II OSK 1665/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 1007/17 w sprawie ze skargi J.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 27 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi J.L. (dalej: skarżący), uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z [...] października 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Decyzją z [...] kwietnia 2009 r. Burmistrz Gminy i Miasta Szadek ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2 MW, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] w obrębie [...] (wysokość zawieszenia wirnika - około 110 m, średnica wirnika - około 90 m, fundament wieży o wymiarach 18,6 m x 18,6 m posadowiony na głębokości 2,25 m). W dniu 25 listopada 2011 r. skarżący wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, której zarzucił rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Szadek. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z [...] czerwca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z 30 października 2012 r., sygn. II SA/Łd 843/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] kwietnia 2012 r. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł organ. Wyrokiem z 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 139/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Decyzją z [...] października 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Szadek z [...] kwietnia 2009 r. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z [...] grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję własną z [...] października 2014 r. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję. Wyrokiem z 14 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 171/15 oddalił skargę. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wyrokiem z 6 września 2016 r. II OSK 2200/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] października 2014 r. Decyzją z [...] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z [...] kwietnia 2009 r. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z [...] października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało decyzję z [...] czerwca 2017 r. w mocy. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Uwzględniając skargę Sąd I instancji wskazał, że wydając decyzję środowiskową organ błędnie uznał, że nie zachodzi konieczność badania kwestii kumulacji oddziaływań wytwarzanych przez elektrownie wiatrową z oddziaływaniami, które wytwarzane będą przez trzy inne elektrownie (których dotyczą decyzje Burmistrza Miasta i Gminy Szadek z [...] kwietnia 2009 r. i [...] maja 2008 r.). Wynika to z oceny prawnej wyrażonej w tej sprawie w poprzednich wyrokach. Rozpatrując sprawę należało wziąć pod uwagę oddziaływanie wytwarzane przez wszystkie elektrownie łącznie w zakresie unormowanego przepisami prawa materialnego poziomu hałasu i pól elektromagnetycznych, stosownie do rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., Nr poz. 112) oraz z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Obowiązkiem organu było przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu określenia, jaki jest łączny poziom oddziaływań wytwarzanych przez wszystkie cztery sporne elektrownie oraz ustalenie czy doszło do rażącego naruszenia przepisów regulujących np. dopuszczalny poziom hałasu. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że sporządzona przez biegłego opinia jest poprawna pod względem metodologicznym. Jej konkluzje w zakresie braku przekroczenia wartości dopuszczalnych (dotyczących hałasu i pola elektromagnetycznego) nie budzą wątpliwości. Skumulowane oddziaływania czterech elektrowni, dla których wydane zostały decyzje Burmistrza Miasta i Gminy Szadek z [...] kwietnia 2009 r. i [...] maja 2008 r. w zakresie oddziaływania akustycznego nie przekroczy wartości dopuszczalnych, a oddziaływanie w zakresie PEM jest znikome. Sąd I instancji podzielił stanowisko skarżącego, że rozstrzygając sprawę, organ pominął wnioski płynące z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2016 r., wydanych w sprawach sygn. akt II OSK 2248/15 i II OSK 3082/15. Wyroki te wydane zostały w innych sprawach i dotyczyły elektrowni wiatrowych usytuowanych na działkach nr [...] (obręb [...]) i [...] (obręb [...]) w [...], Ich skumulowane oddziaływanie było przedmiotem badania również w tej sprawie. W uzasadnieniach tych orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że "kwestia kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na działkach ew. nr [...] nie była przedmiotem badania przez Burmistrza Gminy i Miasta Szadek, co stanowi rażące naruszenie powyższego przepisu" - art. 63 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa). Sąd I instancji wyjaśnił, że przedmiotem oceny we wskazanych wyżej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2016 r. były decyzje środowiskowe Burmistrza Miasta i Gminy Szadek z [...] kwietnia 2009 r., dotyczące elektrowni wiatrowych sytuowanych na działkach nr [...] w [...]. Wskazana ocena rażącego naruszenia prawa obejmowała kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięcia znajdującego się m.in. na działce nr [...] (obręb [...]), bez względu na charakter tych skumulowanych oddziaływań. Oznacza to, że stanowisko wyrażone w sprawach o sygn. akt II OSK 3082/15 i II OSK 2248/15 jest wiążące również w tej sprawie. Sąd I instancji wyjaśnił, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2016 r. sygn. akt II OSK 2200/15 nie zawiera sformułowania, które w sposób równie jednoznaczny kwalifikowałoby charakter naruszenia prawa przez Burmistrza Miasta i Gminy Szadek. Nie oznacza to jednak, że odwołanie się do stanowiska wyrażonego w tych wyrokach narusza art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Wyrażone w wyrokach z 22 listopada 2016 r. poglądy prawne nie są odmienne od wyrażonych w wyroku z 6 września 2016 r., a jedynie je precyzują. Ponadto Sąd I instancji podzielił zarzuty skargi dotyczące wadliwego sformułowania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Szadek oraz braku obligatoryjnego załącznika w postaci charakterystyki przedsięwzięcia. Zawarcie w decyzji wydawanej na podstawie art. 84 ustawy środowiskowej warunków, wymienionych w art. 82 tej ustawy, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Natomiast określenie środowiskowych uwarunkowań bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest rażącym naruszeniem prawa. Decyzja organu środowiskowego z [...] kwietnia 2009 r. w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przywołuje art. 84 ustawy środowiskowej, natomiast rozstrzygnięcie formułuje w oparciu o art. 82 ustawy środowiskowej. Oznacza to, że rozstrzygnięcie nie przystaje do przywołanej podstawy prawej. Nawet przyjmując, że przywołana podstawa prawna jest błędna, a w systemie prawa funkcjonuje przepis, w oparciu o który rozstrzygnięcie mogłoby zostać wydane, to rażąca sprzeczność z prawem byłaby oczywista, wobec braku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast jeżeli przywołana podstawa prawna jest prawidłowa (ponieważ ocena oddziaływania nie została przeprowadzona), natomiast rozstrzygnięcie jest wadliwe, to nie jest możliwe jego konwalidowanie w ten sam sposób, tj. przez wskazanie, że rozstrzygnięcie to wynika z treści przepisu, który powinien mieć w sprawie zastosowanie. Nie jest też wystarczające wskazanie w uzasadnieniu decyzji, że postanowieniem organu "odstąpiono od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko", skoro jest to tylko rozstrzygnięcie wydawane w ramach postępowania środowiskowego. W ocenie Sądu I instancji, brak charakterystyki przedsięwzięcia również należy kwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Nie jest wystarczające powołanie się na załączenie karty informacyjnej sporządzonej przez inwestora. Charakterystyka przedsięwzięcia jest natomiast elementem decyzji, sporządzanym przez organ środowiskowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka). Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 153 p.p.s.a. i w związku z art. 170 p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi. Polegało to na braku zastosowania art. 171 p.p.s.a. i niezrealizowaniu wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 6 września 2016 r. II OSK 2200/15. Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 170 p.p.s.a. i art. 171 p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi, na skutek nieuprawnionego przyjęcia, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi są związane oceną prawną wyrażoną w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2016 r. II OSK 2248/15 i II OSK 3082/15. Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 171 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. Polegało to na uwzględnieniu skargi, na skutek rozstrzygnięcia kwestii związanych z oceną braku charakterystyki przedsięwzięcia i wad formalnych decyzji środowiskowej. W ocenie spółki, uchybienia decyzji środowiskowej zostały uprzednio prawomocnie rozstrzygnięte w wyroku z 6 września 2016 r. sygn. II OSK 2200/15. Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej i w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Polegało to na uwzględnieniu skargi, na skutek błędnego przyjęcia, że nieuwzględnienie kwestii kumulowania się oddziaływań wytwarzanych przez cztery elektrownie wiatrowe i nieprzeprowadzenia badania kumulatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowych na etapie wydawania decyzji środowiskowej, stanowi rażące naruszenie prawa. Zdaniem spółki, zostało udowodnione, że skumulowane oddziaływanie czterech elektrowni wiatrowych nie przekracza dopuszczalnych norm, a zatem treść decyzji odpowiada prawu. Po piąte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz w związki z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, a także w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Polegało to na błędnym przyjęciu, że zamieszczenie w sentencji decyzji wymagań dotyczących ochrony środowiska, o których mowa w art. 82 ustawy środowiskowej, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie oparto na art. 84 ustawy środowiskowej, a także nieuwzględnienie rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sentencji, lecz w uzasadnieniu decyzji środowiskowej - stanowi rażące naruszenie prawa; Po szóste, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 84 ust. 2 ustawy środowiskowej i w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez uwzględnienie skargi, na skutek błędnego przyjęcia, że brak charakterystyki przedsięwzięcia stanowi rażące naruszenie prawa. Po siódme, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez uwzględnienie skargi. W ocenie spółki, nie ma podstaw do uznania, że wydanie decyzji środowiskowej nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Po ósme, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. i w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez pominięcie w rozstrzygnięciu najistotniejszej okoliczności zbadanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, tj. braku przekroczenia dopuszczalnych norm skumulowanego oddziaływania czterech elektrowni wiatrowych. Jednocześnie Sąd I instancji oparł się na wyrokach zapadłych w innych sprawach. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że w tej sprawie pomimo wniosku Spółki o rozpoznanie sprawy na rozprawie, sprawa została skierowania do rozpoznania na posiedzeniu na niejawnym, ponieważ Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 1842 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19). W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Po pierwsze, Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega podnoszoną przez Sąd I instancji różnicę pomiędzy oceną prawną wyrażoną w sprawach II OSK 3082/15, II OSK 2248/15 i II OSK 2200/15. W dwóch pierwszych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że doszło do rażącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy środowiskowej (wyroki z 22 listopada 2016 r.). Natomiast we wcześniejszym wyroku z 6 września 2016 r. II OSK 2200/15 Naczelny Sąd Administracyjny nie zajął tak jednoznacznego stanowiska, stwierdzając, że ocena braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej wydanej odniesieniu do działki nr ewid. [...] była przedwczesna. Konieczne było, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeprowadzenie postępowania dowodowego, na podstawie którego określone zostanie jaki jest łączny poziom oddziaływań wytwarzanych przez wszystkie cztery elektrownie. Sąd stwierdził także, że dopiero posiadając te dane możliwe będzie ustalenie czy doszło do rażącego naruszenia przepisów regulujących np. dopuszczalny poziom hałasu, w sytuacji wykazania naruszenia jednoznacznie brzmiącego przepisu rozporządzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo wskazanej wyżej rozbieżności, nie ulega wątpliwości, że sprawy dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowych w odniesieniu do działek nr ewid. [...] dotyczą obecnie tej samej kwestii, a więc braku przeprowadzenia przez Burmistrza Gminy i Miasta Szadek oceny w zakresie kumulowania się tych przedsięwzięć. Stąd też Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że we wszystkich sprawach dotyczących tych przedsięwzięć, toczących się obecnie pod sygn. akt II OSK 1665/16, II OSK 1778/18 i II OSK 1779/18 organy powinny były uwzględnić dalej idącą ocenę prawną wyrażoną w późniejszych wyrokach z 22 listopada 2016 r. Jak już wyżej wskazano, w obu tych wyrokach, Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że brak przeprowadzenia przez Burmistrza Gminy i Miasta Szadek oceny w zakresie kumulowania się tych przedsięwzięć stanowiło rażące naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy środowiskowej. Tego rodzaju wiążąca ocena prawna Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu nie było uprawnione do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej Burmistrza Gminy i Miasta Szadek z 16 kwietnia 2009 r., o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji w kontrolowanym obecnie wyroku. Powyższe oznacza, że na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty podnoszące naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. i w związku z art. 170 p.p.s.a. i art. 171 p.p.s.a., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy środowiskowej i w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd I instancji nie naruszył powołanych przepisów prawidłowo stosując się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2200/15, jak i w wyrokach z 22 listopada 2016 r. II OSK 3082/15 i II OSK 2248/15. W dwóch ostatnich wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że brak przeprowadzenia badania kumulowania się przedsięwzięć stanowi rażące naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy środowiskowej. W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez uwzględnienie skargi. W ocenie Spółki, nie ma podstaw do uznania, że wydanie decyzji środowiskowej nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ocena ta została jednak wyrażona w powołanych wyżej wyrokach i brak było przesłanek do jej zakwestionowania. Po drugie, Sąd I instancji trafnie podkreślił, że charakterystyka przedsięwzięcia jest elementem decyzji sporządzanym przez organ środowiskowy i wyraźnie wymaganym przez jednoznacznie brzmiący art. 82 ust. 3 oraz art. 84 ust. 2 ustawy środowiskowej. Oznacza to, że w tej sprawie, wbrew zarzutom kasacyjnym, Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 84 ust. 2 ustawy środowiskowej i w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając na uwadze powołane wyżej rażące naruszenie przez organ wydający decyzję środowiskową art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy środowiskowej, brak charakterystyki przedsięwzięcia jako obligatoryjnego elementu decyzji środowiskowej, stanowił dodatkowe uzasadnienie dla uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z [...] października 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z [...] czerwca 2017 r. Po trzecie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. i w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji pominął ocenę organu w zakresie braku przekroczenia dopuszczalnych norm skumulowanego oddziaływania czterech elektrowni wiatrowych, ponieważ prawidłowo uznał, że w tej sprawie zasadnicze znaczenie ma jednoznaczne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z 22 listopada 2016 r., zgodnie z którym brak przeprowadzenia badania kumulowania się przedsięwzięć stanowi rażące naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy środowiskowej. W postępowaniu nieważnościowym co do zasady nie prowadzi się ponownie postępowania dowodowego, ponieważ organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji dokonuje przede wszystkim oceny przesłanek z art. 156 § 1 p.p.s.a. Stąd też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu nie było uprawnione do przeprowadzenia oceny kumulowania się przedsięwzięć, ponieważ brak w tym zakresie stanowił o rażącym naruszeniu prawa przez organ wydający decyzję środowiskową. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie może stanowić niejako kolejnej instancji postępowania administracyjnego, w ramach której organ rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Dlatego też zarzuty kasacyjne podnoszone w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.