II OSK 184/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 16/18 w sprawie ze skargi E.L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki zbiornika bezodpływowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 16/18, oddalił skargę E.L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zbiornika bezodpływowego. Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z [...] lipca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. nakazał inwestorowi E.L. rozbiórkę zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o wymiarach 1,20 m x 1,00 m, usytuowanego na działce nr ewid. [...], według podziału ogrodów działkowych na działce nr [...], w miejscowości J., gmina N. Po rozpoznaniu odwołania inwestora, decyzją z [...] listopada 2017 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn.zm. – w skrócie "k.p.a.") oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn.zm. - w skrócie "Pr. bud."), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Sądu I instancji, E.L. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji podnosząc zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 35 § 2 i § 3, art. 77 § 1 i art. 227 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Orzekając o oddaleniu skargi Sąd stwierdził, że bezspornym jest, iż budowa zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o wymiarach 1,20 m x 1,00 m, zrealizowana przez skarżącego na działce nr ewid. [...] (według podziału ogrodów działkowych na działce nr 9) w J., w myśl art. 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., wymagała dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Niekwestionowane jest też, że skarżący nie dokonał skutecznego zgłoszenia Staroście [...] zamiaru budowy omawianego zbiornika. Skarżący oświadczył jedynie, że pismem z [...] marca 2010 r. informował ten organ o planowanym zamiarze budowy "oczyszczalni ścieków o pojemności nieprzekraczającej 1 m3", zwracając się z prośbą o poinformowanie go co do wymaganej do złożenia w tym przypadku dokumentacji "ewentualnego uzyskania pozwolenia na budowę" (k. 18 akt adm. I inst.). Starosta w piśmie z 29 lipca 2016 r., wyjaśnił jednak, że "nie odnalazł danych dot. zgłoszenia budowy zbiornika bezodpływowego na działce nr ew. [...] w m. J., gm. N., dokonanego przez E.L. (k. 20 akt adm. I inst.). W tych okolicznościach prawidłowo organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji wszczął postępowanie legalizacyjne, w trybie art. 49b ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Sąd wyjaśnił nadto, że wbrew twierdzeniom skarżącego postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przez PINB w L. z urzędu, a nie na wniosek strony. Jakkolwiek organ ten podjął działania w tej sprawie na skutek zawiadomienia J.P. w piśmie z [...] maja 2016 r. o "nielegalnie wybudowanym szambie", to w związku z tym, że osobie tej nie przysługiwał przymiot strony (pismo PINB w L. z [...] listopada 2016 r. - k. 36 akt adm. I inst.), wskazane wyżej pismo nie mogło wywołać skutku w postaci wszczęcia postępowanie, które zainicjowane zostało z urzędu przez PINB. Jak wskazał Sąd I instancji z treści art. 49b ust. 1 i 2 Pr. bud. wynika, iż organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest przeanalizować w pierwszej kolejności, czy samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Ocena ta ma istotne znaczenie, albowiem w przypadku stwierdzenia w myśl wspomnianych przepisów, że nie jest możliwe doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem na przykład wskutek usytuowania obiektu z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest orzec rozbiórkę obiektu. W tej sprawie organy obu instancji w sposób prawidłowy oceniły, że zrealizowany przez skarżącego zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe narusza przepisy § 35 i § 36 rozporządzenia. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji, w tym z oględzin przeprowadzonych przez upoważnionych pracowników tego organu [...] lipca 2016 r. i [...] października 2017 r. wynika, że omawiany zbiornik usytuowany jest w odległości 0,45 m od okna budynku rekreacji indywidualnej (altany działkowej), a więc z naruszeniem § 36 ust. 2 rozporządzenia. Ponadto zbiornik ten narusza § 35 rozporządzenia, gdyż przykryty jest na trwałe betonową płytą bez odpowietrzenia, wyprowadzonego ponad poziom terenu, a jedna z komór zbiornika, jak wyjaśnił skarżący, nie posiada szczelnego dna, co powoduje przesiąkanie ścieków bezpośrednio do gruntu. Jednocześnie Sąd zauważył, że zarzuty skarżącego podniesione w tej kwestii są oczywiście bezzasadne. Nawet bowiem, gdyby przyjąć, co nie wynika z akt sprawy, że zbiornik znajduje się 2,0 m od okna altany działkowej, to takie jego usytuowanie także naruszałoby § 36 ust. 2 rozporządzenia. Niewątpliwie też nie ma jakiegokolwiek wpływu na ocenę zgodności tego zbiornika okoliczność, że - jak twierdzi skarżący - został on przez niego wykonany jako "miniaturka" zbiornika na nieczystości ciekłe, którego schemat budowy skarżący załączył do skargi. Reasumując Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo oceniły, że brak jest podstaw do legalizacji samowoli budowlanej, z uwagi na niespełnienie przesłanki zawartej w art. 49b ust. 2 Pr. bud. Niezasadne są też pozostałe zarzuty skarżącego. Organy nadzoru budowlanego zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a organ odwoławczy również zgodnie z art. 136 k.p.a., ustaliły i oceniły wszystkie istotne okoliczności w rozstrzyganej sprawie, co dało im podstawę do prawidłowego zastosowania w tej sprawie przepisów prawa materialnego. Mając bowiem na względzie okoliczności faktyczne, organy zobowiązane były, w myśl powołanych przepisów, do orzeczenia nakazu rozbiórki. Procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 49b Pr. bud. nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. Sąd nie dopatrzył się również w rozstrzyganej sprawie naruszenia innych przepisów postępowania, w tym zasad ogólnych postępowania wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 12 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. Zarzuty dotyczące przewlekłości postępowania jak również dotyczące naruszenia przepisów regulaminu rodzinnego ogrodu działkowego, na którego terenie znajduje się opisany wyżej zbiornik na nieczystości ciekłe, nie mają wpływu na merytoryczną ocenę trafności rozstrzygnięć podjętych przez organy. Także odwołanie się do zasad współżycia społecznego nie może prowadzić do stwierdzenia, że organy obu instancji wadliwie orzekły nakaz rozbiórki omawianego obiektu, zrealizowanego w ramach samowoli budowlanej. Unormowana w art. 5 kodeksu cywilnego konstrukcja nadużycia prawa podmiotowego jest bowiem właściwa dla prawa prywatnego i nie znajduje zastosowania w prawie publicznym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł E.L. reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania; przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów pomocy prawnej z urzędu. Wyrokowi Sądu I instancji skarżący kasacyjnie zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 49b ust. 1 Pr. bud., poprzez błędne zastosowanie w sprawie, której przedmiotem była "realizacja zbiornika"; 2. art. 49b ust. 2 Pr. bud., poprzez błędne zastosowanie w sprawie i nie zbadanie wszystkich przesłanek wynikających ze wskazanego przepisu, które mogłyby stanowić podstawę legalizacji obiektu; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a., w zw. z art. 7 k.p.a., art. 7b k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi skarżącego i przyjęcie, że organ I instancji oraz organ odwoławczy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, wydane decyzje są zgodne z przepisami, w sytuacji gdy okoliczności stanu faktycznego nie pozwalają na przyjęcie, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 49b Pr. bud., ponadto Sąd pominął w swoich ustaleniach wniesienie przez skarżącego pisma do Starostwa Powiatowego z dnia 4 marca 2010 r., którego wzięcie pod uwagę powodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia organowi I instancji; 2. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a., w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 104 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, pomimo wykroczenia poza granice sprawy administracyjnej, której ramy wyznaczyło zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 12 października 2016 r. Przedmiotem postępowania była "realizacja zbiornika". Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zakreśla granice rozpoznania sprawy, zatem wydanie decyzji w przedmiocie nakazania rozbiórki wykracza poza ramy postępowania administracyjnego, co ma istotny wpływ na wynik sprawy; 3. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi skarżącego w sytuacji gdy organy administracji nie zapewniły mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, nie umożliwiły mu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Uwzględnienie wskazanego zarzutu miałoby istotny wpływ na wynik sprawy; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie w jakim uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia w zakresie zgodności obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z jakiej daty stan prawny stanowił podstawę oceny zgodności obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone orzeczenie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Poddanym kontroli instancyjnej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydaną na podstawie art. 49b Pr. bud., nakazującą skarżącemu kasacyjnie rozbiórkę zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe, wykonanego samowolnie na działce nr ewid. [...], według podziału ogródków działkowych na działce nr [...], w miejscowości J., Gmina N. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów nadzoru budowlanego obu instancji co do zastosowanego w postępowaniu trybu legalizacyjnego z art. 49b Pr. bud. jak i okoliczność, że na realizację zbiornika inwestor zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. powinien dokonać zgłoszenia właściwemu organowi. Za trafne uznał także ustalenie, że pismo skarżącego z 4 marca 2010 r. nie mogło być potraktowane jako skuteczne zgłoszenie, a także, że wykonany zbiornik nie spełnia wymagań techniczno-budowlanych określonych w § 35 i 36 rozporządzenia. Przytoczone stanowisko Sądu w części nie zasługuje na aprobatę. Z niewadliwie ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący na terenie działki nr [...], zrealizował zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe, o wymiarach 1,20 m x 1,00 m. Jest on usytuowany w odległości 0,46m od okna altany działkowej i odpowiednio 2,76 m i 3,70 m od sąsiednich działek Rodzinnego Ogrodu Działkowego "S.". Komora zbiornika podzielona jest na trzy części, z których tylko dwie posiadają szczelne dno, natomiast trzecia komora dna nie posiada, co umożliwia przesiąkanie ścieków do gruntu. Zbiornik przykryty jest na stałe betonową płytą, nie posiadającą odpowietrzenia, wyprowadzonego ponad poziom terenu. Według inwestora konstrukcja zbiornika jest analogiczna, jak w przypadku przydomowej oczyszczalni ścieków. Skarżący kasacyjnie stoi bowiem na stanowisku, że zrealizował miniaturkę oczyszczalni, z czym prawidłowo nie zgodziły się organy obu instancji. Uważa także, że jego pismo z [...] marca 2010 r. powinno zostać potraktowane jako skuteczne zgłoszenie zamiaru budowy zbiornika. Powyższe stanowisko trafnie zanegował organ odwoławczy oraz Sąd I instancji, co powoduje, że zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a., w zw. z art. 7 k.p.a., art. 7b k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach. Uwadze organu odwoławczego oraz kontrolującego legalność zaskarżonej decyzji Sądu, uszedł jednak fakt, że w dacie budowy zbiornika (czyli w kwietniu 2010 r.) na jego realizację konieczne było, zgodnie z art. 28 ust. 1 Pr. bud., uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie dokonanie zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. Ocena, czy zaistniała samowola budowlana dokonywana jest bowiem zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie wykonania robót budowlanych. Z samowolą budowlaną mamy do czynienia wówczas, gdy obiekt budowlany lub jego część są w budowie albo zostały wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę (art. 48 ust. 1 Pr. bud.) lub bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ (art. 49b ust. 1 Pr. bud.). Powyższe oznacza, że organy nadzoru budowlanego oceniając zaistnienie samowoli budowlanej mają obowiązek sięgnięcia do przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dacie realizacji obiektu. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast przyjęcie właściwego trybu postępowania sanacyjnego tj. trybu legalizacyjnego albo trybu naprawczego. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że sama okoliczność, czy dany obiekt stanowi samowolę budowlaną, podlega ocenie z daty jego budowy (realizacji), natomiast możliwość legalizacji oceniana jest na datę wydawania decyzji w procedurze sanacyjnej (np. wyroki NSA z 29 września 2018 r. II OSK 109/18, 23 lutego 2018 r. II OSK 1879/17, 2 grudnia 2010 r. II OSK 1974/10 – dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zatem, w dacie popełnienia samowoli budowlanej, której uwzględnienie miało istotne znaczenie dla przyjęcia przez organy nadzoru budowlanego właściwego trybu legalizacyjnego nie obowiązywał powołany przez organ oraz Sąd I instancji art. 29 ust. 1 pkt 3a Pr. bud., przewidujący zgłoszenie w przypadku budowy indywidualnych zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3, choć faktem jest, że przepis ten obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Stwierdzić wobec tego trzeba, że organ powinien prowadzić postępowanie w trybie art. 48 Pr. bud., a nie jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie na podstawie art. 49b Pr. bud. Powyższe uchybienie, co jasno wynika z motywów zaskarżonego wyroku, nie zostało dostrzeżone przez Sąd I instancji, niemniej jednak nie rzutowało ono w istotnym stopniu na wynik sprawy i ocenę legalności zaskarżonego wyroku, ponieważ orzeczony zaskarżoną decyzją nakaz rozbiórki zbiornika jest co do zasady prawidłowy. Prawidłowo ustaliły bowiem organy orzekające i ustalenia te zaaprobował Sąd I instancji, że w rozpatrywanej sprawie brak jest prawnych możliwości zalegalizowania samowolnie wykonanego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe. Mianowicie, zbiornik, którego jedna z trzech komór nie posiada dna i odpowietrzenia, a wykonane przykrycie jest zabetonowane, nie spełnia wymagań technicznych przewidzianych przez ustawodawcę dla zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, określonych w § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Także usytuowanie zbiornika nie spełnia norm odległościowych, uregulowanych w § 36 ust. 1 i 2 rozporządzenia (zbiornik znajduje się 0,45m od okna altany działkowej i odpowiednio 2,76 m i 3,70 m od sąsiednich działek Rodzinnego Ogrodu Działkowego "S."). Tym samym, także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut braku poczynienia ustaleń w zakresie zgodności budowy zbiornika z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, choć zasadny, to również pozostawał bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Podkreślić trzeba, że warunkiem prowadzenia procedury legalizacyjnej jest łączne spełnienie przesłanek z art. 48 ust. 2 Pr. bud. (analogiczne rozwiązanie przewiduje art. 49b ust. 2 Pr. bud.), co w tym wypadku nie zostało spełnione. W rozpatrywanej sprawie, co ponownie należy podkreślić, brak jest prawnych możliwości zalegalizowania spornego zbiornika, zatem niezależnie od zastosowanego przez organ trybu, czy to z art. 49b Pr. bud., czy też art. 48 Pr. bud., nakaz rozbiórki zbiornika, należy ocenić jako prawidłowy, a zaskarżony wyrok oddalający skargę jako odpowiadający prawu, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia. Zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku nie mógł odnieść zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie organ wszczął postępowanie z urzędu, zaś pismo J.P. stanowiło zaledwie impuls do podjęcia czynności kontrolnych. Natomiast użyte w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania sformułowanie w sprawie "realizacji zbiornika" jest pojęciem stosunkowo szerokim. Nie można jednak wywodzić, ja czyni to skarżący kasacyjnie, że orzeczenie nakazu rozbiórki mogłoby nastąpić wyłącznie w toku postępowania w przedmiocie rozbiórki. Częściowo usprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Otóż analiza akt sprawy potwierdza stanowisko autora skargi kasacyjnej, iż przed wydaniem decyzji organy obu instancji nie zapewniły skarżącemu możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego sprawy naruszając regulację art. 10 § 1 k.p.a. Powyższe uchybienie nie miało jest istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem skarżący kasacyjnie nie wykazał, że uniemożliwiło mu ono dokonanie konkretnych czynności procesowych, a co za tym idzie, że gdyby do niego nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest trafny o tyle, że faktycznie w motywach zaskarżonego wyroku Sąd nie odniósł się do kwestii zgodności obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz daty popełnienia samowoli budowlanej, która determinowała wybór właściwego trybu legalizacyjnego. Uchybienia w tym zakresie należy ocenić jako nierzutujące na wynik sprawy. Zresztą sam autor skargi kasacyjnej nie wykazał związku pomiędzy naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. a treścią zaskarżonego wyroku. Zamierzonego skutku, z uwagi na brak jakiegokolwiek ich uzasadnienia, nie mogły wreszcie odnieść zarzuty niewłaściwego zastosowania art. 49b ust. 1 i 2 Pr. bud. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu nie orzeczono, ponieważ wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 p.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.