli nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników". Niewątpliwie jedną z podstawowych przesłanek posiadania (nabycia lub zachowania) statusu osoby bezrobotnej jest niepozostawanie w zatrudnieniu oraz niewykonywanie innej pracy zarobkowej. Zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 2 ust. 1 pkt 43 u.p.z., zatrudnienie oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 11 u.p.z. pojęcie "innej pracy zarobkowej" oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło. Skarżący w czasie rejestracji w PUP w C., w dniu 1 października 2014 r., potwierdził na stosownych drukach zapoznanie się z prawami i obowiązkami jakie dotyczą osoby bezrobotnej, w tym o braku możliwości uzyskania statusu osoby bezrobotnej w sytuacji zatrudnienia. Został pouczony o obowiązku powiadamiania PUP w C. w terminie 7 dni o jakichkolwiek zmianach w złożonym oświadczeniu o pozostawaniu bez pracy oraz zdolności i gotowości do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. Z akt sprawy wynika, że w wyniku ustnego porozumienia z "A" Sp. z o.o., skarżący wbrew negowaniu przezeń tego faktu wykonywał przez 4 godziny w dniu 9 marca 2017 r. prace pomocnicze przy dostawie towaru, za co otrzymał wynagrodzenie netto 38,84 zł. Skarżący odmówił podpisania umowy z firmą "A", a zatem nie miał zamiaru podejmowania pracy w tej firmie. Jednak fakt wykonywania prac pomocniczych przez 4 godziny, spowodował zgłoszenie skarżącego do ubezpieczeń społecznych. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, nie stanowi to zmiany okoliczności w złożonym oświadczeniu z 1 października 2014 r. Skarżący nadal pozostawał bez pracy oraz wyrażał zdolność i gotowość do jej podjęcia w pełnym wymiarze. Nie miał zamiaru podejmowania pracy w firmie "A", ponad wykonane 4 godziny w dniu 9 marca 2017 r. Błędnie zatem organy uznały, że skoro skarżący przez kilka godzin w dniu 9 marca 2017 r. wykonywał pracę na podstawie ustnej umowy cywilnoprawnej to był zatrudniony i tym samym nie spełniał z tym dniem (i w okresie późniejszym) warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Z akt wynika, że wynagrodzenie brutto wynosiło 68 zł i za ten okres (jednego dnia) odprowadzona została składka na ubezpieczenie społeczne oraz składka na ubezpieczenie zdrowotne. Dochód skarżącego wynosił 38,84 zł. Słusznie organy wskazują, że podjęcie przez bezrobotnego w czasie posiadania statusu bezrobotnego pracy skutkuje z mocy ustawy utratą statusu osoby bezrobotnej, a organ zatrudnienia jest zobowiązany do wydania z urzędu decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym warunkiem zastosowania sankcji w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jest wcześniejsze właściwe pouczenie bezrobotnego o przesłankach warunkujących zachowanie (odpowiednio: skutkujących utratą) tego statusu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1483/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 11 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 40/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 19 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 273/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 163/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 1359/14). Zgodnie z art. 74 u.p.z., każdy bezrobotny jest zobowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, że pouczenia zawarte w aktach sprawy, dotyczące poinformowania skarżącego jako bezrobotnego o przyczynach powodujących pozbawienie go statusu bezrobotnego nie były na tyle precyzyjne, by obejmowały również taką sytuację, z jaką organy wiążą utratę w tej sprawie przez skarżącego tego statusu. Zgodnie z pouczeniem zawartym na druku Karty rejestracyjnej oraz oświadczenia z dnia 1 października 2014 r. skarżący został pouczony o konieczności powiadomienia w terminie 7 dni Urzędu Pracy o wszystkich zmianach w okolicznościach podanych w dniu rejestracji. Pouczono go też, że podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej, powodują utratę statusu bezrobotnego. Takie pouczenie skarżącego mogło budzić wątpliwości po stronie skarżącego co do tego, czy wykonywanie czynności zarobkowych przez 4 godziny na podstawie ustnego porozumienia, będzie skutkowało pozbawieniem statusu bezrobotnej. Pomiędzy zaistnieniem okoliczności, która ma wpływ na status danej osoby jako bezrobotnej, a wyraźnym wskazaniem, że zaistnienie danej okoliczności będzie skutkowało statusu osoby bezrobotnej istnieje istotna różnica. Prawidłowe pouczenie osoby bezrobotnej powinno polegać na tym, że taka osoba wie jakie będą konsekwencje zaistnienia danego zdarzenia. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 25 października 2016r., sygn. III SA/Kr 517/16 (publ. CBOSA), które spotkało się z aprobatą NSA jako Sądu II instancji w tej sprawie w wyroku z 14 grudnia 2017 r., sygn.. I OSK 547/17. W powołanej sprawie wskazano, że przyczyną utraty statusu osoby bezrobotnej jest pozostawanie nie w jakimkolwiek stosunku cywilnoprawnym, ale tylko w takim, który koliduje z gotowością do podjęcia pracy. Ważnym elementem ustawowej definicji osoby bezrobotnej jest pozostawanie w pełnej i rzeczywistej gotowości do podjęcia zatrudnienia (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 14 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 661/16, opub. w LEX nr 2083859). W kontrolowanej sprawie nie sposób pominąć tego, że wykonywanie przez skarżącego przez cztery godziny prac pomocniczych nie skutkowało utratą gotowości skarżącego do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy będącym następstwem wykonywania takiej umowy. Ta praca miała charakter całkowicie incydentalny. Sądowi orzekającemu w tej sprawie znane jest orzecznictwo prezentujące rygorystyczne definiowanie pojęcia wykonywania pracy i jej okresu, zgodnie z którym niezależnie od podstawy prawnej wykonywania pracy zarobkowej i okresu tej pracy, fakt wykonywania pracy uzasadnia pozbawienie statusu osoby bezrobotnej na czas nieokreślony (np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 66/16, publ. w LEX nr 211630, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20.10.2016r. o sygn. III SA/Gd 775/16, publ. Lex nr 2154594, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10.01.2017r., sygn. III SA/Kr 822/16, publ. Lex nr 2198555). W tej jednak sprawie aż tak rygorystyczne postępowanie organów administracji nie zasługuje na uwzględnienie. Pamiętać bowiem należy, że każda sprawa ma charakter indywidualny i zawsze należy stosować przepisy obowiązującego prawa w realiach konkretnego, zindywidualizowanego stanu faktycznego. Jak wskazano w powołanym wyroku NSA w sprawie o sygn. I OSK 547/17, organy administracji powinny dokonywać wykładni wskazanych przepisów, mając na uwadze nie tylko ich literalne brzmienie, ale również wykładnię celowościową i funkcjonalną oraz zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Przy czym nie chodzi tu oczywiście o ich stosowanie w sposób uznaniowy. Zastosowana wobec skarżącego sankcja, polegająca na pozbawieniu go poczynając od 9 marca 2017 r., statusu bezrobotnego w sytuacji, w której tylko przez cztery godziny w ciągu jednego dnia świadczył pracę na podstawie ustnego porozumienia, którego skutków mógł nie przewidywać, a uzyskany dochód wynosił 38,84 zł, jest nieadekwatna do celu, jaki powinien zostać osiągnięty w wyniku podjęcia decyzji na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z. Celem ustawodawcy było uznanie za bezrobotną osoby, która jest niezatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej oraz jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Taki cel wynika z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z., a inne rozumienie tego przepisu może być wręcz zachętą do podejmowania okazjonalnej pracy w warunkach tzw. szarej strefy. Pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego od dnia 9 marca 2017r. pozbawia go wielu uprawnień, w tym zabezpieczenia społecznego i w konsekwencji naraża na dalsze ujemne konsekwencji prawne. Taka sytuacja narusza cele ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jakimi są łagodzenie skutków bezrobocia i aktywizacja zawodowa bezrobotnych. Jak wynika z art. art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z. starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) pozbawia statusu bezrobotnego tego, który "nie spełnia warunków", przez co należy rozumieć, że albo w ogóle dana osoba nie spełniała wymaganych prawem warunków, albo też taka osoba wcześniej spełniała warunki, a dopiero później przestała je spełniać. W tej sprawie skarżący nie przestał spełniać definitywnie ww. warunków w dniu 9 marca.2017r. Jedynie oczywisty stan zatrudnienia może spowodować to, że osoba bezrobotna przestała spełniać warunki do posiadania statusu osoby bezrobotnej. O takiej oczywistości można mówić tylko i wyłącznie wtedy, gdy bezrobotny uzyskał stan zatrudnienia, a nie zatrudnienie incydentalne. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w tej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegającego na błędnej wykładni art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. 1 oraz art. 2 pkt 37 i 43 u.p.z. Wobec powyższego na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. należało uchylić zaskarżona decyzje oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji kierując się wskazówkami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku, ponownie oceni materiał dowodowy zgodnie z przedstawionymi wskazaniami i w oparciu o całość zgromadzonego w sprawie materiału, a także w oparciu o powołane przepisy prawa materialnego, rozstrzygnie sprawę, a wyniki tego rozstrzygnięcia przedstawi w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji ustali, czy skarżący został w sposób właściwy poinformowany o przyczynach pozbawienia go statusu bezrobotnego, czy miał zamiar podjęcia zatrudnienia oraz kierując się konstytucyjną zasadą proporcjonalności rozważy pobawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej przy ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy.