I SA/Wa 1780/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant referent Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz Gminy [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa po rozpatrzeniu odwołania Lasów Państwowych – Nadleśnictwa [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr: [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr: [...] stwierdzającej nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa, nieodpłatnie, z dniem 27 maja 1990 r., mienia Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej [...] - [...], obręb [...]-[...], arkusz mapy [...], jako działki: nr [...] o pow. 14,9000 ha, nr [...] o pow. 50,4700 ha, nr [...] o pow. 1,4200 ha i nr [...] o pow. 0,7800 ha, zapisanej uprzednio w KW nr [...] wykaz [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], uchyliła powyższą decyzję i odmówiła stwierdzenia nabycia przez Gminę [...], z mocy prawa, nieodpłatnie, z dniem 27 maja 1990 r., mienia Skarbu Państwa, stanowiącego nieruchomości, oznaczone w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej [...] - [...], obręb [...]-[...], arkusz mapy [...] jako działki: nr [...] o pow. 14,9000 ha, nr [...] o pow. 50,4700 ha, nr [...] o pow. 1,4200 ha i nr [...] o pow. 0,7800 ha, zapisanej uprzednio w KW nr [...] wykaz [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...]. W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan sprawy: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., stwierdził nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa, nieodpłatnie, z dniem 27 maja 1990 r., mienia Skarbu Państwa, stanowiącego własność nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej [...] - [...], obręb [...]-[...], arkusz mapy [...] jako działki: nr [...] o pow. 14,9000 ha, nr [...] o pow. 50,4700 ha, nr [...] o pow. 1,4200 ha i nr [...] o pow. 0,7800 ha, zapisanej uprzednio w KW nr [...] wykaz [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...]. Wnioskiem z dnia 21 marca 2012 r. Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...], wystąpiły o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Wojewody [...] oraz wstrzymanie jej wykonalności, wskazując jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt_4 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku, wnioskodawca wskazał, że nie brał udziału w postępowaniu, pomimo, że przysługuje mu przymiot strony, ponieważ na dzień wydania ww. decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w zarządzie Nadleśnictwa [...]. Wojewoda [...], postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Postanowieniem zaś z dnia [...] stycznia 2015 r., Wojewoda [...] odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., Wojewoda [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że stroną postępowania komunalizacyjnego, prowadzonego na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), co do zasady jest tylko Skarb Państwa i właściwa gmina, inne podmioty mają status strony, tylko wówczas, gdy wykażą, że w dniu 27 maja 1990 r. przysługiwał im tytuł prawny do danej nieruchomości. W ocenie Wojewody [...], Lasy Państwowe -Nadleśnictwo [...] nie wykazały, że w dniu 27 maja 1990 r. legitymowały się tytułem prawnym do opisanej na wstępie nieruchomości. Takim tytułem, w ocenie organu pierwszej instancji, nie jest decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r., zatwierdzająca plan urządzenia lasu, sporządzony dla Nadleśnictwa [...] na lata 2011-2020. Wojewoda [...] wskazał, że w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość znajdowała się we władaniu Urzędu Miasta i Gminy [...] – Zakładu Komunalnego, w ewidencji gruntów nieprawidłowo ujawniono, jako zarządcę tej nieruchomości Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...]. Odwołanie od powołanej na wstępie decyzji Wojewody [...] złożyły Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...]. Odwołujący się zarzucił opisanej na wstępie decyzji Wojewody [...] naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 oraz art. 11 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), poprzez błędne przyjęcie, że opisana na wstępie nieruchomość podlegała komunalizacji i nie była z niej wyłączona. Zdaniem odwołującego się zaskarżona decyzja Wojewody [...] została wydana ponadto z naruszeniem prawa formalnego, tj. art. 28 k.p.a.. poprzez przyjęcie, że Lasom Państwowym - Nadleśnictwu [...] nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu komunalizacyjnym oraz art. 77 i 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie oraz wybiórczą ocenę materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji. W ocenie odwołującego się, przedmiotowa nieruchomość, stanowiąca las i grunt leśny, z mocy przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym wchodziła w skład Państwowego Gospodarstwa Leśnego, nad którym nadzór sprawował Minister Leśnictwa, jako naczelny organ administracji rządowej. Odwołujący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 122/11 oraz z dnia 3 czerwca 2011, sygn. i SA/Wa 124/11, w których Sąd ten stwierdził, że wyłączenie z komunalizacji miało miejsce nie tylko w przypadku, gdy istniał zarząd państwowego przedsiębiorstwa gospodarki leśnej, lecz również w sytuacji, gdy mimo braku prawa zarządu ówczesne przedsiębiorstwo mogło się o taki zarząd ubiegać z mocy art. 1 ust. 1 i 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym. Oznacza to, w ocenie odwołującego się, że przedmiotowa nieruchomość była wyłączona z komunalizacji na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy Wprowadzające (...) W ocenie odwołującego się, organ pierwszej instancji w ogóle me odniósł się do jego stanowiska zawartego w pismach z dnia 25 lutego 2013 r. i z dnia 22 grudnia 2014 r., czym naruszył przepisy art. 77 i 80 k.p.a. Rozpatrując odwołanie organ podniósł, że materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., stanowi art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 19! z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, staje się w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. w dniu 27 maja 1990 r" z mocy prawa, mieniem właściwych gmin. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że przedmiotem komunalizacji jest wyłącznie mienie ogólnonarodowe (państwowe). Podkreślić również należy, że decydujące znaczenie dla komunalizacji następującej z mocy prawa ma stan faktyczny i prawny mienia ogólnonarodowego istniejący w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), tj. dzień 27 maja 1990 r. W pierwszej kolejności organ administracji winien ustalić, czy przedmiotowe mienie w dniu 27 maja 1990 r. stanowiło własność Skarbu Państwa. Prawo własności Skarbu Państwa do określonej nieruchomości na dzień 27 maja 1990 r. musi być wykazane w sposób jednoznaczny, niebudzący żadnych wątpliwości. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) organ administracji publicznej stwierdza jedynie przejście przysługującego Skarbowi Państwa prawa własności do określonej nieruchomości, z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r., na rzecz tzw. gminy właściwej. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że opisana na wstępie nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa. Dla ustalenia, czy nieruchomość ta należała do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego niezbędne jest wyjaśnienie, co należy rozumieć pod pojęciem "należące do". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2013r., sygn. akt i OSK 1697/11 dokonał wykładni pojęcia "należące do". W opinii Sądu pojęcie "należenia'" mienia jest pojęciem normatywnym i wiąże się z regulacją zawartą w art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczania' nieruchomości w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), w myśl, którego, terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami, które nie zostały oddane w zarząd lub użytkowanie lub użytkownie wieczyste, a więc w tej sytuacji należały do organu administracji państwowej. Skoro zatem, w myśl art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym na dzień 27 maja 1990 r., terenowy organ administracji państwowej, sprawując zarząd gruntu, który nie został oddany w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, mógł powierzyć sprawowanie zarządu takiego gruntu, utworzonemu w tym celu przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej, oznaczało to, że organ ten był uprawniony do tego gruntu. Jeśli zatem organ mógł, w taki władczy sposób, zadysponować wspomnianym gruntem, to w sensie normatywnym, należało przyjąć, że grunt ten "należał do" terenowego organu administracji państwowej. Gospodarka gruntami i wywłaszczanie nieruchomości należały do właściwości rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej (art. 3 ust. 1 o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości). Z kolei w ust. 2 art. 3 ustawa o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości stanowiła, że ilekroć w ustawie jest mowa o radach narodowych lub terenowych organach administracji państwowej bez bliższego określenia, rozumie się przez to rady narodowe stopnia podstawowego lub terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego o właściwości szczególnej do spraw geodezji i gospodarki gruntami. Z akt sprawy nie wynika ażeby, w formie prawem przewidzianej, przedmiotowa nieruchomość została oddana w zarząd lub użytkowanie na rzecz jakiegokolwiek podmiotu prawnego, innego niż Skarb Państwa. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła las. Potwierdza to wypis z rejestru gruntów, sporządzony według stanu na dzień 27 maja 1990 r., zgodnie z którym, w dniu 27 maja 1990 r., przedmiotowe działki oznaczone były symbolem użytku "Ls" - lasy. Leśnego charakteru przedmiotowego gruntu nie zmienia oznaczenie przedmiotowego lasu, jako lasu komunalnego. Wyłączenie z komunalizacji lasów państwowych miało bowiem miejsce nie tylko w przypadku gdy istniał zarząd państwowego przedsiębiorstwa gospodarki leśnej, lecz również, gdyby mimo braku prawa zarządu, ówczesne przedsiębiorstwo mogło się o taki zarząd ubiegać z mocy art. 1 ust. 1 i 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (por: wyrok NSA z dnia 17.06.2008 r., sygn. akt I OSK 935/07. Lex nr 490140, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16.12.2010 r., sygn. akt I SA/Wa 419/10, Lex nr 750812 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 09.2011 r" sygn. akt I SA/WA 1597/10, Lex nr 1126507). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Pomimo, że przedmiotowa nieruchomość nie została oddana w zarząd Lasów Państwowych, to zarząd taki mógł zostać ustanowiony w trybie wyżej powołanych przepisów. Grunty leśne, wchodzące w dacie 27 maja 1990 r. w skład Państwowego Gospodarstwa Leśnego nie mogły podlegać komunalizacji w trybie art. 5 i ust. 1 powyższej ustawy. W dacie wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej obowiązywała bowiem ustawa z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. Nr 63. poz. 494 ze zm.) zgodnie, z którą państwowe łasy i grunty leśne wraz ze związanymi z nimi gospodarczo gruntami nieleśnymi oraz nieruchomościami i ruchomościami, służącymi do prowadzenia gospodarstwa leśnego, jak również zakładami przemysłu leśnego, stanowiły Państwowe Gospodarstwo Leśne, nad którym zwierzchnie kierownictwo, nadzór i kontrolę sprawował Minister Leśnictwa - naczelny organ administracji rządowej (art. 1 i art. 6 ustawy). Okoliczność tego rodzaju skutkowała uznaniem wyłączenia nieruchomości z komunalizacji w trybie art. 11 i ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) Na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] sierpnia 2017 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina [...] zarzucając jej: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisu wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych ( dalej zwaną ustawą komunalizacyjną) poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że w/w opisana nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. nie znajdowała się we władaniu Skarżącej jak również poprzez błędne uznanie, iż nieruchomość nie podlega komunalizacji, gdyż była w niej wyłączona, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości wynika , iż przedmiotowa nieruchomość znajdowała się we władaniu Urzędu Miasta i Gminy [...] – Zakładu Komunalnego, a zatem jako mienie Skarbu Państwa należało do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego oraz nie spełniało przesłanek określonych w art. 11 ust. 1 powyższej ustawy. 2. Naruszenie przepisów prawa procesowego które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 80 poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów w konsekwencji czego błędnie uznano, że nieruchomość będąca przedmiotem postępowania w dniu 27 maja 1990 r. wchodziła w skład Państwowego Gospodarstwa Leśnego i nie podlegała komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 wnosząc o jej uchylenie. W ocenie Skarżącej ze zgromadzonego materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, iż przedmiotowa nieruchomość jako mienie stanowiące własność Skarbu Państwa należała do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. Na dzień 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość nie była w posiadaniu, jak również nie wchodziła w skład Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Lasy Państwowe, co potwierdziło pismem Nadleśnictwo [...]. Gmina [...] była właścicielem przedmiotowej nieruchomości od 1892 r. W okresie II wojny światowej w księdze wieczystej zapisano jako właściciela II Rzeszę Niemiecką. W 1967 r. na podstawie art. 32 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej jako właściciela zapisano Skarb Państwa. Tym samym nie można uznać, że sporna nieruchomość została kiedykolwiek wniesiona do Państwowego Gospodarstwa Leśnego zgodnie z ustawą z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym, a także że na podstawie tejże ustawy mogła być wniesiona. Gmina [...] przez cały ten okres korzystała z przedmiotowych nieruchomości , czyniła na nią nakłady ale też dbała o właściwą gospodarkę leśną. W okresie zakładania ewidencji gruntów nieruchomości były w dalszym ciągu we władaniu Skarżącej, dlatego zostały zaliczone do grupy III jako inne państwowe i społeczne gospodarstwa leśne prowadzone na gruntach państwowych – w operacie ewidencji gruntów nieprawidłowo ujawniono zarządcę nieruchomości Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, bowiem zgodnie z pismem Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] nieruchomości te nie wchodziły do PGL i LP. Zdaniem Skarżącej, organ II instancji dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, uznając że nieruchomość wchodziła w skład Państwowego Gospodarstwa Leśnego sprzeczne jest to bowiem z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sporna nieruchomość zdaniem skarżącej nie należała do PGL-LP, dlatego tez nie podlegała wyłączeniu spod komunalizacji. Jednocześnie w sprawie nie wystąpiły żadne z przesłanek określonych w art. 11 ust. 1 ustawy, albowiem mienie Skarbu Państwa nie służyło wykonywaniu zadań publicznych należących do własności organów administracji rządowej, sądów oraz organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej; nie należało do przedsiębiorstw państwowych lub jednostek organizacyjnych wykonujących zadania o charakterze ogólnokrajowym lub ponad wojewódzkim oraz nie należało do Państwowego Funduszu Ziemi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Dla przedmiotowej sprawy kluczowe znaczenia ma kwestia czy grunt będący w dniu 27 maja 1990 r. lasem stanowiącym własność Skarbu Państwa wchodził w skład Państwowego Gospodarstwa Leśnego, a tym samym czy jest czy też nie jest wyłączony z komunalizacji. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę zna i podziela dotychczasową linię orzeczniczą wynikającą między innymi z tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 935/07 (LEX Nr 490140) iż "grunty leśne wchodzące w dniu 27 maja 1990 r. w skład państwowego gospodarstwa leśnego nie mogły podlegać komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10.05.1990 r. Przepisy wprowadzające (...), ponieważ w dacie wejścia tej ustawy w życie obowiązywała ustawa z dnia 20.12.1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (...), zgodnie z którą państwowe lasy i grunty leśne stanowiły Państwowe Gospodarstwo Leśne, nad którym nadzór sprawował Minister Leśnictwa- naczelny organ administracji rządowej, to zaś powoduje, że nieruchomość taka nie podlegała komunalizacji". Jednak w tej konkretnej sprawie z zebranego materiału dowodowego i ustalonego stanu faktycznego wynika, ze przedmiotowe działki nie wchodziły w skład Państwowego Gospodarstwa Leśnego. Przemawia za tym to, że Gmina [...] od dnia 4 października 1882 r. do 1950 r. była właścicielem sporych działek leśnych (nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni 66,9976 ha) stanowiących komunalny las miejski (zaśw. z dawnej księgi wieczystej KW [...] z dnia [...] lutego 2013 r.). Skarb Państwa wpisał się jako właściciel powyższych nieruchomości dopiero w 1967 r. na podstawie art. 32 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej. Jednak nadal Gmina [...] posiadała te nieruchomości i nimi zarządzała. Sporne działki nigdy nie były w posiadaniu, ani nie były zarządzane przez Lasy Państwowe, lecz wyłącznie przez Gminę [...]. Potwierdza ten fakt zarówno pismo Nadleśnictwo [...] z dnia 2 listopada 2011 r. z którego wynika wprost, że wymienione wyżej działki nie wchodziły w skład Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...] jak i pisma Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 roku – Wydziału Skarbu Państwa i Nieruchomości, z którego wynika, że także po 1950 r. do dzisiaj nieruchomości stanowiące las komunalny pozostawały we władaniu Urzędu Miasta i Gminy [...]. W imieniu tego organu nieruchomościami tymi zarządzał Zakład Komunalny Miasta. Starosta [...] podkreśla, także że nie wchodziły one w skład Państwowego Gospodarstwa Leśnego i dlatego zostały zaliczone do grupy III jako inne państwowe i społeczne gospodarstwa leśne prowadzone na gruntach państwowych. W dniu 27 grudnia 2001 r. Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] wydało Miastu i Gminie [...] świadectwo legalności pozyskania drewna z tego lasu, a jako właściciela lasu położonego w [...] na działce [...] wskazano Urząd Miasta i Gminy w [...] (świadectwo legalności drewna nr [...] w aktach sprawy). Na zlecenie Urzędu Miasta i Gminy [...] sporządzono także uproszczone plany urządzenia lasów. W 1982 r. sporządzono na zlecenie Zakładu Usług Komunalnych w [...] – jednostki organizacyjnej tego organu "Operat Urządzenia Lasu Komunalnego miasta [...] na okres od 1 stycznia 1982 r. do 31grudnia 1991 r., którego prawidłowość pod względem techniczno-leśnym potwierdziło Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej oddział w [...]. ( w aktach sprawy). Z części opisowej tego operatu wynika , że miasto włada spornym lasem komunalnym od XIX wieku. Do 1952 r. powierzchnia jego wynosiła 387,03 ha z czego 316,49 ha przekazano Nadleśnictwu [...]. Wynika z powyższego też, że ZKK zarządza lasem i jako jednostka organizacyjna zajmuje się jego bieżącym utrzymywaniem. Plan ten został zatwierdzony przez Wojewodę 3 maja 1982 r. Ponadto decyzją z dnia [...] października 1995 r. nr [...] Wojewoda [...] zatwierdził uproszczony plan urządzenia lasów odnoszący się do spornych nieruchomości. Także w tej decyzji potwierdzono, że sporny las jest we władaniu Urzędu Miasta i Gminy [...] oraz, że uproszczony plan urządzenia lasu sporządzono w oparciu o opinię Nadleśniczego Nadleśnictwa [...]. Decyzję tą skierowano również do Nadleśnictwa [...]. Kontynuacją stanu posiadania i władania spornym lasem przez Miasto i Gminę [...] było sporządzenie kolejnego uproszczony planu urządzenia lasu na okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2014 r. , który został zatwierdzony przez Wojewodę [...] w dniu [...] marca 2005 r. Przez cały blisko 100-letni okres Miasto i Gmina [...] nie utraciła posiadania i władania tym lasem, czego nie kwestionowały Lasy Państwowe aż do czasu komunalizacji. Także z rejestru gruntów dla spornych działek wynika, że na dzień 27 maja 1990 r. ich właścicielem był Skarb Państwa - lasy komunalne w [...]. Dopiero po piśmie Nadleśnictwa [...] z dnia 7 lipca 2010 r. skierowanego do Starosty [...] o przekazanie spornych działek w zarząd Nadleśnictwa [...] dokonano zmiany w ewidencji. Natomiast po przekazaniu protokołem powyższych działek Nadleśnictwu [...] przystąpiono do sporządzenia obligatoryjnego Planu urządzenia lasu na lata 2011-2020 (istniał wówczas plan urządzania lasu sporządzony przez Gminę aktualny do 2014 r.). Zdaniem składu orzekającego w przedmiotowej sprawie przedstawiony wyżej stan faktyczny oznacza, że nie można w sposób automatyczny przyjąć, że w tej konkretnej sprawie ma zastosowanie art. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym obowiązujący w dniu27 maja 1990 r. (Dz. U. nr 63, poz. 493 ze zm). Wobec powyższych ustaleń i dowodów, z których wynika, że sporne działki leśne nie wchodziły faktycznie w skład Państwowego Gospodarstwa Leśnego, nie były także w żaden sposób zarządzane przez Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] to zdaniem Sądu w takim stanie prawnym i faktycznym mogły zostać skomunalizowane na rzecz skarżącej gminy w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające (...). Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przyjętą przez Sąd wykładnię przepisów mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.) orzekł jak w sentencji.