II SA/Wa 1157/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego badania związku choroby ze służbą postanawia: - odrzucić skargę - Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych wydała decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego badania związku choroby K. P. ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. K. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję CKL domagając się jej uchylenia. Podczas interwencji w dniu 11 listopada 2014 r. w czasie pełnienia służby doszło do bezpośredniego kontaktu skóry rąk funkcjonariusza z krwią osoby podejrzanej o nosicielstwo wirusa HIV i będącej nosicielem wirusa HCV. Nadmienił, że do 13 do 25 listopada 2014 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, był też poddany obserwacji i profilaktyce polegającej na przyjmowaniu leków antyretrowirusowych. Zdaniem skarżącego przebywanie na zwolnieniu lekarskim spowodowanym schorzeniem mającym związek z wykonywaną służbą winno być podstawą do wypłacenia 100 % uposażenia za ten okres. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, które obejmuje orzekanie w sprawach sprzeciwów od decyzji (art. 3 § 2a), a także skarg na akty wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich działających w sprawach funkcjonariuszy służb mundurowych, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Tego rodzaju orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r sygn. III ZP 9/99, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00 wyrok NSA z 22 lipca 2010 r. sygn. I OSK 220/10). Będące przedmiotem skargi orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] wydane zostało w przedmiocie ustalenia związku choroby skarżącego ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Postępowanie miało na celu ustalenie czy źródłem schorzeń była przeprowadzona przez policjanta pełniącego służbę interwencja w trakcie której doszło do bezpośredniego kontaktu skóry rąk funkcjonariusza z krwią osoby podejrzanej o nosicielstwo wirusa HIV i nosiciela wirusa HCV. Tego rodzaju orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.