I SA/Bk 546/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w S. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta S. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Burmistrza Miasta S. na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej w S. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa w S. (dalej powoływana jako "Spółdzielnia", "Wnioskodawca") zwróciła się do Burmistrza Miasta S. o wydanie indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości. Wskazała, że wniosek dotyczy określenia wysokości stawki podatku od nieruchomości zaliczanych do gospodarki zasobami mieszkaniowymi budynków kotłowni i administracji oraz budowli- sieci służących do przesyłania ciepła. W złożonym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, jednakże naczelnym jej celem jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych jej członków. Spółdzielnia może prowadzić inną działalność gospodarczą, jeżeli działalność ta związana jest bezpośrednio z realizacją celu o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1222). W ramach tej działalności, zgodnie z art. 7 ust. 1 Prawo energetyczne, dostarcza ciepło po kosztach produkcji z własnych kotłowni do budynku wspólnoty mieszkaniowej [...] i budynku przy ul. [...], gdyż podmioty te spełniają warunki określone w ust. 3 ww. ustawy. Spółdzielnia nie świadczy usług zarządzania wspólnotami. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1) W jakiej wysokości Spółdzielnia powinna płacić podatek odnieruchomości od budynku biura i kotłowni osiedlowej, z której dostarczane jest ciepło do obcych zasobów, według stawki dla "budynków i ich części związanych z działalnością gospodarczą" czy według stawki przewidzianej dla "budynków pozostałych"? Czy w przypadku opodatkowania według stawki od działalności gospodarczej podstawą opodatkowania jest cały budynek, czy ułamek powierzchni wykorzystywanej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą? 2) Czy Spółdzielnia powinna płacić podatek od nieruchomości od budowli wykorzystywanych do dostarczania ciepła zarówno do własnych zasobów mieszkaniowych, jak i do obcych zasobów? Czy w przypadku opodatkowania podstawą opodatkowania jest cała wartość budowli, czy ułamek lub procent jej wartości wykorzystywany w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Odnosząc się do treści art. 1 ust. 1 i art. 4 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych strona stwierdziła, że w przeciwieństwie do pozostałych spółdzielni, które zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze w interesie swoich członków prowadzą wspólną działalność gospodarczą, działalność spółdzielni mieszkaniowych w zakresie zaspokajania potrzeb swoich członków nie może być uznana za prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem Spółdzielni, w związku z tym, że wykorzystuje ona pomieszczenia kotłowni do potrzeb własnych, tj. w celu zaspakajania potrzeb członków spółdzielni, zasadnym jest opodatkowanie budynków wymienionych we wniosku stawką podatku od nieruchomości jak dla budynków pozostałych. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] Burmistrz Miasta S. uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że Spółdzielnia jest kwalifikowana jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, z tego tytułu, że zajmuje się odpłatnym zarządem lokalami mieszkalnymi, użytkowymi, garażami i in. Skoro zatem prowadzi działalność gospodarczą, to zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm., dalej powoływana jako "u.p.o.l."), będące w jej posiadaniu grunty, budynki i budowle należy co do zasady zakwalifikować jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Burmistrz zaznaczył, że interpretacja ta dotyczy zarówno budynków, w których mieszczą się pomieszczenia Spółdzielni, administracji oraz kotłowni. Wskazał, że stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (tj. gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Związek z działalnością gospodarczą zachodzi, gdy przedmiot opodatkowania pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. To oznacza, że wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą należy traktować jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i powinny być one opodatkowane według najwyższej stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.o.p.o.l. Ustawodawca wskazał tylko trzy wyjątki w tym zakresie: - z wyjątkiem budynków mieszkalnych i gruntów związanych z tymi budynkami, - z wyjątkiem gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, - gdy podmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Organ podniósł, że o tym, czy dany podmiot jest przedsiębiorcą przesądza wpis do rejestru przedsiębiorców. Następnie przytoczył treść art. 1 ust. 1 - 6 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz wskazał na przedmiot działalności Spółdzielni, zawarty w Krajowym Rejestrze Sądowym. Nie godząc się z powyższą interpretacją, skarżąca Spółka– po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa – złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej interpretacji skarżąca Spółdzielnia zarzuciła naruszenie: 1) art. 5 ust. 1 u.p.o.l., poprzez mylne przyjęcie i twierdzenie, że użytkowanie lokali na potrzeby własne, tj. w związku z wypełnianiem bieżących ustawowych obowiązków względem członków spółdzielni stanowi użytkowanie lokali w ramach i na potrzeby działalności gospodarczej, 2) art. 1 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, poprzez całkowite pominięcie, iż celem spółdzielni mieszkaniowej jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin, przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu, a więc także takich, które są niezbędne dla należytego funkcjonowania Spółdzielni i ich członków, 3) art. 121 § 1, art. 122 i art. 125 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej przywoływana jako: "o.p."), poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, w szczególności poprzez całkowite pominięcie specyfiki funkcjonowania spółdzielni mieszkaniowych oraz celu, który zgodnie z ustawą o spółdzielniach mieszkaniowych jest celem naczelnym tego rodzaju spółdzielni. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła podniesione w niej zarzuty. Powołując się na uchwałę NSA z dnia 24 marca 1997 r., sygn. akt FPK 1/97 podniosła, że działalność spółdzielni mieszkaniowych w zakresie zaspakajania potrzeb mieszkaniowych swoich członków nie może być uznana za prowadzenie działalności gospodarczej. Wskazała również, że kwestia kwalifikacji najmu jako działalności gospodarczej była przedmiotem wykładni NSA i Sądu Najwyższego. Zdaniem skarżącej, skoro organ stoi na stanowisku, że podatek należy się w innej stawce, to powinien odnieść się do powołanego we wniosku wyroku WSA w Olsztynie z dnia 13 maja 2004 r. sygn. akt I SA/Ol 12/04, w którym powołano ww. uchwałę NSA z dnia 24 marca 1997 r., w świetle której zachodzą podstawy do uznania, że dostawy ciepła z kotłowni stanowiącej własność spółdzielni na potrzeby ogrzania mieszkań jej członków nie stanowią działalności gospodarczej, a stawka podatku od nieruchomości od kotłowni w tej części powinna być uznana jak dla budowli niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Z kolei, zdaniem skarżącej, w części kotłowni wykorzystywanej do produkcji ciepła sprzedawanej dla osób trzecich możliwość taką przewiduje art. 1 ust. 6 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych i dlatego w tym zakresie podatek powinien być ustalony jak dla budowli związanych z działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko w sprawie, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl postanowień art. 14c § 1 o.p. zdanie pierwsze, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z kolei art. 14c § 2 o.p. stanowi, iż w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z przytoczonych przepisów wynika, że organ podatkowy (również samorządowy organ podatkowy – art. 14j § 3 o.p.) rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Zatem stanowisko organu powinno odnosić się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku powinno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym. Przepis art. 14c § 2 o.p. wskazuje na dwa obowiązkowe elementy indywidualnej interpretacji negatywnie oceniającej stanowisko wnioskodawcy, tj. wskazanie przez organ prawidłowego stanowiska w zakresie interpretowanego przepisu oraz przedstawienie uzasadnienia prawnego takiego stanowiska. Uzasadnienie prawne organu powinno przy tym zawierać nie tylko argumentację prawną wskazującą, z jakich powodów stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe, ale również podawać argumentację prawną wskazującą na właściwe rozwiązanie postawionego problemu. Uzasadnienie prawne, o którym mowa w tym przepisie, musi bowiem stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy wyjaśniającą, jakie przepisy w opisanym stanie faktycznym mają zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1814/09 stwierdził, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku i przepisy prawa przywołane w odnoszącym się do niego stanowisku wnioskodawcy wyznaczają zakres i przedmiot pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, a więc także i przedmiot oraz zakres sprawy administracyjnej o jej udzielenie. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 941/10 podkreślił, iż w pojęciu "stanowisko podatnika", użytym w art. 14b § 3 o.p., do którego obowiązany jest odnieść się organ, mieści się istota (sedno) wątpliwości interpretacyjnych zainteresowanego. W doktrynie wskazuje się, że przez stanowisko własne wnioskodawcy, o którym mowa w art. 14b § 3 o.p. należy rozumieć prawną kwalifikację przedstawionego stanu faktycznego, w którego obszarze będzie się toczyć postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. Zapytanie interpretacyjne wnioskodawcy stanowi więc w istocie rzeczy pytanie o zasadność możliwości subsumpcji stanu faktycznego interpretacji pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa, w razie potrzeby objęte klasyfikacyjną wykładnią wnioskodawcy, a następnie organu podatkowego. Podkreśla się także, że przez wskazanie przez ustawodawcę w art. 14c § 2 o.p. określenia "wskazanie prawidłowego stanowiska" należy rozumieć zakwalifikowanie przez organ udzielający interpretacji ocenianego w niej stanu faktycznego, na podstawie merytorycznie odpowiednich przepisów prawa, których możliwość zastosowania jest uzasadniona. Jeżeli organ podatkowy nie podziela stanowiska wnioskodawcy dotyczącego zakwalifikowania stanu faktycznego interpretacji pod określone przepisy materialnego prawa podatkowego, to w wydanej interpretacji powinien przedstawić negatywną ocenę stanowiska prawnego wnioskodawcy oraz swoje – własne – stanowisko w sprawie kwalifikacji prawnej tego samego stanu faktycznego. – J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010 r., s. 76 i nast. Przedstawienie stanowiska organu podatkowego w indywidualnej interpretacji powinno polegać przede wszystkim na jasnej i zrozumiałej odpowiedzi organu na zadane we wniosku pytanie (pytania) oraz wskazaniu, w jaki sposób należy rozumieć konkretny przepis określający skutki podatkowe dla wnioskodawcy i jak należy przepis ten stosować w przedstawionym stanie faktycznym. Organ ponadto winien mieć na uwadze okoliczność, że przepis art. 14h o.p. odsyła do odpowiedniego stosowania przepis art. 121 § 1 tej ustawy, określającego zasadę zaufania do organów podatkowych. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów powoduje, że z treści uzasadnienia indywidualnej interpretacji powinno wynikać, iż wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy zostały rozważone przez organ. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Istota sporu w przedmiotowej sprawie koncentruje się przede wszystkim na kwestii ustalenia prawidłowej stawki podatku od należących do Spółdzielni budynku biura i kotłowni osiedlowej, z której dostarczane jest ciepło do obcych zasobów oraz kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli wykorzystywanych do dostarczania ciepła zarówno do własnych zasobów mieszkaniowych Spółdzielni jak i do obcych zasobów. Zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają: grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Należy podkreślić, co najwyraźniej umknęło organowi dokonującemu interpretacji, że Spółdzielnia wyraźnie wskazała we wniosku, że w ramach prowadzonej działalności dostarcza ciepło po kosztach produkcji z własnych kotłowni do kilku budynków wspólnoty mieszkaniowej do czego obliguje Spółdzielnię art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.). bowiem spełniają podmioty te warunki określone w ust. 3. Spółdzielnia nie świadczy usług zarządzania wspólnotami. Powyższe kwestie zostały rozwinięte przez wnioskodawcę w zaprezentowanym stanowisku we wniosku o jej wydanie. Konsekwencją tak sprecyzowanej części zaistniałego w sprawie stanu faktycznego było zobowiązanie organu do odniesienia się do konkretnych i jasno wyartykułowanych pytań i stanowiska wnioskodawcy w kontekście rozstrzygnięcia wątpliwości zawartych w zadanych przez wnioskodawcę pytaniach. Tymczasem organ interpretacyjny w sposób ogólnikowy, nie odnosząc się do specyfiki sprawy, ani do poszczególnych pytań, przywołując wyrywkowo orzecznictwo sądów administracyjnych w sposób odbiegający od zaprezentowanego w sprawie stanu faktycznego dokonał rozstrzygnięcia w skutkach niekorzystnego dla wnioskodawcy, nie uzasadniając go w sposób indywidualny, zgodnie z literą prawa, tj. art. 14c § 2 o.p. Organ m.in. pominął kwestie zinterpretowania potencjalnego wpływu art. 7 ust.1 i 3 ustawy – Prawo energetyczne na konieczność zapłaty podatku od nieruchomości od budynku biura i kotłowni osiedlowej, z której dostarczane jest ciepło do obcych zasobów – ale nie w celu uzyskiwania przychodów, tylko w celu realizowania zobowiązań nałożonych na dostawców energii mocą ustawy – Prawo energetyczne. Sformułowany ogólny wniosek przez organ interpretacyjny w wydanej interpretacji, że spółdzielnia mieszkaniowa będąca przedsiębiorcą zobligowana jest do płacenia podatku od nieruchomości wg najwyższej stawki od wszystkich lokali, które nie stanowią lokali mieszkalnych, nie ma również swojego odzwierciedlenia ani w doktrynie ani w orzecznictwie sądów administracyjnych. Należy podkreślić, że tym, co odróżnia spółdzielnię mieszkaniową od innych spółdzielni, jest zaspokajanie potrzeb członków - przede wszystkim potrzeb mieszkaniowych. Spółdzielnia mieszkaniowa nie może więc bez utraty swojego charakteru poświęcić się wyłącznie albo w przeważającej mierze innej działalności, nawet gdyby działalność ta miała polegać na zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, ale osób innych niż członkowie spółdzielni (zob. E. Bończak – Kucharczyk Spółdzielnie mieszkaniowe. Komentarz. LEX, 2013, nr 139628). Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (t.j. Dz. U. z 1995 r. Nr 54, poz. 288 ze zm.) spółdzielnia jest dobrowolnym zrzeszeniem nieograniczonej liczby osób, o zmiennym składzie osobowym i zmiennym funduszu udziałowym, które w interesie swoich członków prowadzi wspólną działalność gospodarczą. Spółdzielnie mieszkaniowe stanowią swoisty typ spółdzielni, których status prawny reguluje ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.). W myśl art. 1 ust. 1 tej ustawy, celem spółdzielni mieszkaniowej jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin, przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu. Z kolei przepis art. 1 ust. 6 tej ustawy stanowi, że spółdzielnia mieszkaniowa może prowadzić również inną działalność gospodarczą na zasadach określonych w odrębnych przepisach i w statucie, jeżeli działalność ta związana jest bezpośrednio z realizacją celu, o którym mowa w ust. 1. Na podstawie art. 4 ust. 1 ww. ustawy członkowie spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali, są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu. Obowiązek zaś wpisywania spółdzielni mieszkaniowych do rejestru przedsiębiorców wynika z art. 36 pkt 8 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2007 r., Nr 168, poz. 1186 ze zm.). Sąd w pełni akceptuje pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r., o sygn. akt II FSK 2767/11, LEX nr 1422199, z którego wynika, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa nie można przyjąć, że dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości, wszelkie działania podejmowane przez spółdzielnię należy definiować jako prowadzenie działalności gospodarczej, a co za tym idzie, że wszystkie lokale należące do spółdzielni powinny być opodatkowane stawką dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Działalność spółdzielni mieszkaniowej skierowana "do wewnątrz", w ramach stosunków członkowskich nie ma charakteru gospodarczego, natomiast może być tą działalnością wobec innych przedsiębiorców, zwłaszcza w toku budowy lub administrowania cudzymi zasobami albo swobodnego gospodarowania własnymi lokalami (por. postanowienie SN z dnia 20 października 1999 r., III CKN 372/98 LEX nr 38863. Podobne stanowisko zaprezentował NSA w uchwale z 24 marca 1997 r., FPK 1/97 LEX nr 30039). Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, który nie przesądza o rozstrzygnięciu sprawy, należało interpretację indywidualną uchylić, ze względu na to, że miała ona więcej cech ogólnych niż indywidualnych i nie odpowiedziała wprost na poszczególne pytania zawarte we wniosku o jej wydanie. Doszło zatem do naruszenia przez organ interpretacyjny przepisu art. 14c § 2 o.p., a także zasady zaufania (art. 121 § 1 o.p.) oraz zasady prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.) Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ podatkowy, będąc związany oceną prawną oraz wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania, wyrażonymi w niniejszym orzeczeniu, winien ponownie rozpoznać wniosek skarżącej Spółdzielni i udzielić kompletnej i jednoznacznej interpretacji przepisów prawa podatkowego w kontekście specyfiki funkcjonowania Spółdzielni w podziale na poszczególne pytania, zadane we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. W szczególności, organ powinien wziąć pod uwagę, stan faktyczny i stanowisko Spółdzielni, do których w sposób rzetelny powinien się odnieść w rozpatrywanej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 146 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm..) orzekł jak w sentencji. O kosztach sądowych orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy.