VI SA/Wa 2378/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi "L." Sp. j. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia [...] stycznia 2013 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia spółce Przewozy Autokarowe "[...]" E. L., M.L. Sp. j. (dalej: strona skarżąca) licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem o nr [...]. Przedmiotowe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] grudnia 2011 roku do organu licencyjnego wpłynęło pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który poinformował o wyniku kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie Przewozy Autokarowe "[...]" E. L., M.L., spółka jawna i ustaleniach, iż posiadacz w/w licencji zatrudnia na stanowisku kierowcy osoby karane za przestępstwa popełnione umyślnie. Po zasięgnięciu informacji z Krajowego Rejestru Karnego organ ustalił, że kierowca R. D. został skazany m.in. za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] maja 2012 roku strona skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w zakresie cofnięcia jej licencji na podstawie art. 21 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 roku. Zawiadomienie to, strona skarżąca otrzymała w dniu [...] maja 2012 roku. W odpowiedzi na nie strona skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z przesłuchania w charakterze strony dwóch wspólników spółki: E.L. i M. L. oraz w charakterze świadków: E. L. i R. D. na okoliczność braku wiedzy w zakresie skazania R. D. w dniu jego zatrudnienia oraz przyczyn niepoinformowana przedsiębiorcy o skazaniu prawomocnym wyrokiem. W dniu [...] lipca 2012 roku pełnomocnik strony skarżącej, za pośrednictwem faksu, przesłał prośbę o wyznaczenie nowego terminu przesłuchania strony i świadków podnosząc okoliczność, że z niewiadomych przyczyn nie został poinformowany o terminie przesłuchań. Pismem z dnia [...] lipca 2012 roku organ licencyjny ponownie zawiadomił wspólników spółki o zamiarze przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków: E. L. oraz R. D.. Pełnomocnik strony ponownie pismem z dnia [...] września 2012 roku wniósł o zmianę terminu przesłuchania podnosząc, że korespondencja otrzymana do wiadomości jego kancelarii nie stanowi zawiadomienia pełnomocnika o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu w świetle przepisów prawa. Kolejno, pismem z [...] października 2012 roku pełnomocnik wniósł o przesłuchanie w/w świadków oraz ograniczenie przesłuchania strony tylko do osoby M. L.. W dniu [...] listopada 2012 roku organ licencyjny uwzględniając wniosek pełnomocnika strony wezwał M. L. do stawienia się w dniu [...] listopada 2012 roku w siedzibie organu, celem złożenia zeznań w charakterze strony na okoliczność zatrudnienia R. D. na stanowisku kierowcy oraz przedłożenia dokumentów znajdujących się w posiadaniu strony a mogących mieć znaczenie w przedmiotowej sprawie. O wezwaniu M. L. poinformowano również pełnomocnika strony. W dniu [...] listopada 2012 roku wpłynęła do organu informacja strony – M.L. o awarii samochodu i niemożności dojechania na przesłuchanie. Następnie za pośrednictwem pisma z dnia [...] listopada 2012 roku strona skarżąca ponownie wniosła o jej przesłuchanie. Organ licencyjny pismem z dnia [...] listopada 2012 roku ostatecznie zwrócił się do M.L. o pisemne wypowiedzenie się w sprawie w terminie 7 dni pod rygorem wydania decyzji administracyjnej w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 roku pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wykonane żądanie o przeprowadzeniu przesłuchania strony oraz zawnioskowanych świadków. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 roku, nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego orzekł o cofnięciu stronie licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego osób autokarem lub autobusem o nr [...]. Od powyższej decyzji strona skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa, wyrażające się błędami popełnionymi przez organ na każdym etapie postępowania oraz niezastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym wyrażające się niewystosowaniem pisemnego ostrzeżenia, poprzedzającego wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Poza tym, strona skarżąca wskazała na wadliwości poczynione na etapie postępowania dowodowego na skutek których została ona pozbawiona możliwości obrony swojego stanowiska. Utrzymując zaskarżone decyzje w mocy - Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał na art. 21 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 roku (dalej: rozporządzenie) w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniających rozporządzenie (WE) nr 561/2006, zgodnie, z którym właściwe organy państwa członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę cofają licencję wspólnotową, jeżeli posiadacz licencji: a) przestał spełniać warunki określone w art. 3 ust 1 lub b) podał nieprawdziwe informacje dotyczące danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej. W myśl art. 3 ust 1 w/w rozporządzenia każdemu przewoźnikowi zarobkowemu, o którym mowa w art. 1 przedmiotowego rozporządzenia, zezwala się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem na wykonywanie usług regularnych i usług okazjonalnych w zakresie przewozu autokarowego i autobusowego bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce siedziby, jeżeli: a) jest on upoważniony w państwie członkowskim siedziby do wykonywania przewozów autokarowych i autobusowych w formie usług regularnych lub usług okazjonalnych, zgodnie z warunkami dostępu do rynku określonymi w przepisach krajowych, b) spełnia warunki określone ze wspólnotowymi zasadami dotyczącymi dostępu do zawodu przewoźnika krajowego w transporcie krajowym i międzynarodowym. Zgodnie z art. 4 ust 6 rozporządzenia w przypadkach, gdy warunki, o których mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nie są spełnione, właściwe organy państwa członkowskiego odmawiają wydania lub odnowienia licencji wspólnotowej lub ją cofają w drodze decyzji zawierającej uzasadnienie. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 roku, ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą cieszyć się dobrą reputacją. Natomiast w myśl art. 6 ust 1 w/w rozporządzenia "z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodne z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b. Przy określeniu, czy przedsiębiorca spełniał ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń obejmuje wyroki skazujące, sankcje lub naruszenia samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych osób określonych przez dane państwo członkowskie. Zgodnie natomiast z przepisami obowiązującymi w Polsce, tj. zgodnie z ustawą o transporcie drogowym (dalej: ustawa), stosownie do art. 5 ust. 1 podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Uzyskanie licencji jest zależne od spełnienia warunków określonych w art. 5 ust 3 ustawy. Stosownie do art. 5 ust 3 pkt 4 ustawy przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz spełniają określone w przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. nr 30, p. 151 z późn. zm.) oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku. Mając na uwadze powyższe uregulowania Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że strona skarżąca nie spełnia warunków do posiadania licencji wspólnotowej. Zatrudniając bowiem R.D. na stanowisku kierowcy naruszyła nie tylko zasadę spełnienia wymogu dobrej reputacji, ale również podała nieprawdziwe informacje dotyczące danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej. Strona skarżąca składając wniosek o udzielenie mu licencji zobowiązana była do złożenia oświadczenia o zamiarze zatrudnienia kierowców, którzy nie byli karani za określone przestępstwa, w tym.in. za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku (art. 5 ust 4 ustawy o transporcie drogowym). Powyższy zamiar został jednak naruszony, strona skarżąca zatrudniła na stanowisku kierowcy osobę która została skazana za przestępstwo przeciwko mieniu. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ licencyjny nie miał obowiązku pisemnego ostrzeżenia strony przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Niniejszy obowiązek nie odnosi się bowiem do sytuacji, gdy posiadacz licencji wspólnotowej przestał spełniać wymóg dobrej reputacji, która zgodnie z w/w przepisami wspólnotowymi weryfikowana jest łącznie jako postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających i innych osób (kierowców) oraz gdy strona skarżąca podała nieprawdziwe informacje dotyczące danych wymaganych do wydania jej licencji. Organ wskazał również, że wbrew twierdzeniom strony nie doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.). Strona skarżąca oraz świadkowie byli trzykrotnie wzywani celem przesłuchania. Poza tym w toku trwającego postępowania miała ona zapewnioną możliwość wypowiedzenia się w sprawie, z której wielokrotnie skorzystała przesyłając swoje stanowisko i wnioski dowodowe. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 roku strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz poprzedzającej jej decyzji wydanej przez organ I instancji, ewentualnie o uchylenie w/w decyzji, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) Naruszenie art. 21 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE nr L 300/88) oraz art. 15 ust 1 pkt 2 lit a w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2012 r., p. 1265 z późn. zm.) poprzez ich błędną interpretację wyrażającą się niewystosowaniem pisemnego ostrzeżenia, poprzedzającego wszczęcie procedury o sprawie cofnięcia licencji, 2) Naruszenie art. 7, 10, 75 § 1, 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. wyrażające się nieprzeprowadzeniem kompleksowego postępowania dowodowego w szczególności bezpodstawnym zaniechaniem przesłuchania świadków oraz strony postępowania, co doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego oraz wadliwości wydanej decyzji, 3) Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. wyrażające się sporządzeniem uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób dalece nieprawidłowy, w szczególności z pominięciem wskazania, na jakich dowodach organ oparł swoje przekonanie, a jakim dowodom i z jakich przyczyn odmówił wiarygodności i mocy dowodowej lub w ogóle zaniechał ich przeprowadzenia, 4) Naruszenie art. 51 § 1 k.p.a. wyrażające się wezwaniem świadków oraz strony postępowania do stawiennictwa w siedzibie organu, tj. w W., podczas gdy osoby te winny być wezwane do stawiennictwa w miejscu wyznaczonym na terenie gminy lub miasta, w którym zamieszkuje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 marca 2014 roku sygn. akt VI SA/Wa 2418/13, w sprawie ze skargi Przewozów Autokarowych "L[...]" E. L., M.L.Sp. j. z siedzibą w M. uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] stycznia 2013 roku. W ocenie Sądu, organ dopuścił się uchybień w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego. Sąd zauważył, że z brzmienia art. 7, 77 § 1 k.p.a. wynika, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie, co nie zwalnia strony od aktywnego udziału w przeprowadzeniu dowodów, zwłaszcza gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wnosiła o przesłuchanie wspólników oraz świadków, jednak organ wbrew dyspozycji art. 51 k.p.a. wezwał te osoby (zamieszkałe na terenie województwa [...]) do stawiennictwa celem przesłuchania w siedzibie organu w W.. Ponadto o terminach dwóch kolejnych przesłuchań ([...] lipca 2012 roku, [...]wrzesień 2012 roku) nie został powiadomiony pełnomocnik strony skarżącej, przez co naruszono przepis art. 40 § 2 k.p.a. Dodatkowo kolejny termin przeprowadzenia dowodów, wyznaczony na [...] listopada 2012 roku nie doszedł do skutku z uwagi na usprawiedliwioną nieobecność strony. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, chybione było więc stwierdzenie organu, że istniała podstawa do zaniechania przesłuchania stron i świadków z przyczyn leżących wyłącznie po stronie skarżącej. Organ powinien, w myśl art. 9 k.p.a., pouczyć skarżącą o wynikającej z art. 52 k.p.a. o prawnej możliwości przeprowadzenia zawnioskowanych przez nią dowodów na drodze tzw. pomocy prawnej. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się również naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zaznaczył, że organ jako podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji wskazał art. 5, art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 15 ust 1 pkt 2 lit a) ustawy, art. 21 ust. 1 rozporządzenia 1073/2009 oraz art. 3 ust. 1 lit. b) oraz art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 ustanawiające wspólne zasady przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L nr 300/52). Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy, w jej wersji obowiązującej na datę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Przepis ten nawiązuje m.in. do art. 5 ust 3 pkt 4 ustawy. Jednocześnie zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy. cofnięcie licencji w przypadkach określonych m.in. w ust. 1 pkt 2 lit a) poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie o cofnięcie licencji. Zdaniem Sądu, interpretując powołane przepisy należy stwierdzić, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zatrudnia, tak jak w rozpoznawanej sprawie pracownika prawomocnie skazanego za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu, należy cofnięcie licencji poprzedzić pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Inna sytuacja byłaby, gdy sam przedsiębiorca popełnił przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, to wtedy cofniecie licencji nastąpiłoby bez ostrzeżenia o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Następnie, Sąd pierwszej instancji zauważył, że w myśl przepisów wspólnotowych, tj. zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia 1073/2009 właściwe organy państwa członkowskiego, w których przewoźnik ma siedzibę, cofają licencję przedmiotową, jeżeli posiadacz licencji: a) przestał spełniać warunki określone w art. 3 ust. 1 lub b) podał nieprawdziwe informacje dotyczące danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej. Natomiast zgodnie z art. 3 ust 1 rozporządzenia 1073/2009, każdemu przewoźnikowi zarobkowemu, o którym mowa w art. 1 zezwala się, zgodnie z rozporządzeniem na wykonywanie usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych i usług okazjonalnych w zakresie przewozu autokarowego i autobusowego bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce siedziby, jeżeli: a) jest on upoważniony w państwie członkowskim siedziby do wykonywania przewozów autokarowych i autobusowych w formie usług regularnych w tym szczególnych usług regularnych i usług okazjonalnych zgodnie z warunkami dostępu do rynku określonymi w przepisach krajowych, b) spełnia warunki określone zgodnie ze wspólnotowymi zasadami, dotyczącymi dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w transporcie krajowym i międzynarodowym. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca trafnie podnosiła, że przepisy prawa krajowego jak i przepisy prawa wspólnotowego w zakresie przesłanek obligatoryjnego cofnięcia licencji nie pozostają ze sobą w sprzeczności. W przepisach ustawy o transporcie drogowym znajduje się jedynie uzupełnienie do przepisów rozporządzeń wspólnotowych poprzez wprowadzenie obowiązku wystosowania ostrzeżenia w przypadku zatrudnienia przez przedsiębiorców kierowców skazanych za umyślne przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku. W ocenie Sądu - cofnięcie licencji strony skarżącej – z uwagi na zatrudnienie kierowcy za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu – nie zostało poprzedzone pisemnym ostrzeżeniem, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, co stanowi naruszenie przez organ prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji odnosząc się do przesłanki cofnięcia licencji, na którą powołuje się organ, a przewidzianą w art. 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia 1073/2009, tj. podanie nieprawdziwych informacji dotyczących danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej, stwierdził, że została ona przyjęta bez przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego. Wspólnicy strony skarżącej, jak i zgłoszeni przez stronę świadkowie, którzy wskutek naruszenia przez organ przepisów prawa nie zostali w ostatecznym wyniku przesłuchani, mieli zeznawać na okoliczność braku wiedzy w dniu zatrudnienia R.D. o skazaniu go prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu oraz przyczyn niepoinformowania przedsiębiorcy o tym skazaniu. Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 178 § 1 i 2 oraz 80 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności związanych z zaistnieniem przesłanki cofnięcia licencji wspólnotowej określonej w art. 21 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1073/2009, bowiem nie przeprowadził dowodów z przesłuchania strony i świadków na okoliczność braku wiedzy w zakresie skazania R.D. w dniu jego zatrudnienia oraz przyczyn niepoinformowania przedsiębiorcy o skazaniu prawomocnym wyrokiem, podczas gdy wskazana okoliczność nie miała w sprawie istotnego znaczenia, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia zaistnienia przesłanki cofnięcia licencji wspólnotowej; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, oraz art. 40 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że pełnomocnik strony nie został powiadomiony w sposób przewidziany w prawie o terminie przesłuchania strony oraz świadków wyznaczonym na dzień [...] września 2012 roku, a tym samym z winy organu nie doszło do przesłuchania tych osób, podczas gdy ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwania o wyznaczonym na dzień [...] września 2012 roku terminie przesłuchania, zostały także skierowane na adres i nazwę pełnomocnika, w związku z czym niestawienie się na to przesłuchanie było wynikiem wyłącznie okoliczności leżących po stronie pełnomocnika, przy czym zarzut naruszenia przez organ art. 40 § 2 k.p.a. nie został przez Sąd w ogóle uzasadniony, co uniemożliwia poznanie rzeczywistych motywów takiego stanowiska Sądu; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 9, art. 51 § 1 i 2, art. 52 oraz art. 53 k.p.a., poprzez przyjęcie, że organ wadliwie wezwał świadków i stronę do osobistego stawiennictwa w siedzibie organu w W., a zatem poza obręb określony w art. 51 § 1 i 2 k.p.a., a tym samym z winy organu nie doszło do przesłuchania wskazanych osób, podczas gdy charakter sprawy i czynności przemawiał za dokonaniem przesłuchania bezpośrednio przed organem administracji publicznej prowadzącym postępowanie, co uniemożliwiało zastosowanie art. 51 § 1 i 2 oraz art. 52 k.p.a. i jednocześnie czyniło zbędne pouczenie o tym przepisie skarżącej. W konsekwencji błędne jest przekonanie Sądu, że do przesłuchania świadków nie doszło na skutek wadliwego działania organu; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: – art. 21 ust. 1 lit a) i b) w związku z art. 3 ust. 1 lit a) i b) rozporządzenia 1073/2009 oraz art. 5 ust. 3 pkt 4, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) i art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ostrzeżenie o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym znajduje zastosowanie także w przypadku ziszczenia się przesłanki uzasadniającej cofnięcie licencji wspólnotowej o której mowa w art. 21 ust. 1 lit a) rozporządzenia nr 1073/ 2009, oraz niezauważeniu przez Sąd, że pomiędzy przepisami zawartymi w ustawie o transporcie drogowym a powołanymi przepisami rozporządzenia nr 1073/2009 zachodzi sprzeczność polegająca na tym, że powołane rozporządzenie nie uzależnia decyzji o cofnięciu licencji wspólnotowej od ponownego stwierdzenia naruszenia, jak to ma miejsce na gruncie przepisów ustawy o transporcie drogowym ale obligatoryjnie nakazuje cofnąć licencję wspólnotową w razie ziszczenia się przesłanek określonych w art. 21 ust. 1 rozporządzenia, a zatem także w sytuacji jednokrotnego stwierdzenia naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2404/14, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2014 roku (VI SA/Wa 2418/13) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. W uzasadnieniu wydanego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że Sąd pierwszej instancji wymienił przepisy, które jego zdaniem zostały naruszone w postępowaniu administracyjnym, jednak nie wykazał jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, oraz, że był to wpływ istotny. W szczególności, NSA uznał, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, czy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, a w konsekwencji odstąpienie przez organ od przesłuchania strony i świadków, przy uwzględnieniu okoliczności jakie miały być tymi zeznaniami udowodnione, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Inaczej rzecz ujmując, Sąd pierwszej instancji nie wykazał, że naruszenie przepisów postępowania było na tyle istotne, że kształtowało lub współkształtowało rozstrzygnięcie podjęte w sprawie. W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] stycznia 2013 roku z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nastąpiło z naruszeniem powołanego przepisu. Dalej, w uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny czytamy, że chybione jest stanowisko Sądu pierwszej instancji o naruszeniu przez organ art. 15 ust. 2 ustawy. przez zaniechanie skierowania do skarżącej pisemnego ostrzeżenia przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wspomniane ostrzeżenie jest konieczne w przypadkach wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy Należy zauważyć, że powołany przepis nie obejmuje sytuacji cofnięcia licencji z przyczyn określonych w art. 21 ust. 1 rozporządzenia 1073/2009. Stanowisko Sądu, że w prawie krajowym – ustawie o transporcie drogowym "(...) znajduje się jedynie uzupełnienie do przepisów rozporządzeń wspólnotowych poprzez wprowadzenie obowiązku wystosowania stosownego ostrzeżenia w przypadku zatrudnienia przez przedsiębiorców kierowców skazanych za umyślne przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku", jest nietrafne. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał przesłanek, które doprowadziły go do tezy o uzupełnieniu, w omawianym zakresie, prawa wspólnotowego przez przepisy prawa krajowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że art. 15 ust. 2 ustawy, stanowiący swego rodzaju wyjątek, należy rozumieć w ten sposób, że ma on zastosowanie także w przypadku cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego, na podstawie innych przepisów, niż wymienione w powołanym przepisie. Sąd drugiej instancji zauważył, że wyliczenie zawarte w art. 15 ust. 2 ustawy. stanowi katalog zamknięty, a w związku z tym stosowanie trybu określonego w powołanym przepisie jest ograniczone do wymienionych w nim przypadków. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także stanowiska Sądu pierwszej instancji, że organ odstępując od przesłuchania strony i świadków nie przeprowadził postępowania dowodowego na okoliczność zaistnienia przesłanki cofnięcia licencji wymienionej w art. 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia 1073/2009. Zdaniem Sądu II instancji przesłuchanie wymienionych osób miało wykazać, że strona skarżąca w dniu zatrudnienia nie wiedziała o skazaniu R.D. prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu i przyczynach niepoinformowania pracodawcy o skazaniu. W art. 21 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1073/2009. Jako przyczynę cofnięcia licencji wspólnotowej wymieniono podanie nieprawdziwych informacji dotyczących danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej. W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że okoliczności, na które miały zostać przesłuchane osoby wskazane przez stronę skarżącą, nie miały żadnego znaczenia z punktu widzenia powołanej przez organ przesłanki cofnięcia licencji. Sąd drugiej instancji podniósł, że w sprawie nie zostało ustalone, że w dniu zatrudnienia R. D. strona skarżąca podawała dane wymagane do wydania licencji wspólnotowej. Ponadto, jak zauważył NSA, z mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wspólnotowego i krajowego nie wynika, by zasób informacji osoby podającej wspomniane dane miał znaczenie przy ustaleniu, że były one nieprawdziwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). Wyraźnie wskazać należy w niniejszej sprawie, że zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, iż wykładnia prawa wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji, zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do wykładni prawa zawartej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych podobnych sprawach. Przez wykładnię prawa rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie wykładnia prawa, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. Sąd pierwszej instancji nie jest natomiast związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącą stanu faktycznego sprawy, bowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (tak: m. in. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 881 i powołane tam orzecznictwo; podobnie: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 268). Obowiązek podporządkowania się wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy (zob. /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 624 i cyt. tam wyrok NSA z dnia 10 września 2008 r., I OSK 1290/07). W konsekwencji należy uznać, że związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażoną wcześniej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa, a zobowiązany jest do podporządkowania się jej w pełnym zakresie, co niewątpliwie determinuje treść nowego wyroku sądu pierwszej instancji. Poza sporem pozostaje fakt, że w ramach czynności weryfikacyjnych organ licencyjny dokonał analizy dokumentów zgromadzonych w aktach przedsiębiorcy. Z informacji uzyskanej w Krajowego Rejestru Karnego (z dnia [...].04.2012 roku) wynika, że R. D., zatrudniony u w/w. strony skarżącej na stanowisku kierowcy został skazany za popełnienie przestępstwa umyślnego przeciwko mieniu. Organy obu instancji stwierdziły, że strona skarżąca nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego zatrudniając na stanowisku kierowcy R. D.. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. j) i lit. l) ustawy o transporcie drogowym "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (DZ. U. UE. Nr L 300/88) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 roku, ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (DZ.U. UE Nr L 300/52). Podkreślić należy, że niezależnie od tego, jakie przepisy obowiązują na terenie kraju, od dnia uzyskania członkostwa w Unii Europejskiej pierwszeństwo uzyskują przepisy prawa europejskiego, a zatem powyżej wskazanych rozporządzeń. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego (dalej licencja). Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniających rozporządzenie (WE) nr 561/2006, właściwe organy państwa członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, cofają licencję wspólnotową, jeżeli posiadacz licencji: a) przestał spełniać warunki określone w art. 3 ust. 1, lub b) podał nieprawdziwe informacje dotyczące danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej. W myśl art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, każdemu przewoźnikowi zarobkowemu, o którym mowa w art. 1, zezwala się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, na wykonywanie usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych i usług okazjonalnych w zakresie przewozu autokarowego i autobusowego bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce siedziby, jeżeli: a) jest on upoważniony w państwie członkowskim siedziby do wykonywania przewozów autokarowych i autobusowych w formie usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych lub usług okazjonalnych, zgodnie z warunkami dostępu do rynku określonymi w przepisach krajowych; b) spełnia warunki określone zgodnie ze wspólnotowymi zasadami, dotyczącymi dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w transporcie krajowym i międzynarodowym. Zgodnie z art. 4 ust. 6 ww. rozporządzenia, w przypadkach gdy warunki, o których mowa w art. 3 ust. 1, nie są spełnione, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby odmawiają wydania lub odnowienia licencji wspólnotowej, lub ją cofają, w drodze decyzji zawierającej uzasadnienie. Ponadto, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 roku, ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą cieszyć się dobrą reputacją oraz, jak wskazano w art. 6 ust. 1 ww. Rozporządzenia. Z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodnie z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b. Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń obejmuje wyroki skazujące, sankcje lub naruszenia samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych osób określonych przez dane państwo członkowskie. Należy zauważyć, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w Polsce, tj. zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 roku, o transporcie drogowym, stosownie do art. 5 ust. 1 podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Uzyskanie licencji zależne jest od spełnienia warunków określonych w art. 5 ust. 3 ww. ustawy. Stosownie do art. 5 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy, przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151, ze zm.) oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku. Należy przyjąć, że chybiony jest zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przez organ art. 15 ust. 2 ustawy przez zaniechanie skierowania do strony skarżącej pisemnego ostrzeżenia przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 7 kwietnia 20146 r. (II GSK 2404/14), w którym Sad II instancji wyjaśnił, że wspomniane ostrzeżenie jest konieczne w przypadkach wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy. Powołany przepis nie obejmuje sytuacji cofnięcia licencji z przyczyn określonych w art. 21 ust. 1 rozporządzenia 1073/2009. W ocenie Sądu brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że art. 15 ust. 2 ustawy, stanowiący swego rodzaju wyjątek, należy rozumieć w ten sposób, że ma on zastosowanie także w przypadku cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego, na podstawie innych przepisów, niż wymienione w powołanym przepisie. Podkreślenia wymaga także, że wyliczenie zawarte w art. 15 ust. 2 ustawy. stanowi katalog zamknięty, a w związku z tym stosowanie trybu określonego w powołanym przepisie jest ograniczone do wymienionych w nim przypadków. Reasumując, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ licencyjny nie miał obowiązku pisemnego ostrzeżenia strony skarżącej przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Niniejszy obowiązek nie odnosi się bowiem do sytuacji, gdy posiadacz licencji wspólnotowej przestał spełniać wymóg dobrej reputacji, która zgodnie z ww. przepisami wspólnotowymi weryfikowana jest łącznie jako postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających i innych osób (kierowców). Zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły materiał dowodowy i doszły do przekonania, że strona skarżąca nie spełniła warunków do posiadania licencji wspólnotowej. Z akt bezspornie wynika, że strona skarżąca powierzyła wykonywanie przewozów w jej imieniu i na jej rzecz kierowcy R.D., który został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu. Strona skarżąca zatrudniając ww. osobę na stanowisku kierowcy naruszyła zasadę spełnienia wymogu dobrej reputacji, obowiązującą przewoźników drogowych w transporcie krajowym i międzynarodowym i przestała spełniać warunki do posiadania licencji wspólnotowej. Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 4 ustawy. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji) organ licencyjny wydając licencję bada na podstawie złożonych oświadczeń, czy strona skarżąca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez stronę skarżącą kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez stronę skarżącą, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151, ze zm.) oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku. Podkreślić należy, że strona skarżąca, składając wniosek o udzielenie mu licencji, obligatoryjnie zobowiązana była do złożenia oświadczenia o zamiarze zatrudnienia kierowców, którzy nie byli karani za określone przestępstwa, w tym m.in. za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku (art. 5 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym). Powyższy zamiar został jednak naruszony, bowiem strona skarżąca zatrudniła na stanowisku kierowcy osobę, która została skazana za przestępstwo przeciwko mieniu (vide: informacja z KRK z dnia [...] kwietnia 2012 r.). Wskazać należy, że organ na każdym etapie prowadzonego postępowania zawiadamiał stronę skarżącą o podejmowanych czynnościach, w tym uwzględniał wnioski dowodowe wnoszone przez pełnomocnika strony skarżącej. Zdaniem Sądu, nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia przez organ art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, czy też art. 78 § 1 k.p.a. Wskazać należy bowiem, że strona skarżąca trzykrotnie była wzywana do osobistego stawiennictwa celem przesłuchania jej i wniesionych przez nią świadków (na dzień: [...] lipca 2012 r., [...] września 2012 r. i [...] listopada 2012 r.). Ponadto, w toku trwającego postępowania strona skarżąca miała zapewnioną możliwość wypowiedzenia się w sprawie, z której wielokrotnie skorzystała przesyłając swoje stanowisko i wnioski dowodowe. Sąd zauważa także, że zarzut dotyczący nieskorzystania przez organ licencyjny z pomocy prawnej jest bezskuteczny, bowiem strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie podnosiła, iż miejsce wyznaczone na przeprowadzenie przesłuchania jest zbyt odległe od miejsca zamieszkania wspólników strony skarżącej. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, naruszenie art. 51 § 1 k.p.a. nie miało wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie niniejszej sprawie. W konsekwencji, skoro strona skarżąca poprzez zatrudnienie kierowcy, który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyśle przeciwko mieniu, naruszyła wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r., tj. przestała cieszyć się dobrą reputacją, to organ licencyjny obowiązany był licencję wspólnotową cofnąć (art. 21 ust. 1 ww. Rozporządzenia). Ponadto, co istotne w tej sprawie, organ nie był obowiązany wystąpić do strony skarżącej z pisemnym ostrzeżeniem przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji, albowiem w art. 15 ust. 2 ustawy określony jest zamknięty katalog sytuacji, w których obowiązek taki został przewidziany przez ustawodawcę. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 p.p.s.a., tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, Sąd doszedł do przekonania, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a. ), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.