I OSK 2025/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 299/17 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku rodzinnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 25 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 299/17 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...] lutego 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku rodzinnego. W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny prawny sprawy: Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] grudnia 2016 r. odmówił przyznania M. C. zasiłku rodzinnego na dziecko O. P. na okres od [...] listopada 2016 r. do [...] października 2017 r. z powodu przekroczenia przez dochód rodziny w przeliczeniu na osobę kwoty uprawniającej rodzinę do zasiłku rodzinnego. M. C. wniosła od powyższej decyzji odwołanie, w którym zakwestionowała fakt doliczenia do dochodu rodziny dochodu ze sprzedaży nieruchomości gruntowej w wysokości [...] zł. Wskazała, że nieruchomość tę otrzymała w darowiźnie, a w styczniu 2016 r. za pieniądze otrzymane z jej sprzedaży kupiła mieszkanie. Kwota ze sprzedaży została w całości przeznaczona na cele mieszkaniowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lutego 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]. Odwołując się do art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1518 ze zm.) Kolegium wskazało, że w roku 2015 skarżąca uzyskała dochód w wysokości [...] zł. W oświadczeniu z [...] grudnia 2016 r. wnioskodawczyni wskazała, że w 2015 r. złożyła PIT-39 z tytułu osiągniętego dochodu ze sprzedaży działki ([...]zł). Pieniądze te w styczniu 2016 r. w całości zostały przeznaczone na zakup mieszkania. Po odliczeniu od dochodu za 2015 r. dochodu utraconego przez M. C. w kwocie [...] zł i dochodu utraconego przez P. P. w kwocie [...] zł oraz po odliczeniu dochodu uzyskanego przez skarżącą w 2016 r. z tytułu zatrudnienia za marzec w kwocie netto [...]zł – miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wyniósł [...]zł co oznacza, że przekracza kwotę kryterium dochodowego, która wynosi [...] zł, i nie uprawnia do korzystania ze świadczeń rodzinnych. Miesięczny dochód rodziny skarżącej wyliczono w ten sposób, że kwotę [...] zł (dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości) podzielono na 12 miesięcy, co dało kwotę [...] zł. Kolegium uznało tę kwotę za przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, tj. w roku 2015. Do tej kwoty doliczono [...] zł stanowiący dochód uzyskany przez M. C. za marzec 2016 r. co łącznie dało wartość [...] zł, w przeliczeniu na osobę w rodzinie kwotę [...] zł. Kolegium wskazało, że łączny dochód rodziny nie powinien przekroczyć kwoty [...]zł ([...] zł x 3 osoby). Tymczasem dochód ten wynosi [...] zł., co przekracza kryterium dochodowe na osobę w rodzinie, a co za tym idzie prawo do świadczenia rodzinnego nie może być przyznane. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą argumentów, że dochód ze sprzedaży działki nie powinien być wliczony do dochodu przy ustalaniu prawa do świadczenia rodzinnego, Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych dochód oznacza, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30e i art. 30f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia zdrowotne. Określenie to nie jest przy tym uzależnione od celu na jaki zostaną przeznaczone środki pozyskane z tych tytułów. Zgodnie ponadto z art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. Inną kwestią jest, czy podatnik podatek ten uiścił, czy też skorzystał ze zwolnienia przewidzianego dla tego rodzaju ulgi. Zdaniem Kolegium sam fakt, że jest to przychód, który może być zwolniony od zapłaty podatku dochodowego nie przesądza o tym, że nie jest to dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kolegium porównało to do dochodu z tytułu wynagrodzenia, gdzie możliwe jest skorzystanie z ulgi podatkowej. Wskazało, że wyłączenie z dochodu uprawniającego do przyznania świadczenia rodzinnego dochodu z tytułu sprzedaży działki tylko dlatego, że podatek należny po zastosowaniu ulgi wynosi zero złotych nie znajduje uzasadnienia. Kolegium wskazało ponadto, że zamknięty katalog dochodów utraconych zawarty w art. 3 pkt 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie przewiduje odliczania dochodu z tytułu zbycia nieruchomości pod warunkiem, że dochód ten został przeznaczony na cele mieszkaniowe. Podkreśliło przy tym, że organ nie jest władny do weryfikowania, na jakie cele strona przeznacza osiągnięte dochody. M. C. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego rozważenia materiału dowodowego i nieprawidłową ocenę istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia oraz jego zakresu. W uzasadnieniu wskazała, że art. 3 ust. 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych należy odczytywać mając na uwadze cały art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zatem nie należy do niego wliczać dochodu ze sprzedaży nieruchomości, jeżeli został przeznaczony na cele mieszkaniowe i w związku tym korzysta ze zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazanym na wstępie wyrokiem uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że organy administracyjne błędnie przyjęły, że dochód skarżącej ze sprzedaży nieruchomości gruntowej w wysokości [...] zł podlega doliczeniu do dochodu rodziny. Sąd zwrócił uwagę, że sformułowanie "przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych", użyte w art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych należy odczytywać mając na uwadze treść całego przepisu art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z którego wynika brak obowiązku zapłaty podatku dochodowego od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości w przypadku przeznaczenia przychodu z tego tytułu na cele mieszkaniowe w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło zbycie. Warunek ten w realiach niniejszej sprawy został spełniony. Podkreślił przy tym, że "dochód", o jakim mowa w powołanym wcześniej art. 3 pkt 1 lit a, to przychód pomniejszony o "należny" podatek dochodowy. Mając to na uwadze Sąd stwierdził, że organy obu instancji niewłaściwie odczytały treść art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych i art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co spowodowało niezasadne uznanie, że uzyskana przez skarżącą w 2015 r. kwota ze sprzedaży nieruchomości gruntowej powinna zostać wliczona do dochodu rodziny. Skutkiem tego jest wadliwe ustalenie wysokości dochodu rodziny, a od tej kwestii w myśl art. 5 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych zależy ocena czy prawo do świadczeń rodzinnych przysługuje. W wytycznych dla organu Sąd wskazał, że ponowie rozpoznając sprawę powinien uwzględnić poczynioną przez Sąd wykładnię art. 3 pkt. 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i prawidłowo ustalić dochód na osobę w rodzinie skarżącej za rok 2015. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], reprezentowane przez radcę prawnego M. Z., wniosło od powyższego wyroku skargę kasacyjną zaskarżając go w całości. Kolegium zarzuciło naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione zróżnicowanie statusu prawnego osób ubiegających się o świadczenia rodzinne z uwagi na możliwość skorzystania z uniknięcia zapłacenia podatku; - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która nie przystaje do stanu prawnego i materiału dowodowego; - art. 3 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych przez błędną wykładnię, bowiem definicja przychodu i dochodu określona w tych normach jest definicją legalną dla potrzeb postępowania o ustalenie świadczeń rodzinnych, co oznacza, że ma charakter autonomiczny i ustawa nie odsyła automatycznie do norm zawartych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych poza wprost wymienionymi w niej normami i to w wąskim, ograniczonym zakresie, gdyż odnosi się wyłącznie do zdefiniowania przychodów w stosunku do których mają zastosowanie konieczne odliczenia dla potrzeb ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, co powoduje, że art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowania w postępowaniu o ustaleniu prawa do świadczeń rodzinnych; - art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez niewłaściwe zastosowanie, bowiem norma ta nie może mieć zastosowania w postępowaniu o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych. Ponadto możliwość skorzystania w określonym terminie z przedmiotowego zwolnienia nie może uniemożliwić ustalenia dochodu na gruncie postępowania o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych od zdarzenia przyszłego i niepewnego. Poza tym w przypadku skorzystania z takiego zwolnienia konieczne jest ustalenie, czy cała kwota została przeznaczona na cele mieszkaniowe czy też nie; - art. 3 pkt 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ustawodawca przewidział wyjątek w postaci możliwości "kształtowania" dochodu członka rodziny przez okres dwóch lat z uwagi na możliwość skorzystania ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, gdy wyjątek w postępowaniu o ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych nie został wprost wyartykułowany, co wynika z brzmienia normy i art. 5 ust. 4-4b ustawy; W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów postępowania: - art. 145 §1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm prawa materialnego; - art. 141 §4 w związku z art. 153 P.p.s.a. przez przedstawienie niespójnej i lakonicznej oceny prawnej oraz brak konkretnych wskazań, co do dalszego postępowania, a w szczególności w odniesieniu do potencjalnych różnic między kwotą uzyskaną ze sprzedaży lokalu mieszkalnego a przeznaczoną na zakup lokalu mieszkalnego. Kolegium wniosło uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego i rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym wobec zrzeczenia się prawa do rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Istota sporu w sprawie sprowadza się do prawidłowej wykładni określenia dochodu, o którym mowa w art. w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Wysokość dochodu jest okolicznością istotną z punktu widzenia prawa materialnego normującego prawo do świadczeń rodzinnych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 674 zł. Jest to określenie z zakresu prawa podatkowego, z tym że na gruncie świadczeń rodzinnych zostało zdefiniowane właśnie w art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W myśl art. 3 pkt 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych dochodem są, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, m.in. przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz na ubezpieczenie zdrowotne. Przepisy art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych regulują opodatkowanie dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a - c tej ustawy. W myśl art. 30e ust. 1, podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. Zgodnie z art. 30e ust. 4, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać: 1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a - c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131 lub 2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. Jeśli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później, niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód ze zbycia nieruchomości został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe, spełnione są przesłanki z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z przepisu art. 21 ust. 1 pkt 131 wynika, że dochód przeznaczony w warunkach tego przepisu na własne cele mieszkaniowe jest wolny od podatku dochodowego (chodzi o dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych). Zasady opodatkowania dochodów, określone w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie są zatem jednolite. Dochód, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131, jest wolny od podatku dochodowego. Dochód, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, nie jest wolny od podatku dochodowego. Zgodnie z art. 30e ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po zakończeniu roku podatkowego podatnik obowiązany jest wykazać oba te dochody, z tym, że obowiązek obliczenia należnego podatku dotyczy tylko dochodu, o którym mowa w art. 30e ust. 4 pkt 1. Przepis art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych posługuje się określeniem "przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych". Oznacza to, że przychodem stanowiącym dochód w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a jest, w zakresie przychodu, o którym mowa w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochód, który nie jest wolny od podatku (art. 30e ust. 4 pkt 1). To bowiem, że na mocy art. 21 ust. 1 pkt 131 dochód wydatkowany na własne cele mieszkaniowe, jest wolny od podatku dochodowego, znaczy to samo co "niepodlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym". Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1748/14 taka wykładnia przepisów art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 30e oraz art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika wprost z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Dochody wolne od podatku dochodowego, wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie podlegają więc opodatkowaniu, w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. W postępowaniu administracyjnym nie kwestionowano, że skarżąca w okresie wymaganym przez art. 21 ust. 1 pkt 131, wydatkowała przychód uzyskany ze zbycia nieruchomości na własne cele mieszkaniowe. Świadczy o tym zresztą treść dołączonych do akt administracyjnych aktów notarialnych, kopia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2015 – PIT - 39 i wydruk z systemu informatycznego Ministerstwa Finansów. Z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że obliczanie dochodu musi uwzględniać rezultaty postępowania podatkowego prowadzonego na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dotyczy to okoliczności będących przedmiotem postępowania podatkowego. Przede wszystkim chodzi o to, czy przychód podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Takie związanie rezultatem postępowania podatkowego dotyczy też wysokości dochodu, wysokości składek na ubezpieczenia społeczne odliczonych od dochodu, wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne odliczonych od podatku i wysokości należnego podatku. Konsekwencją takiego rozumienia art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych jest unormowanie art. 23 ust. 4 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych określające rodzaj i treść dokumentu, na podstawie którego, w postępowaniu o przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych, następuje ustalenie okoliczności objętych hipotezą art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Dokumentami tymi, zgodnie z art. 23 ust. 4 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, są zaświadczenia lub oświadczenia dokumentujące wysokość innych dochodów niż dochody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczące każdego członka rodziny. Tak samo wymagany dokument precyzuje § 2 ust. 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. poz. 2284). Poczyniona przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zatem prawidłowa. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 pkt 1 lit. a i lit. c i art. 3 pkt 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych przez błędną wykładnię oraz art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez niewłaściwe zastosowanie. Nie można też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w przepisie art. 32 Konstytucji. Zwłaszcza, że wyrażone w nim zasady konkretyzowane są w przepisach szczegółowych, i dopiero wspólnie z kryteriami w nich zawartymi, mogą stanowić łączne kryterium oceny równego traktowania, odnoszone tak do płaszczyzny tworzenia, jak i stosowania prawa. O naruszeniu przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Praw o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem. Przez zarzut naruszenia tych przepisów skarga kasacyjna nie może zatem podważać prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kontroli działalności administracji publicznej, tj. oceny zastosowania przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego i procesowego. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym, który jest stosowany wówczas, gdy sąd dostrzeże naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego lub procesowego. Zatem zarzut naruszenia wskazanego przepisu wymaga powiązania z innymi przepisami. Zobowiązując organy administracyjne do uwzględnienia prawidłowej wykładni art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych i prawidłowego ustalenia dochodu na osobę w rodzinie skarżącej za rok 2015 Sąd Wojewódzki wypełnił wymogi art. 141 §4 w związku z art. 153 P.p.s.a. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnoszą się do konkretnych okoliczności sprawy i nie mogą wiązać w odniesieniu do okoliczności potencjalnych. Zarzut przedstawienia niespójnej, lakonicznej i schematycznej oceny prawnej nie znajduje potwierdzenia w treści uzasadnienia Sądu pierwszej instancji. Mając na uwadze, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.