IV SA/Wa 3130/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prezydenta W. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę. Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2017r. znak [...] NK: [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej organ) po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta [...] (dalej skarżący) na postanowienie Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], wymierzające Prezydentowi [...] karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych), za wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zadania pn.: "[...]", przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], arkusz mapy 14, oraz nr [...], arkusz mapy 15, obręb [...], z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), zwanej dalej "ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", uchylił postanowienie organu I instancji w całości i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez wymierzenie Prezydentowi [...] kary pieniężnej w wysokości 4 000 zł (słownie: cztery tysiące złotych) za 8 dni zwłoki w wydaniu ww. decyzji. Stan sprawy był następujący: W dniu [...] sierpnia 2010 r. w Urzędzie Miejskim [...] został złożony przez T. K., wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie odcinka sieci wodociągowej w ulicy [...] w [...], przewidzianej do realizacji na działkach nr: [...], [...] i [...], położonych w obrębie [...]. W dniu [...] sierpnia 2010 r. pełnomocnik inwestora dokonał modyfikacji ww. wniosku, domagając się wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i zawężając zakres przedsięwzięcia do działek nr [...] oraz [...], położonych w obrębie [...]. W dniu [...] listopada 2010 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr [...], znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zadania pn.: "[...]", przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], arkusz mapy 14, oraz nr [...], arkusz mapy 15, obręb [...]. Wojewoda [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], nałożył na Prezydenta [...] karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) za wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], z naruszeniem terminu wskazanego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prezydent [...] w dniu [...] września 2015 r., złożył zażalenie na w/w postanowienie Wojewody [...], wnosząc o jego uchylenie w całości oraz wstrzymanie jego wykonania i zarzucając naruszenie art. 51 ust. 2 i 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 7 Kpa przez błędne stosowanie norm prawa materialnego i procesowego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Prezydent [...] zaznaczył, że przepis art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest trudny w stosowaniu, zwłaszcza w skomplikowanych postępowaniach, do których zaliczyć trzeba sprawy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Następnie zwrócił uwagę na brzmienie przepisu art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który określa szczegółowo, jakie elementy powinien zawierać wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, co jego zdaniem należy interpretować w ten sposób, że wszczęcie i rozpoznanie sprawy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może nastąpić bez uprzedniego złożenia wniosku czyniącego zadość wszystkim wymaganiom wymienionym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przeciwnym bowiem wypadku - sprawa pozostaje bez rozpoznania. W kontekście powyższego, zdaniem strony, w przedmiotowej sprawie do ustawowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej nie mogą być zaliczone następujące okresy: - okres od dnia następnego po dniu doręczenia żądania inwestora, do dnia uzupełnienia wniosku, tj. dzień [...] sierpnia 2010 r.; - okres od dnia następnego po dniu uzupełnienia wniosku, do dnia powiadomienia wnioskodawcy, że dla planowanej inwestycji wymagane jest wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. dzień [...] sierpnia 2010 r.; - okres od dnia przekazania inwestorowi ww. informacji, do dnia "jego stosownej wypowiedzi", tj. dzień [...] sierpnia 2010 r. Tym samym, jak wskazał Prezydent [...], 65-dniowy termin rozpoczął swój bieg w dniu [...] sierpnia 2010 r., tj. w dniu następującym po dniu złożenia czyniącego zadość wymogom formalnym wniosku o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Podkreślił przy tym, że okres poprzedzający złożenie w dniu [...] sierpnia 2010 r. ww. wniosku, nie może być brany pod uwagę przy ustalaniu wymiaru zwłoki organu w wydaniu przedmiotowej decyzji, albowiem "wcześniej postępowanie toczyło się w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy - w stosunku do którego przepis art. 51 ust. 2 u.p.z.p. nie ma zastosowania". Prezydent [...] zwrócił uwagę, iż przeszkodę w realizacji inwestycji na wnioskowanym terenie stanowiła realizacja nowego odcinka ulicy przy okazji budowy węzła autostradowego [...] (m.in. ze zjazdami na ulicę [...]) i brak zgody zarządcy drogi - Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta [...] "na lokalizację w pasie drogowym inwestycji naruszającej ulicę (w okresie gwarancyjnym)". Wyłączeniu z biegu 65-dniowego terminu na wydanie decyzji, liczonego - zdaniem Prezydenta [...] - od dnia następującego po dniu wniesienia żądania wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. od dnia [...] sierpnia 2010 r., podlega więc 14-dniowy okres przeznaczony na uzgodnienie projektu decyzji z właściwym organem (licząc od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] października 2010 r ), wraz z 2-dniowym okresem przeznaczonym na doręczenie pisma z prośbą o uzgodnienie (liczonym od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] października 2010 r.), a także okres oczekiwania na doręczenie ewentualnego postanowienia uzgadniającego, tj. dodatkowe 4 dni (licząc od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] października 2010 r.). Ponadto w przekonaniu Skarżącego odliczeniu podlega również 54-dniowy okres związany z wystąpieniem o opinię do Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta [...], niepokrywający się z okresem przeznaczonym na uzgodnienie projektu decyzji (liczony od dnia [...] sierpnia 2010 r. do dnia [...] października 2010 r.).Odliczając od okresu trwania postępowania, tj. od 89 dni, ww. okresy, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana, zdaniem Skarżącego, w ciągu 15 dni. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2017r. znak [...] NK: [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa uchylił w całości postanowienie Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], wymierzające Prezydentowi [...] karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych), za wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zadania pn.: "[...]", przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], arkusz mapy 14, oraz nr [...], arkusz mapy 15, obręb [...], z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), zwanej dalej "ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez wymierzenie Prezydentowi [...] kary pieniężnej w wysokości 4 000 zł (słownie: cztery tysiące złotych) za 8 dni zwłoki w wydaniu ww. decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że mając na uwadze przepis art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wyraźnie stanowi, że karę pieniężną wymierza się za niewydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, ponownie podkreślić należy, iż w analizowanej sprawie pierwotnie wnioskodawca nie złożył wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dokonał zaś zmiany kwalifikacji wniesionego podania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie organu odwoławczego należy więc powyższe zdarzenie uznać za początek 65-dniowego terminu, o którym mowa w ww. przepisie. Sankcja przewidziana w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma zaś stanowić gwarancję dla inwestora, który oczekuje, że jego wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zostanie rozpatrzony w rozsądnym terminie. Dlatego też w przedmiotowej sprawie zasadnym jest przyjęcie, że 65-dniowy termin, wskazany w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpoczął bieg w dniu [...] sierpnia 2010 r., tj. w dniu następującym po dniu, w którym pełnomocnik inwestora dokonał zmiany charakteru planowanego przedsięwzięcia i zawnioskował o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Powyższe wynika z art. 57 § 1 Kpa, który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Tym samym przedmiotowy termin zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. w dniu [...] listopada 2010 r., który to dzień jest ostatnim dniem podlegającym uwzględnieniu przy obliczaniu okresu prowadzenia przez Skarżącego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Wobec tego, postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie trwało 89 dni, a nie jak ustalił organ wojewódzki - 91 dni, z zastrzeżeniem art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się Prezydent [...] zaskarżając postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2017 r. (w całości i wnosząc o uchylenie postanowienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2017 r., o rozpoznanie skargi na rozprawie i o zasądzenie od strony kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 51 ust. 2 i ust. 2c w związku z art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną ich wykładnię, co miało istotny wpływ na zaskarżone postanowienie, które w związku z powyższym nie może się ostać w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r, poz.718) - zwanej dalej "ppsa", uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Skarga nie podlega uwzględnieniu. Materialnoprawną podstawę wydania postanowienia organu pierwszej instancji oraz zaskarżonego postanowienia stanowił art. 51 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. – dalej upzp). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Dla właściwego zrozumienia normy prawnej zawartej w powołanym przepisie, a w konsekwencji dla prawidłowego zastosowania jej do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, konieczne jest odwołanie się do dyrektyw wykładni celowościowej. Te zaś prowadzą do wniosku, że określenie ustawowego terminu, w którym organ powinien zakończyć postępowanie i rozstrzygnąć w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, stanowi gwarancję rozpatrzenia wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji tego typu inwestycji w rozsądnym terminie. Nałożony w analizowanym przepisie obowiązek wydania decyzji w 65 dniowym terminie stanowi więc instrument realizacji zasady szybkości postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 12 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Należy też założyć, że ustawodawca – określając maksymalny termin wydania decyzji – miał na uwadze "publiczny" charakter inwestycji objętej wnioskiem inwestora. Zatem, norma zawarta w analizowanym przepisie: 1) stanowi gwarancję dla inwestora rozpatrzenia jego wniosku w odpowiednim – wedle ustawodawcy – terminie; 2) mobilizuje organ administracji do szybkiego działania i eliminuje opieszałość, a w konsekwencji przedłużenie się procesu inwestycyjnego dla inwestycji o publicznym charakterze, która w przyszłości służyć ma zaspokojeniu potrzeb szerokiego kręgu osób. Zakładając powyższą funkcję art. 51 ust. 2 upzp należy wskazać, że istota problemu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do właściwego określenia liczby dni, które powinny zostać odliczone od 65 dniowego terminu na podstawie art. 51 ust. 2c upzp, tj. terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W realiach rozpoznawanej sprawy inne były ustalenia w zakresie okoliczności istotnych dla zastosowania powołanego przepisu dokonane przez organy, a inne poczynił skarżący. Wojewoda [...] ustalił, iż postępowanie prowadzone przez Skarżącego toczyło się przez 91 dni. Rozpoczęło się następnego dnia po dniu wpływu wniosku inwestora z dnia [...] sierpnia 2010 r. do Urzędu Miejskiego [...], tj. w dniu [...] sierpnia 2010 r., a zakończyło w dniu, w którym została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. w dniu [...] listopada 2010 r. Od czasu trwania postępowania Wojewoda [...] odliczył 16 dni przewidzianych na uzgodnienie projektu przedmiotowej decyzji, liczonych od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. Organ wojewódzki, po odliczeniu od okresu trwania postępowania ww. 16 dni oraz 65 dni wynikających z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, orzekł, że decyzja lokalizacyjna została wydana z 10-dniową zwłoką. Organ odwoławczy mając na uwadze przepis art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wyraźnie stanowi, że karę pieniężną wymierza się za niewydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, ponownie podkreślić należy, iż w analizowanej sprawie pierwotnie wnioskodawca nie złożył wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dokonał zaś zmiany kwalifikacji wniesionego podania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że należało powyższe zdarzenie uznać za początek 65-dniowego terminu, o którym mowa w ww. przepisie. Sankcja przewidziana w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma zaś stanowić gwarancję dla inwestora, który oczekuje, że jego wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zostanie rozpatrzony w rozsądnym terminie. Dlatego też w przedmiotowej sprawie zasadnym jest przyjęcie przez Ministra, że 65-dniowy termin, wskazany w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpoczął bieg w dniu [...] sierpnia 2010 r., tj. w dniu następującym po dniu, w którym pełnomocnik inwestora dokonał zmiany charakteru planowanego przedsięwzięcia i zawnioskował o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Powyższe wynika z art. 57 § 1 Kpa, który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Tym samym przedmiotowy termin zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. w dniu [...] listopada 2010 r., który to dzień jest ostatnim dniem podlegającym uwzględnieniu przy obliczaniu okresu prowadzenia przez Skarżącego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Wobec tego, postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie trwało 89 dni, a nie jak ustalił organ wojewódzki - 91 dni, co uzasadniało treść decyzji reformatoryjnej. W ocenie Sądu organ przeprowadził postępowanie administracyjne zgodnie z przepisami Kpa i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W niniejszej sprawie pismem z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], Prezydent [...] wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do Marszałka Województwa [...] za pośrednictwem [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...]. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nieopieczętowanego datownikiem placówki nadawczej i oddawczej operatora pocztowego, ww. pismo skierowane do [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] zostało doręczone adresatowi w sposób bezpośredni przez doręczyciela w dniu [...] października 2010 r. Z wyjaśnień złożonych organowi I instancji w piśmie Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r" znak: [...], wynika, iż wskazane pismo było przekazywane do [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we [...] z Kancelarii Ogólnej Urzędu Miejskiego [...] "kurierem wewnętrznym". Zgodnie z treścią art. 39 Kpa, organ administracji publicznej ma co do zasady wybór podmiotu doręczającego pismo spośród: operatora pocztowego, swoich pracowników lub innych upoważnionych osób lub organów (z zastrzeżeniem art. 391 Kpa). Organ wymierzający karę za nieterminowe wydanie decyzji lokalizacyjnej nie dokonuje oceny, jakimi motywami kierował się organ prowadzący postępowanie lokalizacyjne, wybierając określony sposób doręczenia. Jest to natomiast istotne dla ustalenia początku okresu podlegającego odliczeniu, w myśl bowiem art. 57 § 1 Kpa, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Zaś zdarzeniem tym w omawianej czynności jest moment wprowadzenia pisma do obrotu prawnego. W przypadku wyboru bezpośredniego doręczenia przez pracownika organu, momentem wprowadzenia pisma do obrotu prawnego jest dzień doręczenia pisma adresatowi. Sąd podziela stanowisko organu, że wewnętrzny obieg dokumentów w urzędzie nie ma znaczenia przy ustaleniu początku okresu podlegającego odliczeniu od ustawowego terminu w związku z wystąpieniem o uzgodnienie projektu decyzji, gdyż jest to kwestia organizacyjna urzędu, która nie ma wpływu na ocenę terminowości działań organu. Przekazanie pisma pracownikowi urzędu w celu doręczenia go adresatowi, nie wpływa na wstrzymanie biegu terminu wyznaczonego przez ustawodawcę na zakończenie postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1976/16). Wobec powyższego za początek okresu podlegającego odliczeniu od 65-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej w związku z uzgodnieniem projektu decyzji uznać należy dzień następujący po dniu bezpośredniego doręczenia do [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] pisma z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], zawierającego prośbę o uzgodnienie projektu decyzji, tj. dzień [...] października 2010 r. Marszałek Województwa [...] będący organem właściwym do uzgodnienia projektu decyzji w sprawach melioracji wodnych w myśl art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zajął stanowiska w sprawie. Zgodnie z art. 53 ust. 5 zdanie drugie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, brak zajęcia przez organ uzgadniający stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie uważa się za uzgodnienie projektu decyzji. Należy zauważyć, że powyższy przepis, w przeciwieństwie np. do art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie daje organowi, który wystąpił o uzgodnienie, żadnego "luzu decyzyjnego", ponieważ jednoznacznie wskazuje, że po upływie terminu uzgodnienie uważa się za dokonane w trybie tzw. "milczącej zgody" (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2546/15, oraz z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 501/16). Z uwagi na fakt, że Marszałek Województwa [...] nie zajął stanowiska w wyznaczonym terminie, uznać należało, że uzgodnienie projektu przedmiotowej decyzji zostało dokonane w ostatnim dniu 2-tygodniowego terminu w drodze tzw. "milczącej zgody", tj. w dniu [...] października 2010 r. Sąd podziela stanowisko organu, że w kontrolowanej sprawie odliczeniu od ustawowego terminu podlega okres 14 dni, liczonych od dnia [...] października 2010 r., tj. od dnia następującego po dniu bezpośredniego doręczenia pisma zawierającego prośbę o uzgodnienie projektu przedmiotowej decyzji do [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], do dnia [...] października 2010 r., tj. do dnia, w którym powyższy projekt został uzgodniony przez Marszałka Województwa [...] w trybie tzw. "milczącej zgody". Analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego doprowadził organ do prawidłowego wniosku, iż w postępowaniu lokalizacyjnym przeprowadzonym przez Prezydenta [...] nie miały miejsca żadne inne czynności ani zdarzenia, których terminy mogłyby zostać odliczone od czasu trwania postępowania na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organy administracji publicznej, w myśl art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego załatwienia sprawy. Natomiast nie oznacza to obowiązku podjęcia jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia sprawy. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stan faktyczny wskazuje na to, że w postępowaniu administracyjnym zgromadzono materiał dowodowy w zakresie wystarczającym dla prawidłowego wyliczenia - w oparciu o treść art. 51 ust. 2 i ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zwłoki Prezydenta [...] w wydaniu decyzji lokalizacyjnej. Wbrew więc twierdzeniu Skarżącego, postępowanie przed organami przeprowadzone zostało zgodnie z ogólnymi zasadami procedury administracyjnej, a ustalenia faktyczne i prawne wyczerpują istotę sprawy. W świetle powyższych okoliczności wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tych względów, na podstawie art.151 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.