VI SA/Wa 2124/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wyrażenia zgody na powołanie na stanowisko prezesa 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącego M. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja", "KNF"), decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "K.p.a.") i art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 196 z późn. zm., dalej: "u.n.r.f."), po rozpatrzeniu wniosku złożonego 15 lipca 2016 r. przez M. K. (dalej: "Skarżący"), o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Komisji z [...] maja 2016 r., odmawiającą wyrażenia zgody na powołanie Skarżącego na Prezesa [...] S.A., umorzyła postępowanie zainicjowane powyższym wnioskiem Skarżącego. W zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że [...] września 2015 r. do Komisji wpłynął wniosek złożony przez [...] S.A. (dalej: "[...] S.A."), o wyrażenie zgody na powołanie Skarżącego na [...] S.A. Komisja wyjaśniła, że [...] kwietna 2017 r. [...] S.A. (spółka przejmowana) połączyła się z [...] S.A. (spółka przejmująca, dalej: "[...] S.A.") w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. kodeksu spółek handlowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1578 z późn. zm., dalej: "K.s.h."), tj. poprzez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej na spółkę przejmującą za udziały lub akcje, które spółka przejmująca wydaje wspólnikom spółki przejmowanej. Komisja wskazał następnie, że decyzją z [...] maja 2016 r. nr [...], odmówiła wyrażenia zgody na powołanie Skarżącego na Prezesa [...] S.A. Podstawę prawną decyzji odmownej stanowiło ustalenie, że Skarżący nie spełnia przesłanki określonej w art. 48 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz.U.2017 poz. 1170 z późn. zm., dalej: "u.d.u.r."), w myśl której członkiem zarządu zakładu ubezpieczeń może być osoba, która daje rękojmię prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty. Komisja wyjaśniła, że ustalenie to poczyniła na podstawie oceny działalności Skarżącego, sprawującego od lutego 2007 r. do czerwca 2014 r. funkcję Dyrektora [...] Spółka Akcyjna, Oddział w Polsce (dalej: "[...]"), a od lipca 2014 r. do lipca 2015 r. funkcję Wiceprezesa [...] - spółki zarządzającej spółkami z grupy [...], wykonującymi działalność w Irlandii, Turcji i Polsce. Komisja wyjaśniła, że za odmową wyrażenia zgody na powołanie Skarżącego na [...] S.A., przemawiała okoliczność zarządzania [...] w warunkach akceptowania stanu, w którym składka ubezpieczeniowa była nieadekwatna do ponoszonych kosztów i wypłacanych odszkodowań – nie była ustalona w wysokości zapewniającej wykonywanie wszystkich zobowiązań z umów ubezpieczenia i pokrycie kosztów wykonywania działalności ubezpieczeniowej zakładu ubezpieczeń. Skoro zatem Skarżący dopuścił się w zakresie dotyczącym fundamentalnych zasad funkcjonowania zakładu ubezpieczeń (tutaj: kalkulacja składki ubezpieczeniowej) istotnych nieprawidłowości zarządzając [...], to nie sposób wysnuć pozytywnej prognozy co do realizacji jego zadań w nowym zakładzie ubezpieczeń. Skarżący wniósł do Komisji 15 lipca 2016 r., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc szereg zarzutów dotyczących decyzji I instancji i podnosząc, że na podstawie art. 28 K.p.a., przysługuje mu przymiot strony postępowania, gdyż w jego przekonaniu postępowanie dotyczy jego interesu prawnego. Zdaniem Skarżącego, jego interes prawny przejawia się w ograniczeniu jego wolności wyboru i wykonywania zawodu wynikającej z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) oraz wolności działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP). Ponadto zdaniem Skarżącego, decyzja I instancji narusza jego chronione prawnie dobra osobiste oraz jego prawa majątkowe wynikające z zawartych przez niego umów o pracę z podmiotami z grupy [...], a które są chronione przepisami prawa pracy oraz kodeksu cywilnego. Komisja opisała w zaskarżonej decyzji przebieg postępowania wskazując m.in., że [...] S.A., nie ustosunkowało się w żaden sposób co do wniosku Skarżącego, jak również nie złożyło żadnych dodatkowych pism ani dokumentów do akt sprawy. Umarzając postępowanie w zaskarżonej decyzji, Komisja uznała, że Skarżący nie ma w niniejszej sprawie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a., w związku z czym nie jest stroną niniejszego postepowania. Komisja argumentowała, że z analizy przepisów u.d.u.r. wynika, że status strony postępowania w przedmiocie wyrażenia zgody na powołanie Skarżącego na Prezesa [...] S.A., posiada [...] S.A. Podstawą wyprowadzenia interesu prawnego zakładu ubezpieczeń są przepisy u.d.u.r. oraz uzupełniająco przepisy K.s.h., z tym, że nie jest on wyznaczony expressis verbis. Komisja wyjaśniła, że przepisy u.d.u.r. wskazują, iż regulacje odnoszące się do konieczności uzyskania zgody na powołanie określonych osób oraz ustanawiające wymagane cechy powoływanych osób w istocie regulują wyłącznie sytuację prawną zakładów ubezpieczeń, a nie osób, które są albo mają być powołane. Przykładowo, zgodnie z art. 54 u.d.u.r., jeżeli wymagania określone w przepisach u.d.u.r. nie są spełnione w związku m.in. z decyzją organu nadzoru o odmowie wyrażenia zgody na powołanie (...) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, w terminie 6 miesięcy, dostosowuje swoją działalność do wymagań określonych w przepisach ustawy. Ponadto to wyłącznie zakład ubezpieczeń dotykają bezpośrednie negatywne konsekwencje dopuszczenia do pełnienia określonych funkcji przez osoby, względem których organ nadzoru uznał, że nie spełniają one ustawowych wymogów (art. 362 ust. 6 Ustawy). Na gruncie prawa handlowego czynność prawna powołania członka Zarządu wywołuje skutki prawne w obrocie, gdyż ustanowienie danego członka Zarządu skutkuje tym, że może on występować w obrocie prawnym w imieniu spółki i reprezentować ją na zewnątrz. Ponadto, po stronie spółki z faktu powołania powstają różnego rodzaju zobowiązania. Komisja dodała, że adresatem nakazu z art. 51 ust. 1 u.d.u.r., który stanowi, że powołanie dwóch członków zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, w tym Prezesa Zarządu oraz członka Zarządu odpowiedzialnego za zarządzanie ryzykiem, następuje za zgodą organu nadzoru wyrażoną w drodze decyzji wydawanej na wniosek tego zakładu (...), a zarazem podmiotem, który ponosiłby odpowiedzialność administracyjną za ewentualne jego naruszenie jest wyłącznie zakład ubezpieczeń. Komisja podkreśliła, że analizowana zgoda jest jednym z wielu elementów współkształtujących instrumenty reglamentacji oraz nadzoru nad działalnością zakładów ubezpieczeń, które z mocy prawa przynależą organowi nadzoru. Jednym z instrumentów jest instrument nadzoru personalnego wyrażony w art. 51 ust. 1 u.d.u.r. Wydanie przez organ nadzoru decyzji administracyjnej wyrażającej zgodę na powołanie danego Prezesa Zarządu/członka Zarządu odpowiedzialnego za zarządzanie ryzykiem przekształca mający umocowanie w przepisach prawa materialnego interes prawny zakładu ubezpieczeń w prawo nabyte. Komisja wyjaśniła następnie, że zawiązanie relacji prawnej pomiędzy kandydatem na członka Zarządu zakładu ubezpieczeń a samym zakładem ubezpieczeń następuje przy pełnej świadomości co do tego, że w zakresie składu zarządu funkcjonowanie zakładu ubezpieczeń poddane jest szczegółowej reglamentacji prawnej. To, że sam zakład ubezpieczeń ma status podmiotu podlegającego nadzorowi publicznemu i, że nadzór ten obejmuje również kwestie związane z zatrudnianiem osób na kluczowe stanowiska, nie może samo w sobie stanowić o interesie prawnym po stronie kandydatów. Ci ostatni, godząc się na objęcie określonej funkcji w zakładzie ubezpieczeń, godzą się jednocześnie na to, że ocena pewnych ich cech i zachowań stanie się przedmiotem oceny przez organ nadzoru (w tym w ramach wydawanych decyzji administracyjnych). Oznacza to jednak tylko tyle, że osoba kandydata i okoliczności z nią związane, stanowią element okoliczności faktycznych sprawy, jednakże nie czynią z rzeczonej osoby podmiotu procedury administracyjnej. Obowiązkiem, jak i uprawnieniem [...] S.A. jest powołanie Prezesa Zarządu, który uzyska zgodę organu nadzoru na powołanie. Norma prawna konstytuująca interes prawny wspomnianego podmiotu kształtuje wyłącznie uprawnienie i obowiązek [...] S.A. Z jurydycznego punktu widzenia rozstrzygnięcie organu nadzoru oddziałuje bowiem bezpośrednio wyłącznie na status prawny tego podmiotu. Skarżący natomiast, posiada interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wnioskiem [...] S.A. Jest on wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej nie może jednak tego zainteresowania poprzeć stosownymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania czynności organu administracji publicznej. Komisja dodała, że niewątpliwym jest, że badanie, czy Skarżący spełnia warunki wymagane przez prawo do powołania, czyli spełnia wymogi określone w art. 48 ust. 1 i art. 50 ust. 4 i ust. 6 u.d.u.r., stanowi przedmiot działań organu nadzoru w toku prowadzonego postępowania. Jednakże nie stanowi to samodzielnej sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Sprawą administracyjną nie jest bowiem władcze i jednostronne określenie, że Skarżący posiada pełną zdolność do czynności prawnych, posiada wyższe wykształcenie, nie był skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe prawomocnym wyrokiem sądu, daje rękojmię prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty, posiada udowodnioną znajomość języka polskiego doświadczenie zawodowe niezbędne do zarządzania zakładem ubezpieczeń. Zgodę organu nadzoru, o której mowa w art. 51 ust. 1 u.d.u.r., trudno uznać za akt przyznający uprawnienie do pełnienia funkcji Prezesa Zarządu zakładu ubezpieczeń. Organ nadzoru na mocy swej decyzji administracyjnej nie przyznaje prezesowi zarządu jakichkolwiek uprawnień ani nie nakłada obowiązków prawnych. Decyzja natomiast przyznaje zakładowi ubezpieczeń uprawnienie do skutecznie prawnej realizacji zamierzenia powołania konkretnej osoby do zarządu zakładu ubezpieczeń. Z decyzji organu nadzoru trudno wywodzić jakiekolwiek roszczenia prawne przynależne prezesowi zarządu, czy kandydatowi na Prezesa Zarządu, gdyż i tak kwestia powołania Prezesa Zarządu pozostaje wewnętrzną sprawą zakładu ubezpieczeń. Wywodzenie interesu prawnego tylko z tego faktu, że między prezesem zarządu a zakładem ubezpieczeń istnieje związek faktyczny i prawny jest nieuzasadnione. Nie można bowiem stać się stroną postępowania administracyjnego tylko z tego powodu, że między zakładem ubezpieczeń będącym stroną tego postępowania a prezesem zarządu funkcjonuje ścisła więź prawna wynikająca z przepisów kodeksu spółek handlowych i przepisów prawa pracy, zaś przedmiot postępowania dotyczy tej relacji prawnej. Relacja ta ma charakter autonomiczny, natomiast jest obarczona pewnym ryzykiem dla stron. Z punktu widzenia kandydata jest to ryzyko o charakterze gospodarczym, to jest że jego kontrahent (zakład ubezpieczeń) nie uzyska przyzwolenia na korzystanie w określony sposób z osoby kandydata. Ryzyko prawne (implikujące interes prawny w rozumieniu procedury administracyjnej) dotyka natomiast jedynie zakład ubezpieczeń, gdyż tylko on w tym układzie podmiotowym jest poddany nadzorowi publicznemu. Oczywiste jest, że z pełnieniem funkcji członka Zarządu w zakładzie ubezpieczeń wiążą się określone korzyści (finansowego, prestiżowe, związane z rozwojem zawodowym, i inne), a zatem równie oczywiste jest, że powzięcie woli kandydowania w tym zakresie wiąże się z poddaniem się weryfikacji. Skutki negatywnej oceny organu nadzoru z perspektywy kandydata mają wymiar faktyczny (nieosiąganie wzmiankowanych korzyści), jednakże nie wymiar prawny (sfera stosunków prawnych). Oczywiście w danym przypadku nie dojdzie do zawiązania określonej relacji umownej pomiędzy zakładem ubezpieczeń a kandydatem (albo rozwiązania już zawartej relacji warunkowej), jednakże należy podkreślić, że jest to relacja cywilnoprawna. Do jej zawiązania niezbędna jest dwustronna pozytywna wola (kandydata i zakładu ubezpieczeń). Niezależnie zatem od rozstrzygnięcia, jakie wyda organ nadzoru, brak woli zakładu ubezpieczeń również prowadzi do niezrealizowania oczekiwań kandydata. Jeżeli zakład ubezpieczeń ma taką wolę, posiada pełne możliwości prawne popierania osoby kandydata w stosownym trybie prawnym (w administracyjnym toku instancji, a następnie przed sądem administracyjnym). Powyższe prowadzi do jednoznacznego wniosku, że powołanie się na prawo cywilne (relację pomiędzy kandydatem a zakładem ubezpieczeń) nie może skutecznie dowodzić interesu prawnego kandydata w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Realizacja interesów kandydata zależy bezpośrednio nie od decyzji organu nadzoru, lecz od woli zakładu ubezpieczeń co do zafunkcjonowania stosunku cywilnoprawnego z kandydatem. Jeżeli przeszkodą w tym zakresie jest brak pozytywnego rozstrzygnięcia organu nadzoru wymaganego w związku z podleganiem przez zakład ubezpieczeń nadzorowi, to skoro zakład ubezpieczeń jako jeden z koniecznych uczestników relacji cywilnoprawnej ma możliwość domagania się takiego rozstrzygnięcia, absurdalne jest przyznawanie interesu prawnego również kandydatowi. Mogłoby to wręcz oznaczać, że kandydat miałby prawo domagania się pozytywnej decyzji organu nadzoru nawet wówczas, gdyby zakład ubezpieczeń utracił zainteresowanie osobą kandydata, do czego w ramach autonomii uczestników obrotu prawnego posiada pełne prawo. Wobec powyższego, zdaniem Komisji, Skarżący ani na podstawie art. 51 ust. 4 u.d.u.r., ani na podstawie żadnego innego przepisu prawa nie może domagać się od organu nadzoru podjęcia określonej czynności, ze względu na brak interesu prawnego. Ma on bowiem tylko interes faktyczny. Ustalenia organu nadzoru dotyczące spełniania przez Skarżącego przesłanek określonych w przepisach u.d.u.r., mimo że stanowią przedmiot działań w ramach postępowania administracyjnego, nie mają waloru rozstrzygnięcia o indywidualnych prawach i obowiązkach Skarżącego. Komisja nie zgodziła się również ze Skarżącym, że pozycja Prezesa Zarządu zakładu ubezpieczeń, jako strony postępowania administracyjnego, znajduje swą legitymację w prawie refleksowym. O prawie refleksowym można mówić jedynie wówczas, gdy norma prawa materialnego, stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia zderzałaby się z inną normą prawa materialnego, stanowiącą podstawę określenia statusu prawnego innego podmiotu. W niniejszej sprawie, zdaniem Komisji, brak jest "zderzenia" normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia, jakie na podstawie art. 51 ust. 1 i ust. 3 u.d.u.r., może podjąć organ, z normami (normą) określającymi prawa i obowiązki Prezesa Zarządu zakładu ubezpieczeń. Komisja stwierdziła ponadto, że przywołane przez Skarżącego przepisy prawa pracy (tj. art. 10, art. 22 § 1, art. 29 § 1 pkt 1 oraz art. 30 K.p.) nie wskazują prawa lub obowiązku Skarżącego, które podlegałyby skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wyrażenia zgody na Jego powołanie na Prezesa [...] S.A. Przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego nie dotyczy prawa Skarżącego do swobody wybranej pracy, określenia rodzaju pracy, zajmowanego stanowiska, ani też rozwiązania umowy o pracę. Decyzja z [...] maja 2016 r. nie ogranicza wolność Skarżącego wyboru i wykonywania zawodu oraz wolność działalności gospodarczej. Odmowa wyrażenia zgody na powołanie na Prezesa [...] S.A. nie wiąże się również z zakazem powołania do zarządu innego zakładu ubezpieczeń lub innej instytucji finansowej. Decyzja organu nadzoru nie ma charakteru quasi dyscyplinarnego. Nie jest to żadna sankcja czy inna dolegliwość wymierzona w osobę kandydata. Komisja nie zgodziła się też ze stanowiskiem Skarżącego, że decyzja organu nadzoru z [...] maja 2016 r., w praktyce oznacza dożywotnie ponoszenie przez niego negatywnych konsekwencji, bowiem orzeczenie w tym przedmiocie nie podlega zatarciu. W przypadku bowiem, ubiegania się przez Skarżącego w przyszłości o inne stanowisko w instytucji finansowej, na którego powołanie wymagana jest zgoda, KNF będzie, zgodnie z zasadą podwójnej konkretności decyzji, dokonywała nowej, odrębnej oceny kandydata, biorąc pod uwagę rodzaj i zakres obowiązków, które będzie on wykonywał w związku z pełnioną funkcją. Komisja nie zgodziła się również ze stanowiskiem, że decyzja narusza dobra osobiste Skarżącego. Organ nadzoru jest uprawniony (a nawet zobowiązany) do oceny przymiotów kandydata do zarządu zakładu ubezpieczeń, a zatem to, że formułuje oceny w tym zakresie, nie może być uznane za zawierające element bezprawności, co jest wymagane przy odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych. W skardze z 1 września 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji z [...] sierpnia 2017 r. w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od Komisji na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3, art. 10 § 1 i art. 73 § 1 K.p.a., polegające na bezpodstawnym umorzeniu postępowania z wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyjęciu, iż Skarżącemu nie przysługuje status strony w sytuacji, gdy: a) decyzja I instancji bezpośrednio dotyczyła praw podmiotowych Skarżącego chronionych przepisami art. 10, art. 22 § 1, art. 29 § 1 pkt 1 oraz art. 30 K.p., art. 20, art. 22 i art. 65 Konstytucji RP oraz art. 23 K.c., b) Komisja podczas rozpoznawania sprawy zakończonej wydaniem decyzja I instancji przyznała Skarżącemu przymiot strony tego postępowania, gdyż zarówno umożliwiła mu wgląd do akt sprawy jak również zawiadomiła go o zakończeniu postępowania dowodowego, a które to uprawnienia przysługują tylko podmiotom, które są stronami konkretnego postępowania administracyjnego; w konsekwencji Komisja jeszcze przed wydaniem decyzji przesądziła per factia concludentia o posiadaniu przez Skarżącego przymiotu strony w tym postępowaniu, 2) art. 28 K.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że postępowanie w I instancji nie dotyczy interesu prawnego Skarżącego, co w konsekwencji spowodowało nieprawidłowe przyjęcie przez Komisję, iż Skarżącemu nie przysługuje status strony tego postępowania, 3) art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jasnych i przekonujących powodów, dla których zdaniem Komisji Skarżący nie posiada interesu prawnego dotyczącego przedmiotowego postępowania, co narusza zasadę ogólną przekonywania, zgodnie, z którą organ powinien wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności wskazanej we wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, 4) art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie i umorzenie postępowania, pomimo niewątpliwego naruszenia przez Komisję przepisów zarówno prawa procesowego, jak i prawa materialnego dających podstawę do uchylenia decyzji I instancji i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a w konsekwencji niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., 5) art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ograniczenie Skarżącemu prawa do sądu poprzez uznanie, że w sprawie zakończonej wydaniem Decyzji Merytorycznej nie miał przymiotu strony pomimo tego, że decyzji I instancji bezpośrednio dotyczyła praw podmiotowych Skarżącego chronionych przepisami art. 10, art. 22 § 1, art. 29 § 1 pkt 1 oraz art. 30 K.p., art. 20, art. 22 i art. 65 Konstytucji RP oraz art. 23 K.c. a w związku z tym jego interesu prawnego, 6) art. 78 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie Skarżącemu prawa do zaskarżania orzeczeń i decyzji poprzez uznanie, że w sprawie zakończonej wydaniem decyzji I instancji nie miał przymiotu strony pomimo tego, że decyzja I instancji bezpośrednio dotyczyła praw podmiotowych Skarżącego chronionych przepisami art. 10, art. 22 § 1, art. 29 § 1 pkt 1 oraz art. 30 K.p., art. 20, art. 22 i art. 65 Konstytucji RP oraz art. 23 K c a w związku z tym jego interesu prawnego, 7) art. 12 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez zwłokę w rozpatrzenia wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji I instancji, choć ustalenie okoliczności przysługiwania Skarżącemu przymiotu strony nie wymagało zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, a w związku z tym powinno było być załatwione niezwłocznie, 8) art. 35 § 1 K.p.a., poprzez roczną zwłokę w załatwieniu sprawy przez Komisję pomimo tego, że ustalenie przez Komisję okoliczności przysługiwania Skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu w I instancji nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, 9) art. 36 § 1 K.p.a., poprzez naruszenie przez Komisję obowiązku zawiadomienia Skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie, co przejawiało się w wielomiesięcznym braku jakiejkolwiek reakcji Komisji na wniosek Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji I instancji, 10) art. 37 § 5 K.p.a., poprzez naruszenie siedmiodniowego terminu na załatwienie sprawy pomimo wniesienia przez Skarżącego ponaglenia w postaci pisma Skarżącego do Przewodniczącego Komisji z 18 maja 2017 r. Zdaniem Skarżącego, nie ulega wątpliwości, że postępowanie zakończone wydaniem przez Komisję decyzji odmawiającej zgody na powołanie określonej we wniosku osoby na stanowisko prezesa zarządu zakładu ubezpieczeń ma bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki tej osoby - stanowi podstawę do rozwiązania przez zakład ubezpieczeń umowy o pracę. Decyzja I instancji ukształtowała sytuację prawną i faktyczną Skarżącego w ramach stosunku pracy z [...] S.A. Interes prawny Skarżącego wynika zatem z przepis prawa pracy, m.in. art. 10, art. 22 § 1, art. 29 § 1 pkt 1 oraz art. 30 K.p. Zdaniem Skarżącego, zaskarżona decyzja ma bezpośredni wpływ na możliwość korzystania przez Skarżącego z ustawowej swobody pracy chronionej również na gruncie art. 65 Konstytucji RP. Interes prawny Skarżącego przejawia się zatem również w ograniczeniu jego wolności wyboru i wykonywania zawodu (art. 65 ust. 1 Konstytucji RP) oraz wolności wykonywania (prowadzenia) działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji). Zdaniem Skarżącego, decyzja I instancji narusza także jego chronione prawnie dobra osobiste., jak i prawa majątkowe wynikające z zawartych przez niego umów o pracę z podmiotami z grupy [...]. Skarżący podkreślił, że decyzja I instancji posiada charakter quasi dyscyplinarny. Zawiera negatywną ocenę dotychczasowej działalności Skarżącego, zaś jej oczywistą konsekwencją jest rozwiązanie stosunku pracy. Decyzja ma w związku z tym bezpośrednie, negatywne przełożenie na prawa majątkowe Skarżącego i pozbawia go możliwości zarobkowania. Ponadto, pomimo posiadania quasi dyscyplinarnego charakteru, orzeczenia Komisji dotyczące odmów wyrażenia zgody na pełnienie funkcji członka organu instytucji finansowej nie podlegają zatarciu. W praktyce oznacza to dożywotnie ponoszenie przez Skarżącego negatywnych konsekwencji orzeczenia, w którego treści zawarto stwierdzenie o braku dawania przez niego rękojmi. Zdaniem Skarżącego, istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że w przypadku złożenia przez nowego pracodawcę Skarżącego wniosku o wyrażenie zgody na pełnienie funkcji w organie instytucji finansowej, Komisja, nawet działając w zmienionym składzie, ponownie jej odmówi, tym razem powołując się na przedmiotową decyzję I instancji. Ponadto, w przypadku postępowań przed innymi organami nadzoru państw UE decyzja ta będzie uzasadniała odmowę wyrażenia zgody na powołanie do pełnienia funkcji członka organu instytucji finansowej. Skarżący dodał, że decyzja I instancji, ma charakter defamujący, naruszając jego dobra osobiste (w tym między innymi dobre imię oraz reputację) chronione przepisem art. 23 K.c. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 14 lutego 2018 r., Skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz przedstawił długookresowe, negatywne dla Skarżącego, skutki zaskarżonej decyzji, a także załączył m.in. opinię prawną w przedmiotowej kwestii, sporządzoną przez dr hab. J. L.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa. Spór w niniejszej sprawie dotyczy interesu prawnego kandydata na prezesa zarządu zakładu ubezpieczeń w postępowaniu administracyjnym o wyrażenie zgody przez organ nadzoru finansowego na powołanie tego kandydata na prezesa zarządu zakładu ubezpieczeń, a w konsekwencji uznania kandydata na prezesa zarządu zakładu ubezpieczeń, za stronę tego postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 11 ust. 6 u.n.r.f., do decyzji Komisji stosuje się odpowiednio przepis art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Jak wynika natomiast z art. 127 § 3 K.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W niniejszej sprawie Skarżący wniósł do Komisji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Komisji, odmawiającą wyrażenia zgody na powołanie Skarżącego na Prezesa [...] S.A. Komisja natomiast zaskarżoną decyzją umorzyła postępowanie zainicjowane powyższym wnioskiem Skarżącego uznając, że Skarżący nie jest stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 28 K.p.a., ponieważ nie posiada w przedmiotowej sprawie interesu prawnego. Stroną, w myśl art. 28 K.p.a., jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przesłanką zatem, legitymującą dany podmiot do występowanie w charakterze strony postępowania administracyjnego jest posiadanie przez ten podmiot interesu prawnego lub obowiązku, ze względu na który podmiot ten żąda czynności organu lub którego dotyczy postępowanie. O istnieniu interesu prawnego natomiast decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Interes prawny to interes chroniony w przepisach prawa materialnego prawa administracyjnego, które dają podstawy do władczego konkretyzowania uprawnienia (obowiązku) jednostki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1665/12). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem, ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Od tak pojętego interesu prawnego należy natomiast, odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje to oparcia w przepisach prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1668/14). W orzecznictwie wskazuje się, że interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a., powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2014 r. sygn. akt II GSK 972/13, z 25 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1668/14). Bezpośredniość interesu prawnego strony oznacza jej sytuację prawną, która wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Realność interesu prawnego oznacza natomiast jego rzeczywiste istnienie w dacie stosowania danych norm prawa materialnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00, LEX nr 81670). Postępowanie w I instancji w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku złożony przez [...] S.A., o wyrażenie zgody na powołanie Skarżącego na Prezesa [...] S.A. Wniosek został złożony na podstawie art. 51 ust. 1 u.d.u.r., zgodnie z którym powołanie dwóch członków zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, w tym prezesa zarządu oraz członka zarządu odpowiedzialnego za zarządzanie ryzykiem, następuje za zgodą organu nadzoru, wyrażoną w drodze decyzji wydawanej na wniosek tego zakładu, chyba że powołanie dotyczy osoby, która uzyskała taką zgodę w poprzedniej kadencji. Jak wynika z ust. 2 tego artykułu, w przypadku gdy wniosek krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji o wyrażenie zgody organu nadzoru dotyczy członka zarządu wykonującego mandat, członek ten do czasu wydania decyzji przez organ nadzoru może wykonywać mandat członka zarządu w dotychczasowym zakresie. W świetle art. 51 ust. 3 u.d.u.r., organ nadzoru może odmówić, w drodze decyzji, wyrażenia zgody na powołanie członka zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, jeżeli nie spełnia on wymagań określonych w ustawie. Z ust. 4 wynika, że z dniem doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 3, akt powołania członka zarządu, którego dotyczy decyzja, nie wywołuje skutków prawnych, a mandat członka zarządu wygasa. Wymagania jakie musi spełniać członek zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń, zostały określone w art. 48 ust. 1 u.d.u.r., z którego wynika, że członkiem zarządu zakładu ubezpieczeń, członkiem zarządu zakładu reasekuracji, a w przypadku zakładu wykonującego działalność ubezpieczeniową lub reasekuracyjną w formie spółki europejskiej, w której przyjęto system monistyczny - członkiem rady administrującej, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 4-7, może być osoba, która spełnia łącznie następujące wymagania: 1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych; 2) posiada wyższe wykształcenie uzyskane w Rzeczypospolitej Polskiej lub uzyskane w innym państwie wykształcenie będące wykształceniem wyższym w rozumieniu właściwych przepisów tego państwa; 3) nie była skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe prawomocnym wyrokiem sądu; 4) daje rękojmię prowadzenia spraw zakładu w sposób należyty. W przedmiotowej sprawie, Komisja odmówiła na podstawie art. 51 ust. 3 oraz art. 48 ust. 1 pkt 4 u.d.u.r., w decyzji z [...] maja 2016 r., wyrażenia zgody na powołanie Skarżącego na Prezesa [...] S.A. uznając, że Skarżący nie spełnia przesłanki określonej w art. 48 ust. 1 pkt 4 u.d.u.r., a więc nie daje rękojmi prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty. Sąd doszedł do wniosku, że Skarżący, posiada w niniejszej sprawie interes prawny, którego źródłem są art. 48 ust. 1 oraz art. 51 u.d.u.r., w związku z czym jest stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego i był uprawniony do wniesienia do Komisji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Komisji z [...] maja 2016 r. Komisja zatem, umarzając postępowanie zainicjowane wnioskiem Skarżącego, ze względu na brak interesu prawnego Skarżącego w sprawie, naruszyła te przepisy, poprzez ich błędną interpretację uznając że nie wynika z nich interes prawny Skarżącego, jak i naruszyła art. 28 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, na skutek przyjęcia, że Skarżący nie jest stroną w przedmiotowej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie posiada interes prawny, a w konsekwencji status strony postępowania, [...] S.A., co Komisja precyzyjnie wyjaśniła w zaskarżonej decyzji. Sąd jednak nie zgadza się ze stanowiskiem Komisji, że regulacje u.d.u.r., odnoszące się do konieczności uzyskania zgody na powołanie określonej osoby na członka zarządu zakładu ubezpieczeń, w tym na prezesa zarządu oraz ustanawiające wymagane cechy powoływanych osób, w istocie regulują wyłącznie sytuację prawną zakładów ubezpieczeń, a nie osób, które są albo mają być powołane. W ocenie Sądu, ustawodawca określając normą prawną konkretne wymogi jakie musi spełniać dana osoba, aby mogła zostać członkiem zarządu zakładu ubezpieczeń, a następnie nadając organowi nadzoru kompetencję do władczego rozstrzygania o powołaniu członka zarządu w oparciu o spełnienie tych wymogów przez osobę, która jest albo ma być powołana na członka zarządu, nie reguluje wyłącznie sytuacji prawnej zakładu ubezpieczeń, ale reguluje również sytuację prawną tej osoby. Z art. 48 ust. 1 u.d.u.r., wynika zatem uprawnienie dla osoby, która spełnia określone w tym przepisie wymogi i doszła do porozumienia z zakładem ubezpieczeń, do bycia członkiem zarząd zakładu ubezpieczeń, o którym to uprawnieniu władczo rozstrzyga organ nadzoru w decyzji, wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 i ust. 3 u.d.u.r. Sąd nie kwestionuje stanowiska Komisji, że przedmiotowa zgoda organu nadzoru jest jednym z wielu elementów współkształtujących instrumenty reglamentacji oraz nadzoru nad działalnością zakładów ubezpieczeń. Zdaniem Sądu jednak, realizacja nadzoru nad działalnością zakładów ubezpieczeń poprzez instrumenty nadzoru personalnego wyrażone w art. 51 ust. 1 oraz ust. 3 u.d.u.r., dotyka również, mającego umocowanie w przepisach prawa materialnego (art. 48 ust. 1 i art. 51 u.d.u.r.), interesu prawnego osoby, która jest albo ma być powołana na członka zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń/prezesa zarządu. W konsekwencji nie można zgodzić się ze stanowiskiem komisji, że rozstrzygnięcie organu nadzoru w tym zakresie oddziałuje bezpośrednio, wyłącznie na status prawny zakładu ubezpieczeń. W orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli sprawa dotyczy dwóch lub więcej podmiotów, to interes prawny mają tylko te z nich, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00, LEX nr 81670). W niniejszej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie Komisji oddziałuje bezpośrednio, zarówno na status prawny zakładu ubezpieczeń, jak i Skarżącego. Komisja dokładnie opisała w zaskarżonej decyzji skutki prawne decyzji administracyjnej zawierającej odmowę wyrażenia zgody na powołanie danej osoby na prezesa zarządu zakładu ubezpieczeń, dotyczące zakładu ubezpieczeń. Pominęła natomiast skutki prawne takiej decyzji, dotyczące osoby, która jest albo ma być powołana na członka zarządu zakładu ubezpieczeń, wynikające z art. 51 ust. 4 u.d.u.r. Doręczenie zatem, takiej decyzji skutkuje tym, że powołanie członka zarządu, którego dotyczy decyzja, nie wywołuje skutków prawnych, a mandat członka zarządu wygasa. W niniejszej sprawie Komisja w decyzji z [...] maja 2016 r., odmówiła wyrażenia zgody na powołanie Skarżącego na Prezesa [...] S.A. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdziła, że Skarżący nie spełnia przesłanki z art. 48 ust. 1 pkt 4 u.d.u.r., a więc nie daje rękojmi prowadzenia spraw zakładu w sposób należyty. Powyższe oznacza, że decyzją tą Komisja rozstrzygnęła nie tylko o sytuacji prawnej zakładu ubezpieczeń, ale również w sposób władczy rozstrzygnęła o uprawnieniu Skarżącego wynikającym z art. 48 ust. 1 u.d.u.r. Podkreślenia wymaga, że przepis ten, regulując wymogi jakie musi spełniać m.in. członek zarządu zakładu ubezpieczeń, wskazuje zakładowi ubezpieczeń kryteria jakimi musi kierować się przy wyborze kandydatów na członków zarządu. Wymogi określone w art. 48 ust. 1 pkt 1-3 u.d.u.r., podlegają łatwej weryfikacji ponieważ można na okoliczność ich spełnienia przedstawić stosowne dokumenty. Wymóg natomiast wymieniony w pkt 4 tego przepisu, jest ocenny opiera się bowiem na nieostrym i niezdefiniowanym w u.d.u.r., pojęciu rękojmi należytego prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń. W przedmiotowej sprawie [...] S.A. uznała, że Skarżący spełnia powyższe wymogi, w tym daje rękojmię prowadzenia spraw zakładu w sposób należyty, ponieważ 16 lipca 2015 r., Skarżący został warunkowo powołany przez Radę [...] S.A. do pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki. Komisja w decyzji z [...] maja 2016 r., wydanej w postępowaniu wszczętym na wniosek [...] S.A., uznała inaczej, a doręczenie decyzji Komisji spowodowało ziszczenie się skutku wynikającego z art. 51 ust. 4 u.d.u.r., kształtując sytuację prawną zarówno [...] S.A., jak i Skarżącego. Powyższe zdaniem Sądu dowodzi, że Skarżący posiada w niniejszej sprawie interes prawny, który jest bezpośredni, konkretny, realny i znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy. W ocenie Sądu fakt, że Skarżący nie posiadał legitymacji prawnej do wystąpienia do Komisji z wnioskiem o wszczęcie postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na powołanie go na Prezesa Zarządu, nie wpływa na okoliczność, że rozstrzygnięcie Komisji w tym zakresie dotyczy również sytuacji prawnej Skarżącego. Sąd zgadza się z Komisją, że nie można wywodzić interesu prawnego Skarżącego tylko z tego faktu, że między Skarżącym warunkowo powołanym na Prezesem [...], a [...] S.A., istniał związek faktyczny i prawny wynikający z przepisów kodeksu spółek handlowych i przepisów prawa pracy. Związek ten był konieczny, dla wszczęcia, na wniosek [...] S.A., przedmiotowego postępowania w sprawie wyrażenia zgody na powołanie Skarżącego na Prezesa [...] S.A. Interes prawny Skarżącego natomiast, jak to zostało już stwierdzone powyżej, należy wywieść z art. 48 ust. 1 i art. 51 u.d.u.r., co daje mu prawo do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, nawet wówczas gdy z takiego uprawnienia nie zamierza skorzystać zakład ubezpieczeń ([...] S.A.). Sąd nie zgadza się z Komisją, że takie stanowisko mogłoby oznaczać, że kandydat (Skarżący) miałby prawo domagania się pozytywnej decyzji organu nadzoru nawet wówczas, gdyby zakład ubezpieczeń ([...] S.A.), utracił zainteresowanie osobą Skarżącego. Rację ma Komisja stwierdzając, że [...] S.A., w ramach autonomii uczestników obrotu prawnego posiada do tego pełne prawo. Należy jednak zauważyć, że zakład ubezpieczeń, wyrażając ten brak zainteresowania osobą Skarżącego wobec organu nadzoru, w postępowaniu wszczętym na wniosek Skarżącego, uczyniłby całe postępowanie w sprawie bezprzedmiotowym, co obligowałoby Komisję do wydania decyzji przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 2, czyli uchylającej decyzję z [...] maja 2015 r. i umarzającej postępowanie I instancji w całości. Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi, w których Skarżący swój interes prawny w niniejszej sprawie wywodzi z art. 10, art. 22 § 1, art. 29 § 1 pkt 1 oraz art. 30 K.p., art. 20, art. 22 i art. 65 Konstytucji RP oraz art. 23 K.c. Sąd zgadza się z Komisją, że przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego nie dotyczy prawa Skarżącego do swobody wyboru pracy, określenia jej rodzaju, zajmowanego stanowiska, ani też rozwiązania umowy o pracę. Decyzja z [...] maja 2016 r. nie ogranicza również Skarżącemu wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wolność działalności gospodarczej, w sposób naruszający przepisy ustawy. Należy zauważyć, że zarówno wolność wyboru i wykonywania zawodu jak i wolność działalności gospodarczej, nie mają charakteru bezwzględnego, Konstytucja dopuszcza możliwość ich ograniczenia w ustawie. Ustawodawca zatem, reguły powoływania członków zarządu w tym prezesa zarządu zakładu ubezpieczeń, uregulował w u.d.u.r. Słusznie też wskazała Komisja, że odmowa wyrażenia zgody na powołanie na Prezesa [...] S.A. nie wiąże się z zakazem powołania do zarządu innego zakładu ubezpieczeń lub innej instytucji finansowej. Dlatego też nie można zgodzić się ze Skarżącym, że decyzja organu nadzoru z [...] maja 2016 r., ma charakter quasi dyscyplinarny i że w praktyce oznacza dożywotnie ponoszenie przez Skarżącego negatywnych konsekwencji. Opisane przez Skarżącego w skardze oraz w piśmie z [...] lutego 2018 r., skutki decyzji z [...] maja 2016 r., nie wynikają z regulacji prawnych, jeżeli zatem mają miejsce, to są to skutki faktyczne, które jednak Skarżący powinien brać pod uwagę decydując się na powołanie go na Prezesa [...] S.A. i poddając się weryfikacji Komisji. Rację ma również Komisja nie zgadzając się ze stanowiskiem Skarżącego, że decyzja z [...] maja 2016 r., narusza dobra osobiste Skarżącego i stwierdzając, że organ nadzoru jest uprawniony do oceny przymiotów kandydata do zarządu zakładu ubezpieczeń, a zatem to, że formułuje oceny w tym zakresie, nie może być uznane za zawierające element bezprawności, co jest wymagane przy odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych. Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Komisję art. 12 § 1 i § 2, art. 35 § 1, art. 36 § 1 i art. 37 § 5 K.p.a., ponieważ przekroczenie ustawowego terminu na załatwienie przedmiotowej sprawy nie miało istotnego wpływu jej wynik. Należy podkreślić, że Stronie przysługiwały odrębne środki prawne, z których korzystając Strona mogła skłonić Komisję do szybszego załatwienia sprawy. Sąd, stwierdzając zatem, mające wpływ na wynik sprawy, naruszenia art. 48 ust. 1 i art. 51 u.d.u.r. oraz art. 28 i art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy. Komisja rozpatrując wniosek Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] maja 2016 r., uwzględni przedstawione powyżej stanowisko Sądu, dotyczące interpretacji art. 48 ust. 1 i art. 51 u.d.u.r., z których wynika interes prawny Skarżącego w przedmiotowej sprawie, co oznacza, że jest on stroną przedmiotowego postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a.