II SA/Łd 85/18

Dnia 13 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S., o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.K. P. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wnosząc o jej uchylenie oraz wstrzymanie wykonania. Argumentując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący stwierdził, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej, ponieważ w obrocie prawnym obok zaskarżonej decyzji funkcjonują jeszcze dwie ostateczne decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymujące w mocy decyzje Marszałka Województwa [...] z dnia [...]: nr [...] określająca P. S. opłatę z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza w I półroczu 2012 r. w wysokości 21.404,00 zł; nr [...] określająca P. S. opłatę z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza w II półroczu 2011 r. w kwocie 22.671.00 zł. Skarżący wyjaśnił, że nie jest w stanie uiścić kwoty prawie 66 tysięcy złotych wraz z odsetkami bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, tym bardziej, że według pouczenia zamieszczonego w zaskarżonej decyzji, nieuregulowanie należności spowoduje ich ściągnięcie w trybie egzekucji administracyjnej. Z kolei, wszczęcie postępowania egzekucyjnego dodatkowo spowoduje zwiększenie szkody materialnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W rozumieniu art. 61 § 1, § 3 - § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn.zm.) - dalej w skrócie "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: pkt 1 - wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; pkt 2 - uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W orzecznictwie sądów administracyjny ugruntowało się stanowisko, które zresztą tutejszy sąd w pełni podziela, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 – Lex nr 1624317). W ocenie sądu wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie opłaty za wprowadzenie gazów lub pyłów do powietrza w II półroczu 2012 r. w kwocie 21.852,00 zł nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ strona skarżąca poza ogólnikowym stwierdzeniem, że uiszczenie opłaty wraz z odsetkami rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej, a ponadto może się wiązać ze wszczęciem egzekucji administracyjnej, nie przywołała żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie jej wykonania, a przede wszystkim obrazujących rzetelnie sytuację finansową, w jakiej się znajduje. Podkreślić trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 21 listopada 2013 r. sygn. akt: II GZ 666/13 - Lex nr 1435114, II GZ 664/13 - Lex nr 1435113, 13 listopada 2013 r. II GZ 640/13 - Lex nr 1474019). Biorąc powyższe pod uwagę sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. M.K.