V SA/Wa 15/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 marca 2018 r. sprzeciwu R. S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie dotacji na zakup przyrządów ortopedycznych - oddala sprzeciw. Decyzją z [...] listopada 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: ‘’SKO’’ lub ‘’Kolegium’’), na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej:,,k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659) – uchyliło decyzję Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: ,,Prezydent Warszawy’’) z [...] lutego 2015 r. znak [...] i [...] dotyczącą przyznania R. S. (dalej: ,,Strona’’ lub ‘’Skarżący’’) dotacji na zakup obuwia ortopedycznego w wysokości [...] zł i na zakup ortezy kończyny dolnej w wysokości [...] zł. Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu [...]maja 2014 r. Skarżący złożył wniosek o dofinansowanie zakupu przedmiotów medycznych i środków pomocniczych na zakup obuwia ortopedycznego, zaś [...] lipca 2014 r. – podobny wniosek o dofinansowanie zakupu ortezy z ujęciem uda, goleni i stopy. Rozstrzygnięciem z [...] lutego 2015 r. Prezydent Warszawy przyznał Skarżącemu dotację na zakup obuwia ortopedycznego w wysokości [...] zł i na zakup ortezy kończyny dolnej w wysokości [...] zł. W dniu [...] marca 2015 r. do organu I instancji wpłynęło sporządzone w dniu [...] marca 2015 r. pismo, zatytułowane ,,Wniosek’’, w którym Strona domaga się pełnej, a nie jak w decyzji z [...] lutego, częściowej refundacji aparatu ortopedycznego w kwocie [...] zł. W odpowiedzi Prezydent Warszawy pismem z [...] marca 2015 r. wskazał, że nie istnieje możliwość zmiany przyznanego dofinansowania. Pismami z [...] marca 2015 r. oraz z [...] kwietnia 2015 r. Strona zwróciła się o przyspieszenie udzielenia dofinansowania w pełnej kwocie, natychmiastowe zapewnienie całodobowej pomocy zawodowych asystentów osób niepełnosprawnych oraz sfinansowanie naprawy aparatu ortopedycznego. Organ udzielił odpowiedzi na ww. pisma w dniu [...] kwietnia 2015 r. Następnie strona wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, na które organ odpowiedział pismem z [...] maja 2015 r., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Przy piśmie z [...] lipca 2015 r. Skarżący uzupełnił poprzedni wniosek, wzywając organ do przyznania pełnej dotacji. Prezydent Warszawy ponownie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie (pismo z [...] sierpnia 2015 r.). W dniu [...] lutego 2016 r. do organu wpłynęło pismo Strony z [...] stycznia 2016 r. zatytułowane ,,Odwołanie’’ adresowane, adresowane do ,,właściwego organu odwoławczego’’, w którym wskazała, że kwestionuje rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z [...] lutego 2015 r. zarzucając m.in. brak pouczenia o przysługujących mu środkach zaskarżenia. W uzasadnieniu odwołania wskazał ponadto, że w jej ocenie rozstrzygnięcie z [...] lutego 2015 r. jest decyzją, natomiast nie powołano w niej podstawy prawnej. W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z [...] września 2016 r. nr [...] stwierdziło, na podstawie art.134 k.p.a. uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 16 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 3207/16 uchylił powyższe postanowienie i zasądził od organu na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd poparł pogląd, że w przypadku uchybienia terminu do wniesienia środka prawnego w wyniku braku pouczenia, jego wniesienie należy uznać za skuteczne. Podkreślił, że jeżeli przepis udziela stronie ochrony prawnej, a tak expressis verbis stanowi art. 112 k.p.a., nie ma podstaw do odsyłania jednostki na inną drogę ochrony prawnej (prośbę o przywrócenie terminu), jeżeli ta ochrona jest przyznana z mocy prawa (por. NSA w wyroku z dnia 4 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1553/11). Zdaniem Sądu Strona nie może bowiem być w nadmierny sposób obciążana przez organ wyższego stopnia koniecznością samodzielnego "sanowania" uchybień proceduralnych organu pierwszej instancji. Rolą organu odwoławczego było zastosowanie przepisu art. 112 k.p.a. w taki sposób, aby kwestia braku pouczenia w rozstrzygnięciu nie przysłoniła istoty sprawy administracyjnej, której dotyczy niewątpliwie "spóźniony" środek zaskarżenia. Przyjęcie odmiennego stanowiska, w tym przypadku zastosowanego przez organ odwoławczy, było nieprawidłowe i stanowiło naruszenie art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a oraz art. 112 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ zamknęło skarżącemu drogę do rozpoznania środka zaskarżenia na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Sąd wskazał również, że organ odwoławczy rozpozna merytorycznie odwołanie skarżącego na rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia [...] lutego 2015 r. Uzasadniając decyzję z [...] listopada 2017 r., wskazaną na wstępie uzasadnienia, Kolegium powołało się na brzmienie § 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 926). Następnie stwierdziło, że pierwotny wniosek Strony, złożony do [...] w dniu [...] maja 2014 r., dotyczył obuwia ortopedycznego i kwoty [...] zł. Następnie [...] lipca 2014 r. Skarżący złożył kolejny wniosek – na dofinansowanie ,,ortezy z ujęciem uda, goleni i stopy’’ czyli ,,aparatu szynowo-opaskowy’’. Koszt aparatu wynosi [...] zł. SKO wskazało ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej powyższej decyzji, że pismem z [...] lutego 2015 r. poinformowano Stronę o przyznaniu dofinansowania na kwotę [...] zł na zakup obuwia ortopedycznego i na kwotę [...] zł na zakup ortezy kończyny dolnej. W dniu [...] marca 2015 r. Skarżący wystosował do [...] Pismo, w którym domaga się pełnej refundacji niezbędnego aparatu ortopedycznego. Zdaniem Kolegium pismo to należy uznać za odwołanie od pisma z [...] lutego 2015 r. niezależnie od wymiany korespondencji jaka nastąpiła w późniejszych miesiącach, i dotyczyła utrzymania przyznanej kwoty i wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, jakimi kierował się organ, przede wszystkim treścią cytowanego rozporządzenia oraz wskazaniami Komisji ds. dofinansowań zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i wyroby medyczne. W ocenie SKO rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z [...] lutego 2015 r. nie spełnia warunków z art. 107 k.p.a. Organ powinien bowiem przede wszystkim uzasadnić swoje rozstrzygnięcie w sposób jasny i zrozumiały dla strony, zgodnie z zasadą przekonywania, zaś w przypadku reglamentacji dóbr czy środków finansowych, których ilość jest ograniczona, konieczne jest przyjęcie jasnych i równych dla wszystkich kryteriów. Kryteria te winny zostać przytoczone w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, wraz z uzasadnieniem, dlaczego zostały zastosowane w taki, a nie inny sposób. W ocenie Kolegium zatem niezbędne jest ponowne przeprowadzenie postępowania w całości, co oznacza ponowne rozpoznanie wniosków Strony i wydanie w tej mierze rozstrzygnięć spełniających kryteria ustawowe i proceduralne – w myśl wskazówek zawartych w wyroku, który wiąże w niniejszej sprawie organy administracji. W sprzeciwie wniesionym od decyzji SKO z listopada 2017 r. nr [...] Skarżący zarzucił, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: ,,p.p.s.a.) poprzez jego zastosowanie wbrew nakazowi merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, tj. SKO zawartemu w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 16 maja 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3207/16, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie jest zasadny. Na wstępie zauważyć należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017, poz. 935; dalej: ,,ustawa nowelizująca’’), która wprowadziła zmiany między innymi do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej, w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a o tytule ,,Sprzeciw od decyzji". W myśl nowowprowadzonego art. 64a od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu znacznie uproszczono, bowiem m. in. w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), a sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika jednocześnie, że do spraw wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej stosuje się nowe przepisy. Ponieważ zarówno doręczenie zaskarżonej decyzji, jak i wniesienie sprzeciwu od decyzji (które powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego) nastąpiło już po wejściu w życie ustawy nowelizującej - zastosowanie do niniejszej sprawy znajdzie ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, objęta tekstem jednolitym opublikowanym w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. Według nowego brzmienia przepisów p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151 a § 1 zd. 1. p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151 a § 2 p.p.s.a.). Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, dostępny - jak również wyroki powołane poniżej - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia (art. 138 § 2 k.p.a.), jeśli organ I instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/GI 439/06) oraz, że decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie (por.np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2014r., sygn. akt I SA/Sz 1256/13). W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, "gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a." (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., II SA/Kr 997/13). W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Reasumując organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej muszą zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie zaś z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Niezależnie od powyższego należy w tym miejscu zauważyć, że prawomocnym wyrok tutejszego Sądu z 16 maja 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3207/16, uchylone zostało postanowienie SKO w Warszawie z [...] września 2016 r. nr [...] stwierdzające uchybienie przez Skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Warszawy z [...] lutego 2015 r. znak [...] i [...], przyznającej Skarżącemu dotację na zakup obuwia ortopedycznego w wysokości [...] zł i na zakup ortezy kończyny dolnej w wysokości [...] zł. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez pojęcie ,,ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena prawna dotyczyć może również samej wykładni prawa procesowego. Zwrot normatywny "w sprawie" wskazuje natomiast na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej, pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 472 i 473). Natomiast związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, bez względu na poglądy prawne wyrażane w orzeczeniach sądowych w innych sprawach W świetle powyższych rozważań Sądu, poczynionych w realiach rozpatrywanej sprawy na gruncie art. 153 p.p.s.a., za przesądzone w sprawie należało przyjąć stanowisko zgodnie z którym brak było podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Warszawy z [...] lutego 2015 r., pomimo faktycznego przekroczenia terminu na jego wniesienie. Prawidłowy jest bowiem pogląd, że w przypadku uchybienia terminu do wniesienia środka prawnego w wyniku braku pouczenia, jego wniesienie należy uznać za skuteczne. W tej sytuacji obowiązkiem SKO było merytoryczne rozpoznanie odwołania, co zostało wskazane w powołanym powyżej wyroku WSA w Warszawie z 16 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 3207/16. Pomimo tak sformułowanych wskazań co do dalszego postępowania administracyjnego, zawartych w powyższym wyroku, SKO wydając zaskarżoną decyzję, wbrew odmiennemu stanowisku Skarżącego, nie naruszyło art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Podkreślić należy, że wskazanym wyrokiem WSA w Warszawie rozstrzygnął - w rozpoznawanej sprawie - wyłącznie kwestię formalną, przesądzając jednoznacznie, że brak było podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Warszawy z [...] lutego 2015 r. w oparciu o art. 134 k.p.a. Oczywistą konsekwencją takiej oceny prawnej było zalecenie Kolegium merytorycznego rozpoznania odwołania od powyższej decyzji Prezydenta Warszawy, co w ocenie Sądu orzekającego niniejszym wyrokiem, nie oznaczało nakazu dla organu odwoławczego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty już na tym etapie. Byłoby to bowiem przedwczesne. Sąd orzekający wyrokiem z 16 maja 2016 r. nie zajmował się w ogóle oceną merytoryczną decyzji organu I instancji, w szczególności nie wskazywał jakiego rodzaju rozstrzygnięcie powinno zostać wydane przez SKO w następstwie rozpatrzenia odwołania. W tej sytuacji Kolegium formalnie nie było związane jakimkolwiek zakazem zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Dodatkowo należy stwierdzić, że uchylenie decyzji Prezydenta Warszawy i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia spowoduje jej prawidłowe rozstrzygnięcie co do istoty, wobec braku podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) czy też umorzenia postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, zastosowanie normy art. 138 § 2 k.p.a. do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, uznać należy za prawidłowe. Trafna jest bowiem konkluzja SKO, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne, naruszało zasady procedowania, co mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia w decyzji organu I instancji powoduje, że nieznane również dla Sądu są kryteria, którymi kierował się ten organ rozpoznając wnioski Skarżącego. Rozstrzygnięcie to nie wskazuje by organ prowadził jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające w tej sprawie. Decyzja nie tłumaczy w ogóle dlaczego podjęto takie a nie inne rozstrzygnięcie, w szczególności w kontekście treści wniosków Skarżącego i oczekiwania na przyznanie wyższej kwoty dotacji. Sąd podziela przy tym stanowisko SKO, że w przypadku reglamentacji środków finansowych, których ilość jest ograniczona, konieczne jest wyłożenie jasnych i równych dla wszystkich kryteriów ich podziału. Uprawniony tym samym jest wniosek o konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji w całości, i wydania w tej mierze rozstrzygnięcia spełniającego kryteria ustawowe i proceduralne. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja nie uchybia normie art. 138 § 2 p.p.s.a., na podstawie art. 151 a § 2 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu sprzeciwu jako bezzasadnego.