V SA/Wa 1626/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi G.B. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie Minister Finansów) z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa: oddala skargę. Przedmiotem skargi Gminy B. (dalej: "Skarżąca" lub ,,Gmina’’) jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów (dalej: "Minister") z dnia (...) czerwca 2017 r. o numerze (...), którą Minister: 1. uchylił decyzję Wojewody K.P. (dalej: ,,Wojewoda’’ lub ,,organ I instancji’’) z (...) stycznia 2017 r. nr (...) ((...)) w części dotyczącej podstawy jej wydania i orzekł co do istoty sprawy w tym zakresie stwierdzając, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji wydanej w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu (wykorzystanej w roku 2015 niezgodnie z przeznaczeniem) i terminu, od którego nalicza się odsetki, stanowią: art. 169 ust. 6 w związku z ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, 2. w pozostałej części utrzymał decyzję Wojewody K.P. z dnia (...) stycznia 2017 r. nr (...) () w mocy. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia (...) sierpnia 2014 r. nr (...) przedstawiciel Gminy został poinformowany przez Wojewodę K.P., że dotacja na rok 2015 zostanie podzielona pomiędzy jednostki samorządu terytorialnego według nowych kryteriów. Gmina otrzymała katalog zadań zleconych oraz tabelę do uzupełnienia dotyczącą liczby czynności zrealizowanych w roku 2013. Przekazane przez Gminę dane miały stanowić podstawę do ustalenia dotacji na zadania z zakresu spraw obywatelskich w roku 2015. Pismem z dnia (...) września 2014 r, nr (...) Prezydent B. przekazał wypełnioną tabelę przedstawiającą rozliczenia dotacji wykorzystanych w roku 2013, w oparciu o koszt roboczogodziny zgodnie z przedstawionym wzorem zestawienia. Pismem z dnia (...) października 2014 r. nr (...) Wojewoda K.P. poinformował przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego o jednolitym sposobie kalkulacji wysokości kosztów zadań realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego z zakresu spraw obywatelskich, w którym uwzględniono: 1) przedstawiony przez Ministra Spraw Wewnętrznych katalog zadań wynikający z ustawy o ewidencji ludności, ustawy o dowodach osobistych oraz ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego; 2) medianę czasu realizacji zadań według danych przedstawionych przez wojewodów; 3) medianę stawki roboczogodziny dla wszystkich województw - w roku 2015 ustaloną na kwotę 22,92 zł; 4) liczbę zdarzeń przedstawioną przez poszczególne gminy według danych za rok 2013. Pismem z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) Wojewoda K. P. poinformował przedstawiciela Gminy o ustaleniu, decyzją z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...), planu dochodów i wydatków budżetu państwa dla części 85/04- województwo k.p. ujętych w ustawie budżetowej na 2015 rok oraz o wielkości dochodów związanych z realizacją zadań zleconych oraz dotacji dla Gminy. Pismem z dnia (...) czerwca 2015 r. nr (...) K.P. Urząd Wojewódzki zwrócił się do jednostek samorządu terytorialnego z prośbą o wypełnienie załączonej do pisma tabeli w zakresie liczby czynności wykonanych w okresie styczeń-maj 2015 r., związanych z realizacją zadań wynikających z ustawy prawo o aktach stanu cywilnego, ewidencji ludności i ustawy o dowodach osobistych. Dane te Urząd przekazał przy pismach z dnia (...) i (...) czerwca 2015 r. Pismem z dnia (...) października 2015 r. nr (...) K.P. Urząd Wojewódzki w B. przesłał przedstawicielom jednostek samorządu terytorialnego tabelę dotyczącą sporządzania miesięcznych statystyk z zakresu wykonywanych zadań, zawierającą szczegółowy opis sposobu obliczania wykonywanych czynności w obszarze rejestracji stanu cywilnego, ewidencji ludności i udostępniania danych. Według liczby wykonanych czynności do sierpnia roku 2015 oraz na podstawie prognozowanych potrzeb do końca roku, decyzją z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...), Gmina otrzymała dodatkową dotację z rezerwy celowej budżetu państwa w kwocie 253 194 zł na uzupełnienie dotacji na realizację zadań z zakresu spraw obywatelskich. O zwiększeniu planu dotacji Gmina została poinformowana pismem z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...). Łącznie w roku 2015 Gmina B. otrzymała dotację celową w dziale 750 - Administracja publiczna, rozdziale 75011 - Urzędy wojewódzkie, § 2010 - Dotacje celowe przekazane z budżetu państwa na realizację zadań bieżących z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych gminom (związkom gmin. związkom powiatowo-gminnym) ustawami w łącznej kwocie 3 950 694 zł, w tym na realizację zadań z zakresu spraw obywatelskich w kwocie 3 488 494 zł. Pismem z dnia (...) stycznia 2016 r. nr (...) Gmina została poinformowana o wysokości dotacji przypadającej do zwrotu w kwocie 83 637,74 zł, w terminie do dnia 31 stycznia 2016 r. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia (...) stycznia 2016 r. nr (...) Gmina odmówiła dokonania zwrotu ww. kwoty do budżetu państwa. W związku z brakiem zwrotu ww. kwoty, pismem z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...), Wojewoda K.P. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia zaległości z tytułu pobrania w roku 2015 w nadmiernej wysokości dotacji na finasowanie zadań z zakresu spraw obywatelskich. Decyzją z dnia (...) maja 2016 r. nr (...) ((...)) Wojewoda K. P. orzekł w przedmiocie określenia zaległości i obowiązku zwrotu kwoty 83 637,74 zł stanowiącej część dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości, przypadającej do zwrotu do budżetu państwa wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 1 lutego 2016 r. do dnia zapłaty. W następstwie rozpatrzenia odwołania Gminy, decyzją z dnia (...) września 2016 r. nr (...) Minister Finansów uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wyjaśniając, że kontrola w zakresie prawidłowości rozstrzygnięcia nie była w pełni możliwa w związku z tym, że zaskarżona decyzja Wojewody K.P. nie była spójna z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., natomiast przesłany materiał dowodowy nie zawierał pełnej dokumentacji, która umożliwiałaby zajęcie jednoznacznego stanowiska w sprawie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia (...) stycznia 2017 r. nr (...) ((...)), Wojewoda K.P. określił Gminie: 1) kwotę dotacji przypadającą do zwrotu do budżetu państwa stanowiącą cześć dotacji przyznanej w roku 2015 na finansowanie zadań zleconych z zakresu spraw obywatelskich, w kwocie 85 252,87 zł, 2) termin, od którego należy liczyć odsetki jak dla zaległości podatkowych od wymienionej kwoty (od dnia 1 lutego 2016 r. do dnia zapłaty). Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda wyjaśnił, że przyznana Gminie dotacja celowa została rozliczona na podstawie liczby faktycznie zrealizowanych w roku 2015 czynności, z uwzględnieniem 2 katalogów czynności z zakresu spraw obywatelskich obowiązujących w roku 2015 (1. katalog obowiązujący w okresie styczeń-luty 2015, 2. katalog w okresie marzec-grudzień 2015), roboczogodziny w wysokości 22,92 zł. W stawce roboczogodziny uwzględnione zostały koszty realizacji zadań, w tym koszty rzeczowe. Liczbę zrealizowanych zadań (przypisanych im czynności) oparto na podstawie danych uzyskanych z Systemu Źródła, danych przekazanych przez jednostki samorządu terytorialnego, a także ustaleń z kontroli z dnia 10 stycznia 2017 r. w zakresie liczby zrealizowanych zadań. Pismem z dnia (...) stycznia 2017 r. Gmina złożyła odwołanie od ww. decyzji Wojewody K.P., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 6 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej dla ustalenia wysokości pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, 2) art. 8 k.p.a., poprzez wydanie decyzji, w której za podstawę ustalenia wysokości zwrotu dotacji przyjęto pozaprawne podstawy, bez ich koniecznego objaśnienia, 3) art. 11 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ wydając decyzje. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji z (...) czerwca 2017 r. Minister powołał art. 138 § 1 pkt 2 i 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.; dalej: ,,k.p.a.’’) w związku z art. 169 ust. 6. ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1, art. 61 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1870 ze zm.; dalej ,,u.f.p.’’) Uzasadniając zaskarżoną decyzję Minister stwierdził, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia nie z dotacją celową pobraną w nadmiernej wysokości (uzasadnienie decyzji nie zawiera – jak zwróciła uwagę Strona w odwołaniu - precyzyjnego wyjaśnienia powyższej oceny), lecz z częścią dotacji celowej wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Przedmiotowa dotacja celowa została przyznana na realizację różnorodnych zadań, a wartość każdego z nich precyzyjnie określono. Nie była jednoznacznie określona jedynie liczba poszczególnych zadań, na które przyznano dotacje. Przyznając dotację kierowano się ustaloną kwotą przypadającą na jedną czynność (zadanie) oraz jedynie prognozą w zakresie liczby zadań przewidzianych do realizacji w roku 2015. Dotacja przekazana Gminie z budżetu państwa w kwocie 3 950 694 zł została w całości wykorzystana na wynagrodzenia osobowe, dodatkowe wynagrodzenie roczne, składki na ubezpieczenia społeczne, składki na Fundusz Pracy, zakup materiałów i wyposażenia, zakup energii, zakup usług pozostałych. Minister wskazał, że Gmina przedstawiła zestawienie zadań (czynności) z zakresu spraw obywatelskich wykonanych w roku 2015 na podstawie ustawowego zlecenia zadań, które - jak twierdzi - zostały pominięte w systemie rozliczeniowym obowiązującym w roku 2015, w tym: 1) weryfikacja danych osobowych zleconych przez MSWiA, prowadzenie zbioru kopert mieszkańców od urodzenia do zgonu, unieważnienie dowodów osobistych z powodu zmiany danych wpisanych do dokumentu (sprawy obywatelskie w zakresie ewidencji ludności oraz dowodów osobistych), 2) migracja aktów stanu do Rejestru Stanu Cywilnego, sporządzanie przypisków w aktach stanu cywilnego, sporządzanie wzmianek dodatkowych w aktach stanu cywilnego, czynności materialno-techniczne z zakresu rejestracji stanu cywilnego nieskutkujące sporządzeniem aktu stanu cywilnego, przyjmowanie wniosków, ustalanie terminów i przygotowywanie uroczystości związanych z jubileuszami długoletniego pożycia małżeńskiego, rejestracja napływających pocztą pism i rozdział na poszczególne stanowiska pracy, zlecenie przekazywanych zbiorczych dokumentów pomiędzy Urzędami stanu Cywilnego, wysyłka korespondencji Urzędu stanu Cywilnego (sprawy obywatelskie w zakresie stanu cywilnego), 3) unieważnienie dowodów osobistych z powodu zmiany danych wpisanych do dokumentu, 4) migracja aktów stanu cywilnego do rejestru Stanu Cywilnego, 5) sporządzanie wzmianek dodatkowych w aktach stanu cywilnego, 6) czynności materialno-techniczne z zakresu rejestracji stanu cywilnego nie skutkujące sporządzeniem aktu stanu cywilnego, 7) przyjmowanie wniosków, ustalanie terminów i przygotowywanie uroczystości związanych z jubileuszami długoletniego pożycia małżeńskiego, 8) rejestracja napływających pocztą pism i rozdział na poszczególne stanowiska pracy, 9) zlecenie przekazywanych zbiorczych dokumentów pomiędzy innymi Urzędami Stanu Cywilnego, 10) wysyłka korespondencji Urzędu Stanu Cywilnego. Organ odwoławczy stwierdził, że przepisy ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego, ustawy o ewidencji ludności oraz ustawy o finansach publicznych nie wymieniają takich zadań, jak przygotowywanie uroczystości związanych z jubileuszami długoletniego pożycia małżeńskiego. Wykorzystanie zatem środków przyznanej dotacji na pokrycie tych kosztów jest niewątpliwie nieuprawnione. Wyjaśnił, że szereg czynności nie ujętych wprost w katalogu zostało przypisanych do odpowiednich kategorii. W katalogu tworzą one całość wraz z konkretnym działaniem, które brano pod uwagę przy kalkulacji wysokości dotacji (w tym: m.in. migracja aktów, sporządzanie wzmianek i/lub przypisków, przekazywanie danych statystycznych do Głównego Urzędu Statystycznego, kompletowanie dokumentów do akt zbiorowych aktu zgonu, aktualizacja danych w rejestrze PESEL, odebranie wyprodukowanych dowodów osobistych, kompletowanie dokumentów i zakładanie kopert dowodów osobistych oraz prowadzenie archiwum kopert dowodowych). W dotacji uwzględniono także czynności materialno-techniczne takie jak usuwanie niezgodności, które co do zasady są związane z weryfikacją danych. Minister zauważył, że podczas określania kosztów poszczególnych zadań uwzględniono w nich konieczność ponoszenia świadczeń na rzecz osób wykonujących zadania (faktycznych wykonawców którym Gmina zleciła wykonanie zadania) oraz koszty rzeczowe. Przeznaczenia dotacji na realizację określonych zadań nie należy jednak mylić z przeznaczeniem dotacji na utrzymanie etatów pracowników jednostki samorządu terytorialnego. Nie są to pojęcia tożsame. Zgodnie z obowiązującymi przepisami przeznaczeniem przyznanej Gminie dotacji była realizacja ściśle określonych zadań wynikających z obowiązujących przepisów rangi ustawowej (i przypisanych im czynności). Dotacja stanowi zapłatę za konkretnie wykonaną pracę i żeby dotacja mogła być przeznaczona ściśle na utrzymanie etatów (pracowników samorządowych) obowiązek taki musiałby jednoznacznie wynikać z przepisów ustawowych. Przyjęcie, że wysokość dotacji przyznana na konkretne zadania powinna odpowiadać nie kosztom zadania (zleconego z zakresu administracji rządowej), określonego przez zlecającego, realizowanego zgodnie z zasadą celowości i oszczędności, lecz wynagrodzeniu pracowników samorządowych ustalanemu przez urząd gminy (miasta) według własnych kryteriów, mogłoby prowadzić do sytuacji, w której organ dotujący – zleceniodawca zobowiązany byłby do zapłaty takiej samej kwoty z dotacji niezależnie od liczby zrealizowanych zadań, wyłącznie w oparciu o liczbę etatów (zatem nawet wówczas, gdy określone zadania nie byłyby zrealizowane). Takie stanowisko nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 129 ustawy o finansach publicznych, kwoty dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone odrębnymi ustawami jednostkom samorządu terytorialnego określane są przez dysponentów części budżetowych. Zgodnie z piśmiennictwem, na realizację zadań zleconych przekazywane są środki przez administrację rządową, dlatego też wojewoda może określać wytyczne, co do sposobu wykonania zadań. Poza tym w realizacji zadań zleconych powinno dążyć się do jednolitego sposobu ich wykonywania i osiągania podobnej efektywności, co można zapewnić poprzez określenie wytycznych przez jeden organ (I. Sierpowska, ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, ABC, 2009, wyd. II. Stan prawny na dzień 1.09.2009 r.). Powyższa argumentacja ma zastosowania także do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Minister wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest określenie kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa i termin od którego należy liczyć odsetki. Zakres tego postępowania wyznacza art. 169 ust. 6 ustawy o finansach publicznych. Organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzją na podstawie obowiązujących przepisów z uwzględnieniem stanu faktycznego sprawy. Decyzja Wojewody K.P. zawiera niezbędne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając ww. decyzje, przesądzające o konieczności określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa i terminu, od którego należy liczyć odsetki. Zdaniem organu odwoławczego niezrozumiały jest zarzut dotyczący braku szczegółowej oceny, czy czynności zlecone Gminie na podstawie ustaw zostały w roku 2015 wykonane. Szczegółowe przedstawienie przez Wojewodę K.P., które ze zleconych czynności zostały wykonane z przekroczeniem przyjętych median czasowych lub wartościowych, a które w czasie znacznie krótszym nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Do rozliczenia dotacji przyjęto ostatecznie ustaloną przez organ pierwszej instancji liczbę faktycznie wykonanych w roku 2015 spraw. Z akt nie wynika, by Wojewoda K.P. nakazał zwrot części dotacji w związku z wykonaniem jej w dłuższym czasie niż przyjęta do rozliczenia mediana czasu realizacji jednej sprawy (listy takich spraw nie przedstawiła Gmina). W ocenie Ministra nie uzasadnia wykorzystania przypadającej do zwrotu do budżetu państwa kwoty dotacji zarzut braku wyjaśnienia Gminie sposobu obliczenia kwoty dotacji. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji Wojewody, w stawce roboczogodziny zostały uwzględnione wszystkie koszty realizacji zadań, w tym koszty rzeczowe. Poza tym mediana stawki roboczogodziny na rok 2015 została ustalona na podstawie przedstawionych przez wojewodów danych w zakresie stawki roboczogodziny pracowników komórek organizacyjnych realizujących zadania o podobnym charakterze (np. wydanie dowodu osobistego porównywalnie do wydania paszportu przez urzędy wojewódzkie). W powyższej stawce roboczogodziny uwzględnione zostały koszty związane z realizacją przedmiotowych zadań zleconych przy przyjęciu wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników komórek organizacyjnych w danym urzędzie wojewódzkim, którzy realizują zadania o podobnym charakterze. Organ zauważył, że pracownicy w ramach stosunku pracy co do zasady mają zapewnione prawo do przerw w pracy, przerw na karmienie dziecka, prawo do urlopów etc. Stanowisko Gminy w przedstawionym zakresie jest niezrozumiałe Niemniej jednak kwestie powyższe wykraczają poza zakres sprawy. Mając na uwadze powyższe Minister uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody w części dotyczącej podstawy prawnej i ponownie orzekł w tym zakresie uznając, że w okolicznościach sprawy w roku 2015 doszło do niezgodnego z przeznaczeniem wykorzystania części dotacji celowej przyznanej Gminie. Przeprowadzone postępowanie odwoławcze nie wykazało podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie, tym bardziej do stwierdzenia jej nieważności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższej decyzji Ministra zarzucono: 1) naruszenie zasady zgodności podstawy prawnej decyzji i uzasadnienia z rozstrzygnięciem w decyzji zawartym, 2) naruszenie zasady praworządności przewidzianej w art. 6 k.p.a. przez stosowanie pozaprawnych ustaleń powodujących obciążenie Skarżącej nadmiernymi kosztami, 3) naruszenia zasady prawdy obiektywnej przewidzianej w art. 7 k.p.a. poprzez przemilczenie faktu wydatkowania przez Skarżącą środków z dotacji, objętych żądaniem zwrotu, na realizację zadań zleconych ustawami, a także na wydatkowanie własnych środków budżetowych, 4) naruszenie zasady pogłębiania zaufania przewidzianej w art. 8 k.p.a. poprzez odstąpienie od szczegółowego opisu zakresu składników tworzących stawkę godzinową uczestnicząca w planowaniu i rozliczaniu wydatków. W oparciu o tak przedstawione zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według obowiązujących norm. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei, zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozpatrując sprawę, w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia zasady zgodności podstawy prawnej decyzji i uzasadnienia z rozstrzygnięciem decyzji. Podkreślić należy, że Minister rozpatrując odwołanie Skarżącej od decyzji Wojewody określającej kwotę dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa oraz termin od którego należy liczyć odsetki jak dla zaległości podatkowych uprawniony był do rozważenia sposobu załatwienia sprawy w oparciu o katalog rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 k.p.a. - przyznanych organowi odwoławczemu. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony np. w wyroku NSA z 6 września 2016 r. sygn. akt I OSK 1260/16 (dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz jego uzasadnienie, zgodnie z którym organ odwoławczy uchylając, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzję organu I instancji w części i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy jest jednocześnie uprawniony do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej (nieuchylonej) części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy – co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. W rozpatrywanej sprawie, częściowe uchylenie decyzji Wojewody i orzeczenie w tym zakresie wynikało z prawidłowego ustalenia przez Ministra, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że część kwoty dotacji przyznanej Gminie w 2015 r. na finansowanie zadań zleconych z zakresu spraw obywatelskich podlegało zwrotowi do budżetu państwa z tytułu wykorzystania tejże dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, a nie jak ocenił to Wojewoda z powodu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. W sprawie zatem zastosowanie powinien mieć m. in. art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, stanowiący o zwrocie dotacji udzielonych z budżetu państwa, wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, co też zostało wskazane przez Ministra w powyższym rozstrzygnięciu. Zgodnie z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji podstawę prawną określenia terminu od którego należy naliczyć odsetki stanowi art. 169 ust. 5 pkt 1 u.f.p. zgodnie z którym odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem. Tak więc Minister – kierując się wynikającym z art. 139 k.p.a. zakazem reformationis in peius – mając na względzie korzystniejsze, w zakresie terminu od którego należy liczyć odsetki od zwracanej części dotacji, utrzymał w mocy w tej części rozstrzygnięcie Wojewody (wskazujące, że termin liczenia odsetek biegnie od dnia 1 lutego 2016 r.). Powyższe nie oznacza jednak niezgodności podstawy prawnej z rozstrzygnięciem. Zaskarżona decyzja, w zgodzie z art. 139 k.p.a., nie pogorszyła sytuacji prawnej w jakiej znalazła się Skarżąca po wydaniu decyzji Wojewody z (...) stycznia 2017 r. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia skargi w oparciu o powyższy zarzut skargi. Nie jest zasadny również zarzut dotyczący naruszenia art. 6 k.p.a. określającego zasadę praworządności. Zdaniem Skarżącej, istotę problemu w sprawie stanowi zastosowanie median czasowych dla wykonania zadań zleconych samorządom gminnym ustawami. Jak twierdzi, w żaden sposób, na etapie postępowań przed Wojewodą K.P. i Ministrem nie ujawniono aktu prawnego ustającego mediany. Skarżąca podnosi, że jeżeli podstawy prawne dla median nie istnieją, to konsekwentnie stosowanie median jest niedopuszczalne. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że zgodnie z art. 129 u.f.p. kwoty dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone odrębnymi ustawami jednostkom samorządu terytorialnego określane są przez dysponentów części budżetowych według zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Przepis ten określa więc zasady przekazywania dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone odrębnymi ustawami jednostkom samorządu terytorialnego oraz upoważnia dysponentów części budżetowych do określania kwoty dotacji według zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju. W rozpatrywanej sprawie dysponentem części budżetowej z której przekazano Skarżącej dotację na realizację zadań z zakresu spraw obywatelskich był Wojewoda Kujawsko-Pomorski. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania zasadności stosowania median czasowych czy też median stawki roboczogodziny przez Wojewodę przy rozliczaniu dotacji celowych przeznaczonych na realizację zadań z zakresu administracji rządowej. Odnosząc się kolejnego zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia zasady prawdy obiektywnej przewidzianej w art. 7 k.p.a. poprzez przemilczenie faktu wydatkowania przez Skarżącą środków z dotacji, objętych żądaniem zwrotu, na realizację zadań zleconych ustawami, a także na wydatkowanie własnych środków budżetowych Sąd w pełni podziela stanowisko Ministra zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że kwota dotacji objęta tą decyzją stanowi dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, o której mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. W szczególności należy wskazać, że nie uzasadnia niezgodnego z przeznaczeniem wykorzystania dotacji stanowisko Skarżącej o nieadekwatnych kwotach dotacji, tym bardziej w przypadku wykorzystania dotacji także na takie zadania jak przygotowywanie uroczystości związanych z jubileuszami długoletniego pożycia małżeńskiego. Natomiast kwestia dotycząca ewentualnego zaangażowania środków własnych wykracza poza zakres analizowanej sprawy, w ramach której kontroli podlegała decyzja w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu i terminu, od którego nalicza się odsetki. Sąd nie podziela również zarzutu dotyczącego naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez odstąpienie od szczegółowego opisu zakresu składników tworzących stawkę godzinową uczestniczącą w planowaniu i rozliczaniu wydatków. Jak zostało to wskazane w decyzji Wojewody w stawce roboczogodziny uwzględniono wszystkie koszty realizacji zadań w tym koszty rzeczowe. Mediana stawki roboczogodziny na 2015 r. została ustalona na podstawie przedstawionych przez wojewodów danych z zakresu stawki roboczogodziny pracowników komórek organizacyjnych realizujących zadania o podobnym charakterze. Uwzględniono koszty związane z realizacją zadań zleconych przy przyjęciu wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników w danym urzędzie wojewódzkim, którzy realizują podobne zadania. W tej sytuacja argumentacja Skarżącej przedstawiona w ramach powyższego zarzutu nie mogła doprowadzić do uwzględnienia skargi. Ponownie w tym miejscu wskazać należy, że dysponent części budżetowej umocowany był do określenia kwoty dotacji według zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju. Sąd mając na uwadze zarzuty skargi oraz działając z urzędu na mocy art. 134 p.p.s.a. nie znalazł żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, dlatego też mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.