II SAB/Łd 8/18

Dnia 2 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2018 roku sprawy ze skargi I. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie stanu technicznego linii energetycznej 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do wydania aktu kończącego postępowanie w sprawie wywołanej wnioskiem I. P. z dnia 4 sierpnia 2015 roku w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt organowi; 2. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B.grzywnę w kwocie 2000 (dwa tysiące) złotych; 4. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz I. P. sumę pieniężną w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych; 5. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz I. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów wpisu sądowego. LS I. P. wniosła skargę na bezczynne i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie stanu technicznego linii energetycznej SN 15 kV samowolnie zrealizowanej i ulokowanej na działkach nr ewid. 810/3, 810/7 i 810/8 we wsi Ł., gm. B. W treści skargi jej autorka wniosła o: 1. zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w zakreślonym terminie z uwagi na katastrofalny stan techniczny samowoli budowlanej; 2. stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznanie na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej, o której stanowi art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."); 4. wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 w zw. z art. 156 § 6 P.p.s.a. w dotkliwej dla organu kwocie mając na względzie przedmiot postępowania i realne zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia, jakie stwarza nielegalnie wybudowana linia, a także wieloletnie i bezskuteczne prowadzenie postępowania, a dotychczasowe orzeczenia Sądu nie przyniosły oczekiwanego rezultatu; 5. zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi jaj autorka podniosła, iż organ rozpoznaje sprawę od 27 miesięcy, bowiem wniosek o wszczęcie postępowania strona skierowała do organu w dniu [...]. Po 9 miesiącach, bowiem dopiero w dniu [...] organ przeprowadził oględziny. Organ wojewódzki postanowieniem z dnia [...] wyznaczył organowi dodatkowy termin załatwienia sprawy poprzez wydanie aktu administracyjnego do dnia [...]. Organ decyzją z dnia [...] nakazał pionizację słupa z ubytkami betonu i skorodowaną konstrukcją wsporniczą. Z tego powody Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 maja 2017 roku, sygn. II SA/Łd 117/17 uchylił tę decyzję. Wcześniej, bo wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 roku, sygn. II SAB/Łd 298/16 Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W dniu [...] organ po 11 miesiącach bezczynności wydał postanowienie nr [...], które strona zakwestionowała w drodze zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż wnioskiem z dnia [...] (uzupełnionym w dniu [...]) I. P. wystąpiła z wnioskiem o natychmiastowe wyłączenie z eksploatacji linii 15 kV biegnącej przez działki nr ewid. 810/3, 810/7 i 810/8 w Ł. z uwagi na zagrożenie życia, zdrowia i mienia. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] organ – na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257, dalej jako: "K.p.a.") – odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Po rozpatrzeniu zażalenia, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 roku, sygn. II SA/Łd 962/15, po rozpatrzeniu skargi I. P. na ww. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]. W ocenie Sądu, obowiązki nakładane na podstawie art. 66 Prawa budowlanego mają charakter naprawczy, zmierzają do przywrócenia obiektu do stanu używalności, zachowania substancji budowlanej w należytym stanie technicznym odpowiadającym jego funkcjom. Oczywistym jest, że nie służą do doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z prawem, a przepis art. 66 Prawa budowlanego nie służy usuwaniu skutków samowoli budowlanej. Jedynym celem wskazanego unormowania jest doprowadzenie obiektu budowlanego do należytego stanu technicznego, przy czym przepis dotyczy wszelkich obiektów, bez względu na to, czy wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, czy też nie podlegają obowiązkowi zgłoszenia, uzyskania pozwolenia. Kontynuując postępowanie organ w dniu [...] przeprowadził oględziny w sprawie stanu technicznego linii stwierdzając, iż słupy transformatora posiadają niewielkie ubytki, a stan techniczny słupów nie jest zły. Słup przelotowy nie trzyma prawidłowego pionu. Sposób posadowienia jest stabilny. W dniu oględzin przedstawiciele A Dystrybucja S.A. - właściciela linii nie przedstawili aktualnych protokołów kontroli w zakresie stanu technicznego i przydatności do użytkowania linii. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, dokonanych ustaleń oraz analizy zebranych dokumentów stwierdzając, iż słup przelotowy na działce nr ewid. 810/8 przechylony jest pod znacznym kątem i w związku z tym wraz z linią jest w nieodpowiednim stanie technicznym, przez co może stanowić zagrożenie zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia i środowiska. W tej sytuacji organ decyzją z dnia [...], nr [...] nałożył na A Dystrybucja S.A. obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez pionizację słupa. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję. Upomnieniem z dnia [...] organ wezwał A Dystrybucja S.A. do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wskazanych w decyzji z dnia [...]. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 maja 2017 roku, sygn. II SA/Łd 117/17 uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]. W tej sytuacji organ postanowieniem z dnia [...], nr [...] nałożył na A Dystrybucja S.A. obowiązek wniesienia zaliczki w kwocie 3.000 zł na pokrycie kosztów postępowania, wykonania obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...]. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła I. P., ale organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...], nr [...] stwierdził niedopuszczalność ww. zażalenia. Jak podkreślił organ, obowiązek nałożony postanowieniem z dnia [...] na A Dystrybucja S.A. został wykonany i obecnie organ podejmuje czynności mające na celu wykonanie przez osobę uprawnioną opracowania oceny technicznej. W związku ze złożeniem zażalenia przez I. P. z dnia [...] dotyczącego bezczynności i przewlekłości, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...] odmówił wyznaczenia organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z regulacją art. 3 § 1 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w określonych przypadkach, w tym w razie konieczności wydania decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 – 4a oraz pkt 8 P.p.s.a.). Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 P.p.s.a.). Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Na wstępie wyjaśnić należy, iż warunkiem wniesienia skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). W sprawie skargi na bezczynność – w związku z treścią art. 16 ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 roku, poz. 935) – środkiem takim jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 K.p.a.). W stanie faktycznym sprawy skarżąca złożyła, pismem z dnia [...], zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Organ drugiej instancji w dniu [...] wydał postanowienie w wyniku rozpoznania ww. zażalenia odmawiając wyznaczenia organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Wcześniej jednak, bowiem w dniu [...], skarżąca skierowała, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie stanu technicznego linii energetycznej SN 15 kV zlokalizowanej na działkach nr ewid. 810/3, 810/7 i 810/8 we wsi Ł. Mimo iż skarga została wniesiona przed rozpoznaniem zażalenia należy uznać, że skarga jest formalnie dopuszczalna. Warunkiem wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest skierowanego środka, o którym stanowi art. 37 K.p.a. Warunkiem wniesienia skargi nie jest to czy takowy środek zostanie rozpoznany, bądź w jaki sposób zostanie rozpoznany, czy jaki da efekt. Przystępując do rozważań merytorycznych wyjaśnić należy, iż organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 K.p.a. Zgodnie z jego treścią – w związku z treścią art. 16 ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 roku, poz. 935) – organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.). Lektura akt administracyjnych pozwala odnotować, że postępowanie w sprawie został zainicjowane wnioskiem skarżącej datowanym na dzień [...], który wpłynął do organu nadzoru budowlanego szczebla powiatowego w tej samej dacie. Wniosek ten był sprecyzowany pismem z dnia [...]. Pierwszą czynnością, jaką wykonał organ w sprawie, było wydanie w dniu [...] postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, utrzymanego w mocy postanowieniem organu odwoławczego z dnia [...]. Jednakże akty te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016 roku, sygn. II SA/Łd 962/15. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 26 marca 2016 roku. Pismem z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do organu pierwszej instancji o podjęcie działań w sprawie spornego słupa, a pismem z dnia [...] organ odwoławczy przekazał organowi stopnia podstawowego prawomocny wyrok z dnia 27 stycznia 2016 roku. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], nr [...] nakazał gestorowi sieci energetycznej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez pionizację słupa. Decyzja ta została utrzymana w mocy w toku kontroli instancyjnej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...]. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 maja 2017 roku, sygn. II SA/Łd 117/17, po rozpoznaniu skargi I. P., uchylił decyzję organy drugiej instancji z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu powiatowego z dnia [...]. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 22 lipca 2017 roku. W dniu [...] organ zobowiązał gestora sieci do uzupełnienia – złożonej w dniu [...] – oceny technicznej, w terminie do dnia [...]. Z załączonej do akt administracyjnych adnotacji urzędowej z dnia [...] wynika, że do tej daty gestor sieci nie złożył uzupełnionej oceny technicznej. Jednocześnie organ postanowieniem z dnia [...] nałożył na gestora sieci obowiązek wniesienia zaliczki w kwocie 3.000 zł na pokrycie kosztów postępowania (wykonania postanowienia z dnia [...]). W odpowiedzi na skargę organ napisał, że obowiązek nałożony postanowieniem z dnia [...] został wykonany, a organ obecnie podjął czynności mające na celu wykonanie przez osobę uprawnioną oceny technicznej. Z ustaleń stanu faktycznego w sprawie należy odnotować, że zagadnienie przewlekłego prowadzenia postępowania było już przedmiotem zainteresowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 roku, sygn. II SAB/Łd 298/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie stanu technicznego linii energetycznej: stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt 1 wyroku); umarzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu (punkt 2 wyroku); wymierzył organowi grzywnę w kwocie 500 zł (punkt 3 wyroku); przyznał od organu na rzecz I. P. sumę pieniężną w kwocie 500 zł (punkt 4 wyroku) oraz zasądził od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz I. P. zwrot kosztów postępowania (punkt 5 wyroku). Wyrok ten jest prawomocny od dnia 14 kwietnia 2017 roku. Prawomocny wyrok wraz z aktami wpłynął do organu w dniu 4 maja 2017 roku. Z uwagi na fakt i treść wskazanego wyroku przedmiotem zainteresowania Sądu w aktualnie rozpoznawanej skardze będzie zarzut bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w okresie po dniu [...], aż do dnia rozpoznania sprawy niniejszej. Po dniu [...] (termin uzupełnienia przez gestora sieci oceny technicznej wyznaczony pismem z dnia [...]), a do momentu wniesienia skargi, która wpłynęła do organu w dniu [...], tenże organ nie podjął żadnych działań w sprawie. Co więcej, a co wypada ze szczególnym zdziwieniem odnotować, organ dopiero w dnu [...] podjął działania u gestora sieci w celu ustalenia kiedy zostanie uzupełniona ocena techniczna (co potwierdza adnotacja urzędowa spisana na okoliczność rozmowy telefonicznej). Z informacji uzyskanych w organie w dniu [...] (potwierdzonych w treści notatki służbowej) wynika, że organ nie zakończył postępowania w sprawie. W kontekście powyższych uwag, oceniając opisany tok czynności następujących po dniu [...] (data wydania wyroku w sprawie sygn. II SAB/Łd 298/16) Sąd uznał zasadność skargi zobowiązując organ do załatwienia sprawy w terminie 1 miesiąca od daty zwrotu akt w pkt. 1 wyroku. W kolejnym stwierdzając, że organ pozostaje w bezczynności i w sposób przewlekły prowadzi postępowanie w sprawie. Niewątpliwie organ prowadząc postępowanie naruszył obowiązek załatwienia sprawy w ustawowym terminie, określonym w art. 35 K.p.a. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla zwłoki w rozstrzygnięciu tejże sprawy, wynoszącej ponad 12 miesięcy od daty poprzedniego wyroku i ponad 30 miesięcy od otrzymania wniosku inicjującego postępowanie. Trudno doszukać się uzasadnienia dla tak długo trwającego postępowania, szczególnie że w tym ostatnim dwunastomiesięcznym okresie czasu organ praktycznie nie podjął żadnej czynności w sprawie. Organ jedynie pismem z dnia [...] poinformował gestora sieci o jej niekompletności i zobowiązał do jej uzupełnienia do dnia [...]. Jednakże termin ten ekspirował i dopiero w dniu [...] postanowieniem nałożył na gestora sieci obowiązek wniesienia zaliczki na pokrycie kosztów postępowania. W dniu [...] organ telefonicznie podjął działania w celu ustalenia daty, w jakiej gestor sieci uzupełni ocenę techniczną, którą złożył w organie w dniu [...]. Warto dostrzec i to, iż organ nie zaprzecza, że pozostaje w bezczynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu (por. np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 września 2013 roku, sygn. akt: I SAB/Wa 243/13 oraz z dnia 12 września 2013 roku, sygn. akt: I SAB/Wa 364/13, wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając opisany tok czynności Sąd stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1 P.p.s.a., wobec faktu, iż organ uchybił podstawowym terminom załatwienia sprawy administracyjnej wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ – co już sygnalizowano wcześniej – po wydaniu w dniu 15 lutego 2017 roku wyroku w sprawie do momentu rozpoznania skargi, nie zakończył postępowania, a podejmowane czynności były pozorne i w znacznych odstępach czasu, bez należytej koncentracji, która powinna charakteryzować merytoryczne sprawnie prowadzone postępowanie administracyjne. W zaistniałej sytuacji, zdaniem Sądu, zasadnym jest wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Ustalając wysokość nałożonej grzywny w kwocie określonej w rozstrzygnięciu, Sąd ocenił okres czasu po dniu [...], do dnia orzekania uznając, że grzywna w tej kwocie jest adekwatna do stopnia naruszenia prawa. Uznawszy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie i wobec tego, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania ma charakter rażącego naruszenia prawa Sąd uznał, iż zasługuje na uwzględnienie także wniosek skargi o przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. i ocenił, że kwota określona w rozstrzygnięciu będzie w tym zakresie odpowiednia. Niewątpliwie Sąd podziela argumenty wskazane przez autorkę skargi, niemniej nawet w tej sytuacji składowi orzekającemu nie może z pola widzenia umykać ilość i wysokość każdej poszczególnej grzywny i kwoty pieniężnej, do której zapłaty zobowiązany jest organ. Z treści powołanego przepisu art. 149 § 2 P.p.s.a. wynika, iż przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny, przepis wszak stanowi, iż "Sąd może przyznać". Wobec tego działając w ramach takiego uprawnienia i uwzględniając zaistniały w sprawie stan faktyczny, a w nim przede wszystkim długoterminową i bierną postawę organu, ale i ilość spraw zawisłych przed Sądem i kwoty nakładanych na organ sankcji finansowych, Sąd przyznał na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie określonej w rozstrzygnięciu, jako sumę pieniężną, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Konkludując, Sąd w punkcie pierwszym wyroku zobowiązał organ do załatwienia sprawy w zakreślonym terminie, a w punkcie drugim stwierdził, iż bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czyniąc za podstawę tych rozstrzygnięć przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. Natomiast o wymierzeniu organowi grzywny Sąd orzekł jak w punkcie trzecim wyroku na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. W punkcie czwartym wyroku Sąd przyznał skarżącej sumę pieniężną na mocy art. 149 § 2 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej od organu administracji Sąd postanowił w punkcie piątym wyroku przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. M.K.