I SA/Wr 252/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant starszy specjalista Małgorzata Jakubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] września 2014 r. nr [...]określającą J. G. (dalej: skarżąca, strona) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości 0 zł. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy małżonkowie J. i J. G. w zeznaniu podatkowym za rok 2013 (PIT-36), złożonym do Urzędu Skarbowego w Z. w dniu 23 maja 2014 r. wykazali przychód uzyskany przez J. G. z należności ze stosunku pracy w wysokości 276.598,11 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 1.668,72 zł i dochód w kwocie 274.929,39 zł oraz z innych źródeł przychód stanowiący dochód w kwocie 6.603,72 zł - łączne przychody zamknęły się kwotą 283.201,86 zł, koszty uzyskania przychodów 1.668,72 zł, zaś dochód wyniósł kwotę 281.553,14 zł. Małżonka J. G. nie wskazała w zeznaniu żadnych wielkości przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu. Po odliczeniu od dochodu składek na ubezpieczenie społeczne w kwocie 19.758,17 zł dochód wyniósł kwotę 261.774,97 zł, a podstawa obliczenia podatku, zamknęła się kwotą 130.887 zł. Obliczony podatek dochodowy od osób fizycznych wyniósł kwotę 58.707,80 zł. Po odliczeniu od tego podatku składek na powszechne ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 20.896,56 zł, należny podatek za 2013 r. wynosił 37.811,24 zł. Po uwzględnieniu zaliczek potrąconych przez płatnika w kwocie 25.705 zł Strona wykazała kwotę do zapłaty w wysokości 12.106 zł. Strona w zeznaniu wniosła także o przekazanie 1% podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego (OPP) o nr KRS 0000147428 w kwocie 378,10 zł. % W dniu 10 września 2014 r. pełnomocnik strony przedłożył dwa dowody nadania przesyłek poleconych z dnia 27 marca 2014 r. nr [...]oraz z dnia 18 kwietnia 2014 r. nr [...]i dwa wydruki śledzenia przesyłek poleconych, do przesyłek nr [...] oraz nr [...] - na okoliczność potwierdzenia nadania za pośrednictwem Poczty Polskiej zeznań podatkowych za 2013 rok z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, w tym PIT-36. Jednocześnie wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań małżonka strony na okoliczność wykazania złożenia w terminie zeznań podatkowych za 2013 rok z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, w tym PIT -36. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. stwierdził, że zgodnie z dowodami nadania oraz wydrukami śledzenia przesyłek przedstawionymi przez pełnomocnika strony wpłynęły do organu dwie przesyłki, tj. nadana: - w dniu 27 marca 2014 r. nr [...](data wpływu do organu – 31 marca 2014 r.), którą wpłynęło zeznanie podatkowe J. G. o symbolu PIT-38 za 2013 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych, w którym strona wykazała przychód w kwocie 398.896,29 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 504.259,67 zł oraz stratę w kwocie 105.363,38 zł. Na kopercie widnieją następujące dane: nadawca J. G., odbiorca Urząd Skarbowy w Z. z dopiskiem PIT-38, -w dniu 18 kwietnia 2014 r. nr [...](data wpływu do organu – 24 kwietnia 2014 r.), którą wpłynęło ponowne zeznanie podatkowe J. G. o symbolu PIT-38 za 2013 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych. Jednocześnie wraz z powyższym zeznaniem PIT-38 wpłynął jeszcze jeden identyczny egzemplarz PIT-38 nie zawierający podpisu podatnika. Na kopercie widnieją następujące dane: nadawca J. G., odbiorca Urząd Skarbowy w Z.. Organ I instancji ustalił, że przesłane zeznania podatkowe są takie same, co oznacza, że przedstawione przez stronę dowody nadania przesyłek potwierdzają jedynie dwukrotne wysłanie do Urzędu Skarbowego PIT-38. W prowadzonym postępowaniu podatkowym stwierdzono zatem, że skarżąca nie uzyskała przychodów, natomiast jej małżonek osiągnął w 2013 r. przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, które obowiązany był wykazać w zeznaniu podatkowym PIT-36, jednakże nie mogą oni skorzystać ze wspólnego opodatkowania, gdyż nie spełnili jednego z warunków przyzwalających na taki sposób opodatkowania dochodów małżonków, a mianowicie nie zachowali terminu do złożenia wspólnego zeznania podatkowego. Mając na uwadze powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...]września 2014 r. nr [...]określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości 0 zł. Po rozpatrzeniu odwołania - w którym skarżąca zarzuciła organowi określenie w drodze decyzji kwoty zobowiązania podatkowego, mimo złożenie zeznania podatkowego przed upływem 30 kwietnia 2014 r.- organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Dyrektor Izby Skarbowej we W. rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, stwierdził, że małżonkowie, którzy chcą skorzystać z uprawnienia do wspólnego opodatkowania muszą spełnić przesłanki określone w przepisie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 51, poz. 361 ze zm. - dalej u.p.d.o.f.), do których należy, m.in. złożenie stosownego wniosku wyrażone we wspólnym zeznaniu, ale także warunek odnoszący się do terminu złożenia takiego wniosku. Konieczność spełnienia tego warunku wynika w sposób jednoznaczny z art. 6 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, iż sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4 nie ma zastosowania do podatników, którzy wniosek, wyrażony w zeznaniu podatkowym, określony w ust. 2 i 4 złożą po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1 - czyli po dniu 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, którego dotyczy składane zeznanie. Zdaniem organu odwoławczego, analiza materiału dowodowego wskazuje, że wniosek o wspólne opodatkowanie zawarty w zeznaniu został złożony przez stronę po 30 kwietnia 2014 r. Organ podkreślił, że termin do złożenia wniosku o preferencyjne opodatkowanie dochodów małżonków jest terminem materialnoprawnym i nie jest przywracalny, co oznacza, że po jego upływie podatnik traci prawo do skorzystania z ulgi. Zdaniem organu akta sprawy potwierdzają, iż małżonkowie J. i J. G. zeznanie za rok podatkowy 2013 r. złożyli po ustawowym terminie, tj. w dniu 23 maja 2014 r. składając także dodatkowo wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia w dniu 26 maja 2014 r. Późniejsze tłumaczenia strony o nadaniu spornego zeznania pocztą i wskazywanie dowodów nadania przesyłek poleconych, w których zostały przesłane nie znajdują odzwierciedlenia w dokumentach, które wpłynęły od organu I instancji. Bowiem ze zgromadzonego materiału wynika, iż do Urzędu Skarbowego strona przesłała pocztą dwie przesyłki zawierające zeznania podatkowe PIT-38, tj. w dniu 27 marca 2014 r. oraz w dniu 18 kwietnia 2014 r. W aktach sprawy - wbrew temu co twierdzi skarżąca - znajdują się koperty, w których przesłano korespondencję, stąd też zarzuty o ich zniszczeniu przez organ podatkowy organ uznał za nieprawdziwe. Organ odwoławczy stwierdził, że strona nie wskazała dowodów potwierdzających złożenie w terminie zeznania podatkowego, a swoje zarzuty opiera jedynie na wyjaśnieniach. Sam fakt posiadania przez stronę dowodów nadania przesyłek pocztowych nie stanowi dowodu na to, że zeznanie PIT-36 (poza bezspornie dwukrotnie nadanymi zeznaniami PIT-38) zostało przez stronę fizycznie złożone. Do organu I instancji bowiem zeznanie takie nie wpłynęło. Nie dowodzi tego również wskazywana przez stronę okoliczność, iż w dniu 24 kwietnia 2014 r. małżonek strony złożył oświadczenie majątkowe u Burmistrza Miasta i Gminy B., do którego załączył ww. zeznanie podatkowe, bowiem jest to odrębny obowiązek - nie mający związku z ustawowym obowiązkiem podatkowym złożenia zeznania podatkowego we właściwym organie podatkowym - wynikający z faktu zatrudnienia małżonka strony u określonego pracodawcy. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego niezapoznania jej z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie wskazał, że przed wydaniem decyzji, postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2014 r. organ I instancji wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań małżonka strony na okoliczność wykazania złożenia zeznania PIT-36 za 2013 r., organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy I przedstawił przyczyny nie uwzględnienia wniosku małżonka strony o jej przesłuchanie w sprawie złożenia zeznań podatkowych za 2013 r., w tym PIT-36 uznając, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ uznał, że okoliczności, co do których strona zgłosiła wnioski dowodowe wystarczająco zostały stwierdzone materiałem zebranym w toku postępowania - w szczególności dowodami wynikającymi z przesyłek pocztowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając: - naruszenie art. 6 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. przez ich bezpodstawne niezastosowanie, skutkujące określeniem zobowiązania podatkowego pomimo, że podatnik wraz z małżonkiem spełnili przesłanki ustawowe do wspólnego rozliczenia z małżonkiem, co powinno skutkować uznaniem złożenia zeznania podatkowego za 2013 r. złożonego przed 30 kwietnia 2014 r. za skuteczne i prawidłowe oraz bezprzedmiotowością postepowania w tej sprawie; -naruszenie art. 6 ust. 10 u.p.d.o.f. przez jego nieuprawnione zastosowanie skutkujące nieuprawnionym wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, mimo że w ustawowym terminie podatnik wraz z małżonką złożyli wspólne zeznanie podatkowe czego dowodzą złożone do akt sprawy dowody nadania listów poleconych wraz z informacjami operatora pocztowego o skutecznym doręczeniu przesyłek; -naruszenie art. 187 w związku z art. 210 i art. 121 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej O.p.) przez sprzeczność ustaleń dokonanych przez organ podatkowy w treści wydanej decyzji z zebranym materiałem dowodowym wyrażającym się bezpodstawnym uznaniem, iż dowody potwierdzające złożenie zeznania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. dowodzą w istocie dwukrotnego złożenia dokumentu PIT 38, czego nie da się jednoznacznie ustalić, a które to okoliczność stoją w sprzeczności ze wskazaniami podatnika oraz zasadami doświadczenia życiowego a nadto z dowodami występującymi w sprawie; -art. 121 i art. 122 O.p. przez brak działań mających na celi budowanie zaufania organu podatkowego u podatnika przez ewentualny brak informacji, iż w treści przesyłek może znajdować się niewłaściwe zeznanie podatkowe, co wywołuje wrażenie oczekiwania organu na kosztowny dla podatnika błąd; -art. 188 O.p. przez pominięcie dowodu z zeznań małżonka skarżącej wnioskowanych przez pełnomocnika podatnika; - art. 200 O.p. przez uniemożliwienie zapoznania się przez podatnika z treścią akt postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sporną kwestię w sprawie stanowi, czy wniosek o wspólne opodatkowanie z małżonkiem zawarty w zeznaniu PIT-36 za 2013 r. został złożony przez stronę w terminie do 30 kwietnia 2014 r. i tym samym czy strona miała prawo do wspólnego opodatkowania z małżonkiem. Zdaniem skarżącej zachowała ona termin do złożenia wspólnego zeznania podatkowego aby móc skorzystać ze wspólnego opodatkowania z małżonkiem, gdyż złożyła zeznanie podatkowe PIT-36 przed 30 kwietnia 2014 r., o czym świadczą dowody nadania listów poleconych. Zdaniem zaś organu dwie przesyłki na które powołuje się skarżąca dotyczą dwukrotnego wysłania do organu PIT-38 za 2013 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych. Jak wynika z treści przepisu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 51, poz. 361 ze zm. - dalej u.p.d.o.f.) małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów. Wyjątek od powyższej zasady przewidują uregulowania zawarte w art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. Stosownie do tego przepisu, małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa wart. 3 ust. 1 ustawy, między którymi istnieje przez cały rok wspólność majątkowa, pozostający w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, mogą być jednak, z zastrzeżeniem ust. 8, na wspólny wniosek wyrażony we wspólnym zeznaniu rocznym opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie z art. 9 ust. 1 i 1a, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków kwot określonych w art. 26 i art. 26c; w tym przypadku podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie. Małżonkowie, którzy chcą skorzystać z uprawnienia do wspólnego opodatkowania muszą spełnić przesłanki określone w powołanym przepisie, do których należy, m.in. złożenie stosownego wniosku wyrażone we wspólnym zeznaniu, ale także warunek odnoszący się do terminu złożenia takiego wniosku. Konieczność spełnienia tego warunku wynika w sposób jednoznaczny z art. 6 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, iż sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4 nie ma zastosowania do podatników, którzy wniosek, wyrażony w zeznaniu podatkowym, określony w ust. 2 i 4 złożą po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1 - czyli po dniu 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, którego dotyczy składane zeznanie. Wniosek o wspólne opodatkowanie jest oświadczeniem woli podatnika o skorzystaniu z określonego prawa podmiotowego. Bez jego uzewnętrznienia w określonym trybie i czasie podatnik z tego uprawnienia nie może korzystać, bowiem złożenie wniosku po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wywołuje skutków materialnoprawnych wskazanych w art. 6 ust. 2 i 4 ustawy - nie daje więc podatnikom prawa do skorzystania z preferencyjnego wspólnego opodatkowania. Zatem małżonkowie mogą być opodatkowani łącznie pod warunkiem złożenia wniosku zamieszczonego we wspólnym zeznaniu rocznym. Fakt wystąpienia przesłanek warunkujących prawo do wspólnego opodatkowania nie wyłącza jednak zasady odrębnego opodatkowania. Umożliwia ono jedynie skorzystanie z prawa do łącznego sposobu opodatkowania osiągniętego dochodu rocznego. Sposób takiego opodatkowania nie powstaje z mocy prawa, lecz na skutek wniosku małżonków, złożonego we wspólnym zeznaniu rocznym, w terminie określonym w art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 1924/12) . Rację ma więc organ podatkowy, że dopiero złożenie wniosku przez uprawniony podmiot kształtuje ostatecznie wysokość zobowiązania podatkowego. Z uwagi na charakter podatku dochodowego od osób fizycznych, który obliczany jest za cały rok kalendarzowy, ustawodawca ustalił materialnoprawne terminy rozliczenia tego podatku. Taki termin wynika z art. 45 ust. 1 cyt. ustawy dla złożenia zeznania o wysokości osiągniętego przez podatnika dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym. Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że niezłożenie wniosku o wspólne opodatkowanie w terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powoduje nieodwołalny skutek w postaci utraty prawa do tego szczególnego opodatkowania dochodów małżonków. W ocenie Sądu z akt sprawy wynika, że termin do złożenia PIT-36 nie został przez skarżącą i jej męża dochowany, bowiem małżonkowie zeznanie za rok podatkowy 2013 r. złożyli po ustawowym terminie, tj. w dniu 23 maja 2014 r., przy czym mąż skarżącej złożył także dodatkowo wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia w dniu 26 maja 2014 r. Wyjaśnienia strony o nadaniu spornego zeznania pocztą i wskazywanie dowodów nadania przesyłek poleconych, w których zostały przesłane nie znajdują odzwierciedlenia w dokumentach, które znajdują się w aktach sprawy. Ze zgromadzonego materiału wynika, iż do Urzędu Skarbowego w Z. strona przesłała pocztą dwie przesyłki zawierające zeznania podatkowe PIT-38, tj. w dniu 27 marca 2014 r. wg nr [...](data wpływu 31 marca 2014 r.) oraz w dniu 18 kwietnia 2014 r. wg nr [...]( data wpływu 24 kwietnia 2014 r.). W aktach sprawy znajdują się koperty, w których strona przesłała korespondencję, i na którą powołuje się twierdząc że wysłała zeznanie w terminie do 30 kwietnia 2014 r. Brak jest w aktach dowodów potwierdzających stanowisko skarżącej. Sam fakt posiadania przez stronę dowodów nadania przesyłek pocztowych nie stanowi dowodu na to, że zeznanie PIT-36 (poza bezspornie dwukrotnie nadanymi zeznaniami PIT-38, które znajdują się w aktach sprawy) zostało przez stronę fizycznie złożone. Z akt sprawy nie wynika, aby do organu podatkowego I instancji przed 30 kwietnia 2014 r. zeznanie takie wpłynęło. Nie dowodzi tego również wskazywana przez stronę okoliczność, iż w dniu 24 kwietnia 2014 r. mąż skarżącej złożył oświadczenie majątkowe u Burmistrza Miasta i Gminy B., do którego załączył ww. zeznanie podatkowe. Strona mogła zeznanie podatkowe PIT-36 przed 30 kwietnia 2014 r. sporządzić. Jednak z żadnego dowodu nie wynika aby zeznanie to zostało złożone w organie podatkowym w wymagalnym dla niego terminie. W tym miejscu wskazać należy, że w aktach znajduje się zeznanie podatkowe PIT-36 złożone przez stronę i małżonka po terminie, jak również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zeznania. We wniosku tym małżonek strony wskazuje, że nie jest w stanie wyjaśnić dlaczego omyłkowo wysłał zamiast PIT-36 PIT- 38, jednocześnie wnosząc o niekaranie jego za to uchybienie (k.1 akt administracyjnych). W ocenie Sądu dowody zebrane w sprawie jednoznacznie wskazują, iż małżonkowie J. i J. G. nie dochowali ustawowego terminu do złożenia zeznania podatkowego warunkującego możliwość skorzystania z preferencyjnego opodatkowania ich dochodów. Za nietrafny należy uznać zarzut o niewypełnieniu przez organ I instancji wymogów określonym art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu podatkowym, a przed wydaniem decyzji, postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2014 r. wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Strona w wyznaczonym terminie, który upływał w dniu 9 września 2014 r. nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Także organ II instancji postanowieniem z dnia 27 listopada 2014 r. wyznaczył stronie 7-dniowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Organy odniosły się także do wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań męża strony na okoliczność wykazania złożenia zeznania PIT-36 za 2013 r. Organy wyjaśniły, że wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony albowiem okoliczności te stwierdzone zostały wystarczająco innym dowodem. Z treści art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej O.p.) wynika, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznać należy, że okoliczności, co do których strona zgłosiła wniosek dowodowy wystarczająco zostały stwierdzone materiałem zebranym w toku postępowania - w szczególności dowodami wynikającymi z przesyłek pocztowych. Wskazać w tym miejscu należy, że wbrew twierdzeniom strony przeprowadzono postępowanie podatkowe zgodnie z przepisami prawa procesowego. Przypomnieć należy, że przepisy art. 122 i art. 187 § 1 O.p. stanowią, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie zaś z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W tym miejscu podkreślić należy, że wyrażony w przepisie art. 122 O.p. obowiązek podejmowania przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym nie ma charakteru bezwzględnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż powołany przepis nie oznacza obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 1658/00, niepubl.). Zdaniem Sądu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie uchybiły ww. przepisom. Podjęły bowiem wszelkie, możliwe działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy. Materiał dowodowy zebrany przez organy podatkowe okazał się wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, ocena zgromadzonego materiału dowodowego zawarta w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest logiczna i spójna, uwzględniająca doświadczenie życiowe. Z tych też względów oddalono skargę w całości w oparciu o art. 151 p.p.s.a.