I FSK 1384/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia del. WSA Bożena Dziełak, , po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 87/18 w sprawie ze skargi J. H. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. H. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną 1.1. J.H. (dalej: Strona lub Skarżący) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 87/18. Sąd ten oddalił jego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 12 grudnia 2017 r. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Y. (dalej: Naczelnik US) z dnia 11 sierpnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. 1.2. Na tle dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kontroli legalności postanowienia Dyrektora IAS zasadnicza kwestia na której uwagę skupił Skarżący dotyczyła uznania, czy w postępowaniu podatkowym (wszczętym po kontroli podatkowej) doszło do skutecznego doręczenia wspomnianej decyzji - w dniu 30 sierpnia 2017 r., po dwukrotnym pocztowym awizowaniu przesyłki pod adresem: W., zgłoszonym do właściwego organu podatkowego przez Stronę jako adres zamieszkania - na zasadzie fikcji prawnej wynikającej z art. 150 § 4 w związku z art. 148 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.; dalej: O.p.), w sytuacji gdy Skarżący twierdził, że doręczenie takie powinno mieć miejsce pod innym adresem: Y., który został przez niego wskazany jako adres do doręczeń Skarżącego jako przedsiębiorcy w CEIDG (tj. Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej) oraz adres dodatkowego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i którym posługiwał się w trakcie kontroli podatkowej. Sąd wydając zaskarżony wyrok podzielił ustalenia i wnioski Dyrektora IAS co do: - prawidłowości doręczenia decyzji w podanych wyżej: trybie (art. 150 O.p.), dacie (30 sierpnia 2017 r.) i miejscu zamieszkania (X.); - złożenia przez Skarżącego odwołania, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, dopiero pismem z dnia 30 października 2017 r., czyli po 14-dniowym terminie liczonym od daty doręczenia decyzji według art. 223 § 2 pkt 1 O.p., którego koniec przypadał na dzień 13 września 2017 r.; - zasadności oraz konieczności stwierdzenia, w takich okolicznościach, uchybienia terminowi do wniesienia odwołania na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. 1.3. W skardze kasacyjnej od przywołanego na wstępie wyroku, Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Oświadczył również, w piśmie procesowym z dnia 4 czerwca 2018 r. stanowiącym uzupełnienie braków skargi kasacyjnej, że zrzeka się rozprawy. 1.4. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie: 1) art. 2 i art. 31 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez niewłaściwą interpretację oraz nieprawidłowe zastosowanie w wyniku błędnego uznania, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie bez naruszenia zasady zaufania oraz czynnego udziału Strony w postępowaniu, oraz z powodu pominięcia zasady sprawiedliwości społecznej i proporcjonalności; 2) "art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c" [ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) - jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej] w związku z: a) art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 148 § 1 i § 2 O.p. w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej na skutek braku zastosowania środka określonego w ustawie i uznanie decyzji z dnia 11 sierpnia 2017 r. za doręczoną, mimo faktu jej niedoręczenia Skarżącemu w dniu 30 sierpnia 2017 r., b) art. 121 O.p. w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej na skutek braku zastosowania środka określonego w ustawie, w sytuacji gdy postępowanie podatkowe przeprowadzono z naruszeniem zasady zaufania, zwłaszcza na skutek niezbadania stanu fatycznego i automatyzmu w podejmowaniu czynności, c) art. 122 O.p. w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej na skutek braku zastosowania środka określonego w ustawie, mimo że w toku postępowania podatkowego nie podjęto wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza przez nieuwzględnienie adresu do doręczeń podatnika, d) art. 123 O.p. w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej na skutek braku zastosowania środka określonego w ustawie, w sytuacji gdy organ odwoławczy przyznał decyzji Naczelnika US walor ostateczności, chociaż Skarżący nie miał możliwości czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. 1.5. Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie kosztów postępowania. Zwrócił uwagę na wady konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Nadto nie wypowiedział się przeciwnie do oświadczenia Skarżącego o zrzeczeniu się rozprawy. 2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 2.1. Dyrektor IAS nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W takim stanie rzeczy rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło - zgodnie z art. 182 § 2 i § 3 P.p.s.a. - na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z oświadczeniem Skarżącego. 2.2. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a., niezależnie od zarzutów skargi kasacyjnej (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40) 2.3. Wspomnieć należało również, że według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł nie przedstawiać pełnej relacji z przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych zarzutów. 2.4. Wobec powyższego skarga kasacyjna została zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.) W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. 2.5. Formułując taką ocenę skargi kasacyjnej przypomnieć trzeba było, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu kontrolował postanowienie ostateczne wydane przez Dyrektora IAS, które rozstrzygało wyłącznie o tym, iż doszło do uchybienia terminu przewidzianego do złożenia odwołania (od decyzji podatkowej określającej Skarżącemu zobowiązania w podatku VAT). Granice sprawy sądowoadministracyjnej wyznaczał zatem tylko ten akt objęty skargą, czyli postanowienie z dnia 12 grudnia 2017 r., które następnie poddane zostało sądowej kontroli pod względem jego legalności. W zakresie tak rozumianej sprawy i zakresu kontroli z zaskarżonego wyroku można było wywieść kilka kluczowych ustaleń i wniosków przyjętych przez Sąd, które miały decydujące znaczenie dla uznania braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej. 2.6. Według bowiem Sądu pierwszej instancji: - zebrany w aktach podatkowych całościowy materiał dowodowy pozwalał w sposób pewny ustalić, czy doszło do doręczenia decyzji Naczelnika US w trybie art. 150 O.p. oraz kiedy wniesiono od niej odwołanie na użytek oceny dochowania 14-dniowego terminu przewidzianego dla takiej czynności procesowej wynikającego z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. (w uzasadnieniu wyroku cytując właściwą treść tego przepisu mylnie wskazano /tzw. czeski błąd/ na "art. 232 § 2 pkt 1 O.p." - przyp. NSA); - z akt podatkowych wynikało, że adres zamieszkania pod którym doręczono decyzję z dnia 11 sierpnia 2017 r. został wprowadzony do ewidencji podatników (tj. Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników) na skutek złożonego przez Skarżącego w dniu 17 marca 2015 r. wpisu aktualizującego do CEIDG, podającego zmianę adresu zamieszkania z Y. na X., zaś ponownej zmiany tego adresu (z X. na Y.) Skarżący dokonał dopiero z dniem 6 listopada 2017 r.; - adres zamieszkania w Y., wskazywany przy korespondencji prowadzonej w toku kontroli podatkowej, nie obowiązywał po dniu 17 marca 2015 r. i z tej przyczyny nie podlegał uwzględnieniu przy doręczaniu decyzji Naczelnika US po tej dacie na podstawie art. 148 § 1 O.p.; - w ramach przepisów art. 148 O.p. organ podatkowy mógł wybrać sposób doręczenia w jednym z miejsc w nim przewidzianych i nie dokonywać kolejnych doręczeń pod różnymi adresami w celu uzyskania faktycznego odbioru korespondencji przez jej adresata; - Skarżący błędnie uważał, że niezmieniona w CEIDG informacja, iż adres w Y. jest także adresem do korespondencji z przedsiębiorcą, zobowiązywała organ podatkowy do kontaktowania się z nim jako podatnikiem pod tym właśnie adresem, gdy tymczasem okoliczność wprowadzenia tego rodzaju zapisu w CEIDG nie modyfikuje przyjętych w procedurze podatkowej (art. 148 O.p.) zasad doręczania korespondencji w toku postępowania podatkowego; - organ podatkowy trafnie także podniósł, że w kontaktach z nim (na etapie kontroli podatkowej) Strona nie powoływała się na adres w Y. jako adres do doręczeń, a ów Y. adres był wskazywany (na pieczątce firmowej) jako adres oddziału prowadzonej działalności gospodarczej, obok głównego miejsca prowadzenia tejże działalności (X.); - nie było podstaw do podważania legalności doręczenia decyzji na prawidłowo ustalony adres zamieszkania Skarżącego w X., mający również potwierdzenie w pozostałym zebranym i rozważonym materiale dowodowym (dokumentach rozliczeniowych składanych przez Stronę do Naczelnika Urzędu Skarbowego X. oraz zgłoszeniach aktualizacyjnych), jak też do podejmowania przez organ dodatkowych działań dotyczących wyjaśnienia adresu na jaki winny być dokonywane doręczenia pism w postępowaniu podatkowym; - zasadnie Dyrektor IAS uznał, że decyzja została skutecznie doręczona w trybie art. 150 O.p. w dniu 30 sierpnia 2017 r. (po tzw. awizacji w dniach 26 lipca i 3 sierpnia 2017 r.) oraz że termin odwoławczy upływał z dniem 13 września 2017 r., zaś odwołanie Skarżący wniósł już po tym terminie, gdyż uczynił to w dniu 30 października 2017 r.; - w konsekwencji w pełni uzasadnione, prawidłowe i konieczne było zastosowanie przez organ odwoławczy art. 228 § 1 pkt 2 O.p. 2.7. Mimo takich zapatrywań Sądu, streszczonych w poprzednim punkcie, autor skargi kasacyjnej stawianymi zarzutami w ogóle nie objął kluczowych dla wyniku sprawy podatkowej przepisów art. 150, art. 223 § 2 pkt 1 i art. 228 § 1 pkt 2 O.p. W szczególności nie zakwestionował wymienionych przepisów w płaszczyźnie ich wykładni, ani tym bardziej w aspekcie zastosowania w kontrolowanej sprawie podatkowej Strony, która zakończyła się formalnie wydaniem postanowienia z dnia 11 sierpnia 2017 r. Skoro tak, to uznać należało, że Skarżący w ramach sformułowanej skargi kasacyjnej zupełnie nie podważył wyrażonej przez Sąd pierwszej instancji akceptacji dla zastosowania wymienionych przepisów przez organ podatkowy w okolicznościach tej sprawy, czyli w konsekwencji i wyrażonej na tym tle oceny działania tego organu administracji publicznej jako zgodnego z prawem. Oznaczało to, że już choćby tylko z tej podstawowej przyczyny skarga kasacyjna nie mogła wywrzeć zamierzonego przez Skarżącego skutku i doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Nawet bowiem w sytuacji zasadności innych podniesionych naruszeń, nie mogłyby one mieć istotnego wpływu na wynik sprawy rozumiany jako rozstrzygnięcie sądowe. Wyrokiem tym oddalono przecież skargę na rzeczone postanowienie stwierdzające właśnie - w oparciu o powołane tu przepisy - uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US, przy przyjęciu okoliczności już wcześniej zrelacjonowanych (zob. pkt 1.2 drugi akapit oraz pkt 2.6), czyli skutecznego doręczenia decyzji w dniu 30 sierpnia 2017 r., wniesienia odwołania w dniu 30 października 2017 r., przekroczenia w ten sposób 14-dniowego terminu dla dokonania takiej czynności, skutkującego finalnie koniecznością stwierdzenia tego uchybienia w drodze procesowej poprzez wydanie postanowienia o tym orzekającego. 2.8. Skarżący nie zarzucił ponadto, aby Sąd nie dopatrzył się, że przy wydaniu postanowienia przez Dyrektora IAS doszło do naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Te z kolei przepisy statuują szczegółowe reguły prowadzenia postępowania dowodowego, tak co do obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organ podatkowy, jak i co do swobodnej oceny dowodów, która wymaga od tego organu formułowania oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Innymi słowy, ustalenie faktyczne, że adres w X. był w dacie doręczania decyzji adresem zamieszkania Strony nie zostało podważone. Nie wzruszono też pozostałych okoliczności faktycznych towarzyszących doręczeniu korespondencji zawierającej ową decyzję pod tym adresem, koniecznych do wystąpienia skutku przewidzianego w art. 150 § 4 O.p. 2.9. Jedyny element, w jakim Skarżący nieco nawiązał do tła faktycznego i prawnego rozpoznanej sprawy, stanowiła ta część zarzutów, która odwoływała się do naruszenia art. 122 oraz art. 148 § 1 i § 2 O.p. W tym kontekście nie miały żadnego znaczenia twierdzenia skargi kasacyjnej jakoby termin odwoławczy należało liczyć od daty zapoznania się Strony z treścią decyzji na skutek uzyskania jej fotokopii z akt (27 października 2017 r.) po zajęciu rachunków bankowych. Abstrahowały one bowiem od niepodważonego właściwymi zarzutami doręczenia decyzji na zasadzie fikcji prawnej w dniu 30 sierpnia 2017 r. Owej fikcji nie niweczyła także gołosłowna i niespójna zarazem uwaga, że na Skarżącego przerzucono negatywne konsekwencje automatycznego wyboru adresu do doręczeń przez organ podatkowy, bez uwzględnienia wiedzy tegoż organu o miejscu zamieszkania Strony posiadanej z wcześniej prowadzonej kontroli podatkowej. Kwestia miejsca zamieszkania Strony w czasie kontroli podatkowej oraz w czasie postępowania podatkowego zakończonego w pierwszej instancji wydaniem i doręczeniem decyzji z dnia 11 sierpnia 2017 r. została poddana weryfikacji przez Sąd. Stwierdził on mianowicie, że w świetle materiału dowodowego zebranego w aktach podatkowych oraz oceny tegoż materiału, prawidłowe było ustalenie organu, że w czasie mającym znaczenie dla tej sprawy adresem tym był adres X. Jak już wcześniej wzmiankowano, to ustalenie nie zostało właściwie podważone. Nadto, Skarżący nie negował okoliczności, że doszło do odnotowania zmiany jego adresu zamieszkania w CEIDG i co raczej oczywiste, nie dowodził aby owa zmiana nie odpowiadała rzeczywistości (skoro ją sam zgłosił). Natomiast tylko z faktu pojawiania się - już po zmianie adresu zamieszkania w CEIDG z dniem 17 marca 2015 r. - w pismach kierowanych do Strony w toku kontroli podatkowej jej adresu Y. (podanego też w CEIDG jako adres do doręczeń przedsiębiorcy oraz dodatkowy adres miejsca prowadzenia działalności gospodarczej) nie można było wywodzić, że to ten adres winien zostać prawnie uznany przez organ podatkowy za adres właściwy do doręczenia decyzji w postępowaniu podatkowym na zasadzie wykładni funkcjonalnej (a nie leksykalnej) art. 148 § 1 in fine i § 2 pkt 2 O.p. Po pierwsze, autor skargi kasacyjnej nie podważył oceny prawnej Sądu pierwszej instancji, którą ten wsparł odwołaniem się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 1793/17, że adres do doręczeń właściwy dla przedsiębiorcy i wynikający z CEIDG nie może modyfikować przyjętego w procedurze podatkowej miejsca doręczania korespondencji przez organ podatkowy temuż podmiotowi jako podatnikowi. Skarżący zaniechał zwłaszcza przedstawienia argumentacji i adekwatnych do tego zarzutów nakierowanych na to, aby wykazać na podstawie jakich to przepisów dotyczących problematyki danych zamieszczanych w CEIDG, podany tam adres do doręczeń winien być utożsamiany z "adresem do doręczeń w kraju", o jakim mowa w art. 148 § 1 in fine O.p. Po drugie, jak ustalono - i co także nie uległo wzruszeniu skargą kasacyjną - w kontaktach z organem podatkowym (na etapie kontroli podatkowej) Strona nie wskazywała, aby posiadała adres do doręczeń i aby był nim adres w Y.; widniał on jedynie na pieczątce jako adres oddziału prowadzonej działalności gospodarczej. Taki stan musiał prowadzić do konstatacji, że organ podatkowy nie naruszył przepisów art. 148 § 1 i § 2 pkt 2 O.p. wybierając doręczenie decyzji na adres miejsca zamieszkania Skarżącego, zamiast prawnie też dopuszczalnego miejsca prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, w sytuacji gdy Strona nie wskazała wyraźnie organowi podatkowemu, że wolą jej jest korzystanie w sprawie podatkowej z odrębnie ustanowionego do tego celu adresu do doręczeń w kraju. 2.10. Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie wszystkie pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące przepisów konstytucyjnych (art. 2 i art. 31 ust. 1 Konstytucji RP), zasad ogólnych postępowania podatkowego (art. 121-123 O.p), rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.) oraz procedury sądowoadministracyjnej (art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), bez względu na częściowo towarzyszące im także wady konstrukcyjne, których szczegółowe komentowanie stało się w tej sytuacji zbędne. W istocie zbudowano je bowiem na założeniu o konieczności doręczenia decyzji na adres w Y., i zarzuty te miały charakter jedynie następczy w stosunku do tegoż założenia, jak się okazało bezpodstawnie negującego skuteczność owego doręczenia pod adresem X. Skarżący nie wykazał zatem, aby zaskarżony wyrok naruszał prawo w zakresie objętym zarzutami skargi kasacyjnej i ich motywami. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. Powołując się na ten przepis orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. 2.11. Natomiast w zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów z punktu drugiego sentencji, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - wyrok oddalał skargę, która była objęta wpisem stałym; - skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Skarżący w maju 2018 r.; - odpowiedź na skargę kasacyjną w imieniu Dyrektora IAS sporządził radca prawny, który nie prowadził sprawy przed Sądem pierwszej instancji; - sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, oddalając skargę kasacyjną. Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która ją wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną. Według natomiast § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, z późn. zm.) stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka minimalna wynosi 480 zł, o czym stanowi § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c przywołanego rozporządzenia. Na podstawie wykładni systemowej jego § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a-c przyjęto, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przysługuje wynagrodzenie określone na zasadach wynikających z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b tego aktu prawnego (analogicznie jak przyjmowano to na gruncie poprzedniego stanu prawnego, w ramach uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12). O wysokości kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie tych przepisów, zasądzając kwotę 360 zł (75% z 480 zł).