II GSK 1327/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 342/15 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [A.] Sp. z o.o. w B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 20 października 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 342/15 oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: spółka) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją GITD – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5a, art. 87 ust. 1 i art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414; ze zm. dalej: u.t.d.), Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. – utrzymał w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: WITD) z [...] marca 2014 r. o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. Decyzje te zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] stycznia 2014 r. w B. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki DAF kierowanym przez M. I., wykonującego przewóz materiałów niebezpiecznych. Kierowca okazał do kontroli wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób wydany na rzecz [B.] Sp. z o.o. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem. WITD decyzją z [...] marca 2014 r. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wymaganej licencji. GITD decyzją z [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję WITD. GITD wskazał, że z przedłożonych przez spółkę dokumentów wynika, iż [A.] Sp. z o.o. powstała z połączenia przez przejęcie, w trybie art. 492 § 1 k.s.h., [B.] Sp. z o.o., [C.] Sp. z o.o. (obecnie: [A.] Sp. z o.o.) i [D.] Sp. z o.o. uchwałą wspólników z [...] grudnia 2013 r. Połączenie polegało na przejęciu całego majątku spółek [B.] Sp. z o.o. i [D.] Sp. z o.o. GITD powołując się na art. 492 § 1 k.s.h. i art. 13 ust. 1 u.t.d. stwierdził, że proces przekształcenia podmiotu posiadającego licencję transportową wymaga przeniesienia uprawnień z niej wynikających na następcę prawnego w drodze decyzji administracyjnej. Zatem uprawnienia z licencji – w razie procesu przekształcenia przedsiębiorcy – nie tylko nie przechodzą na przekształcony podmiot z mocy prawa, ale przechodzą tylko i wyłącznie na skutek wniosku podmiotu uprawnionego, złożonego w celu wszczęcia postępowania administracyjnego, badającego ponownie warunki określone w ustawie o transporcie drogowym, zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej, przenoszącej uprawnienia i obowiązki wynikające z licencji na przekształcony podmiot. W związku z koniecznością przeprowadzenia postępowania administracyjnego i badania przez organ spełnienia przez adresata decyzji przesłanek wykonywania transportu drogowego z ustawy o transporcie drogowym nie sposób mówić wyłącznie o zmianie danych w licencji, jak podnosi spółka. GITD wskazał, że spółka złożyła wniosek o przeniesienie uprawnień wynikających z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...] udzielonej [B.] Sp. z o.o. [...] stycznia 2014 r. Licencja została udzielona spółce [...] stycznia 2014 r. Zatem w dniu kontroli spółka nie posiadała uprawnień do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy. Wykonywanie transportu drogowego jest możliwe wyłącznie po uprzednim uzyskaniu licencji na dany rodzaj przewozu zarobkowego i/lub zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (art. 5 ust. 1 i art. 5a u.t.d.). Złożenie zaś przez spółkę wniosku o przeniesienie uprawnień z licencji na spółkę przekształconą i jej uzyskanie po kontroli drogowej nie ma wpływu na zmianę rozstrzygnięcia w zakresie naruszenia z lp. 1.1. WSA w Krakowie wyrokiem z 20 października 2015 r. oddalił skargę spółki. Sąd przypomniał, że istota sporu w sprawie sprowadza się do ustalenia czy skarżąca, na skutek połączenia w trybie art. 492 k.s.h. spółek: [B.] i [C.] Sp. z o.o., nabyła [...] grudnia 2013 r. uprawnienia z licencji na wykonywanie transportu drogowego, które uprzednio posiadała jedna z połączonych spółek, czy też jak wywodzi organ, uprawnienia te nabyła dopiero z dniem udzielenia jej licencji w trybie art. 13 ust. 2 pkt 2 u.t.d. Sąd wskazał, że w myśl art. 13 u.t.d. – zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z nich wynikających na osobę trzecią. Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej lub licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 lub ust. 2, przenosi, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia z nich wynikające w razie: połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013, poz. 1030), przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję - pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymagań określonych w art. 5 ust. 2 lub pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z licencji wymagań odpowiednio określonych w art. 5a lub art. 5c ust. 1 lub 2 (ust. 2 pkt 2). Zgodnie zaś z art. 492 § 2 k.s.h. – na spółkę przejmującą albo spółkę nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. Sąd w pełni podzielił stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego, zawarte w wyroku z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 653/09, że art. 13 ust. 2 pkt 2 u.t.d. stanowi lex specialis do Kodeksu spółek handlowych. Do przeniesienia uprawnień z licencji obligatoryjne jest wydanie decyzji administracyjnej przez organ udzielający stosownej licencji, która ma charakter konstytutywny. Do czasu wydania pozytywnej dla spółki przekształconej decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.t.d., spółka przekształcona nie może wykonywać transportu drogowego na podstawie licencji posiadanej przez spółkę przekształcaną. W konsekwencji, jeżeli w dacie kontroli drogowej, spółka przekształcona, nie dysponuje decyzją przenoszącą na nią uprawnienia z licencji posiadanej przez spółkę przekształcaną, tym samym wykonuje transport drogowy bez wymaganej licencji i istnieją podstawy do nałożenia na spółkę przekształconą kary pieniężnej. W niniejszej sprawie, w dniu kontroli, kierowca spółki okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób wydany na rzecz [B.] Sp. z o.o. Oznacza to, że w dniu kontroli ([...] stycznia 2014 r.), spółka nie legitymowała się licencją na wykonywanie międzynarodowego transportu. Wobec powyższego – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – Sąd oddalił skargę spółki. Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi – na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie: - art. 494 § 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że przewidziana w tym przepisie generalna sukcesja uprawnień z tytułu m.in. uzyskanych zezwoleń administracyjno-prawnych nie dotyczy zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, mimo nieistnienia wyłączenia stosowania tego przepisu prawa w systemie prawnym; - art. 13 ust. 2 u.t.d., poprzez błędne przyjęcie, że z treści tego przepisu wynika wyłączenie stosowania zasady sukcesji generalnej przewidzianej w art. 494 k.s.h., mimo braku takiego zapisu, co związane jest z nieprawidłową rozszerzającą wykładnią tego przepisu jako przepisu szczególnego (wyjątku od reguły); - art. 13 ust. 2 u.t.d. przez przyjęcie, że możliwe jest przeniesienie uprawnień wynikających z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, w sytuacji, gdy takie zezwolenie wygasłoby, przy założeniu, że do przeniesienia dochodzi z chwilą wydania decyzji o przeniesieniu zezwolenia; - art. 3, art. 10, art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE, poprzez uznanie jako tożsame czynności udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i przeniesienia takiego zezwolenia. GITD nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, których w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono. W skardze kasacyjnej (pomimo wskazania obu podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) zarzucono jedynie naruszenie prawa materialnego, co oznacza, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy. Zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczą naruszenia: art. 494 § 2 k.s.h., art. 13 ust. 2 u.t.d. i art. 3, art. 10, art. 11 rozporządzenia 1071/2009. Skarżąca kasacyjnie uważa, że przewidziana w art. 494 § 2 k.s.h. generalna sukcesja uprawnień z tytułu uzyskanych zezwoleń administracyjno-prawnych dotyczy zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, pomimo nieistnienia wyłączenia stosowania tego przepisu prawa w systemie prawnym. W związku z tym zarzuca błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że art. 13 ust. 2 u.t.d. – po pierwsze – wyłącza stosowania zasady sukcesji generalnej przewidzianej w art. 494 k.s.h. oraz – po drugie – możliwe jest przeniesienie uprawnień wynikających z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, w sytuacji, gdy takie zezwolenie wygasłoby, przy założeniu, że do przeniesienia dochodzi z chwilą wydania decyzji o przeniesieniu zezwolenia. Z kolei naruszenie rozporządzenia 1071/2009 ma polegać na uznaniu jako tożsamych czynności udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i przeniesienia takiego zezwolenia. Niespornym jest, że w niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie [A.] Sp. z o.o. powstała z połączenia przez przejęcie, w trybie art. 492 § 1 k.s.h., trzech spółek, która jedna z połączonych spółek ([B.]) nabyła [...] grudnia 2013 r. uprawnienia z licencji na wykonywanie transportu drogowego. Sporne jest tylko to, czy uprawnienie z licencji przyznane spółce przejmowanej przeszło na skarżącą spółkę, a podstawą do przyjęcia następstwa prawnego w drodze sukcesji ogólnej może być art. 494 § 2 k.s.h. Rozstrzygając powyższy problem przypomnieć należy, że w literaturze raczej zgodnie przyjmuje się, że art. 494 § 1 k.s.h. ustanawia zasadę pełnej sukcesji uniwersalnej w zakresie praw i obowiązków cywilnoprawnych, pracowniczych i organizacyjnych. Podkreśla się także, że w prawie administracyjnym obowiązuje zasada, że prawa i obowiązki o charakterze administracyjnoprawnym są związane z osobą, dla której zostały ustanowione i zasadniczo nie są one przenoszalne Zmiana tej reguły wymaga ustanowienia wyraźnej normy prawnej, tak jak ma to miejsce w przypadku ograniczonej sukcesji administracyjnej przewidzianej w art. 494 § 2 k.s.h. Zasada ograniczonej sukcesji administracyjnej polega na tym, że, co do zasady, na spółki sukcesorki przechodzą z dniem połączenia: zezwolenia, koncesje, ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej lub którejkolwiek ze spółek łączących się w trybie fuzji. Sukcesja administracyjnoprawna w odróżnieniu od cywilnoprawnej, która zawsze musi być pełna, ma ograniczony charakter. Ograniczenie przejścia zezwoleń na nowe spółki może wynikać z przepisów ustawy albo gdy decyzja o przyznaniu tak stanowi. Wskazuje się także na możliwość ograniczenia wspomnianej sukcesji poprzez wniesienie sprzeciwu przez organ, który udzielił koncesji (zezwolenia) oraz termin, o którym mowa w art. 618 k.s.h. (por. A. Kidyba Kodeks spółek handlowych. Komentarz, LEX/El., 2016). Niewątpliwie zatem art. 494 § 2 k.s.h. zawiera wyraźne zastrzeżenie, że na spółkę przejmującą (...) przechodzą z dniem połączenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej (...), chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. Przewidziana w nim zasada ograniczonej sukcesji uniwersalnej – jak zaznaczono wyżej – znajdzie zastosowanie dopiero wówczas, gdy ustawa szczególna, odnosząca się do określonych praw lub obowiązków o charakterze administracyjno-prawnym, nie reguluje dopuszczalności ich przejścia na inny podmiot, a decyzja administracyjna, będąca bezpośrednim źródłem tych uprawnień, nie wyłącza ich sukcesji na inny podmiot. Tymczasem w zakresie przejścia uprawnień płynących z licencji na transport drogowy, tego rodzaju unormowanie o charakterze lex specialis zawiera przepis art. 13 ust. 2 pkt 2 u.t.d. W myśl tego przepisu – organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej lub licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 lub ust. 2, przenosi, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia z nich wynikające w razie: połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030), przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję, pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymagań określonych w art. 5 ust. 2 lub pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z licencji wymagań odpowiednio określonych w art. 5a lub art. 5c ust. 1 lub 2. Przepis ten jednoznacznie wskazuje zatem, że przejście uprawnień wynikających z licencji udzielonych przedsiębiorcy przekształcanemu, może nastąpić wyłącznie w drodze prawnokształtującej decyzji właściwego organu administracji. Stosownie do treści art. 4 pkt 17 u.t.d., licencja to decyzja administracyjna wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Dopiero zatem decyzja konstytutywna powoduje, że podmiot powstały wskutek połączenia przewidzianego w przepisach Kodeksu spółek handlowych nabywa uprawnienia wynikającej z licencji udzielonej innemu przedsiębiorcy, gdyż zasadą jest zakaz odstępowania lub przenoszenia tego rodzaju praw. Dodać należy, że o konstytutywnym charakterze decyzji wydanej w trybie art. 13 ust. 2 u.t.d., świadczy także dyspozycja normy prawnej zamieszczonej w art. 16 ust. 2 pkt 4 u.t.d., która przewiduje, że w razie likwidacji albo postanowienia o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku przedsiębiorcy, któremu została udzielona licencja, wygasa ona z mocy samego prawa, chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 13 ust. 2 tej ustawy, a więc gdy dochodzi do przeniesienia tychże uprawnień w drodze decyzji właściwego organu. Organ licencyjny dokonując przeniesienia uprawnień w trybie art. 13 ust. 2 u.t.d., winien orzekać w oparciu o regulacje obowiązujące w dacie wydania decyzji konstytutywnej, udzielając licencji przedsiębiorcy powstałemu dopiero wskutek połączenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji trafnie odwołał się do poglądu wyrażonego w wyroku NSA z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 653/09, że "do czasu wydania pozytywnej dla spółki przekształconej decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.t.d., spółka przekształcona nie może wykonywać transportu drogowego na podstawie licencji posiadanej przez spółkę przekształcaną". W innym wyroku NSA z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1873/15 podkreślono, że "dopóki nie nastąpi skuteczne przeniesienie uprawnień, dopóty spółka handlowa, legitymująca się jedynie licencją udzieloną przekształcanemu przedsiębiorstwu państwowemu, nie uzyska uprawnień do wykonywania transportu drogowego i – w razie jego wykonywania – podlegać będzie karze pieniężnej w związku z brakiem wymaganej licencji." Tak więc w spornym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest jednolite, co potwierdzają także inne wyroki NSA np.: z 29 października 2010 r., sygn. akt II GSK 901/09; z 19 października 2010 r., sygn. akt II GSK 880/09; z 29 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2936/15). Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w art. 13 ust. 2 u.t.d. zawarty jest wyczerpujący katalog sytuacji, w których organ udzielający licencji może ją przenieść w drodze decyzji na inny podmiot, pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę, przejmującego uprawnienia wynikające z licencji, wymagań określonych w art. 5a. Z woli ustawodawcy przypadkiem wymagającym wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia uprawnień wynikających z licencji jest – tak jak w niniejszej sprawie – połączenie spółek. Nie wchodzi więc tutaj w grę automatyzm w przejściu na spółkę przejmującą uprawnień wynikających z licencji posiadanej przez spółkę przejmowaną, gdyż – jak to wyżej wskazano – wymagana jest tutaj decyzja organu licencyjnego, wydana na podstawie art. 13 ust. 2 u.t.d. w postępowaniu wszczętym na wniosek spółki przekształconej – por. art. 13 ust. 3 u.t.d., co jak zaznaczył Sąd I instancji, miało miejsce w niniejszej sprawie, ale już po dokonaniu kontroli drogowej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że organy, a za nimi Sąd I instancji prawidłowo uznały, że do czasu wydania pozytywnej dla skarżącej spółki decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.t.d., skarżąca nie mogła wykonywać transportu drogowego na podstawie licencji posiadanej przez inny podmiot. W konsekwencji za nieusprawiedliwione Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 494 § 2 k.s.h. i art. 13 ust. 2 u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Odnosząc się zarzutu naruszenia art. 3, art. 10 i art. 11 rozporządzenia 1071/2009, poprzez uznanie jako tożsame czynności udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i przeniesienia takiego zezwolenia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest to zarzut chybiony przede wszystkim ze względów konstrukcyjnych. Wskazać bowiem należy, że Sąd I instancji w ogóle nie wypowiadał się co do regulacji zawartych w rozporządzeniu 1071/2009, a więc nie mógł uznać "jako tożsame czynności udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i przeniesienia takiego zezwolenia". Tym bardziej, że spółka zarzutów takich nie sformułowała w skardze do Sądu I instancji. W tej sytuacji nie można polemizować ze stanowiskiem Sądu I instancji, którego nie ma. Jedynie na marginesie dodać należy, że skarżąca kasacyjnie spółka nie wykazała, aby mające w sprawie zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy ustawy o transporcie drogowym były sprzeczne z przepisami unijnymi tj. rozporządzenia 1071/2009. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).