II SA/Rz 1341/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Maciej Kobak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala- Przedmiotem skargi M. W. (dalej w skrócie: "skarżąca") reprezentowanej przez adw. A. M., jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] (dalej w skrócie: "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Kwestionowane postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Skarżąca w dniu 17 lutego 2017 r. wystąpiła z wnioskiem do Wójta o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr 1811 położonej w obrębie U. gm. [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Wójt zawiesił postępowanie, albowiem wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego – do czasu uchwalenia tego planu. Uchwałą z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] Rada Gminy [...] przystąpiła do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" Gmina [...]. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej od postanowienia Wójta z dnia [...] kwietnia 2017 r., SKO postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] uchyliło je w całości i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Wójt zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i gospodarczego w ramach zabudowy zagrodowej" na części działki ew. nr 1811 położonej w U. Gmina [...]. Jako podstawę prawną postanowienia Wójt wskazał art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.z.p.") oraz art. 101 § 1 i 3, art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej w skrócie: "k.p.a."). W uzasadnieniu postanowienia Wójt wyjaśnił, że w dniu 20 marca 2017 r. Parafia Rzymskokatolicka pw. [...] w U. zwróciła się z prośbą o przystąpienie do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla cmentarza parafialnego powiększonego przez zakup działek ew. nr 1809, 1810 obr. U. Zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 1999r. wraz ze zm., przedmiotowe działki położone są na terenie przeznaczonym pod cmentarz. Z dostarczonych przez Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej w U. dokumentów dot. badań podłoża gruntowego działek nr 1809 i 1810 wynika, że badany teren jest w pełni przydatny na cele grzebalne m. in. ze względu na brak występowania wody gruntowej oraz odpowiednie nachylenie terenu. Ponieważ art. 62 ust. 2 u.p.z.p. stanowi, że jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu – Wójt orzekł jak w sentencji postanowienia. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia SKO wyjaśniło, że w związku z podjęciem w dniu [...] kwietnia 2017 r. przez Radę Gminy [...] uchwały Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Cmentarz w U." Gmina [...], uległa zmianie sytuacja prawna rozpatrywanej sprawy, bowiem to na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek wykonania tej Uchwały. Stwierdziło również, że uchybienia natury procesowej nie znajdują potwierdzenia w badanym materiale dowodowym, natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego są kontrowersyjne i mają charakter mocno teoretyczny. Odwoływanie się do niewykonania przez Wójta zaleceń SKO, nie uwzględnia zmiany stanu prawnego sprawy. Na koniec SKO wskazało, że postanowienie o zwieszeniu postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy ma charakter uznaniowy i jest wyrazem woli organu prowadzącego postępowanie. W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, a także postanowienia go poprzedzającego, oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca podniosła zarzuty: 1. obrazy przepisów prawa materialnego poprzez: a) naruszenie przepisu art. 62 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie, w przypadku nieistnienia przesłanek zawieszenia postępowania w sprawie; b) naruszenie przepisu art. 14 ust. 7 u.p.z.p. w związku z art. 1 i art. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych poprzez błędne przyjęcie, iż uregulowania objęte ustawą o cmentarzach stanowią przepisy odrębne wobec, których istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; c) naruszenie przepisu § 3 ust. 1 w zw. z § 7 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, poprzez jego błędną wykładnię w przypadku gdy: - po pierwsze w aktualnym stanie sprawy nieruchomość skarżącej znajduje się poza strefami wyłączeń wskazanymi w rozporządzeniu, wobec czego niniejsze przepisy nie powinny być zastosowane, - po drugie poprzez uznanie przez organ I instancji, iż wskazane w rozporządzeniu wytyczne dotyczące odległości cmentarzy od zabudowań mieszkalnych etc. należy rozumieć poprzez zakaz lokalizacji zabudowań mieszkalnych etc. poniżej wskazanych w rozporządzeniu odległości od cmentarza, podczas gdy niniejsze rozporządzenie należy stosować odwrotnie, t. j. to nieistniejące jeszcze cmentarze nie mogą być lokalizowane w odległości mniejszej niż 150 m od nieruchomości mieszkalnych etc. - po trzecie naruszenie niniejszych przepisów materialnych wynika z uwagi na ich niezastosowanie oraz pominięcie norm z nich wynikających przy wydawaniu postanowienia przez SKO; 2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść decyzji poprzez: a) naruszenie przepisu art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy przez organ I instancji w terminie miesiąca oraz poprzez niezawiadomienie strony o przyczynie zwłoki ze wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Niniejsze naruszenie ma również zastosowanie w przypadku uznania sprawy za szczególnie skomplikowaną gdyż do jej załatwienia nie doszło w ustawowym terminie 2 miesięcy, przy czym o uznaniu sprawy za szczególnie skomplikowaną w myśli art. 36 § 1 k.p.a. organ winien zawiadomić stronę analogicznie do powyższego. Po drugie naruszenie niniejszych przepisów procesowych wynika z uwagi na ich niezastosowanie oraz pominięcie norm z nich wynikających przy wydawaniu postanowienia przez SKO, b) naruszenie przepisu art. 8 k.p.a. poprzez działanie organów obu instancji w sposób wpływający na pogłębienie braku zaufania stron dla działania organów administracji publicznej, z uwagi na fakt zawieszenia postępowania ze względu na złożenie lakonicznego wniosku złożonego przez Parafię Rzymszkokatolicką pw. [...] w U. o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego działek 1809 i 1810 pod rozbudowę cmentarza, jak również ze względu na ponowne zawieszenie postępowania jedynie na podstawie pisma Parafii dotyczącego uwarunkowań gleby na działkach 1809 i 1810 oraz podjęcie w niniejszej sprawie lakonicznej uchwały na temat zagospodarowania przestrzennego pod niniejszy cmentarz podjęte w toku sprawy, dopiero po skutecznym wniesieniu zażalenia na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r., c) naruszenie przepisu art. 28 k.p.a. poprzez uznanie Parafii Rzymskokatolickiej pw. [...] w U. przez organy obu instancji stroną w postępowaniu, przed złożeniem przez wskazaną Parafię jakiegokolwiek stanowiska w sprawie; d) naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, zaniechanie podjęcia wszelkich możliwych czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przyjęcie lakonicznego wniosku Parafii Rzymszkokatolickiej pw. [...] w U. za podstawę zawieszenia postępowania bez przeprowadzenia żadnego postępowania dowodowego w tym zakresie; e) naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów bez należytego rozważenia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, poprzez uznanie zasadności zawieszenia postępowania w sprawie ze względu na lakoniczny wniosek Parafii Rzymszkokatolickiej pw. [...] w U.; f) naruszenie przepisu art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a. poprzez całkowite pominięcie okoliczności istotnych dla rozpatrzenia sprawy, jakie wskazał organ odwoławczy w postanowieniu kasatoryjnym z dnia [...] czerwca 2017 r. dla poprzedniego postanowienia o zawieszeniu postępowania organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2017 r., w drodze ponownego wydania postanowienia analogicznego w swej treści oraz w treści dokonanych czynności i zgromadzonego materiału dowodowego w stanie w stosunku do postanowienia o zawieszeniu organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2017 r., z całkowitym pominięciem wytycznych określonych w postanowieniu SKO z dnia [...] czerwca 2017 r. Jak również z uwagi na całkowite pominięcie przez organ odwoławczy w treści postanowienia z dnia [...] września 2017 r. okoliczności stanowiących przesłanki kasatoryjne zgodnie z treścią postanowienia z dnia [...] kwietnia 2017 r. wydanego przez ten sam organ odwoławczy. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zgodnie z ustaleniami zawartymi w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonego Uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r. ze zmianami wprowadzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2008 r., teren inwestycji objętej wnioskiem M. W. jest położony w obszarze oznaczonym symbolem M3K, w terenach zabudowanych i przewidzianych do uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej. W Miejscowym Ogólnym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. przez Radę Gminy [...] (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] grudnia 1994 r.) nieruchomość objęta wnioskiem jest przeznaczona w części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową na głębokości 46,0 m, oznaczoną symbolem na rysunku planu K 6 MRJ. Obszar objęty wnioskiem skarżącej nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie występuje wobec niego obowiązek jego sporządzenia. Wobec powyższego w niniejszym przypadku występuje możliwość ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Dalej wskazała, że Wójt nie określił w treści zawiadomienia z dnia 13 marca 2017 r. na jakiej podstawie uznał Parafię stroną, jak również czy zawiadomieni zostają wszyscy właściciele działek sąsiadujących z nieruchomością skarżącej, tudzież nie określono jakiegokolwiek innego sposobu ustalenia stron postępowania. Wobec powyższego w ocenie skarżącej naruszono przepis art. 28 k.p.a. poprzez uznanie Parafii Rzymskokatolickiej pw. [...] w U. przez Wójta za stronę w postępowaniu, przed złożeniem przez wskazaną Parafię jakiegokolwiek stanowiska w sprawie. Naruszenia tego dopuścił się również organ II instancji, w żaden sposób nie odnosząc się do zarzutów skarżącej w tym zakresie. Zdaniem skarżącej, o zasadnej chęci wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez organ I instancji świadczy przesłanie do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy do Starosty [...] oraz do Dyrektora [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...]. Dalej wskazała, że zaskarżone postanowienie jest analogiczne w swej treści oraz w treści dokonanych czynności i zgromadzonego materiału dowodowego w stosunku do postanowienia o zawieszeniu z dnia [...] kwietnia 2017 r., całkowicie pomijając wytyczne określone w postanowieniu kasatoryjnym SKO z dnia [...] czerwca 2017 r. Jedynymi nowymi materiałami czy czynnościami w sprawie było podjęcie przez Gminę [...] lakonicznej w swej treści uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Cmentarz w U." Gmina [...], bez przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania dowodowego. Jedynym dokumentem oprócz powyższego zalegającym w sprawie jest pismo-prośba Parafii zawierająca w załączeniu prywatną opinię biegłego dotyczącą stanu gleby na nieruchomościach nr 1809 i 1810, co w żaden sposób nie może mieć znaczenia dla wydania postanowienia o zawieszeniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy na działce będącej własnością skarżącej. W jej ocenie, organ I instancji w żaden sposób nie wziął pod uwagę stanowiska opisanego przez organ odwoławczy, nie podjął również żadnych merytorycznych czynności, które mogłyby stanowić zasadną podstawę wydania ponownego postanowienia o zawieszeniu postępowania o ustalenie warunków zabudowy wszczętego na żądanie skarżącej. Dalej wskazała, że organy obu instancji nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego, w szczególności nie zbadano czy nieruchomości objęte wnioskiem Parafii mają jakikolwiek faktyczny wpływ na nieruchomość skarżącej. Zdaniem skarżącej, brzmienie art. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych nie oznacza, że założenie cmentarza komunalnego może nastąpić na terenie nieprzeznaczonym w miejscowym planie na ten cel. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych, cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Skoro art. 3 ustawy o cmentarzach, w odróżnieniu od art. 1 ust. 2 i art. 1 ust. 3 cytowanej ustawy, odnosi się ogólnie do "cmentarzy" to należy uznać, że zarówno cmentarze komunalne jak i wyznaniowe mogą być zakładane i rozszerzane na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Nawet podjęcie w niniejszej sprawie uchwały na temat zagospodarowania przestrzennego pod niniejszy cmentarz podjęte w toku sprawy, dopiero po skutecznym wniesieniu zażalenia na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r. jawi się jako spóźnione i nie mające znaczenia dla sprawy o ustalenie warunków zabudowy wszczętej znacznie wcześniej. Dalej powołując się na orzeczenie sądu administracyjnego podniosła, że ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych nie zawiera obowiązku sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla założenia i rozszerzenia cmentarza należy zatem stosować przepis ogólny, jakim jest art. 50 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego - a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i jako tak podlega oddaleniu. Podstawą wydania kwestionowanego postanowienia był art. 62 ust. 2 u.p.z.p., w myśl którego "jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu." Obowiązek sporządzenia planu dla danego terenu, stanowi wyłom od ogólnej zasady swobody polityki planistycznej gminy, a jego podstawę musi stanowić przepis odrębny – art. 14 ust. 7 u.p.z.p. Konieczność sporządzenia planu nie wynika z rodzaju planowanej inwestycji, co do której złożono wniosek o ustalenie warunków zabudowy, lecz z przeznaczenia obszaru objętego wnioskiem – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2017 roku, sygn. II OSK 1456/15. Z kolei przeznaczenie obszaru objętego w niniejszej sprawie wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy – działki 1811 – stanowi konsekwencję przeznaczenia sąsiadujących z nim działek nr 1810 i 1809. Działki te stanowią własność Parafii Rzymskokatolickiej pw. [...] w U. i zostały przez nią przeznaczone pod rozbudowę cmentarza wyznaniowego. W tak ukształtowanym stanie faktycznym węzłowy do rozważenia pozostawał problem obowiązywania przepisów prawa, które nakazywałyby uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek 1810 i 1809 oraz działki 1811. W ocenie Sądu organy trafnie przyjęły, że przepisem odrębnym, stanowiącym źródło takiego obowiązku jest art. 3 w związku z art. 1 ust. 2 i ust. 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych (dalej w skrócie: "u.c.z.). Stosownie do treści art. 3 u.c.z. cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Każde planowane założenie cmentarza i nowa jego rozbudowa wymaga ustalenia tego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek ten dotyczy wszelkich cmentarzy, tak komunalnych, jak i wyznaniowych. Posługując się w treści art. 3 u.c.z. sformułowaniem "cmentarze", ustawodawca objął nim zarówno cmentarze komunalne, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.c.z., jak też cmentarze wyznaniowe, o których mowa w art. 1 ust. 3 tej ustawy – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. II OSK 1173/14. Jeżeli więc podmiot uprawniony do założenia lub poszerzenia cmentarza decyduje się na realizację takiej inwestycji, a nie stoją temu na przeszkodzie inne przepisy, rada gminy (miasta) musi podjąć uchwałę w tym przedmiocie, albowiem taki obowiązek nakłada na nią art. 3 w zw. a art. 1 ust. 1 i ust. 3 u.c.z. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w takim układzie faktycznym realizacją ustawowego obowiązku, określonego w art. 3 u.c.z. - wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2011 roku, sygn. II OSK 1623/11, oraz z dnia 11 października 2011 roku, sygn. II OSK 1390/11, zob. również W. Hrynicki, Zakładanie, rozszerzanie i utrzymywanie cmentarzy – przyczynek do dyskusji na temat prywatyzacji oraz obowiązku istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Administracja. Teoria. Dydaktyka. Praktyka, 2013r. nr 4, s. 53. Skoro więc działki nr 1810 i 1809, stanowiące własność Parafii, zostały przez nią przeznaczone na rozszerzenie cmentarza, to tym samym zaktualizował się proklamowany w art. 3 u.c.z. obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo należy podać, że w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonego Uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r. ze zmianami wprowadzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [....] z dnia [...] listopada 2008 r., działki nr 1810 i 1809 położone są na terenie przeznaczonym pod cmentarz. Zdaniem Sądu zastosowanie w takim układzie znajdzie również art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., zgodnie z którym teren owych działek należy sklasyfikować, jako obszar, dla którego "obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych" – to jest art. 3 u.c.z. W tym kontekście, jako niezasadne należy uznać zarzuty wskazujące na zainicjowanie postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie lakonicznego wniosku Parafii. Po pierwsze, taka informacja podmiotu uprawnionego do rozbudowy cmentarza jest zdaniem sądu wystarczająca, a po drugie, obowiązek sporządzenia planu wynikał bezpośrednio z art. 10 ust. 2 pkt. 8 u.p.z.p. Końcowo rozważenia wymagała kwestia objęcia działki skarżącej – nr 1811 – miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z art. 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 9 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie określa wyłącznie przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, ale także szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. W myśl art. 5 ust. 1 u.c.z. cmentarze powinny znajdować się na ogrodzonym terenie, odpowiednim pod względem sanitarnym. Wydając w oparciu o zawarte w art. 5 ust. 3 u.c.z. upoważnienie rozporządzenie z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, Dz. U. 1959r. nr 52, poz. 315. Minister Gospodarki Komunalnej, określił w § 3 ust. 1, że odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, (...), powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Powołane przepisy, to jest: art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. art. 3 i art. 5 ust. 1 u.c.z. zobowiązują do uchwalenia (wyznaczenia) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, obejmującym teren planowanego cmentarza lub rozbudowy cmentarza strefy sanitarnej cmentarza, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze – tak również Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 października 2011 roku, sygn. II OSK 1623/11. W powołanym orzeczeniu NSA szeroko wypowiedział się w kwestii podnoszonej w skardze. Przyjął, że z brzmienia § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia nie można wyprowadzić wniosku - jak czyni to strona skarżąca - że przepis ten dotyczy konieczności zachowania określonych w rozporządzeniu wykonawczym odległości wyłącznie przy sytuowaniu cmentarza w przypadku istniejącej już zabudowy. § 3 rozporządzenia stosuje się do projektowanych cmentarzy/rozbudowy cmentarzy niezależnie od tego, czy w pobliżu projektowanego cmentarza istnieje już zabudowa, czy też jest dopiero planowana, bądź też znajdują się tereny, które mogą być w przyszłości przeznaczone pod zabudowę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia (zabudowania mieszkalne, zakłady produkujące artykuły żywności, zakłady żywienia zbiorowego, zakłady przechowujące artykuły żywności, studnie). Przepisy u.c.z. i rozporządzenia wykonawczego mają na celu zagwarantowanie zachowania odpowiednich odległości od projektowanych cmentarzy niezależnie od tego, czy w pierwszej kolejności powstanie cmentarz, czy też zabudowa na pobliskich terenach. Jeżeli więc działka skarżącej znajduje się w strefie sanitarnej planowanej rozbudowy cmentarza na działkach 1809 i 1810, a wynika to jednoznacznie z faktu jej bezpośredniego sąsiedztwa oraz uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Cmentarz w U." Gmina [...] wraz z załącznikiem graficznym (k. 64 akt adm. organu I inst.), to z uwagi na wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. i art. 3 oraz art. 5 ust. 1 u.c.z. obowiązek wyznaczenia tej strefy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przyjąć należy, iż działka ta znajduje się na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego – art. 62 ust. 2 u.p.z.p. W tych okolicznościach zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr 1811 do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, było zasadne. Przypisanie przymiotu strony Parafii wynikało z tego, iż była i jest ona właścicielem działki sąsiedniej w stosunku do działki skarżącej. Sąd zwraca uwagę, że postanowienie o zawieszeniu postępowania w oparciu o art. 62 ust. 2 u.p.z.p. nie przesądza jeszcze o braku możliwości zabudowy działki skarżącej. Regulacja ta stanowi wynik procesowej przezorności, by nie rozstrzygać o warunkach zabudowy, do czasu, gdy dla terenu objętego wnioskiem nie zostanie uchwalony – zgodnie z ustawowym obowiązkiem – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Źródłem ewentualnego braku możliwości zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skarżącej będzie plan. Jeżeli w ocenie skarżącej jego postanowienia będą bezprawnie naruszać jej interes prawny, będzie mogła go zaskarżyć do tutejszego sądu. Sąd nie podziela wywodów skargi wspierających się na wyroku WSA w Szczecinie z dnia 24 marca 2011 roku, sygn. II SA/Sz 20/11. Ze stawianymi przez ten sąd tezami o braku obowiązku uchwalenia Planu i możliwości decyzyjnej lokalizacji cmentarza nie zgodził się NSA w powołanym wyżej wyroku z 11 października 2011 roku, sygn. II OSK 1390/11. Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a.